Blair Witch: Ο πραγματικός μύθος της Μάγισσας του Blair

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ακούν την φράση Blair Witch φέρνουν στο Νου τους την Ταινία Τρόμου που βγήκε το 1999. Η Ταινία που σκηνοθετήθηκε από τους Myrick και Eduardo Sánchez έτυχε της μεγάλης αποδοοχής του κόσμου.Πίσω από αυτή την ταινία όμως υπάρχει ένας πραγματικός θρύλος σχετικά με μάι γυναίκα που αρκετοί υποστηρίζουν πως ήταν αληθινή, την Elly Kedward. Τι έκανε η Kelly για να θεωρηθεί η Μάγισσα του Blair;





Ποιά ήταν τα τρομερά γεγονότα που έλαβαν χώρα τα τελευταία 300 χρόνια σε συγκεκριμένα δάση του Μέρυλαντ των Η.Π.Α και ποιές είναι οι καταβολές της κατάρας που συνδέεται με μία ως τότε άγνωστη Μάγισσα;

Blair Witch: Η Γέννηση του Μύθου της Μάγισσας του Blair.

Φαίνεται πως ο Μύθος ξεκινά στα Δαση του Black Hills στο Μέριλαντ – ένα μέρος στο οποίο σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις – οι Φυλές των Ιθαγενών Ινδιάνων απέφευγαν να πλησιάζουν. Η Λαογραφία αναφέρει πως γύρω στο 1630 ο Συνταγματάρχης Nathaniel Blair οδήγησε μία αποστολή που διέσχισε τα δάση έτσι ώστε να βρουν το καταλληλότερο σημεί για να χτίσουν ένα Φρούριο. Λέγεται πως ο Nathaniel ζήτησε την βοήθεια μίας τοπικής φυλής η οποία τελικά όμως σαμποτάρισε την αποστολή. Χωρίς να πτοηθούν ο Blair και οι άντρες του έχτισαν το φρούριο το οποίο και βάφτισαν Blair προς τιμήν του Συνταγματάρχη. Με το πέρασμα των χρόνων το σημείο μεγάλωσε και έγινε η πόλη Blair το 1634.

Άλλες ιστορίες αναφέρουν πως 150 χρόνια αργότερα, γύρω στο 1785 μία κάτοικος του Blair ονόματι Elly Kedward που ήταν Ιρλανδή Μετανάστρια, είχε κατηγορηθεί για την εξάσκηση της Μαγείας από διάφορα παιδιά, που είπαν πως τα παρέσυρε από τα σπίτια τους με σκοπό να πιεί το αίμα τους. Έτσι απλώθηκε ο τρόμος πάνω από την πόλη Blair και η Elly καταδικάστηκε σαν Μάγισσα και εγκαταλείδθηκε στα δάση κατά την διάρκεια του Παγωμένου χειμώνα.

Οι ημέρες περνούσαν και οι άνθρωποι του Blair επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους πιστεύοντας πως η Elly είχε πεθάνει από το κρύο, ή
την είχαν κατασπαράξει τα αγρίμια που ζούσαν στα βουνά. Όμως τρία παιδιά με την συνοδεία των σκυλιών τους επέστρεψαν στο δάσος για να ανακαλύψουν αν όντως είχε πεθάνει. Προς έκπληξή τους, η υποτιθέμενη Μάγισσα ήταν ακόμη ζωντανή. Τα παιδιά διέταξαν τα σκυλιά τους να ολοκληρώσουν την αποστολή δαγκώνοντάς την ενώ εκείνα τη χτυπούσαν με κλαριά δέντρων. Έπειτα αποφάσισαν να την κερμάσουν από ένα δέντρο, ώσπου άφησε την τελευταία της πνοή. Από τότε οι ιστορίες αναφέρουν πως έχουν σημειωθεί διάφορα περιστατικά στα Δάση των Black Hills.

Ο Μύθος Blair Witch συνεχίζει ένα χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 1786 όταν τα μισά από τα παιδιά του τοπικού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων και των τριών παιδιών που σκότωσαν την Elly, εξαφανίστηκαν. Κανένα τους δεν βρέθηκε, ζωντανό ή νεκρό. Οι Κάτοικοι, φοβούμενοι πως αυτές οι εξαφανίσεις προήλθαν από τις δαιμονικές δυνάμεις και την ύπαρξη κάποιας κατάρας που βάραινε τον τόπο, εγκατέλειψαν το Blair και ορκίστηκαν να μην προφέρουν ποτέ ξανά το όνομα “Elly Kedward”. Όμως παρά το γεγονός αυτό, λέγεται πως το 1809 εμφανίστηκε ένα βιβλίο ονόματι «The Blair Witch Cult». Το βιβλίο που ήταν Λογοτεχνία κακής ποιότητας μιλά για την ιστορία ενός χωριού που ήταν καταραμένο από κάποια μάγισσα. Όμως στην ιστορία η Μάγισσα καταδιώκεται και καίγεται στην πυρά για τα εγκλήματά της.

Σκοτεινά Περιστατικά στα Δάση

Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια προτού κάποιος κατοικήσει ξανά στο Blair. Το 1820 ένας άνδρας ονόματι Henry Burkitt αγόρασε την εγκαταλελειμένη πόλη από την Κυβέρνηση και κομμάτι κομμάτι επανέφερε τα κτίρια στην αρχική τους κατάσταση, δίνοντας το 1824 στην πόλη το όνομά του. Μία πόλη που επισκέπτονται αρκετοί τουρίστες για τον Σκοτεινό μύθο του Blair Witch.

Τα σκοτεινά περιστατικά που ακολουθούν το μύθο του Blair Witch και την περιοχή είναι αρκετά: Τον Άυγουστο του 1825 έντεκα κάτοικοι ισχυρίστηκαν πως το χέρι μία γυναίκα ασυνήθιστα χλωμής ξεπρόβαλλε μέσα από ένα ποτάμι που διέσχιζε την πόλη και τράβηξε στα νερά του την 10χρον η Eileen Treacle. Η Έρευνα για το άτυχο κορίτσι διήρκησε εβδομάδες, όμως το κορμί της δεν ανακαλύφθηκε ποτέ. Αργότερα αποκαλύφθηκε πως το ποτάμι είχει μπλοκάρει λόγω των αρκετών κλαριών που βρίσκονταν μέσα του και μόλυναν τα νερά του, κάτι που ίσως οφείλεται στον παράξενο θάνατο του μικρού κοριτισού.

Τον Μάρτιο του 1886 η 8χρονη Robin Weaver εξαφανίστηκε στα Δάση. Διάφορες ομάδες διάσωσης αναζητούσαν το παιδί για ημέρες 

ώσπου όταν την ανακάλυψαν, εκείνη τους είπε πως συνάντησε μία γριά γυναίκα στο Δάσος που δεν περπατούσε, αλλά αιωρούταν. Αυτή η παράξενη γριά την πήρε από το χέρι και την οδήγησε σε ένα σπίτι και το υπόγειό του. Η Robin παρέμεινε μέσα στο υπόγειο αρκετά, όμως φοβήθηκε και το έσκασε.

Τέλος μεταξύ του Νοέμβρη του 1940 και του Μαρτίου του 1941 υπήρξε ένα ακόμη περιστατικό, με 8 παιδιά να εξαφανίζονται από την Πόλη. Έτσι για ακόμη μία φορά οι κάτοικοι αυτής της σκοτεινής περιοχής διαταράχτηκαν ψυχικά όταν ο Ερημήτης Rustin Parr μπήκε στην κεντρική αγορά και φώναξε «Επιτέλους τελείωσα». Έπειτα από την ανάκρισή του, από την οποία δεν προέκυψε τίποτα ο Ερημίτης οδήγησε τους Αστυνομικούς στην απομακρυσμένη καλύβα του, έτσι ώστε να ανακαλύψουν τα πάντα.Έπειτα από τέσσερις ώρες περπάτημα για να φτάσουν εκεί, ανακάλυψαν τα κορμιά των επτά παιδιών που ήταν θαμμένα σε μικρούς τάφους που βρίσκονταν πίσω από το σπίτι. Κατά την εκταφή τους διαπιστώθηκαν σημάδια βίας, διαμελισμού αλλά ενδείξεις σκοτεινών τελετουργικών, αφού ήταν σχεδιασμένα παράξενα σύμβολα στα πρόσωπα, τα χέρια και τους αγκώνες τους…

Οι Θρύλοι που συνοδεύουν τις περιοχές συχνά εμπνέουν τις τρομερές αυτές ιστορίες που αναβλύζουν και από τον μύθο του Blair Witch, ενώ αρκετές φορές προκαλούν τα αρρωστημένα μυαλά ανθρώπων που οδηγούνται σε αποτρόπαιες πράξεις όπως τα σκοτεινά τελετουργικά του Μανιακού δολοφόνου του 1940. Σίγουρα όμως αυτές οι περιοχές που προκαλούν τέτοιους μύθους πάντα θα ελκύουν με το μυστήριό τους όλους όσους αναζητούν τα μυστικά που κρύβονται στα σκοτάδια των περιοχών όπως τα Δάση του Blair.Πηγή

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το παράδοξο του Fermi: Γιατί δεν έχουμε βρει εξωγήινους; (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Γαλαξίας μας έχει μία ηλικία τριπλάσια από την ηλικία της γης Ενώ οι τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι πρέπει να περιέχει 40 δισεκατομμύρια εν δυνάμει κατοικήσιμους πλανήτες, την ίδια στιγμή η εξίσωση του Drake προβλέπει χιλιάδες Εξωγήινους πολιτισμούς μες στο Γαλαξία, όμως που είναι όλοι;

Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στη μεγάλη πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινων πολιτισμών και τη μεγάλη σιωπή του Διαστήματος φαίνεται ότι προτω διατυπώθηκε από τον Ενρίκο φέρμι το μεγάλο πυρηνικό φυσικό.

Έτσι έχει μείνει στην ιστορία ως το παράδοξο του φέρμι για να κατανοησουμε όμως τη σημασία του παράδοξου του φέρμι πρέπει να μελετήσουμε πρώτα τους πιθανούς τίτλους πολιτισμών που θα μπορούσαμε να βρουμε στο διάστημα σύμφωνα με την κλίμακα Καρντασεφ ρωσου αστροφυσικού.. οι πολιτισμοί χωρίζονται σε τρεις γενικές κατηγορίες βάσει των ποσών ενέργειας που εχουν καταφέρει να τιθασεύσουν .

Ενας πολιτισμός τύπου 1 είναι ένας πολιτισμός που θα εχει καταφέρει να τιθασεύσει όλη την ενέργειά του πλανήτη στον οποίο κατοικεί, ένας τέτοιος πολιτισμός δεν μπορούσε να κάνει αποικίες σε κοντινούς πλανήτες και δορυφόρους και θα μπορούσε Πιθανότατα να ελέγχει το κλίμα τα ηφαίστεια και τους σεισμούς του πλανήτη.

Ένας πολιτισμός τύπου 2 θα μπορούσε να αξιοποιήσει όλη την ενέργεια του ήλιου του Δηλαδή θα ήταν ένας Αστρικός πολιτισμός, ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε να ταξιδεύει σε άλλα άστρα και είναι αυτός που συχνότερα βλέπουμε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας!

Μια κατασκευή του πολιτισμου δύο θα μπορούσε να είναι για παράδειγμα μία σφαίρα ντάισον ,αυτη η κατασκευη θα ήταν μία σφαίρα η οποία θα περικλείε όλο το χωρο από τον πλανήτη στον οποίο κατοικεί ο πολιτισμός.. μέχρι και τον ήλιο έτσι θα εγκλωβίζε όλη την ηλιακή ενέργεια που εκπεμπεται και θα την διοχετευε στις ανάγκες του πολιτισμού!

Ο Πολιτισμός τύπου 3 τώρα θα ήταν ένας πολιτισμός που έχει καταφέρει να τιθασευσει ολη την ενέργεια σε ολόκληρο το γαλαξία του , ένας τέτοιος πολιτισμός ενδεχομένως θα είχε κάνει αποικίες σε όλο το Γαλαξία και θα ήταν κάτι σαν διαγαλαξιακή αυτοκρατορία

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι Αγνωστες Δυνάμεις του Ανθρώπου

Απειρες Δυνατότητες του Ανθρώπου

Οι περισσότερες έχουν αποδειχθεί επιστημονικά και αποκρύπτονται ή υποβαθμίζονται από το Κατεστημένο

Υπάρχει αυτή η πολύ διαδεδομένη φήμη που υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο το 5 ή το 10 τοις εκατό του εγκεφάλου του. Δεν είναι ακριβές αυτό. Πρόκειται για «σπασμένο τηλέφωνο», μια πληροφορία που έχει διαδοθεί λανθασμένα. Είναι ωραία ευκαιρία για να το διορθώσουμε αυτό, εδώ στο περιοδικό YOGA world, που στο εξώφυλλο του πάντα σημειώνει ότι είναι ένα «Περιοδικό για τις Άπειρες Δυνατότητες του Ανθρώπου».

Λοιπόν… Η σχετική διαπίστωση που έχει γίνει και έχει προφερθεί, δεν είναι ότι χρησιμοποιούμε π.χ. μόνο το 10% του εγκεφάλου μας και για το υπόλοιπο ποσοστό μάς είναι άγνωστη η χρήση του ή ανεκμετάλλευτη από εμάς. Η σωστή πληροφορία-διαπίστωση, που στη φήμη έχει παραφραστεί, είναι η εξής: Χρησιμοποιούμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλον τον εγκέφαλό μας. Αλλά, οι ειδικοί επιστήμονες γνωρίζουν ακόμη μόνο το 5 ή 10 τοις εκατό του εγκεφάλου, ως προς τις λειτουργίες του. Δηλαδή, μάς είναι ακόμη άγνωστο τι ακριβώς κάνει το υπόλοιπο 90 ή 95 τοις εκατό του εγκεφάλου και πώς το κάνει. Δηλαδή, αυτό το ποσοστό που έχει διαδοθεί, αφορά στην ακριβή επιστημονική μας γνώση του εγκεφάλου και όχι στη χρήση του.





Ο Εγκέφαλος είναι ο Μεγάλος Άγνωστος.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ανέκαθεν στο παρελθόν υπήρχε ο Μεγάλος Άγνωστος που ήταν ηΨΥΧΗ. Αυτή, στα πάντα, πλέον, υποτίθεται ότι αντικαταστάθηκε από τον Μεγάλο Γνωστό, τον Εγκέφαλο. Όλα τα πράγματα που στο παρελθόν αφορούσαν στην ψυχή, που ήταν κάτι ουσιαστικά άγνωστο, άρχισαν εδώ και πολύ καιρό, στις συζητήσεις μας και όχι μόνο, να αφορούν στον εγκέφαλο, που υποτίθεται ότι είναι ο γνωστός της υπόθεσης. Όμως, μέσα στα χρόνια, αποδείχθηκε ότι ο Εγκέφαλος είναι και αυτός ο Μεγάλος Άγνωστος, μέχρι σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές. Επομένως, τί αποδείχθηκε; Τί ξέρουμε στα σίγουρα;

Ας το καταδείξω: τελικά αποδείχθηκε και ξέρουμε στα σίγουρα ότι υπάρχει ένας «Μεγάλος Άγνωστος»… Που καθορίζει τον άνθρωπο και τις δυνατότητές του και τις ιδιότητές του και τις δράσεις του και τα πάντα που τον αφορούν, ο οποίος μάς είναι άγνωστος ακόμη, παρ’ όλη τη λεπτομερή επιστήμη μας και τις εξειδικεύσεις της, και μπορείτε να διαλέξετε ελεύθερα αν θα τον ονομάζετε ψυχή ή εγκέφαλο ή όπως αλλιώς θέλετε, κατά τις προτιμήσεις σας, διότι έτσι κι αλλιώς είναι απλά ο Μεγάλος Άγνωστος. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτε γι’ αυτόν, ή μόνο πολύ λίγα…

Όταν, λοιπόν, μιλούμε για τις «άγνωστες δυνάμεις του ανθρώπου», ή για τις «άπειρες δυνατότητες του ανθρώπου», αυτό που εννοούμε, εκ των πραγμάτων, εντάσσεται ακριβώς στην περιοχή αυτού του Μεγάλου Αγνώστου, που λειτουργεί, δρα, καθορίζει την ανθρώπινη πραγματικότητα, τη συνείδηση, την αντίληψη, τις αισθήσεις, τις δυνατότητες, τα πάντα, αλλά δεν ξέρουμε ποιος είναι, τι ακριβώς είναι, τι ακριβώς κάνει και πώς το κάνει, ποια είναι τα όρια του, ποιος είναι ο χάρτης του, και τι άλλο μπορεί να κάνει…

Κοντολογίς, θα λέγαμε ότι υπάρχει ένας «μηχανισμός» πίσω από τα ανθρώπινα πράγματα, ας πούμε, ένα μηχάνημα, που δεν ξέρουμε πώς δουλεύει και τι κάνει και ποιες είναι όλες οι δυνατότητές του. Αν με παρακολουθείτε σ’ αυτό που λέω, καταλαβαίνετε ίσως ότι υπονοώ πως είναι σαν να έχουμε ένα διαστημόπλοιο το οποίο εμείς χρησιμοποιούμε ως τοστιέρα. Εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτό το διαστημόπλοιο ή αυτή η τοστιέρα. Δηλαδή, δεν ξέρουμε τι είμαστε και ποιες είναι όλες οι δυνατότητές μας και το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε σε άγνοια, της τάξης του 90 τοις εκατό.

Όποιος θέλει να έχει μια καλή εισαγωγική –όσο και εντυπωσιακή– εικόνα της τελευταίας λέξης της έρευνας για τον εγκέφαλό μας, και μερικών από τα πολλά μυστήρια του, τού συνιστώ να διαβάσει το τελευταίο βιβλίο του μεγαλύτερου φυσιολόγου επιστήμονα της εποχής μας και του μεγαλύτερου ερευνητή του εγκεφάλου, του καθηγητή V. S. Ramachandran, με τίτλο Φαντάσματα στον Εγκέφαλο,από τις Εκδόσεις Πανεπιστημίου Κρήτης.



Οι άγνωστες δυνάμεις του ανθρώπου, (ή τουλάχιστον μερικές από αυτές), δεν είναι και τόσο άγνωστες, όμως, ούτε είναι καν μυστικές, αφού όλοι λίγο-πολύ τις ξέρουμε, και δεν τις ξέρουμε μόνο από τη φήμη τους ή την ενημέρωσή μας και την παιδεία μας αλλά συχνά και από την προσωπική μας φυσική εμπειρία. Τις γνωρίζετε ήδη, πριν καν τις απαριθμήσω παρακάτω, κι αυτό υποδεικνύει προφανώς ότι δεν είναι άγνωστες!

Άρα, το ζήτημα που μας απασχολεί εδώ δεν είναι θέμα γνώσης ή άγνοιας, αλλά καθαρά ζήτημα αποδοχής. Και μόνο η λέξη «αποδοχή» μάς οδηγεί να δούμε την καρδιά του ζητήματος ως προς το υποτιθέμενο «άγνωστο» που συζητάμε: είναι οι δισταγμοί, οι επιφυλάξεις, οι έμμονες ιδέες του «επιστημονισμού», ο συντηρητισμός, ο σκεπτικισμός, ο μονομανής υλισμός, ο στείρος ορθολογισμός, και τα διαπλεκόμενα «συμφέροντα» και θέματα εποπτείας, ελέγχου και εξουσίας. Περί αυτού πρόκειται, αυτή είναι η καρδιά του ζητήματος, και όχι η γνώση των άγνωστων δυνατοτήτων του ανθρώπου, που πολλές από αυτές είναι κάτι παραπάνω από γνωστές, ακόμη και βιωμένες από πάρα πολλούς, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, ακόμη και αποδεδειγμένες επιστημονικά.

Μιλάμε, φυσικά, (απαριθμώ εδώ μερικές, όπως είπα παραπάνω), για πράγματα όπως η Τηλεπάθεια, η Τηλεκίνηση, η Πρόγνωση, η Αυτο-ίαση, η ψυχική Θεραπεία, η λεγόμενη «Έκτη Αίσθηση», η Διαίσθηση, το Remote Viewing, η Αύρα, η ενεργειακή ανατομία του ανθρώπου και οι λειτουργίες της, οι Εξωσωματικές Εμπειρίες, τα Προφητικά Όνειρα, τα Near Death Experiences, οι δυνατότητες του Διαλογισμού και της αυτοσυγκέντρωσης, η δύναμη της πίστης, παράξενα φαινόμενα όπως η αιώρηση, η πολυστασία, η αυτανάφλεξη, κλπ, κλπ, κλπ.

Αυτές και πολλές άλλες είναι οι «άγνωστες δυνάμεις του ανθρώπου», που, δεν είναι και τόσο άγνωστες τελικά και, μάλιστα, από την παραπάνω λίστα, είναι βέβαιο ότι για κάποια από αυτά πολλοί έχουν προσωπικές εμπειρίες ή δικών τους ανθρώπων, που οι ίδιοι δεν αμφισβητούν. Ο Μεγάλος Άγνωστος, που λέγαμε παραπάνω, είναι αυτός που μπορεί να τα κάνει όντως όλα αυτά, και ποιος ξέρει πόσα άλλα, κι αυτός είναι μέσα μας. Ο Άνθρωπος είναι αυτός ο Μεγάλος Άγνωστος, που όλοι θέλουν να λένε ότι είναι γνωστός, για να φαίνεται ότι τον ελέγχουν, αυτόν και τις υποθέσεις του.

Ανέφερα παραπάνω για τη γνώση των άγνωστων δυνατοτήτων του ανθρώπου, που πολλές από αυτές είναι κάτι παραπάνω από γνωστές, ακόμη και βιωμένες από πάρα πολλούς, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, είναι ακόμη και αποδεδειγμένες επιστημονικά… Τα εγκυρότατα και ενδεικτικότατα παραδείγματα που θα μπορούσα να καταθέσω εδώ, δεν θα χωρούσαν σε όλες τις σελίδες αυτού του περιοδικού. Και είμαι υποχρεωμένος να περιοριστώ εδώ απλά στο ενδεικτικό του ενδεικτικού. Για παράδειγμα, εγώ και άλλοι άνθρωποι που παρακολουθούμε στενά αυτούς τους χώρους ως προς τις επιστημονικές τους εξελίξεις και έρευνες (σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που είναι ανενημέρωτοι και έχουν επίπλαστες απόψεις περί αυτών), γνωρίζουμε ότι π.χ. η Τηλεπάθεια έχει πλέον αποδειχθεί επιστημονικά. Αναφέρω μερικά πολύ ενδεικτικά παραδείγματα:

Η Τηλεπάθεια έχει πλέον αποδειχθεί επιστημονικά

Σχετικά πρόσφατα, ο επιστημονικός κόσμος και η επιστημονική ειδησεογραφία έχει βουίξει από μια είδηση που έσκασε σαν βόμβα, που ο απόηχός της ακόμη προκαλεί σοκ στους μέχρι τώρα σκεπτικιστές: Η ερευνητική επιστημονική ομάδα των Dr. Geoff S. Baldwin, Dr. Sergey Leikin, Dr. John M. Seddon, και Dr. Alexei A. Kornyshev, δημοσίευσε τα αποτελέσματα των πειραμάτων της στο ACS’ Journal of Physical Chemistry, ρίχνοντας τη βόμβα: Ανακάλυψαν ότι το DNA έχει τηλεπαθητικές ιδιότητες, και, απ’ ό,τι φαίνεται, ότι η τηλεπάθεια είναι εγγενές χαρακτηριστικό του ανθρώπου στο επίπεδο του DNA του!

Σε σχετικά έγκυρα πειράματα (στα οποία κατέληξαν δίχως αυτήν την αρχική πρόθεση) με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσαν ότι το ακέραιο DNA διπλής έλικας έχει μια πάρα πολύ παράξενη και θαυμαστή ικανότητα να αναγνωρίζει παρόμοιες με αυτό έλικες DNA από απόσταση, και να συντονίζεται με αυτά τα παρόμοια σκέλη! (Σύμφωνα με τις θεωρίες που ίσχυαν μέχρι τώρα, κάτι τέτοιο θεωρούταν αδύνατον). Το αποτέλεσμα περιγράφεται ήδη με τον όρο DNA-Telepathy.

Η αναγνώριση ομοιογένειας εξ αποστάσεως παρουσιάστηκε ανάμεσα σε σειρές από αρκετές εκατοντάδες νουκλεοτίδια. Στη μελέτη που έγινε, οι επιστήμονες παρακολούθησαν σκέλη DNA με φθοριούχα επάλειψη, τοποθετημένα σε νερό που δεν περιείχε καθόλου πρωτεΐνες ή άλλα υλικά που θα μπορούσαν να επιδράσουν στο πείραμα. Τα σκέλη DNA με ταυτόσημα όμοιες σειρές νουκλεοτιδίων, παρουσίασαν διπλάσια ικανότητα στο να συντονιστούν και να συναθροιστούν, από απόσταση, απ’ ό,τι τα ανόμοια σκέλη. Τα όμοια σκέλη αναγνωρίζονται μεταξύ τους από απόσταση και αλληλεπιδρούν. Οι δυνάμεις που ευθύνονται για αυτό το ολοφάνερο τηλεπαθητικό φαινόμενο μπορούν να λειτουργήσουν σε απόσταση μεγαλύτερη από το ένα νανόμετρο νερού.

Οι επιστήμονες έτσι κατέληξαν στο ότι το DNA έχει τη «θαυμαστή» ικανότητα να αναγνωρίζει ομοιότητες σε άλλα παρόμοια σκέλη DNA από απόσταση, και να λειτουργεί συσχετιζόμενο με αυτές. Κι έπειτα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, «σαν φίλοι με κοινά ενδιαφέροντα, τα κομμάτια του γενετικού υλικού επικοινωνούν και κάνουν παρέα, συντονίζονται και τελικά συναθροίζονται.» Η εξ αποστάσεως αυτή αναγνώριση μεταξύ γενετικών υλικών, συμβαίνει με ένα τρόπο που μέχρι τώρα θεωρούνταν τελείως αδύνατος.



Πριν από αυτά, μερικές από τις τελευταίες επιστημονικές αποδείξεις που είχαμε για την Τηλεπάθεια είχαν έρθει από το 2007. Ομάδες επιστημόνων από τη Βρετανία και τις Η.Π.Α. δημοσίευσαν σε επιστημονικά περιοδικά τις εργασίες τους, σύμφωνα με τις οποίες έγιναν πειράματα στα οποία αποδείχθηκε ότι συμβαίνει πράγματι κάτι το ασυνήθιστο, που δεν μπορεί παρά να αποδεικνύει την ύπαρξη της Τηλεπάθειας.

Οι εγκέφαλοι των υποκειμένων που συμμετείχαν στα πειράματα, παρακολουθήθηκαν με ειδικά όργανα και συστήματα EEG, ηλεκτροεγκεφαλογράφων, και διαπιστώθηκαν σχεδόν αναμφισβήτητα δείγματα τηλεπάθειας. (Τέτοια πειράματα έχουν γίνει ξανά και ξανά, σχεδόν πάντα με επιτυχία και άρα με αποδείξεις). Μία από αυτές τις επιστημονικές ομάδες, με επικεφαλής τον Dr Marios Kittenis από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, χρησιμοποίησε εγκεφαλογραφικές τεχνικές με σκοπό να δώσει τις ισχυρότερες ως τώρα αποδείξεις για την τηλεπάθεια.

Σε αυτήν την έρευνα, συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άτομα που υποστήριζαν ότι έχουν δυνατούς τηλεπαθητικούς δεσμούς μεταξύ τους, και χωρίστηκαν σε ζευγάρια στους ρόλους του πομπού και του δέκτη. Μεταφέρθηκαν σε ξεχωριστά δωμάτια όπου συνδέθηκαν με εγκεφαλογράφους που καταγράφουν τη δραστηριότητα σε ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου, και εκτέθηκαν σε ρυθμικούς ήχους που ρύθμισαν τα εγκεφαλικά κύματά τους στην ίδια συχνότητα.

Ταυτόχρονα, εκπέμπονταν τυχαίες αναλαμπές φωτός που δραστηριοποιούσαν τον οπτικό φλοιό του ενός εκ των δύο υποκειμένων που έπαιζε τον ρόλο του πομπού, την περιοχή του εγκεφάλου που ενεργοποιείται με τα οπτικά ερεθίσματα (εκείνη, επίσης, που στα όνειρα λειτουργεί κανονικά σαν να λαμβάνει οπτικά ερεθίσματα). Η εκπληκτική ανακάλυψη που έγινε ήταν: ότι και ο οπτικός φλοιός του υποκειμένου που ήταν ο δέκτης, ανταποκρινόταν με παρόμοιο τρόπο, σαν να λαμβάνει οπτικά ερεθίσματα, ενώ αυτός δεν ερεθιζόταν από καμία αναλαμπή φωτός!!

Στις Η.Π.Α., ο Dr. Todd Richards από το Πανεπιστήμιο της Γουάσιγκτον και η ομάδα του, επανέλαβε τα πειράματα, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας συστήματα Λειτουργικής Απεικόνισης Μαγνητικού Συντονισμού (FMRI), μια εξειδικευμένη μέθοδος λεπτομερέστατης παρατήρησης και μελέτης της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια, και το ίδιο εκπληκτικά, με αυτά των πειραμάτων με τους εγκεφαλογράφους στο Εδιμβούργο. Ο άνθρωπος-πομπός που εκτέθηκε σε τυχαίες αναλαμπές φωτός, προκαλούσε με έναν άγνωστο τρόπο την ίδια ακριβώς δραστηριότητα στον οπτικό φλοιό του ανθρώπου-δέκτη, ο οποίος δεν εκτιθόταν σε κανένα οπτικό ερέθισμα.

Έγινε ένας σημαντικός αριθμός έγκυρων πειραμάτων, από έγκριτους επιστήμονες, ξανά και ξανά, και κάθε φορά τα αποτελέσματα ήταν ακριβώς τα ίδια. Επιστημονικά, αυτό θεωρείται επίσης ως η τελική απόδειξη για την τηλεπάθεια, σε πειράματα υπό απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες. Υπάρχουν και αμέτρητα άλλα παραδείγματα, που ο χώρος δεν μού επιτρέπει να τα παρουσιάσω όλα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά: Πρόσφατα, στην Ιταλία, (πριν από τα πειράματα με το DNA) έγιναν πειράματα που δείχνουν ότι τα νευρικά κύτταρα συνεχίζουν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ακόμη και αν χωριστούν και απομονωθούν!! Όπως τα σκέλη του DNA, και όπως τα οπτικά ερεθίσματα του ανθρώπου-πομπού ερέθιζαν τον οπτικό φλοιό του ανθρώπου-δέκτη σε άλλο απομονωμένο δωμάτιο εξ αποστάσεως, έτσι ακριβώς και στα νευρικά κύτταρα συμβαίνει το ίδιο όταν μόνο το ένα εκτίθεται στο φως. (Βλέπε και για τις μεγάλες ανακαλύψεις του Ιταλού Dr. Rizzollati).

Και, όπως είναι φανερό, αυτές οι μελέτες και τα πειράματα, λόγω της υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκε, ξανά και ξανά, και λόγω της διαδοχικής τεχνικής τους ανάλυσης, και μάλιστα με συνεργασία μεταξύ διαφορετικών επιστημονικών ομάδων σε διαφορετικά πανεπιστήμια διαφορετικών χωρών, δεν είναι δυνατόν να απορριφθούν, αλλά και ούτε να αμφισβητηθούν με ελαφρότητα, αφού ανά πάσα στιγμή μπορούν να επαναληφθούν, όπως και έχει γίνει, αλλά και να ακολουθηθούν οι προεκτάσεις τους, όπως και ήδη γίνεται.

Και, δεν ξέρω αν το παρατήρησε ο αναγνώστης μου, εδώ δεν μιλάμε για καρτελάκια με σύμβολα –Ganzfield test, κ.ά.– και για εικόνες και για τηλεπαθητικά μηνύματα και για ποσοστά επιτυχίας του τάδε τοις εκατό, όπως έχουμε συνηθίσει να ακούμε για τα τηλεπαθητικά πειράματα. Εδώ μιλάμε για πειράματα και ανακαλύψεις απευθείας στη βάση του πράγματος: στο DNA, στα νευρικά κύτταρα και στον ίδιο τον εγκέφαλο. Σε γενετικό, βιολογικό, χημικό, φυσικό, νευρικό, νευροφυσιολογικό και εγκεφαλικό επίπεδο. Και χωρίς «τηλεπαθητικά μηνύματα» να εμπλέκονται στα πειράματα ή τυχαίους παράγοντες ή συστήματα πιθανοτήτων ή placebo effects ή προϊδεάσεις ή επιλεκτική προσοχή ή τυχαιότητες ή εξαπατήσεις ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό και ενδεικτικό αυτό.

Μπορούμε, λοιπόν, από εδώ και πέρα δίκαια να θεωρούμε ότι η Τηλεπάθεια έχει αποδειχθεί επιστημονικά, στη βάση της, με τις πιο σύγχρονες μεθόδους έρευνας σε όλα τα επίπεδα: από αυτό του DNA, μέχρι αυτό των νευρικών κυττάρων, και μέχρι του εγκεφαλικού φλοιού. Με τεχνολογικά μέσα παρατήρησης σε επιστημονικά ελεγχόμενες συνθήκες και με πολύ συγκεκριμένα σκληρά αποτελέσματα.

Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι νέες επιστημονικές ανακαλύψεις για την Τηλεπάθεια, που όλο και αυξάνονται, δικαιώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις εργασίες, τις μελέτες και τις θεωρίες του φημισμένου Dr. Rupert Sheldrake. (Και όχι μόνο, φυσικά). Ο Sheldrake είναι ο επιστήμονας που έχει παρουσιάσει τη θεωρία των Μορφογενετικών Πεδίων και του «Morphic Resonance». (Αφού, νομίζω ότι αυτό φαίνεται να διακρίνεται πίσω από τις νέες αυτές ανακαλύψεις). Και που έχει, επιπλέον, επιστήσει την προσοχή σε ένα σωρό φαινόμενα –με ένα σωρό πειράματα και ισχυρή καθαρή επιστημονική επιχειρηματολογία– που συνδέονται με την Τηλεπάθεια, αλλά όχι μόνο, στην ουσία με πάρα πολλές από τις λεγόμενες «άγνωστες δυνάμεις του ανθρώπου»

Στη σύγχρονη επιστημονική κατανόηση αυτών των πραγμάτων, ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να υπάρχει μία σύνδεση εξ αποστάσεως μεταξύ των πραγμάτων, είναι μέσω πεδίων.
Η Γη είναι συνδεδεμένη εξ αποστάσεως με τη Σελήνη και τον Ήλιο μέσω του βαρυτικού πεδίου. Εγώ συνδέομαι εξ αποστάσεως με έναν φίλο μου στο τηλέφωνο μέσω του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Ρινίσματα σιδήρου τακτοποιούνται σε μορφικά σχήματα γύρω από ένα κομμάτι σίδηρο μέσω του μαγνητικού πεδίου. Είμαστε φτιαγμένοι από μόρια και κύτταρα, και όλα τους υπόκεινται σε ταλαντώσεις. Η Κβαντική Φυσική μιλά για την Εμπλοκή, με την οποία σωματίδια χωρισμένα από μεγάλη απόσταση συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι συνδεδεμένα.



Γιατί να είναι τόσο δύσκολο για πολλούς να αποδεχθούν ότι, κι εμείς οι ίδιοι να είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας με ανάλογους τρόπους;

«Η ύπαρξη των πεδίων που εκτείνονται εκεί έξω είναι ελέγξιμη» λέει ο Dr. Rupert Sheldrake. «Αν διαχωρίσεις τμήματα ενός συστήματος που είναι συνδεδεμένα με αυτό που αποκαλώ “μορφικό πεδίο” τότε θα συνεχίσουν να είναι σε επικοινωνία, ακόμη κι αν είναι διαχωρισμένα με την κανονική έννοια.»

«Όταν τα μέλη μίας στενά συνδεδεμένης ομάδας κινούνται σε απόσταση το ένα από το άλλο και διαχωρίζονται, όπως π.χ. κάνουν οι λύκοι όταν πηγαίνουν για κυνήγι και αφήνουν τα κουτάβια τους στη φωλιά, οι δεσμοί μεταξύ τους δεν σπάζουν, απλά εκτείνονται, τεντώνονται, και αυτή η σύνδεση πεδίου ανάμεσα σε αυτά τα διαχωρισμένα τμήματα του συστήματος, της ομάδας, συνεχίζει να τα συνδέει μεταξύ τους. Πιστεύω ότι αυτή είναι η βάση της τηλεπάθειας.»

Λέει ο Sheldrake: «Αν μπορείς να καταδείξεις ότι τα μέλη μίας ομάδας μπορούν να συνεχίσουν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους από απόσταση, πέρα από την εμβέλεια των κανονικών αισθήσεων, τότε είναι τελείως ξεκάθαρο ότι κάτι συμβαίνει, και εγώ θα έλεγα ότι αυτό είναι η ένδειξη για την ύπαρξη του “μορφικού πεδίου”. Θα έλεγα ότι εδώ να έχουμε την ύπαρξη ενός είδους πεδίου, αφού τα πεδία είναι τα μόνα που μπορούμε να κατανοήσουμε ότι μπορούν να συνδέουν τα πράγματα μεταξύ τους εξ αποστάσεως. Ονομάζω αυτό το πεδίο “μορφικό”, και υποστηρίζω ότι σχηματίζεται μέσω μίας “μορφικής διάταξης”, ενός μορφικού συντονισμού, μπορείτε να το αποκαλέσετε όπως επιθυμείτε, αλλά θα είναι ένα είδος πεδίου όπως και να το αποκαλέσετε.»

Ο Sheldrake περιγράφει αυτή τη διαδικασία με τον όρο «morphic resonance» (μορφική «αντήχηση», ή μορφικός συντονισμός): τα παρελθόντα μορφώματα και συμπεριφορές των οργανισμών, επηρεάζουν οργανισμούς στο παρόν, μέσω απευθείας συνδέσεων στον χρόνο και στον χώρο. Κάτι τέτοιο θέτει σε αμφισβήτηση πολλές από τις θεμελιώδεις ιδέες μας για τη ζωή και τη συνείδηση. Ο Sheldrake αναθεωρεί τις κανονικότητες της φύσης, δηλώνοντας ότι πρόκειται περισσότερο για συνήθειες παρά για αμετάβλητους νόμους.

Έχει τύχει σχεδόν σε όλους τους ανθρώπους, ξανά και ξανά: σκέφτεσαι έναν φίλο σου, και ξαφνικά έπειτα από λίγο αυτός σου τηλεφωνεί. Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι ότι αυτός ο φίλος σου σε σκέφτεται έντονα φτάνοντας στο σημείο να σου τηλεφωνήσει, κι εσύ συλλαμβάνεις τηλεπαθητικά τη δική του σκέψη και τον σκέφτεσαι κι εσύ, ώσπου ανακαλύπτεις ότι ο ίδιος είναι στο τηλέφωνο. Δεν είναι λίγες οι φορές (π.χ. ανάμεσα σε μένα και στη σύζυγό μου έχει συμβεί άπειρες φορές, το ίδιο και με καλούς φίλους) που απλώνεις το χέρι σου να σηκώσεις το ακουστικό για να τηλεφωνήσεις σε κάποιο προσφιλές σου πρόσωπο, και, μόλις αγγίζεις το ακουστικό, το τηλέφωνο χτυπάει και είναι αυτό ακριβώς το πρόσωπο που ταυτόχρονα σου τηλεφωνεί.

Μάλιστα μου έχουν τύχει περιπτώσεις που σηκώνεις το ακουστικό για να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, και αυτός είναι ήδη στη γραμμή χωρίς να χτυπήσει το τηλέφωνο διότι σε καλούσε και αυτός και έγινε τόσο ακριβής συντονισμός. Πρόκειται για ολοφάνερες περιπτώσεις τηλεπάθειας, που συνήθως επαναλαμβάνονται με τα άτομα που φαίνεται ότι υπάρχει μεταξύ τους ένας ανεξήγητος «τηλεπαθητικός δεσμός», ένας «συμπαθητικός» σύνδεσμος επικοινωνίας που εκδηλώνεται πολύ συχνά. Και σε πολλές συζητήσεις, η φράση «από το στόμα μου το πήρες, μόλις πήγα να το πω αυτό που λες» ακούγεται πολύ συχνά, από άτομα που έχουν συνηθίσει να συζητούν και να συνδιαλέγονται ένθερμα, φτάνοντας στο σημείο να εκδηλώνεται η τηλεπάθεια μεταξύ τους.

Όμως τι συμβαίνει με εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες σκέφτεσαι έντονα έναν άνθρωπο που π.χ. έχεις να τον δεις πολύ καιρό, και ξαφνικά έπειτα από λίγο τον συναντάς τυχαία στον δρόμο (και συχνά σου λέει ότι και αυτός σε σκεφτόταν) Εδώ δεν έχουμε ένα τηλεφώνημα, που γίνεται ως απόκριση στη σκέψη ή ως αναγνώριση της σκέψης του άλλου για σένα. Πώς σε βρίσκει ή τον βρίσκεις στον δρόμο; Υπάρχει άραγε ένα πεδίο το οποίο έχει δημιουργηθεί που τελικά έλκει τον έναν προς τον άλλον με φαινομενικά τυχαίο τρόπο;

Γιατί οι μητέρες συχνά έχουν ροή γάλατος από το στήθος τους όταν τα μωρά τους κλαίνε, ακόμη κι όταν δεν είναι σε απόσταση ακοής από το μωρό;

Με ποιον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιος που στέκεται από πίσω μας –κοντά ή μακριά– μάς κοιτάει, και ασυνείδητα γυρίζουμε σαν να ανταποκρινόμαστε σε ένα οπτικό ερέθισμα το οποίο δεν λαμβάνουμε; Η ένταση της προσοχής μπορεί να προκαλέσει την ανταπόκριση του παρατηρούμενου υποκειμένου εν αγνοία του; Γιατί όταν σταθούμε δίπλα από κάποιον που κοιμάται και τον κοιτάμε έντονα, αυτός ξυπνάει; Και τί λέτε τώρα για το περιβόητο «μάτιασμα»; Και για τις περιπτώσεις εκείνες κατά τις οποίες κοιτάμε ασυνείδητα έντονα κάποιον άγνωστο στον δρόμο, από πίσω του, κι εκείνος σκοντάφτει;

Όλα αυτά, και άλλα πάρα πολλά παρόμοια, είναι κάτι για το οποίο έχουμε όλοι μας κοινή γνώση, κοινές εμπειρίες, κάτι που στ’ αλήθεια είναι φυσικό, και όντως δεν θα έπρεπε να νοείται ως κάτι «παραφυσικό». Είναι παράδοξο που πρέπει να υπάρχει τόσο μεγάλο debate επί τόσα χρόνια, για κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι το γνωρίζουν καλά και έχουν προσωπική εμπειρία με το φαινόμενο αυτό, και να χρειάζεται απόδειξη για το αν υφίσταται ή όχι. Και, όλα δείχνουν, ότι στον καθένα μας μπορεί να καλλιεργηθεί, με διάφορους τρόπους, ώστε να μη συμβαίνει απλώς ακούσια, αλλά να φτάσει στο σημείο να προκαλείται εκούσια και στοχευόμενα. Απλά η κουλτούρα και ο πολιτισμός μας δεν έχει συμπεριλάβει στις παραδοχές και τις διδαχές του αυτήν την καλλιέργεια, μέχρι τώρα.

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε συνδεδεμένοι, κι όλοι μαζί ανήκουμε σε ένα απερίγραπτο δίκτυο μαζί με όλον τον κόσμο που μάς περιβάλλει, στα ορατά και αόρατα πεδία.

Η Τηλεκίνηση έχει επίσης αποδειχθεί επιστημονικά, με ένα σωρό ελεγμένα δείγματα και ένα πλήθος έγκυρων επιστημονικών πειραμάτων, και αναφέρω τελείως ενδεικτικά την περίπτωση της φημισμένης ρωσίδας τηλεκινητικού Nina Kulagina οι εκπληκτικές τηλεκινητικές δυνατότητες της οποίας όχι μόνο έχουν ελεγχθεί από ολόκληρη τη σοβιετική ακαδημία επιστημών και πλήθος άλλων επιστημόνων από όλον τον κόσμο, ανάμεσά τους και κάτοχων του βραβείου Νόμπελ, που όλοι τις αποδέχτηκαν, αλλά υπάρχουν ακόμη και κινηματογραφημένα ντοκουμέντα των πειραμάτων (μερικά από τα οποία μπορείτε να τα δείτε π.χ. στο YouTube). Πριν από τη φημισμένη ελεγμένη περίπτωση της Kulagina, υπήρχε η περίπτωση της ιταλίδας Eusapia Palladino, και πολλών άλλων κι ο Uri Geller είναι επίσης ένα δείγμα, ο οποίος επίσης έχει ελεγχθεί επανειλημμένως από ένα σωρό επιστήμονες, ινστιτούτα, πειράματα, κλπ, πάντα με θετικά αποτελέσματα.

Πριν από αρκετούς μήνες, για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε επιστημονικά η Τηλεκίνηση, αυτή τη φορά σε μεγάλο πείραμα με πιθήκους, σε ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες, κατά τη μελέτη των δυνατοτήτων του εγκεφάλου των συγκεκριμένων πιθήκων, που τηλεκινούν αντικείμενα και ρομπότ εξ αποστάσεως, μόνο με τον εγκέφαλό τους. Υπήρξε εκτενές σχετικό δημοσίευμα στην εφημερίδα New York Times και στο επιστημονικό περιοδικό Nature. Επικεφαλής των πειραμάτων ήταν ο Dr. William Heetderks, διευθυντής των επιστημονικών προγραμμάτων του National Institute of Biomedical Imaging and Bioengineering, και ο Dr. John P. Donoghue, διευθυντής του Institute of Brain Science στο Brown University.

Επίσης, στο ερευνητικό πρόγραμμα συμμετείχαν ερευνητές από το University of Pittsburgh και από το Carnegie Mellon University. Οι επιστήμονες απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η προσθετική μικροσυσκευών στον εγκέφαλο μπορεί να επιτύχει λεπτομερές interface μεταξύ εγκεφάλου και μηχανής, με τηλεκινητικά αποτελέσματα, καθώς και την ανοιχτή αυτήν δυνατότητα του εγκεφάλου. Τα αποτελέσματα αυτών των επιτυχημένων πειραμάτων έχουν συνταρακτικές προεκτάσεις, που περιμένουμε να τις δούμε κατά την εξέλιξή τους, αν δεν αποκρυφτούν ή θαφτούν τελικά εντέχνως από τη δημοσιότητα, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αυθεντικά, ο όρος Τηλεκίνηση εννοεί την άγνωστη δυνατότητα του ανθρώπου να προκαλεί εξ αποστάσεως κινητικά φαινόμενα σε αντικείμενα και ανθρώπους, αποκλειστικά με τη δύναμη του νου ή/και με την ανθρώπινη ενέργεια. Σε αυτά τα παράξενα φαινόμενα ενσωματώθηκαν και τα φαινόμενα κατά τα οποία, με τον ίδιο τρόπο, προκαλείται μία βλάβη ή μια μετατροπή σε ένα αντικείμενο (π.χ. το –δημοφιλές– λύγισμα ενός κουταλιού, ή το σταμάτημα ενός ρολογιού, ή το σβήσιμο μιας φλόγας κεριού), και, όσον αφορά στους ανθρώπους, τα φαινόμενα κατά τα οποία προκαλείται η αιώρηση ή ο μετεωρισμός ενός ανθρώπινου σώματος.

Η Τηλεκίνηση, Telekinesis ή και Ψυχοκίνηση, Psychokinesis

Καταδεικνύει την ικανότητα του μυαλού να επηρεάζει άμεσα την ύλη «Mind Over Matter», τον χρόνο, την ενέργεια ή τον χώρο, με μέσα και δυνάμεις που δεν φαίνεται να είναι σχετικά με οποιονδήποτε νόμο της Φυσικής. Είναι η «ανεξήγητη» και παράξενη ικανότητα του νού να επηρεάζει τον φυσικό κόσμο, με μόνο μέσο τη νοητική αυτοσυγκέντρωση και βούληση, προφανώς και την ανθρώπινη ενέργεια. Θα μπορούσε να αποτελεί, για κάποιον, την αρχή μιας άσκησης για την μετατροπή του κόσμου σύμφωνα με τη Θέληση.

Το πιο ενδιαφέρον, φυσικά, δεν είναι η συνειδητή Τηλεκίνηση (που ενεργοποιείται από εξασκημένους ή ιδιαίτερα χαρισματικούς ανθρώπους), αλλά η ασυνείδητη Τηλεκίνηση που ενεργοποιείται από ανίδεους και φαινομενικά συνηθισμένους ανθρώπους, χωρίς να το επιδιώξουν συνειδητά, και, αναπόφευκτα, χωρίς συνήθως οι ίδιοι να το παραδέχονται για τον εαυτό τους ή ακόμη και χωρίς καν να το παρατηρούν.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που παρατηρούν γύρω τους διάφορα τηλεκινητικά φαινόμενα, (γνωρίζω αρκετούς, έχω επίσης παραβρεθεί σε τέτοια περιστατικά ή μού τα έχουν διηγηθεί, ενώ έχουν συμβεί και σε μένα τον ίδιο μερικές φορές), π.χ. να μετακινείται εντυπωσιακά και ανεξήγητα ένα αντικείμενο από μόνο του, ή περισσότερα, ή να ανοίγει ή να κλείνει μια συσκευή ή ένας διακόπτης, κ.ά., και τις περισσότερες φορές θεωρούν έντρομοι ότι αυτό συνέβη εξαιτίας ενός φαντάσματος, μιας αόρατης παρουσίας, δαιμονικών επιρροών, εξωγήινων, εξωδιαστασιακών οντοτήτων, καλών ή κακών πνευμάτων, ακόμη και εξαιτίας μαύρης μαγείας. Αυτό όμως που έχω διαπιστώσει ξανά και ξανά ότι συμβαίνει, είναι το ότι οι ίδιοι προκαλούν το φαινόμενο, εκδηλώνοντας λανθάνουσες και ασυνείδητες τηλεκινητικές ικανότητες και το ίδιο περίπου ισχύει και σε πολλές περιπτώσεις τηλεπάθειας.

Το κοινό χαρακτηριστικό που παρατήρησα σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις που έχω υπ’ όψιν μου, είναι το ότι οι άνθρωποι αυτοί εκείνη τη στιγμή α) είτε ήταν ιδιαίτερα χαλαροί, έως αφηρημένοι και απόλυτα συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι σε κάτι, εστιακά, συνήθως άσχετο με το όποιο επηρεαζόμενο αντικείμενο αυτό καθ’ αυτό, ή μόνο έμμεσα σχετικό, β) είτε βρισκόντουσαν σε έντονη συναισθηματική έξαρση.

Να σημειώσω ότι, η διάκριση μεταξύ των διαφόρων ικανοτήτων ή φαινομένων θα μπορούσε να είναι τελείως παραπλανητική ως προς τη φύση τους, διότι θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα ενιαίο πολυεπίπεδο φαινόμενο ή ικανότητα, σε συνδυασμό νου και περιβάλλοντος, ή σε μια άγνωστης μορφής ενέργεια που διατρέχει τα πάντα, όπως π.χ. προτείνεται με το «The Force» –στο κινηματογραφικό Star Wars– (που χρησιμοποιείται συνεχώς από τους ήρωες για τηλεκινήσεις και τηλεπάθειες κ.ά.). Έτσι, σε συνδυασμό με τα μυστήρια του Χρόνου ή ακόμη και με τα Μορφογενετικά Πεδία του Σέλντρεηκ, θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση για όλα αυτά. Όπως κι αν έχει, αυτή δεν είναι παρά μια φευγαλέα ματιά στο ανεξερεύνητο σύμπαν των άγνωστων δυνατοτήτων του ανθρώπου, που, όπως ελπίζω ότι κατέδειξα έστω και λίγο, δεν είναι και τόσο άγνωστες.

@Παντελής Γιαννουλάκης /περιοδικό strange

terrapapers.com

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ηλεκτρονικό "ρεσάλτο" των Anonymous

Εκτός λειτουργίας βρίσκεται η ιστοσελίδα στην οποία δημοσιεύονται οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί deltio.tnomik.gr.



Σύμφωνα με ανάρτηση της ομάδας «Anonymous Greece» στη σελίδα της στο Facebook, η ομάδα των άγνωστων χάκερς είναι αυτοί που στις 11 το πρωί του Σαββάτου «έριξαν» τη σελίδα. Σε μήνυμά τους επικρίνουν την κυβέρνηση για τους πλειστηριασμούς και απειλούν ευθέως την Τράπεζα της Ελλάδος.






Χτύπημα και στην Τράπεζα της Ελλάδος

Παράλληλα, λίγο μετά τις 14.30 το μεσημέρι της Κυριακής σήμανε εκ νέου συναγερμός καθώς οι αστυνομικές αρχές ήρθαν αντιμέτωπες με ακόμη μία επίθεση, αυτή τη φορά στην σελίδα της Τράπεζας της Ελλάδος.

Μάλιστα, οι Anonymous Greece δημοσίευσαν στο Facebook και αποδεικτικά στοιχεία για το νέο χτύπημα τους, ενώ τώρα απειλούν της Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ). Γεγονός είναι ότι η ιστοσελίδα της ΤτΕ εμφανιζόταν να έχει πρόβλημα για λίγα λεπτά, αλλά είναι και πάλι στον «αέρα».

πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ: Η αλάνθαστη πανάρχαια μέθοδος πρόγνωσης του καιρού

Τα Μερομήνια ή Ημερομήνια είναι μια πανάρχαια μέθοδος πρόβλεψης του καιρού για ολόκληρο τον χρόνο.

Η μέθοδος είναι πολύ απλή για όσους γνωρίζουν τα μερομήνια. Όσοι γνωρίζουν παρατηρούν τον καιρό του Αυγούστου για 12 ημέρες, εκ των οποίων κάθε μία αντιπροσωπεύει τον καιρό τον επόμενων μηνών.

Δηλαδή, η πρώτη ημέρα μας δείχνει τι καιρό θα κάνει τον ερχόμενο Αύγουστο, η δεύτερη για τον Σεπτέμβριο, η τρίτη για τον Οκτώβριο, κ.ο.κ.

Δείτε αναλυτικά τι καιρό θα έχουμε τον Οκτώβριο σύμφωνα με τα Μερομήνια:

Καιρός Οκτωβρίου 2017

1 – 7. Βορειοδυτικοί άνεμοι που θα δροσίζουν περιοδικά. Θερμοκρασία (22 – 29 °C).

8 – 14. Ζεστές σχετικά μέρες. Το εξασθενημένο νοτιοδυτικό αεράκι δεν θα μπορέσει να αποτρέψει την άνοδο της θερμοκρασίας (23 – 30 °C).

Μέσα Μήνα

15 – 26. Ανοδικές τάσεις της θερμοκρασίας (25 – 32 °C) μέχρι τη δύση της μέρας. Τις βραδινές ώρες, κατά τόπους θα έχουμε συγκέντρωση νεφών και πιθανές βροχές με ενδυνάμωση των βόρειων ανέμων.

Τέλη Μήνα

27 – 31. Επάνοδος των δροσερών ημερών με την πιθανότητα βροχών. Θερμοκρασία (18 – 28 °C).

Σαββάτο 28η Οκτωβρίου 2017. Δροσερή μέρα, με κατά τόπους βροχές.

πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τι έτρωγαν καθημερινά οι Αρχαίοι Έλληνες;

Αν καλούσαμε για δείπνο μερικά από τα σπουδαιότερα μυαλά της αρχαίας Ελλάδας, όπως τον Ηρόδοτο, τον Ηρακλή και τον Αριστοφάνη, σίγουρα θα τους ξαφνιάζαμε με τον πλούτο και την ποικιλία των τροφών που θα τους προσφέραμε. Κι αυτό γιατί πολλές από τις σημερινές τροφές ήταν εντελώς άγνωστες στην εποχή τους, ενώ οι συνήθειές μας όσον αφορά τη διατροφή διαφέρουν σημαντικά.

Πρώτα απ’ όλα σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι σύγχρονοι διατροφολόγοι σχετικά με τα οφέλη ενός πλουσιοπάροχου πρωινού, οι αρχαίοι Έλληνες, ξεκινούσαν τη μέρα τους με ένα πολύ λιτό γεύμα, το οποίο περιελάμβανε λίγο κριθαρένιο ψωμί, βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί, μαζί με ελιές και σύκα. Ένα επίσης σύνηθες πρωινό ήταν ο «κυκεώνας», ένα ρόφημα από βρασμένο κριθάρι, αρωματισμένο με μέντα ή θυμάρι, που πίστευαν ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες.

Το μεσημέρι συνήθιζαν να τρώνε ψάρια, όπως τσιπούρες, μπαρμπούνια, σαρδέλες και χέλια, όσπρια και κυρίως φακές, φασόλια, ρεβίθια, μπιζέλια και κουκιά, ψωμί, τυρί, ελιές, αυγά, ξηρούς καρπούς και φρούτα. Μια ακόμα αντίθεση με τη σημερινή εποχή παρατηρείται και σε ό,τι αφορά το δείπνο, καθώς αν και σήμερα οι γιατροί συμβουλεύουν να είναι ιδιαίτερα ελαφρύ, οι πρόγονοί μας το θεωρούσαν το πιο σημαντικό και μεγάλο γεύμα της ημέρας. Συνοδευόταν και από επιδόρπια, τα λεγόμενα “τραγήματα”, που μπορεί να ήταν φρούτα φρέσκα ή ξηρά, κυρίως σύκα, καρύδια και σταφύλια ή γλυκά με μέλι.



Οι αρχαίοι έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στο χοιρινό και το μοσχάρι, ενώ σπανιότερα έτρωγαν κατσίκι και αρνί. Επίσης αγαπούσαν πολύ και το κυνήγι, κυρίως τις τσίχλες, τα ορτύκια και τα ελάφια. Αγαπούσαν όμως και τα σαλιγκάρια, τα οποία οι Κρητικοί έτρωγαν από την εποχή του Μίνωα. Μπορεί τα φρούτα και τα λαχανικά να είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο καθημερινό τους τραπέζι, ωστόσο δεν υπήρχε τόσο μεγάλη ποικιλία όση σήμερα. Μπορεί να μην υπήρχαν φρούτα όπως τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα ροδάκινα και οι μπανάνες, αλλά μεγάλη ζήτηση είχαν τα αχλάδια, τα ρόδια, τα μήλα, τα σύκα, μούρα, τα κεράσια και τα δαμάσκηνα. Όσον αφορά τα λαχανικά, οι Αθηναίοι τα καλλιεργούσαν στους κήπους τους και είχαν ιδιαίτερη αγάπη στους βολβούς, τα μαρούλια, τα αγγούρια, τον αρακά, τις αγκινάρες, τα βλίτα, το σέλινο, τον άνηθο και το δυόσμο. Άλλα πάλι, όπως τα μανιτάρια, το μάραθο, τα σπαράγγια, ακόμα και τις τρυφερές τσουκνίδες, τα αναζητούσαν στις ακροποταμιές και τα χωράφια. Μεγάλη αγάπη είχαν και στο ψωμί, αφού συνήθιζαν μάλιστα να φτιάχνουν αρκετά είδη, από λαγάνες, σιμιγδαλένιους άρτους και ψωμί από χοντράλευρο, μέχρι ψωμί από κεχρί.



Τα ράφια της κουζίνας ενός αρχαίου ελληνικού σπιτιού έπρεπε να είναι πάντα εφοδιασμένα με διάφορα μπαχαρικά και καρυκεύματα, όπως ρίγανη, βασιλικό, δυόσμο, θυμάρι, κάρδαμο, κόλιανδρο, κάππαρη και σουσάμι, τα οποία συνήθιζαν να προσθέτουν για να κάνουν πιο γευστικά τα πιάτα τους. Τα περισσότερα φαγητά ήταν ιδιαίτερα ελαφριά, καθώς γίνονταν ψητά στο φούρνο και στη σούβλα, ενώ το ίδιο ίσχυε και για τα γλυκά, καθώς, αφού δεν υπήρχε η ζάχαρη και το κακάο, παρασκευάζονταν από αλεύρι , φρούτα ξερά ή φρέσκα και μέλι. Κάθε γεύμα φυσικά το συνόδευαν με κρασί, ενώ από το τραπέζι δεν έλειπε ποτέ το ελαιόλαδο, το οποίο θεωρούσαν δώρο της θεάς Αθηνάς στην πόλη τους.



Σε κάθε περίπτωση οι αρχαίοι ήταν λιτοδίαιτοι. Γι’ αυτό άλλωστε και είχαν αυτοχριστεί ‘μικροτράπεζοι’ και ‘φυλλοτρώγες’. Κατανάλωναν μεγάλη ποικιλία τροφών, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες, καθώς θεωρούσαν ότι στόχος του φαγητού ήταν να τέρψει τον ουρανίσκο και όχι να χορτάσει το στομάχι. Οι πιο σκληροπυρηνικοί των Ελλήνων ήταν οι Σπαρτιάτες που ακόμη και στη διατροφή τους ακολουθούσαν τη λακωνική λιτότητα με το καθημερινό τους διαιτολόγιο να περιλαμβάνει μια κούπα από «μέλανα ζωμό» και ένα κομμάτι ψωμί, ενώ σε ιδιαίτερες περιστάσεις και γιορτές βραστό χοιρινό, λίγο κρασί και πίτα.


 πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το μυστήριο της οργάνωσης Vrill - Η απαγορευμένη μυστική εταιρεία

Η Οργάνωση Vrill είναι μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες μυστικές εταιρίες που υπήρξαν ποτέ. Αλλά οι πληροφορίες γι' αυτήν είναι σχεδόν απαγορευμένες.
Για την Οργάνωση δεν κυκλοφορεί σήμερα στη Γερμανία ούτε ένα βιβλίο και όλα τα στοιχεία και το υλικό που θα μπορούσαν να παρέχουν κάποια σχετική γνώση, αποσιωπήθηκαν από τους Συμμάχους.
'Υπάρχουν συγκεκριμένοι κύκλοι εξουσίας, που και σήμερα προσπαθούν με κάθε μέσον να κρατήσουν μυστικές όλες τις πληροφορίες γύρω από αυτή την Οργάνωση. Όμως τελικά δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν τα πάντα...

Ο Karl haushofer ίδρυσε το 1919 την οργάνωση "Οι αδελφοί του Φωτός", "Φωτεινή Στοά" ή "Εταιρία του Βριλ" η οποία αργότερα ονομάστηκε "Vrill". (Σημειώστε ότι ο όρος "φωτεινή στοά" υπονοεί πραγματική υπόγεια στοά, από τις λίγες που οδηγούν στο εσωτερικό της Κοίλης Γης και φωτίζονται από τον αχνό ήλιο της!)Το 1917 ενώθηκαν μαζί της και οι Οργανώσεις ¨Die herren vom schwarzen stein¨ (Οι άνθρωποι της Μαύρης Πετράς), η "schwarzen ritter" (Οι μαύροι Ιππότες) και η οργάνωση των SS με το όνομα "Schwarzen sonne" (Ο Μαύρος Ήλιος). Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτοί οι άνθρωποι αποτέλεσαν τον πυρήνα του Τρίτου Ράιχ και δημιούργησαν τον Ναζισμό.
Για να καταλάβει κανείς τη διαφορά μεταξύ Οργάνωσης θούλη και Οργάνωσης Vrill, ας σκεφτεί ότι η οργάνωση Θούλη αφιερώθηκε στην εξωτερική και πολιτική χροιά των πραγμάτων ενώ η οργάνωση vrill ήταν ο αντίποδας. Υπήρξαν όμως και θέματα τα οποία συζητήθηκαν ή μελετήθηκαν και από τις δύο ομάδες, όπως η Ατλαντίδα, η θούλη, ο Γιλγαμές, η θρυλούμενη σχέση μεταξύ Γερμανών και Μεσοποταμιών. Μην ξεχνάμε ότι οι Γερμανοί, εξαιτίας αυτής της σχέσης, φρόντισαν να μεταφερθεί στο Βερολίνο η περίφημη ¨Πύλη της Ιστάρ¨ από τη Μεσοποταμία...

Σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία oss ¨Η Μεγάλη Στοά τον Βριλ αναζητά την επανασύνδεση των αρχαίων παραδόσεων των Αρίων, να έρθει σε επαφή με την πρωταρχική υπερανθρώπινη "φωτεινή φυλή" και να συνάψει συμμαχία με όντα παν έχουν μυστικά ιερά, κρυμμένα μέσα στο πλανήτη.

Η Εταιρία Βριλ στη Γερμανία προωθεί την ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει μια μυστική ενέργεια μέσα στη Γη που μπορεί να αντληθεί από το Γερμανικό λαό¨. Το εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν ενδείξεις πως αυτή η ομάδα υπάρχει και δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα! ¨Η Ομάδα Βριλ -τονίζει ο Αμερικανός ερευνητής Γουίλιαμ Χ. - έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό τεχνολογικά, ώστε έχει κατορθώσει να ελέγχει χιλιάδες ανθρώπους με καίριες θέσεις σε όλον τον πλανήτη. Ήδη άλλωστε, από τη δεκαετία τον '30 τα μέλη της Ομάδας Βριλ, ισχυρίζονταν ότι είχαν αναπτύξει τόσο πολύ την τεχνολογία τους, που θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτή των Ατλάντων¨.
Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν πως διακεκριμένοι επιστήμονες που εξαφανίζονται ¨μυστηριωδώς¨ τις τελευταίες δεκαετίες καταλήγουν στη βάση που υπάρχει εδώ και δεκαετίες στην Ανταρκτική. Εκεί, κάτω από τη Γη, όπου οι Ναζί ετοιμάζονται για τη μεγάλη επιστροφή!
Οι Ευρωπαίοι ερευνητές από την πλευρά τους (κυρίως οι Γερμανοί), δηλώνουν πως οι Βριλ συνεργάζονται σήμερα με τη CIA και τους Ιλλουμινάτι της Βαυαρίας. Ο διάσημος πολιτικο-οικονομικός αναλυτής Αντονι Σ. που αρθρογραφεί στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, ισχυρίζεται πως έχει αποδείξεις ότι η ¨Αδελφότητα του Κρανίου και των Οστών¨ - ένα δυτικό παρακλάδι των Ιλλουμινάτι της Βαυαρίας - εξακολουθεί να χρηματοδοτεί μέχρι σήμερα τους Ναζί!
Ο διακεκριμένος αναλυτής μάλιστα υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη ¨κοινωνία¨ έχει τις ρίζες της στις προαναφερόμενες μυστικιστικές ομάδες (π.χ. ο Μαύρος Ήλιος, η θούλη, οι Βριλ και η Τέμπελ Χοφ) που δημιουργήθηκαν στη Γερμανία από το 1920.

Ο Τζων Γκ., ένας ερευνητής που ζει στην Ουάσινγκτον και έχει κάνει πολλές μελέτες - ιστορικές κυρίως - για τον Χίτλερ και τους Ναζί, στηρίζει τις απόψεις του Σάττεν. ¨Όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, δείχνουν ότι οι Βριλ, υπό την ανοχή της cia, έχουν κατασκεύασει¨ εργαστήρια σε τεράστιες εκτάσεις κάτω από τη γη, στο Μεξικό.

πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τι ήταν και που βρίσκονταν τα «Ηλύσια Πεδία» («νησιά των Μακάρων»)

Οι περισσότεροι από το γένος των ηρώων γνώρισαν την απλή μοίρα του θανάτου. Μια μικρή όμως μειοψηφία ευνοημένων ανθρώπων μεταφέρθηκαν από το Δία σε ένα ειδυλλιακό μέρος, στα νησιά των Μακάρων, στα οποία, σε αντίθεση με το σκοτεινό και ανήλιο Άδη, ο ήλιος λάμπει μέρα και νύχτα, χωρίς ποτέ να σκοτεινιάζει και οι κάτοικοί του (μόνιμοι ή φιλοξενούμενοι) ζουν μια ξέγνοιαστη παραδεισένια ζωή.


Αρχικά η έκφραση «νήσοι Μακάρων» πρέπει να σήμαινε «τα νησιά των θεών», γιατί το επίθετο μάκαρες αναφέρεται κατεξοχήν σ' αυτούς.
Είναι γνωστό ότι οι ολύμπιοι θεοί δε μένουν διαρκώς στον Όλυμπο. Συχνά πηγαίνουν σε ακραίες περιοχές της γης, όπου επισκέπτονται αγαπημένους τους λαούς, όπως λ.χ. στους Αιθίοπες ή στους Υπερβόρειους, όπου έρχεται τους χειμερινούς μήνες να «παραθερίσει» ο Θεός Απόλλων και αλλού. Μάλιστα στα πέρατα της γης βρίσκεται και ο κήπος των θεών (ο κήπος των Εσπερίδων), καθώς και διάφορα εξαιρετικά πλάσματα, όπως ο Χρυσάωρ, οι Γοργόνες, οι Σειρήνες κ.ά.. Παρομοίως και τα νησιά των Μακάρων, βρίσκονται σε μακρινή χώρα, «Παρ' Ωκεανόν βαθυδίνην», εκεί όπου ορισμένοι θνητοί είχαν το προνόμιο να συνδειπνούν μαζί με τους θεούς.

Βασική προϋπόθεση της παραμονής στα νησιά των Μακάρων ήταν η «αθανασία» που χάριζαν οι θεοί στους αγαπημένους τους ήρωες και κυρίως σ' αυτούς που σκοτώθηκαν στην Τροία ή στη Θήβα. Στις σκηνές των μαχών της Ιλιάδας διαφαίνεται συχνά η πεποίθηση ότι ένας θεός μπορούσε ξαφνικά να απομακρύνει τον εκλεκτό του ήρωα από τα μάτια των ανθρώπων και να τον μεταφέρει αόρατα μακριά με την αύρα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Πηνελόπης, η οποία επιθυμεί να μεταφερθεί ζωντανή απ' τις Άρπυιες, τις καταχθόνιες θεότητες του ανέμου. Μάλιστα η Πηνελόπη, για να εξηγήσει στην Άρτεμη την επιθυμία της να μεταφερθεί ζωντανή στη μακρινή και ξεχωριστή «χώρα των Νεκρών», θυμάται το λαϊκό μύθο που συνήθιζαν να λένε οι γυναίκες για τις κόρες του Πανδάρεω.

Στην Οδύσσεια ακόμη και μεγάλοι ήρωες όπως ο Αχιλλέας, ο Αίας και ο Αγαμέμνων παρουσιάζονται στον Άδη ως απλές σκιές. Αντίθετα ο Μενέλαος, μόνιμος τρόφιμος των νήσων Μακάρων, πληροφορείται απ' τον θαλάσσιο γέροντα Πρωτέα ότι οι θεοί είχαν γι' αυτόν αποφασίσει, μιας και ήταν άνδρας της Ελένης, δηλαδή γαμπρός του Δία, «να μην τον αφήσουν να πεθάνει σαν κοινός άνθρωπος στο παλάτι του, αλλά να τον στείλουν στα Ηλύσια Πεδία, που βρίσκονται στα πέρατα του κόσμου, εκεί όπου ζει ο ξανθός Ραδάμανθυς, εκεί όπου οι άνθρωποι ζουν ξέγνοιαστα, χωρίς να τους ταλαιπωρούν ούτε χιόνια ούτε βροχή κι ούτε βαρύς χειμώνας, μόνο πάντα ο Ωκεανός χύνει το ήσυχο αεράκι του γλυκόπνευστου Ζεφύρου, φέρνοντας ανάσα στους ανθρώπους».




Αντίθετα με την ομηρική εικόνα της μεταθανάτιας ζωής, η οποία είναι «έργο παραίτησης και όχι ελπίδας», βλέπουμε ότι οι στίχοι αυτοί φανερώνουν έναν αισιόδοξο κόσμο για τον οποίο τα ομηρικά ποιήματα γενικά σιωπούν. Στην άκρη του κόσμου, δίπλα στον ποταμό Ωκεανό, βρίσκεται το «Ηλύσιο Πεδίο», όπου ο ουρανός είναι πάντα καθαρός, όπως δηλαδή και στη χώρα των θεών. Η χώρα αυτή δεν αποτελεί τμήμα του βασιλείου του Άδη, βρίσκεται στην επιφάνεια της γης, αλλά όχι ως τόπος διαμονής των εξαϋλωμένων ψυχών, μιας και οι μεταφερμένοι απ' τους θεούς κάτοικοί της δε «χωρίστηκαν από την ορατή υπόστασή τους». Βέβαια η μεθομηρική ποίηση είναι πλούσια σε αφηγήσεις «μεταφερμένων» ηρώων που σκοτώθηκαν αλλά επανήλθαν στη ζωή. Π.χ. οι δύο αντίπαλοι, ο Αχιλλέας και ο Μέμνονας, ελευθερώνονται από τη μοίρα των θνητών χάρη στις θεές-μητέρες τους. Τα νεκρά σώματά τους επανέρχονται στη ζωή, συνεχίζουν να ζουν, όχι ανάμεσα στους ανθρώπους ούτε ανάμεσα στους θεούς, αλλά σε μια απομακρυσμένη χώρα των θαυμάτων -ο Μέμνονας στην Ανατολή και ο Αχιλλέας στο «Νησί της Λευκής».

Όπως είδαμε παραπάνω, οι θεοί με τη θέληση και τη δύναμή τους υπόσχονται να «μεταφέρουν» το Μενέλαο ζωντανό σε απρόσιτη ευτυχισμένη χώρα, τη χώρα των μακάρων και όχι να του παραχωρήσουν αθάνατη ζωή στο σκοτεινό Άδη. Αυτοί λοιπόν οι ήρωες που «μεταφέρονται» στα Ηλύσια Πεδία δεν επηρεάζουν τον κόσμο των ζωντανών. Μολονότι μοιάζουν με τους θεούς στην αιώνια χαρά που τους παραχωρείται, δεν έχουν το παραμικρό μερίδιο στην παντοδυναμία τους, καθότι αυτός που κατέχει την αθανασία δεν κατέχει απαραίτητα και την «ισόθεον δύναμιν».

Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για την αφετηρία και το χαρακτήρα των μύθων για τους «μεταφερμένους» εκλεκτούς (ήρωες) των θεών σε τόπους κατοικίας σαν τα Ηλύσια Πεδία. Οι μύθοι αυτοί δεν προέρχονται από κάποια προηγούμενη επίγεια λατρεία, αλλά είναι αποτέλεσμα των ποιητικών (και όχι των θρησκευτικών) αναγκών. Ο Rohde αναφέρει ότι η ελεύθερη ποιητική φαντασία δημιούργησε το «τελευταίο καταφύγιο της ανθρώπινης φιλοδοξίας για το Ηλύσιο Πεδίο με ειδυλλιακές σκηνές μιας ήρεμης, ευχάριστης καθημερινής ζωής».

Οι Έλληνες ποιητές είχαν ανέκαθεν τη δελεαστική φαντασίωση μιας απομακρυσμένης χώρας μακαριότητας, στην οποία θα ήταν δυνατόν να «μεταφερθούν» κάποιοι ξεχωριστοί θνητοί, ευνοημένοι των θεών. Βέβαια σε μεταγενέστερους χρόνους, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, οι κάτοικοι της Σπάρτης και της ευρύτερης περιοχής της Λακωνίας τιμούσαν με ιδιαίτερα «λαϊκό» τρόπο τον Μενέλαο και την Ελένη στη Θεράπνη, τον Αχιλλέα (τον «κύριο της Μαύρης Θάλασσας») στο «νησί της Λευκής» κοντά στον Ευρώτα, την «Αλεξάνδρα», η οποία ταυτίστηκε αργότερα με την Τρωαδίτισσα ηρωίδα Κασσάνδρα και λατρευόταν στις Αμύκλες. Παρόλα αυτά όμως η ομηρική επίδραση πρέπει να ήταν πολύ σημαντική στα μεθομηρικά έπη, αφού η λατρεία αυτών των ηρώων «υπήρξε αποτέλεσμα και όχι κίνητρο ή αιτία του μύθου».

Σχετικό με τους ήρωες είναι επίσης και το γνωστό έργο του Ησίοδου Έργα και Ημέραι (στ. 109-201). Εδώ ο Ησίοδος, με ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες, παρουσιάζει το μύθο των Πέντε Εποχών των Ανθρώπων (Γένη), μεταξύ των οποίων ήταν και το τέταρτο γένος, που ήταν δικαιότερο και καλύτερο, καθώς ήταν το «ανδρών Ηρώων θείον γένος» (Ήρωες «Ημίθεοι»). Ο μύθος των γενών στην πραγματικότητα αποτελεί ένα δεύτερο αίτιο (μετά το μύθο του Προμηθέα και της Πανδώρας) στην προσπάθεια να δοθεί μια ερμηνεία για τις δυσκολίες που χαρακτηρίζουν τη ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη. Ο μύθος αυτός φαίνεται ότι περιλάμβανε αρχικά μόνο τέσσερα μεταλλικά γένη (χρυσό, αργυρό, χάλκινο, σιδερένιο), το ένα χειρότερο από το άλλο. Σ' αυτό το αρχικό σχήμα κάποιος (είτε ο ίδιος ο ποιητής είτε κάποιος πρόδρομός του) παρενέβαλε μεταξύ του χάλκινου και σιδερένιου γένους το γένος των Ηρώων (αυτών που πολέμησαν στην Τροία και τις Θήβες), το οποίο όμως διακόπτει την πορεία της παρακμής, αφού είναι καλύτερο απ' το προηγούμενό του, το χάλκινο.




Μετά απ' όλα τα παραπάνω γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα: Ποιος είναι ο λόγος που ορισμένοι εκλεκτοί ήρωες έχουν τέτοια εξαιρετική εύνοια από τους αθάνατους θεούς να μεταφέρονται -ακόμη και ζωντανοί- στους θεϊκούς παράδεισους; Η χώρα, στην οποία μεταφέρθηκαν ο Μενέλαος και οι υπόλοιποι ήρωες, ήταν ένας παράδεισος μόνο για τους ευσεβείς και τους δίκαιους ή για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους;

Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα, με βάση την ομηρική αντίληψη, είναι μάλλον αρνητική, καθώς ο Μενέλαος ποτέ δε διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις υψηλές αρετές του στην ομηρική εποχή. Επομένως, ο λόγος αυτής της τύχης κάποιων επώνυμων ηρώων φαίνεται ότι δεν είναι ούτε η εύνοιά τους σε κάποιους «ηθικά καταξιωμένους» ούτε ο έρωτας των θεών ή κάτι ανάλογο, αλλά η στενή συγγένειά τους με τους θεούς. Ο Μενέλαος, στον οποίο, πριν ο θάνατος «ασκήσει τα φυσικά του δικαιώματα» επεμβαίνουν οι θεοί για να του χαρίσουν την αθανασία και να τον μεταφέρουν σ' εκείνο το λιβάδι, στην άκρη του κόσμου (όπου τον περιμένει «η παραδεισένια άνετη ζωή» και ένα ευχάριστο κλίμα), είχε αυτήν την εύνοια επειδή απλά ήταν σύζυγος της Ελένης και συνεπώς γαμπρός του Δία. Παρομοίως και ο μόνιμος κάτοικος των Ηλυσίων, ο Ραδάμανθυς που, μολονότι όλοι ανεξαιρέτως οι μεταγενέστεροι ποιητές του αποδίδουν την προσωνυμία «Δίκαιος», δεν πρέπει να ήταν η αρετή ή κάποια ξεχωριστή ικανότητά του ο λόγος που του χάρισαν οι θεοί την αιώνια μακαριότητα. Απλά και αυτός, ως αδελφός του Μίνωα, ήταν επίσης γιος του Δία.

Όχι μόνο στον Όμηρο, αλλά και στον Ησίοδο δεν είναι η ανώτερη ηθική των ηρώων εκείνη που διέκοψε τη σειρά των διεφθαρμένων γενεών. Αυτό που διακρίνει την Ηρωική εποχή από τις άλλες είναι ο τρόπος που κάποιοι Ήρωες φεύγουν από την παρούσα ζωή χωρίς να πεθάνουν, αφού «μεταφέρονται» στις ειδυλλιακές Νήσους των Μακάρων.

Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι μόνο αυτή η πολύ ευγενική καταγωγή (η στενή συγγένεια με τους θεούς), όπως προαναφέραμε, μπορεί να διαφυλάξει έναν άνθρωπο απ' την κάθοδο στο κοινό βασίλειο «της ανέλπιδας ανυπαρξίας μετά τον αποχωρισμό της ψυχής απ' το σώμα». Μόνο οι απόγονοι των θεών και των βασιλιάδων, δηλαδή η αριστοκρατία, είχε αυτήν την εκλεκτή μοίρα να μεταφερθούν στη χώρα της αιώνιας ευτυχίας. Όπως αναφέρει ο Παναγής Λεκατσάς, η παλιά παράδοση της προελληνικής μαγικοθεϊκής βασιλείας -ο βασιλιάς είναι ένας «θεός» και επομένως συγγενής των θεών- είναι αρκετά δυνατή για να επηρεάσει και τους αχαιούς βασιλιάδες του Ομήρου. Άλλωστε το προ-ελληνικό Ηλύσιο Πεδίο σε μεταγενέστερους χρόνους θα μετονομαστεί σε Νησιά των Μακάρων, στα οποία βασιλεύει ένας θεός-βασιλιάς, ο Κρόνος. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι πουθενά στον Όμηρο δεν αναφέρεται ένας γενικός κανόνας για όλους τους βασιλείς ή τους ήρωες.




Μετά απ' όλα τα παραπάνω επανερχόμαστε στο ερώτημα: Μόνο ορισμένοι εκλεκτοί των θεών ήρωες είχαν τη δυνατότητα να «επισκεφθούν» τα Ηλύσια Πεδία και να απολαύσουν την «τρυφή του Παραδείσου»; Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα αυτό πρέπει απαραίτητα να αναφερθεί στη μεταγενέστερη -μεθομηρική- ποίηση και στη λαϊκή πίστη, οι οποίες μετέβαλαν το χαρακτήρα του ομηρικού Ηλυσίου Πεδίου.

Καταρχάς πρέπει να τονίσουμε ότι και η μεθομηρική ποιητική φιλοδοξία συνέχισε να «μεταφέρει» ένα διαρκώς αυξανόμενο αριθμό λαμπρών προσωπικοτήτων «στη φωτεινότητα της αιώνιας ευτυχίας». Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο Ε. Rohde, «ακόμη και τον 5ο π.Χ. αιώνα ένα λαϊκό τραγούδι μιλούσε για το Διομήδη σαν να μην είχε πεθάνει, αλλά να απολαμβάνει την αθάνατη ζωή στα "Νησιά των Μακάρων"».

Φαίνεται λοιπόν ότι οι ποιητές μεταγενέστερων εποχών, σε απομίμηση της ομηρικής φαντασίας, φαντάστηκαν τη μεταφορά πολλών άλλων ηρώων και ηρωίδων του μυθικού παρελθόντος στο Ηλύσιο Πεδίο ή Νήσους Μακάρων. Μάλιστα στη μεθομηρική εποχή και με την επίδραση των μυστικών λατρειών στο Ηλύσιο Πεδίο μπορούσαν να μεταβούν όλοι οι άνθρωποι, αρκεί να είχαν ζήσει με τρόπο έντιμο και ευχάριστο στους θεούς. Επίσης, σε αντίθεση με το ομηρικό Ηλύσιο που βρισκόταν στην επιφάνεια της γης, τώρα οι ποιητές τοποθετούν τα Ηλύσια Πεδία στο εσωτερικό της γης, δηλαδή σε μέρος απρόσιτο για όλους τους ζωντανούς, εκτός από τις εξαϋλωμένες ψυχές κάποιων εκλεκτών ηρώων.

Συνοψίζοντας αξίζει να επισημάνουμε γενικότερα ότι οι αντιλήψεις για τον θάνατο και τον Κάτω Κόσμο, καθώς και οι μεταθανάτιες ιδέες -λιγότερο σαφείς και ενιαίες από τις αντιλήψεις για τους θεούς- ήταν εκτεθειμένες σε μεγάλες και ριζικές μεταβολές. Έτσι, σύμφωνα με τη βασική αρχαιοελληνική αντίληψη ότι η ζωή συνεχίζεται μετά το θάνατο και ότι ο Κάτω Κόσμος δεν είναι παρά επανάληψη του Εδώ, οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι όλοι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν και στην άλλη ζωή, όπως ακριβώς και πάνω στη γη. Βέβαια το ομηρικό έπος «αντιστάθηκε βίαια σε κάθε ιδέα συνειδητής ή δραστήριας ύπαρξης της ψυχής μετά το θάνατο». Η ομηρική αντίληψη περί θανάτου υπόσχεται στον άνθρωπο μόνο «ένα αδιάκοπο, άσκοπο φτεροκόπημα, δηλαδή μια ύπαρξη στερημένη από οποιαδήποτε ευχαρίστηση που θα την καθιστούσε αντάξια της ζωής».

Άλλωστε, από την ομηρική περί θανάτου αντίληψη λείπει το αίτημα της απονομής της δικαιοσύνης και συνεπώς της δικαίωσης των καλών ή αντίστοιχα της τιμωρίας των ασεβών και αδίκων. Στον ομηρικό Άδη δεν υπάρχουν ποινές και αιώνια βασανιστήρια. Αξίζει να επισημανθεί ότι η πρώτη ακριβής περιγραφή των τριών κριτών του Άδη, δηλαδή του Μίνωα, του Ραδάμανθυ και του Αιακού να δικάζουν τις πράξεις των ανθρώπων στη γη, εμφανίζεται αρχικά στον Πλάτωνα, σε μία απλή περιγραφή του άλλου κόσμου, χωρίς βέβαια να απηχεί τις λαϊκές πεποιθήσεις της εποχής του, αφού λίγο αργότερα η αττική λαϊκή φαντασία θα προσθέσει και τον Τριπτόλεμο στη θέση του Μίνωα. Βέβαια υπάρχει η γνωστή ιστορία με τους δεσμώτες (Τιτυός, Τάνταλος, Σίσυφος κ.λπ.) της ομηρικής Νέκυιας, αυτή όμως αφενός μεν εκφράζει περισσότερο τη δύναμη και όχι τη δικαιοσύνη των θεών, αφετέρου θεωρείται «ως μια μεταγενέστερη παρεμβολή από ορφικούς κύκλους».




Η παρεμβολή μάλιστα αυτή είναι «η αρχή της μετατροπής του Κάτω Κόσμου σε τόπο τιμωρίας των ασεβών, όπως τον διαμόρφωσαν οι Ορφικοί, οι οποίοι εμφανίζονται με την υπόσχεση να εξασφαλίσουν στους μυημένους "μακαριότητα" στον Άλλο Κόσμο, σε αντίθεση με τους αμύητους». Σχετικά με το θέμα αυτό, ο Erwin Rohde κάνει λόγο για μια «επανορθωτική δικαιοσύνη», δηλαδή για μια λαϊκή αντίληψη που αυτήν την έχει κερδίσει τη λαϊκή αποδοχή, σχετικά με την ανταμοιβή των ενάρετων και την τιμωρία των ανόμων σε μια μέλλουσα ζωή. Πιο συγκεκριμένα ο Ε. Rohde επισημαίνει ότι αυτήν την περίοδο οι καταπιεσμένοι και οι ενδεείς που αισθάνονται ότι στερούνται τα αγαθά αυτού του κόσμου, σκέφτονται πολύ απλά ότι μετά θάνατον πρέπει να υπάρχει και γι' αυτούς κάπου -πέρα από τα όρια αυτής της κοσμικής πραγματικότητας- ένας τόπος στον οποίο θα έχουν τη δυνατότητα «να απολαύσουν καρπούς που μόνο άλλοι (οι εκλεκτοί) επιτρέπεται να κόψουν στη γη».

Κατά συνέπεια, όσοι είχαν μυηθεί στα μυστήρια προσδοκούσαν το ευτυχισμένο μέλλον που είχαν φανταστεί. Αντίθετα, τους αμύητους τους περίμενε μια ζοφερή μοίρα. Αυτόν το διαχωρισμό των ανθρώπων σε δύο τάξεις, όπως δίδασκαν οι μυστηριακές λατρείες, τον βλέπουμε και στην κωμωδία του Αριστοφάνη (Βάτραχοι), κάτι που δείχνει ξεκάθαρα την αλλαγή που έχει συντελεσθεί από τη Νέκυια της Οδύσσειας. Βέβαια, στον Αριστοφάνη βλέπουμε ότι οι τιμωρίες που αρχικά προβλέπονταν για αυτούς που δεν ανήκουν στον ορφικό «τρόπο ζωής», τώρα εφαρμόζονταν σε όποιους υπέπιπταν σε ηθικά ατοπήματα της πολιτικής ζωής, όπως λ.χ. οι επίορκοι, οι πατροκτόνοι και οι βεβηλωτές των νόμων της φιλοξενίας. Και τούτο διότι οι πνευματικά αφυπνισμένοι άνθρωποι της εποχής είχαν συσχετίσει την ηθικότητα της θρησκευτικής ζωής με την ηθικότητα που έπρεπε να διέπει την καθημερινή ζωή τους ως πολιτών.

Συνεπώς, στον Ορφισμό και στις άλλες μυστικές λατρείες οφείλεται ο μετασχηματισμός της ομηρικής αντίληψης για το Ηλύσιο πεδίο ή αλλιώς Μακάρων νήσοι και από τόπος «μεταφοράς» και παραμονής αποκλειστικά για τους ζωντανούς εκλεκτούς ήρωες (Ησίοδος, Έργα 170-3) έγινε τόπος παραδεισένιας ευτυχίας για τις εξαϋλωμένες ψυχές όλων των δικαίων και κυρίως των μυημένων (και όχι αποκλειστικά μόνο κάποιων εκλεκτών ηρώων). Βέβαια στον «παράδεισο» δικαιούταν να πάει η ψυχή του νεκρού που θα είχε ζήσει μια ενάρετη ζωή και, κυρίως, που θα είχε μυηθεί σε μια μυστική λατρεία, ενωμένος στενά με κάποια θεότητα. Εάν αντίθετα κάποιος ήταν άδικος και ασεβής απέναντι στους θεούς, τότε μετά θάνατον η ψυχή του θα υποβαλλόταν σε φοβερά βασανιστήρια. Εάν πάλι δεν ήταν ούτε καλός ούτε κακός, η ψυχή του «παρέμενε» προσωρινά στον κήπο των ασφοδέλων, μέχρις ότου οι θυσίες των συγγενών του νεκρού «συγκινήσουν τους θεούς».




Ο Πίνδαρος μάλιστα, στο παλαιότερο κείμενό του με τίτλο «2ος Ολυμπιόνικος» (476 π.Χ.) σημειώνει για το Θήρωνα τον Ακραγαντίνο ότι υπάρχουν «τρεις δρόμοι στον Κάτω Κόσμο, τρεις δυνατότητες: όποιος έζησε με ευσέβεια και δικαιοσύνη βρίσκει στον Κάτω Κόσμο χαρούμενη ζωή, απαλλαγμένη από βάσανα, εκεί που τις νύχτες λάμπει ο ήλιος, ενώ οι κακοί υποφέρουν δεινά. Κατόπιν η ψυχή επιστρέφει στον Επάνω Κόσμο, όπου η τύχη της καθορίζεται από τις προηγούμενες πράξεις της• όποιος δοκιμαστεί τρεις φορές πηγαίνει στη Νήσο των Μακάρων».

Ολοκληρώνοντας την ενότητα αυτή θα ήταν σοβαρή παράλειψη να μην αναφερθούμε στις συνθήκες ζωής των Νήσων Μακάρων ή αλλιώς Ηλύσια Πεδία, αφού όμως υποσημειώσουμε κάποιες χρήσιμες πληροφορίες για την ετυμολογία της λέξης «Ηλύσιον».

Προηγουμένως αξίζει να επισημάνουμε ότι εάν παραβλέψουμε ότι τα Ηλύσια Πεδία σχετίζονται με κάμπους, πεδιάδες, λιβάδια, ενώ οι νήσοι των Μακάρων με μυθικά νησιά, οι δύο αυτοί παραδεισένιοι τόποι φαίνεται πως στη φαντασία των αρχαίων Ελλήνων ταυτίζονταν. Και οι δύο μυθικοί τόποι βρίσκονταν στα πέρατα της γης, κοντά ή πέρα απ' τον Ωκεανό, και οι δύο έχουν τις ίδιες καιρικές συνθήκες και τέλος και στους δύο κυβερνήτες και δικαστές είναι ο Ραδάμανθυς, ο Αιακός και ο Μίνωας.

Ως προς τον τρόπο ζωής και τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν στους εξωτικούς αυτούς τόπους, αυτονόητο είναι ότι οι πηγές σκιαγραφούν την εικόνα ενός παραδείσου, ο οποίος χαρίζει στους εκλεκτούς ευνοημένους ό,τι δεν μπορούν να χαρούν σι κοινοί άνθρωποι πάνω στη γη.




Λεπτομερή τοπογραφική και κλιματολογική περιγραφή των Μακάρων νήσων και της χαρισάμενης ζωής που περνούν εκεί οι μάκαρες μας δίνει ο Λουκιανός (120-192 μ.Χ.) στο έργο του Αληθή Διηγήματα ή Αληθής Ιστορία (Β ). Στο έργο αυτό, το οποίο θεωρείται παρωδία των φαντασιόπληκτων μυθιστορημάτων της ελληνιστικής εποχής, περιγράφεται με λεπτομέρεια η ζωή στα «νησιά των Μακάρων» (κεφ. 5-3 1). Τα βασικά στοιχεία ενός εξωτικού παραδεισένιου τόπου (ξέγνοιαστη ζωή, ήπιο κλίμα, ανθόσπαρτοι κάμποι, ποτάμια με γάλα, μέλι και κρασί κτλ.) έχουν και εδώ κρατηθεί, η γνωστή όμως ειρωνική διάθεση του συγκεκριμένου συγγραφέα τον σπρώχνει να επινοήσει πλήθος εξωφρενικές λεπτομέρειες, ακριβώς για να μην αφήσει στον αναγνώστη αμφιβολία πως παραμυθολογεί. Άλλωστε με τη δική του δήλωση, στην αρχή του έργου (κεφ. Α', 4), ο Λουκιανός διασαφηνίζει ότι στο έργο περιγράφει πράγματα που «ούτε τα έπαθε ούτε τα έμαθε από άλλους ούτε και έγιναν ποτέ»!

Αξίζει πάντως να γίνει μια σύντομη αναφορά σε μερικά μόνο στοιχεία της περιγραφής που κάνει ο Λουκιανός στο έργο του αυτό, καθώς της φαντασίας του τα δημιουργήματα ανήκουν ως ένα βαθμό στην περιοχή της μυθολογίας: Τα τείχη της πολιτείας των Μακάρων ήταν χτισμένα με σμαράγδια, τα σπίτια της υψώνονταν μαλαματένια, οι δρόμοι της ήταν στρωμένοι με φίλντισι, οι ναοί και οι βωμοί με μονόλιθους αμέθυστους (πολύτιμα πετράδια). Το έδαφος ήταν από ελεφαντοκόκαλο, ενώ γύρω από την πολιτεία τρέχει ένας ποταμός από την πιο διαλεχτή μυρωδιά. Όλα έχουν παραμυθένια ομορφιά, υπάρχει παντοτινή άνοιξη και οι «αναφείς και άσαρκοι» κάτοικοί της ζουν σε αιώνιο λυκαυγές, χωρίς να γερνούν πέρα από την ηλικία που είχαν όταν έφτασαν εκεί (στ. 12). Η χώρα στολίζεται από όλα τα είδη λουλουδιών. Τα πάντα είναι πολύ εύφορα, τα στάχυα βγάζουν έτοιμο ψωμί σαν μανιτάρια, τα αμπέλια καρποφορούν δώδεκα φορές το χρόνο, οι ροδιές, οι μηλιές και τα άλλα δέντρα δεκατρείς. Στην πολιτεία έβλεπες τριακόσιες εξήντα πέντε πηγές που έτρεχαν νερό, άλλες τόσες μέλι, και πεντακόσιες μικρότερες μύρο. Ρέουν επτά ποταμοί με γάλα και οκτώ με κρασί.

Στη συνέχεια ο συγγραφέας (ο Λουκιανός) και οι σύντροφοί του μετέχουν σε ένα συμπόσιο, όπου έχουν υπηρέτη τον άνεμο. Απ' τα δέντρα αντί για καρπούς κρέμονται ποτήρια, τα οποία γεμίζουν μόνα τους κρασί κάθε φορά που κάποιος θέλει να πιει. Το γέλιο στη χώρα αυτή είναι άφθονο, καθώς οι Μάκαρες πίνουν από δύο πηγές, «η μεν γέλωτος, η δε ηδονής» (στ. 16).

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι την ίδια περιγραφή των Ηλυσίων Πεδίων κάνουν και οι Βυζαντινοί λογοτέχνες, εμφανώς επηρεασμένοι απ' τον Λουκιανό. Δύο γνωστά εκτενή έργα, ο Τιμαρίων και ο Μάζαρις, είναι τα πιο χαρακτηριστικά των βυζαντινών σατιρικών καταβάσεων. Τέλος, και ο Βιργίλιος, στο έκτο βιβλίο της Αινειάδας, περιγράφοντας την κάθοδο του Αινεία στον Άδη για την αναζήτηση της Ευρυδίκης, αναφέρεται στα Ηλύσια Πεδία, με βάση τις ανάλογες ελληνικές περιγραφές.


Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Ο Ηρακλής ήταν παγκόσμιος γεωλόγος και μηχανικός»

Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ως τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της Ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο.

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ως τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς».

Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.

«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ως την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».

Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε – η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής.

Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας. «Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ως τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό»

«Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ως την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»

Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο.

Τι γύρευε εκεί;

Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι.

Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή!

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΑΡΧΙΖΕΙ ΣΤΙΣ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΑΛΛΑ…

Μερικές φορές παίρνουμε ορισμένα πράγματα ως δεδομένα. Πάρτε, για παράδειγμα, την Ανατολή και τη Δύση του Ήλιου. Ξέρουμε, δηλαδή, ότι καθημερινά ο Ήλιος θα ανατείλει στην Ανατολή και θα δύσει στη Δύση, και ξέρουμε επίσης ότι η διάρκεια της ημέρας είναι μικρότερη το Χειμώνα και μεγαλύτερη το Καλοκαίρι, ενώ το αντίθετο συμβαίνει για την διάρκεια της νύχτας. Υπάρχουν, όμως, δύο ημέρες στη διάρκεια ενός έτους που η Ημέρα έχει την ίδια περίπου διάρκεια με την Νύχτα. Αυτές οι δύο ημέρες ονομάζονται Ισημερίες (ίση μέρα-ίση νύχτα) και σηματοδοτούν η μία την πρώτη μέρα της Άνοιξης και η άλλη την πρώτη μέρα του Φθινοπώρου. Ας δούμε, όμως, τι ακριβώς συμβαίνει, γιατί αυτό που αποκαλούμε “Ισημερία” (Ανοιξιάτικη και Φθινοπωρινή) δεν είναι στην πραγματικότητα ακριβώς έτσι!



Όπως φαίνεται στο παραπάνω σχήμα, κάθε μέρα η Γη βρίσκεται σε διαφορετική θέση πάνω στην τροχιά της από αυτήν που βρισκόταν την προηγουμένη, και από κάθε νέα θέση εμείς πάνω στη Γη αντικρίζουμε τον Ήλιο από διαφορετική γωνία. Έτσι κάθε φορά που η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, μας φαίνεται ότι ο Ήλιος ήταν αυτός που συμπλήρωσε έναν κύκλο γύρω από τη Γη, πάνω στην εκλειπτική. Η εκλειπτική δηλαδή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απεικόνιση, ή η προέκταση πάνω στην ουράνια σφαίρα, της γήινης τροχιάς γύρω από τον Ήλιο.

Αν παρατηρήσουμε την εκλειπτική και τη συγκρίνουμε με τον ουράνιο ισημερινό (την προέκταση δηλαδή του ισημερινού της Γης και την αποτύπωσή του πάνω στον ουράνιο θόλο) θα δούμε ότι οι δύο αυτοί κύκλοι δε συμπίπτουν, αλλά αντίθετα τέμνονται, σχηματίζοντας γωνία ίση με 23 μοίρες και 27 πρώτα λεπτά, λόγω της κλίσης που έχει ο άξονας της Γης σε σχέση με το επίπεδο που σχηματίζει η εκλειπτική. Η γωνία αυτή ονομάζεται “λόξωση της εκλειπτικής”, και τα δύο αυτά σημεία στα οποία τέμνονται οι δύο κύκλοι ονομάζονται “ισημερινά σημεία”.

Στο πρώτο σημείο, ο ουράνιος ισημερινός τέμνει την εκλειπτική εκεί όπου ο Ήλιος βρίσκεται στις 20-21 Μαρτίου. Το σημείο αυτό ονομάζεται εαρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει η Άνοιξη. Εκ διαμέτρου αντίθετα η τομή γίνεται όταν ο Ήλιος βρίσκεται στις 22-23 Σεπτεμβρίου. Το σημείο αυτό ονομάζεται φθινοπωρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το Φθινόπωρο. Θα θεωρούσε, λοιπόν, κάποιος ότι στις δύο αυτές ημέρες, σε ολόκληρη τη Γη, η νύχτα είναι ίση με την ημέρα, δηλαδή επί 12 ώρες ο Ήλιος βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα και επί 12 ώρες βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα, έχουμε δηλαδή ίση-μέρα: ισημερία.

Τα πράγματα, όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι! Γιατί η “ίση μέρα-ίση νύχτα”, όταν δηλαδή o Ήλιος φτάνει στα ισημερινά σημεία, συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον γήινο ισημερινό. Στις περιοχές που βρίσκονται είτε πάνω είτε κάτω από τον ισημερινό η “ίση μέρα-ίση νύχτα” συμβαίνει μερικές ημέρες πριν ή μετά από την “ισημερία”.

Πάρτε για παράδειγμα την Αθήνα που βρίσκεται 38 περίπου μοίρες βόρεια του ισημερινού. Η αρχή του Φθινοπώρου και για την Αθήνα και για ολόκληρη τη Γη θα ξεκινήσει όταν ο Ήλιος θα φτάσει στο Φθινοπωρινό ισημερινό σημείο στις 23:01:01 [Θερινή ώρα Ελλάδος] της Παρασκευής, 22 Σεπτεμβρίου 2017. Παρ’ όλα αυτά η “ίση μέρα-ίση νύχτα” για την Αθήνα θα συμβεί στις 26 Σεπτεμβρίου όταν η ημέρα θα έχει διάρκεια 11:59:30 ενώ η νύχτα θα έχει διάρκεια 12:00:30. Η ημέρα της ισημερίας δηλαδή ΔΕΝ αλλάζει και παραμένει ίδια για όλο τον κόσμο γιατί την ημέρα και ώρα που αναφέρεται πιο πάνω ο Ήλιος πράγματι φτάνει στο Φθινοπωρινό Ισημερινό σημείο, απλώς στην Αθήνα η ίση μέρα ίση νύχτα συμβαίνει μερικές ημέρες αργότερα.

Ο κ. Διονύσης Π. Σιμόπουλος είναι επίτιμος Διευθυντής Ευγενιδείου Πλανηταρίου

Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο έχει δημιουργηθεί από τον επαγγελματία φωτογράφο Λουκά Χαψή, ο οποίος την περιγράφει ως εξής: “Για έξι μήνες κατέγραφα με την φωτογραφική μου μηχανή τον ήλιο να δύει από ένα συγκεκριμένο σημείο στο βουνό πάνω από το άλσος του Σκοπευτηρίου στην Καισαριανή. Επέλεξα τις παρακάτω ημερομηνίες ώστε το σημείο που δύει ο ήλιος να απέχει 10 μοίρες περίπου από την προηγούμενη τροχιά.

25 Δεκεμβρίου – Αζιμούθιο 240,5°

6 Φεβρουαρίου – Αζιμούθιο 250,7°

29 Φεβρουαρίου – Αζιμούθιο 261°

21 Μαρτίου – Αζιμούθιο 271,4°

11 Απριλίου – Αζιμούθιο 281,7°

5 Μαίου – Αζιμούθιο 291,8°

21 Ιουνίου – Αζιμούθιο 301°

Κάποια σύννεφα μπορεί να έκρυψαν εν μέρη την μία τροχιά του Φεβρουαρίου αλλά νομίζω πως είναι ένα στοιχείο που συμβάλει στην αυθεντικότητα της σύνθεσης. Χρησιμοποίησα την Canon 5D Mark II με τον 20mm f2,8. Settings : ISO 50 , f22 , 1/8000sec , Interval 4 min.

Χρησιμοποίησα ένα τρίποδο manfrotto το 055 σε πλήρη ανάπτυξη με τα πόδια να πατάνε σε 3 σημάδια πάνω στο βράχο. Πρακτικά δηλαδή η μηχανή ήταν στο ίδιο σημείο. Επίτηδες δεν χρησιμοποίησα zoom αλλά φακό σταθερής εστιακής απόστασης. Στο καδράρισμα είχα κάποια σημεία αναφοράς μέσα στο ίδιο το κάδρο ώστε να μπορώ να έχω όσο μεγαλύτερη ταύτιση γίνεται. Στο τέλος κάθε τροχιάς πριν ξεστήσω την μηχανή έκανα και μία νορμάλ έκθεση με το τοπίο. Αυτές οι εκθέσεις με βοήθησαν. Να κάνω alligment στο photoshop τις 7 τροχιές μεταξύ τους.

Όλα τα frames ενώθηκαν με το ελεύθερο λογισμικό STARTRAILS. Ξαναπήγα ένα απόγευμα για να φωτογραφίσω στο πρώτο πλάνο εμένα με την φωτογραφική μου μηχανή και την πόλη της Αθήνας στο βάθος. Έτσι μόλις ολοκλήρωσα άλλη μία δύσκολη και σπάνια λήψη που μας δείχνει πως η δύση του ήλιου μεταβάλλεται περιοδικά κατά τη διάρκεια του έτους.

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΙΣΑ: 'Εκκληση για τη 10χρονη Νεφέλη που πάσχει από σάρκωμα

Στο αίτημα των γονιών ενός 10χρονου κοριτσιού που δίνει μάχη για τη ζωή του ανταποκρίθηκε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, απευθύνοντας έκκληση για τη συγκέντρωση χρημάτων προκειμένου η μικρή Νεφέλη να μεταβεί σε εξειδικευμένο κέντρο στο εξωτερικό για θεραπεία.


Η Νεφέλη διεγνώσθη τον Ιούλιο, με εκτεταμένο σάρκωμα Ewing στη διάφυση της δεξιάς κνήμης και κάνει χημειοθεραπεία στο ΚΕΘ του Νοσοκομείου Αγία Σοφία. Σύμφωνα με το θεραπευτικό Πρωτόκολλο AEWS003.1 χρήζει ριζικής χειρουργικής αφαίρεσης του όγκου και πρέπει να χειρουργηθεί την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου.
Για τον σκοπό αυτό και σύμφωνα με την κρίση των Θεραπόντων Ιατρών έχει προγραμματισθεί η μετάβασή της σε εξειδικευμένο Κέντρο του εξωτερικού με αποδεδειγμένη εμπειρία, στο RIZZOLI ORTOPEDICO ISTITUTO, στη Μπολόνια της Ιταλίας

«Είναι άκρως επείγον για την επιβίωση της κόρης μου να τηρηθούν τα χρονικά όρια του θεραπευτικού πρωτοκόλλου και να χειρουργηθεί στο ανωτέρω εξειδικευμένο Κέντρο, το οποίο κατά τους θεράποντες, θα προσδώσει τη βέλτιστη επιστημονικά διαθέσιμη χειρουργική αντιμετώπιση που απαιτείται στο πρόβλημα υγείας της. Για τον λόγο αυτό, παρακαλώ όλους να βοηθήσουν στην έγκαιρη συγκέντρωση των χρημάτων που απαιτούνται για να μπορέσουμε να είμαστε στο ανωτέρω Κέντρο την προγραμματισμένη ημερομηνία στις 27.9.2017, προκειμένου να χειρουργηθεί η κόρη μας. Σας ευχαριστούμε ολόψυχα όλους εκ των προτέρων και βασιζόμαστε πλέον στην αλληλεγγύη και τη βοήθεια των συνανθρώπων μας», επισημαίνει η μητέρα του παιδιού Βενετία Κρόμπα.

Σημειώνεται ότι έχει ανοίξει σελίδα στο Facebook με το όνομα της Νεφέλης.

Ο λογαριασμός του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, θα παραμείνει ενεργός μέχρι την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου.

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
182/5 4501 606
IBAN: GR6801101820000018254501606
SWIFT / BIC: ETHNGRAA
Όνομα δικαιούχου: ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Διάσημοι επιστήμονες που πίστευαν στο υπερφυσικό

Οι διασημότεροι επιστήμονες της ιστορίας συχνά θεωρούνται άνθρωποι με αυστηρή ιδεολογία και χαρακτήρα παρόμοιο με τις επιστημονικές τους μεθόδους, σοβαρό και μετρημένο. Όμως φαίνεται πως υπήρξαν μία σειρά από ιδιαίτερους ανθρώπους με τεράστια συμβολή στην ανθρωπότητα, που πίστευαν στο υπερφυσικό και τις μεταφυσικές επιστήμες, συνδυάζοντας το όνομά τους με την απόκρυφη επιστήμη.
Διάσημοι επιστήμονες που πίστευαν στο υπερφυσικό

Βοήθησε άραγε το σοβαρό ενδιαφέρον τους για το υπερφυσικό και τον Μυστικισμό στην εξαιρετική φύση του μυαλού τους αλλά και τις πρωτοποριακές τους ανακαλύψεις; Για αρκετούς η απάντηση είναι ναι, αν και μερικές φορές η αναζήτηση του Εσωτερισμού από εκείνους σήκωσε εμπόδια στο επιστημονικό τους έργο.

• Ισαακ νευτων

Η κύρια εμμονή το Νεύτωνα σχετικά με το απόκρυφο και τις μυστικιστικές επιστήμες ήταν η Αλχημεία. Ο ίδιος ήταν πεπεισμένος πως υπήρχε κάποια μέθοδος ώστε να ανακαλυφθεί η περίφημη Αλχημική Φιλοσοφική Λίθος, η ουσία δηλαδή που θα μετέτρεπε οποιοδήποτε μέταλλο σε χρυσό. Ο Ισαάκ Νεύτων έγραψε ένα χειρόγραφο με τις προσπάθειες που κατέβαλλε ώστε να δημιουργήσει διάφορα αλχημικά στοιχεία, ενω πίστευε τόσο πολύ στην Αλχημεία που δεν την ξεχωριζε απο τις άλλες επιστημονικές του αναζητήσεις. Αρκετοί είναι εκείνοι που θεώρησαν πως ήταν το σκαλοπάτι που τον οδήγησε στις διάσημες μαθηματικές του ανακαλύψεις.



Ο Νεύτων ήταν επίσης κατά κάποιο τρόπο ιστορικός, με το βιβλίο του The Chronology of Ancient Kingdoms, που βασίστηκε στο έργο αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων και ανθρώπων της Διανόησης όπως ο Πλάτων και ο Όμηρος. Σε αυτό το χρονολόγιο ο Νεύτων ανέφερε χαρακτηριστικά την πίστη του στην ύπαρξη της Ατλαντίδας.

• 
  
• Jack Parsons

Ο Parsons είναι μία από τις πιο extreme περιπτώσεις αυτών των ανθρώπων, αφού συνδέθηκε με τον Άλιστερ Κρόουλι και τον Ρον Χάμπαρντ. Ο Parsons κατείχε μονάχα απολυτήριο Λυκείου, όμως το πάθος του για την επιστήμη των πυραύλων κέρδισε τον σεβασμό των Πανεπιστημιακών καθηγητών, παρά το γεγονός πως αυτή η τεχνολογία θεωρούταν επιστημονική φαντασία εκείνη την εποχή. Η Προσπάθειά του να δημιουργήσει καύσιμα για τους πυραύλους τον οδήγησε σε μία επιτυχημένη καριέρα στην επιστήμη αυτή, που κατέληξε όμως στον θάνατό του από έκρηξη τριάντα χρόνια αργότερα.

Κατά την διάρκεια της καριέρας του ο Parsons απέκτησε εμμονή με το υπερφυσικό και το απόκρυφο, αφού ακολουθούσε τον Κρόουλι στο τάγμα Ordo Templi Orientis, με τα σκοτεινά τελετουργικά και τις πρακτικές. Ο ίδιος έψελνε ύμνους του Κρόουλι πριν τις απογειώσεις των πυραύλων και ήταν γνωστός στους επιστημονικούς κύκλους για τις απόκρυφες πεποιθήσεις του, τις οποίες οι επιστήμονες θεωρούσαν χαζές.

Ο Parsons συχνά έκανε στην οικεία του σεξομαγικά πάρτι γεμάτα με ναρκωτικές ουσίες, τα οποία φιλοξενούσαν Φυσικούς αλλά και λάτρεις του Αποκρυφισμού. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Ρον Χάμπαρντ, που εκείνη την εποχή ήταν Συγγραφέας του Φανταστικού και αργότερα μετατράπηκε στον Ιδρυτή της Σαιεντολογίας. Δυστυχώς ο Χάμπαρντ πρόδωσε τον Parsons, ο οποίος δεν είχε ακούσει τις προειδοποιήσεις του Κρόουλι, αφού έκλεψε την τότε κοπέλα του και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό.

• Pierre και Marie Curie 

Το ζεύγος Κιουρί που είναι πασίγνωστο για την εργασία του πάνω στην Χημεία και την Φυσική, ήταν γνωστοί λάτρεις του παραφυσικού. Συχνά λάμβαναν μέρος σε συνεδρίες επικλήσεων πνευμάτων,τις οποίες πραγματοποιούσε η φίλη τους και Διάμεσο Eusapia Palladino. Παρά το επιστημονικό τους υπόβαθρο, οι Κιουρί πίστευαν ακράδαντα στις υπερφυσικές τεχνικές της Palladino, ενώ έχει αναφερθεί πως κατα την διάρκεια των συνεδριών τα τραπέζια αιωρούνταν και τα πνεύματα επικοινωνούσαν αυξάνοντας την παραφυσική δραστηριότητα στον χώρο.

Παρά το γεγονός πως το ζεύγος Κιουρί πραγματοποίησε μία σειρά από εξαιρετικά επιστημονικά επιτεύγματα και κέρδισε βραβεία νόμπελ, δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει το υπερφυσικό υπόβαθρο στις συνεδρίες της Palladino, και τελικά το ζευγάρι απέδωσε τις δραστηριότητες αυτές στην Μαγεία και το παραφυσικό, αφού πρώτα υπέβαλλαν την φίλη τους σε ελεγχόμενα δωμάτια (όπως το Ινστιτούτο Ψυχολογίας του Παρισιού) ώστε να διαπιστώσουν αν υπάρχει απάτη στις συνεδρίες. Όμως οι μυστηριώδεις δυνάμεις της Palladino παρείχαν στο ζεύγος κιουρί ατράνταχτες αποδείξεις για την ύπαρξη του υπερφυσικού, πάρά τις όποιες προσπάθειες απόδειξης του αντιθέτου.

• Carl Jung

Αν και δεν ήταν επιστήμονας με την στενή έννοια του όρου, οι θεωρίες του πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία είναι ευρέως γνωστές και έχουν μελετηθεί πάρα πολυ, Ο Jung αλλά και ο Φροιντ, εδικότερα αφού ήταν άνθρωποι που εξέτασαν διεξοδικά τον συνειδητό αλλά και τον ασυνείδητο Νου, πίστευαν στην Τηλεπάθεια και τα Ψυχικά φαινόμενα. Βέβαια ο Φρόιντ δεν επιθυμούσε να μιλά για αυτές τις πεποιθήσεις του, όμως ο Jung είχε εντυπωσιαστεί από τα φαινόμενα συγχρονικότητας και την Τηλεπάθεια.



Συχνά μάλιστα επικοινωνούσε και συζητούσε σχετικά με τα ζητήματα αυτά, με τον ΚβαντοΦυσικό Βολφγκανγκ Πάουλι, ο οποίος λέγεται πως πίστευε πως η Τηλεπάθεια είναι αποτέλεσμα της Κβαντικής Φυσικής – θεωρία που εξακολουθεί να υποστηρίζεται ακόμα και σήμερα. Η Πίστη του Jung στο υπερφυσικό συμπεριελάμβανε τις επιθανάτιες εμπειρίες, την αστρική προβολήκαι πολλά ακόμη.

• Νικολα Τεσλα 

Ο Νίκολα Τέσλα, που ήταν ένας πασίννωστος εκκεντρικός επιστήμονας, αφιέρωσε ολόκληρη την ζωή του στην δημιουργία απίστευτων εφευρέσεων και τεχνολογικών θαυμάτων. Στις ημέρες μας χρησιμοποιούμε πάρα πολλές από τις δικές του εφευρέσεις, ενώ λέγεται πως δημιούργησε υπερόπλα, τα οποία και χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις, όπως η «Ακτίνα Θανάτου» και η μηχανή δημιουργίας σεισμών. Ο Τέσλα είχε εμμονή με τις εφευρέσεις που πιθανόν θα παρείχαν ελεύθερη ενέργεια στον κόσμο.

Επίσης φημολογείται πως ο τέσλα είχε κατορθώσει να λάβει ραδιοκύματα από μία εξωγήινη πηγή, υποστηρίζωντας πως άκουσε κάτι σαν συζήτηση, ενώ πίστευε πως αυτές οι αναμεταδόσεις προέρχονταν από μία εξωγήινη φυλή στον Άρη, τις οποίες και απέστειλαν με την μορφή αριθμών που είναι η Συμπαντική γλώσσα.Πηγή

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ