Φτιάχνοντας τον Εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο όλον.

Το αν θα λύσεις το πρόβλημα γίνεται μόνο αν θα κατανοήσεις την ύπαρξη του ιδίου του προβλήματος…αλλιώς δεν χρειάζεσαι προβληματισμούς. ”.».

Διαύγεια… Ονειρα… Αφύπνιση... (Ά ΜΕΡΟΣ).…

Το να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικότητα μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα όταν βρίσκεσαι ξύπνιος… ….

Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α ( 'Β ΜΕΡΟΣ )

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς 2012-2025, μια ιδανική στιγμή για την παγκοσμιοποίηση;;;

Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Βιολογικές μεταβολές


Η βιολογία μπορεί να μεταλλάξει τα στοιχεία


Βιολογικές οργανικές μεταλλαγές-μεταμορφώσεις-μεταστοιχειώσεις

Σύμφωνα με μία πρόσφατη θεωρία, η ζωντανή ύλη μπορεί να μεταστοιχειώσει ένα στοιχείο σε άλλο, χρησιμοποιώντας ασήμαντες ποσότητες ενέργειας.

Οι εικόνες αναφέρονται σε ένα από τα επιχειρήματα της θεωρίας αυτής.

Μία κότα, που διατρέφεται με τον συνηθισμένο τρόπο, γεννά αυγά με οχληρό κέλυφος (Α).

Αν τραφεί, στη συνέχεία, με τροφή που να μη περιέχει ασβέστιο και κάλιο, χωρίς όμως να μπορεί και να προμηθευθεί τα στοιχεία αυτό από το έδαφος, θα γεννήσει αυγά με μαλακό κέλυφος (Β).

Εάν προστεθεί στην τροφή της μικρή ποσότητα καλίου, σύντομα αρχίζει η γέννηση αυγών με φυσιολογικό κέλυφος.

Αυτό ερμηνεύεται, σύμφωνα με την θεωρία αυτό, από την ικανότητα του οργανισμού της κότας να μπορεί να συντήξει ένα πυρήνα υδρογόνου με ένα πυρήνα καλίου και να σχηματίσει ένα άτομο ασβεστίου (Γ).

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ανακαλύπτεται στη φάση αυτή του πειράματος τυχόν ελάττωση του βάρους του σκελετού του πουλιού, που θα σήμαινε προέλευση του ασβεστίου του σκληρού κελύφους από εκεί (Δ).



Πηγή: Biology Can Transmutate the Elements

Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία το οργανικό πυρίτιο από το πολυκόμπι μετατρέπετε σε απορροφήσιμο ασβέστιο για τον οργανισμό



Δίας – Νούς Τέλειος



ΔΙΑΣ – ΖΕΥΣ

Το όνομά του είναι διττό, όπου το Δίας δηλώνει την αιτίαν "διά" της οποίας έγιναν τα πάντα που είναι η πατρική του αγαθότητα, ενώ το Ζεύς την "ζωογονία" των πραγμάτων που τις πρώτες αιτίες τους μέσα στο σύμπαν ο δημιουργός συμπεριέλαβε εκ των προτέρων κατά τρόπο ενιαίο. (Πρόκλου Κρατύλος 101,20)

Ο Δίας έλαβε την πιο υψηλή βαθμίδα της Δημιουργικής τριάδας, κατευθύνοντας από ψηλά από την περιοχή του νου, τις ψυχές και τα σώματα "φροντίζοντας τα πάντα". Αναφερόμαστε στο απόσπασμα του Φαίδρου:

"Ο Ζεύς μέγας ηγεμών εις τον Ουρανόν, διευθύνων πτερωτόν άρμα, πρώτος πορεύεται κανονίζων τα πάντα και φροντίζων δι’αυτά. Τον ακολουθεί στρατιά θεών και δαιμόνων διηρημένη εις ένδεκα τάγματα, διότι μόνον η θεά Εστία παραμένει μέσα εις τον οίκον των αθανάτων. Οι άλλοι δε από τους δώδεκα θεούς, όσοι είναι ταγμένοι άρχοντες των άλλων ταγμάτων προηγούνται κατά την ορισθείσα σειρά." (Φαίδρος 246e-247).

O Δίας αφού κλήρωσε το ενιαίο κράτος της σύνολης δημιουργικής σειράς και αφού έδωσε υπόσταση σε όλα τα αφανή και τα εμφανή, νοητικός ο ίδιος κατά την τάξη, προάγοντας όμως τις μορφές των όντων και τα γένη στον αισθητό κόσμο, πλήρης από τους υπέρ αυτόν θεούς και παραχωρώντας ο ίδιος σε όλους τους ενδοκοσμικούς που προέρχονται από αυτόν, την πορεία προς το είναι. Για τούτο και ο Ορφέας παραδίδει ότι αυτός δημιούργησε σύμπασα την ουράνια γενιά και έφτιαξε τον ήλιο, την σελήνη και τους άλλους αστρικούς θεούς κι ότι επίσης δημιούργησε τα στοιχεία της υποσελήνιας περιοχής και διευθέτησε τα είδη, τα οποία προηγουμένως βρίσκονταν σε αταξία. Έδωσε υπόσταση σε θεολογικές γεναολογίες, σε όλο τον κόσμο, εξαρτημένες από εκείνον και θέσπισε για όλους τους ενδοκοσμικούς θεούς τις κατά την αξία τους παροχές από την πρόνοια του σύμπαντος. (Πρόκλος εις τον Κρατύλον &99στ.10-29)


Πώς όμως ο Ζεύς δημιούργησε όλα αυτά τα οποία αναφέραμε πιο πάνω;



Ο Ζεύς, όπως μας παραδίδει ο Ορφεύς, μπαίνει στο χρηστήριο της νυχτός και γεμίζει με όλες εκείνες τις θεϊκές νοήσεις για να ξεκινήσει την δημιουργία δηλαδή εμβάλει την νοητικήν για να ξεκινήσει την δημιουργικήν.

Μαία θεών υπάτη, Νύξ άμβροτε, πως τάδε; φράζε
Πως δει μ΄αθανάτων αρχήν κρατερόφρωνα θέσθαι;

Ω Μαία υπερτάτη των θεών, Νύχτα αθάνατη πως έχουν αυτά; λέγε
Πως πρέπει να τοποθετήσω (τακτοποιήσω) την γεναιόψυχον εξουσίαν των αθανάτων θεών;

(Ο Δίας ο οποίος περιέχει τα πάντα ενιαία και νοητικά με βάση τους χρησμούς της Νύχτας δίνει υπόσταση σε όλα τα εγκόσμια, στους θεούς και τα μέρη του σύμπαντος.)

Και ακούει παρ’αυτής
Αιθέρι πάντα πέριξ αφάτω λάβε τωδ’ενί μέσω ουρανώ
Και περί πάσης εξής αναδιδάσκεται της κοσμοποιϊας

Να περιλάβεις τα πάντα γύρω από τον άρρητον αιθέρα και εις το μέσον αυτού να βάλεις τον ουρανόν
Και στην συνέχεια ξαναδιδάσκεται την δημιουργίαν του κόσμου

Πως δε μοι έν τι τα πάντα έσται, και χωρίς έκαστον;

Πώς θα συμβεί να είναι εις εμέ τα πάντα ένα και καθένα χωριστά;

Αιθέρι πάντα πέριξ αφάτω λάβε τω δένί μέσσω ουρανόν, εν δε τε γαίαν απείριτον, εν δε θάλασσαν, εν δε τε τείρεα πάντα, τα τ’ουρανός εστεφάνωται.

Να περιβάλεις τα πάντα γύρω από τον ανεκλάλητον αιθέρα εις δε το μέσον του ενός να περιλάβεις τον ουρανόν και την απέραντον γην και την θάλασσαν και όλα τα άστρα και όσα ο ουρανός έχει περιλάβει

Και δη περί των άλλων απάντων υποθεμένη δημιουργημάτων επήνεγκεν

Και μάλιστα ,αφού και περί των άλλων δημιουργημάτων έθεσε την αρχήν (την βάσιν) προσέθεσε:
Αυτάρ επί δεσμόν κρατερόν επί πάσης τανύσσης, σειρήν χρυσείην εξ αιθέρος αρτήσαντα.

Σε αυτά επάνω όλα θα απλώσεις ισχυρόν δεσμόν αφού αναρτήσεις από τον αιθέρα χρυσό σχοινί. (Ορφικό αποσπ.122)

Ο δεσμός αφορά τα εγκόσμια, ο πιο κοντινός είναι αυτός που αποτελεί μίαν αναλογίαν, ο πιό τέλειος συνδέεται με τον νου και την ψυχήν. Γι αυτό και ο Τίμαιος (Πλάτων Τίμαιος 38 e) ονομάζει "δεσμά" τη μέσω της αναλογίας σύνδεση των στοιχείων και την ακατάλυτη ένωση από την ζωή. Ισχυρό και αδιάλυτο δεσμό που προέρχεται από την φύσιν από την ψυχήν και τον νου. Η χρυσή σειρά είναι Ομηρική ονομασία για τις θεϊκές βαθμίδες των εγκοσμίων θεών. Αφού έβαλε "νου στην ψυχή και ψυχή στο σώμα" δημιούργησε το σύμπαν και έδωσε υπόσταση στους νέους Θεούς από τους οποίους έχουν διευθετηθεί τα μέρη του σύμπαντος. (Πρόκλου Τίμαιος 314,30)

Ο Δίας λοιπόν είναι:


Νους ανεπίδεκτος μεθέξεως και τέλειος και πληροί τα πάντα με όλα τα αγαθά και κυρίως με την ζωή…… (Πρόκλου Κρατύλος 99, 70-100)




ΜΕΛΙΡΡΥΤΗ-ΣΕΜΕΛΗ ΝΤΙΜΟΥ

 ΠΗΓΗ


Λιλιθ: Η Δαιμονικη Θεα του Σκοτους



Η Λιλιθ είναι μία από τις αρχαιότερες γνωστές θεότητες του Κόσμου. Οι ρίζες της προέρχονται από το γνωστό Έπος του Γκιλγκαμές, όμως η σκοτεινή θεά αναφέρεται στην Βίβλο αλλά και στο Ταλμούδ.

Σε μερικές πηγές περιγράφεται ως Δαίμονας, ενώ σε άλλες μεταμορφώνεται σε ένα σύμβολο που εν τέλει έγινε μία από τις σκοτεινότερες Θεότητες του Παγανισμού.

Στην Εβραική παράδοση είναι ο μοχθηρότερος Δαίμονας αλλά σε άλλες παραπομπές στην Λιλιθ αναφέρεται ως η πρωτόπλαστη Γυναίκα στην Γη. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Θεός δημιούργησε την Λιλιθ ως την πρώτη γυναίκα κατά τον ίδιο τρόπο που έφτιαξε και τον Αδάμ. Η μοναδική διαφορά ήταν πως εκτός από καθαρό χώμα χρησιμοποίησε για να την δημιουργήσει Βρωμιά και ακαθαρσίες. Παραδοσιακά η Ονομασία Λιλιθ σημαίνει «Η Νύχτα», και σχετίζεται με τις ιδιότητες που συνδέονται με τις πνευματικές πτυχές της συναίσθησης και της ελευθερίας, αλλά και του ίδιου του τρόμου.
ΛΙΛΙΘ: Ο ΑΡΧΑΊΟΣ ΔΑΊΜΟΝΑΣ ΤΩΝ ΣΟΥΜΈΡΙΩΝ


Η Ονομασία της Θεάς Λιλιθ προέρχεται από την Σουμεριακή λέξη «Lilitu» που σήμαινε πνεύμα του ανέμου ή Θηλυκός Δαίμονας.Η Λιλιθ αναφέρεται στην πλάκα XII του Έπους του Γκιλγκαμές, ενός διάσημου ποιήματος της Αρχαίας Μεσποποταμίας που χρονολογείται περίπου στο 2100 Π.Χ. Η Πλάκα προστέθηκε στο αρχικό κείμενο αρκετά αργότερα, περίπου το 600 Π.Χ στην Ασσυριακή και Ακκαδική μετάφραση του κειμένου. Η Σκοτεινή Θεά εμφανίζεται μέσα από μία μαγική ιστορία, στην οποία αντιπροσωπεύει τα κλαδιά ενός δέντρου και περιγράφεται παρέα με άλλους Δαίμονες, όμως οι Ερευνητές διαφωνούν για την δαιμονική ή σκοτεινή φύση της Θεάς. Παράλληλα εμφανίστηκε σε πρώιμες Εβραικές πηγές και έτσι είναι δυσδιάκριτη η πρώτη πηγή εμφάνισής της. Όμως είναι βέβαιο πως από τις απαρχές της ύπαρξής της στα διάφορα κείμενα σχετίζεται με την Σουμεριακή Μαγεία.

Η Λιλιθ περιγράφεται στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ ως ένα σκοτεινό πνεύμα με μία ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη σεξουαλικότητα και αναφέρεται πως γονιμοποίησε τον ίδιο της τον εαυτό με ανδρικό σπόρο για να δημιουργήσει Δαίμονες και για αυτό πιστεύεται πως είναι η μητέρα εκατοντάδων Δαιμόνων.

Ήταν γνωστή στους Πολιτισμούς των Ελλήνων, των Αιγυπτίων, των Ισραηλινών αλλά και των Ρωμαίων. Αργότερα μέσα στους καιρούς «μετακόμισε» Βόρεια, όπου και αντιπροσώπευε το Χάος, την Σεξουαλικότητα και ο μύθος της σχετίζεται άρρηκτα με τις πρώιμες ιστορίες για τα Βαμπίρ και τους Βρυκόλακες.
Η ΣΎΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΚΟΎ ΑΔΆΜ

Η Λιλιθ εμφανίζεται στην Βίβλο, στο Κεφάλαιο του Ησαία 34:14 το οποίο περιγράφει την ερήμωση του Κήπου της Εδέμ. Από την αρχή θεωρείται ως ένα Δαιμονικό πνεύμα, ακάθαρτο και επικίνδυνο. Η Γένεσις την περιγράφει ως Πρώτη Σύζυγο του Αδάμ. Σύμφωνα με το βιβλίο, Ο Θεός τους δημιούργησε ταυτόχρονα και η Λιλιθ ήταν πολύ δυνατή και ανεξάρτητη και ζητούσε να είναι ίση με τον Αδάμ, και δεν δεχόταν να είναι λιγότερο σημαντική από εκείνη,αρνούμενη να παρεβρεθεί μαζι του για αναπαραγωγή.

Έτσι η σύνδεση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και η ευτυχία δεν επήλθε αφού ο θεός την καταράστηκε να γεννά δαίμονες οι οποίοι και θα καταστρέφονταν από την αέναη φθορά. Έπειτα την εξόρισε από τον Παράδεισο και στην θέση της δημιούργησε την πειθήνια Εύα.
ΈΝΑ ΣΎΜΒΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΎΓΧΡΟΝΟΥΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΈΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΜΙΝΙΣΜΌ

Σήμερα η Λιλιθ έχει μετατραπεί σε ένα σύμβολο ελευθερίας για πολλές Φεμινιστικές ομάδες. Λόγω της ανάπτυξης

της παιδείας οι γυναίκες ανέκτησαν την ανεξάρτητη θέση τους στο Κοινωνικό σύνολο και ξεκίνησαν να αναζητούν τα σύμβολα της Θηλυκής Δύναμης. Η Θεότητα επίσης ξεκίνησε να λατρεύεται από τους λάτρεις της Παγανιστικής παράδοσης Wicca που άνθισε κατά την δεκαετία του 1950.

Αυτή η μορφή ενισχύθηκε και από τους καλλιτέχνες που την αντιμετώπισαν ως Μούσα. Η Μορφή της μετατράπηκε σε ένα δημοφιλές μοτίβο στην τέχνη και την Λογοτεχνία κατά την διάρκεια της Αναγεννησιακής Περιόδου, όταν ο Μιχαήλ Άγγελος την απεικόνισε ως μισή Γυναίκα και μισή Ερπετό. Την παρουσίασε γύρω από το Ιερό Δέντρο της Γνώσης και με αυτό τον τρόπο ενίσχυσε την σημασία του μύθου της. Με τον καιρό η Λιλιθ προσέλκυσε την φαντασία και άλλων αντρών καλλιτεχνών όπως ο Dante Gabriel Rosetti, που την αποτύπωσε ως το πιο όμορφο θηλυκό στον Κόσμο. Ο Συγγραφέας των «Χρονικών της Νάρνια» C.S. Lewis εμπνεύστηκε από τον μύθο της Λιλιθ για να δημιουργήσει την Λευκή Μάγισσα. Ήταν όμορφη μα συνάμα επικίνδυνη και μοχθηρή και ανέφερε πως ήταν η κόρη της Λιλιθ που ήταν αποφασισμένη να σκοτώσει τα τέκνα του Αδάμ και της Εύας.

Λιγότερο ρομαντικές απεικονίσεις της Λιλιθ εμφανίστηκαν στο μυαλό του James Joyce που την αποκάλεσε υποστηρήκτρια των εκτρώσεων. Ο Joyce εισήγαγε την Λιλιθ στην Φεμινιστική φιλοσοφία και την παρουσίασε ως θεά των ανεξάρτητων γυναικών τον 20ο αιώνα. Όταν οι γυναίκες ξεκίνησαν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους , ήρθαν σε αντιπαράθεση με την αντρική οπτική του κόσμου, συμπεριλαμβανουμένης και της Βιβλικής παραβολής για την αρχή της ζωής στην Γη.

Η Πανάρχαιη Σουμεριακή Δαιμονική θεότητα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα στην φεμινιστική Λογοτεχνία που σχετίζεται με την Αρχαία Μυθολογία, κάνοντας τους ερευνητές να αναρωτιούνται αν πράγματι δημιουργήθηκε ως ένας πραγματικός Δαίμονας, ή ως μία παραβολική προειδοποίηση για το τι θα πάθαιναν οι γυναίκες αν αποζητούσαν περισσότερα δικαιώματα και δύναμη…

Πηγή Άρθρου



Η Άλωση της πόλης και η προδοσία της εκκλησίας την αλήθεια μαρτυρούν τα ιστορικά στοιχεία.



Αυτοί που διαβάζουν τα "ιερά βιβλία" κανουν τους τυφλούς; ο τυφλός δογματισμός ειναι προβατισμός! κατά τα αλλα εμείς είμαστε οι μασόνοι! οπως λενε κάποιοι! οι άλλοι δογματισμενοι χειρότεροι μαλιστα! αριστεροί γκοιμ των Εβραίων κρυφό-κομμουνιστές !(άθεοι επί σκοπού, ετοιμάζουν την μια θρησκεία, αυτή του θεού τους!)το ίδιο δόγμα εχουν: όσοι δεν ειναι μαζί μας ειναι εναντίον μας !τυχαίο; καθόλου οι πρώτοι κομμουνιστές ήταν οι Εβραίοι που εκαναν εισβολή στην Ιεριχώ σφάζοντας!!!να γιατι λενε το μέλλον της εβραϊκής φυλής ειναι ο διεθνές κομμουνισμός!!στον Στάλιν, S.414, Νέα Υόρκη 1937 "... Κάποιοι αποκαλούν το μαρξισμό Μπολσεβικισμο, να το πουν Ιουδαϊσμό." (Ραββίνος Wise Steven στις 5 Μαΐου του 1935) (γιατι μιλάμε με στοιχειά εδώ!)


ΑΥΤΑ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ!...δεν φτάνουν οι αριστεροί κομμουνιστές που μας κανουν πόλεμο τοσο καιρό τώρα, εχουμε και τους κολλημένους χριστιανούς απο την άλλη! έλεος! αφου το λέει το όνομα της σελίδας, ελεύθερο πνεύμα απο δογματισμούς (μη μολυσμένος)μονό τότε βλέπεις την αλήθεια και είσαι αντικειμενικός! τι δεν καταλαβαίνουν επιτελούς?ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΕΤΟΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ THΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ:Στην ιστορία μάθαμε ότι οι Τούρκοι κατάφεραν έπειτα από σκληρές μάχες να καταλάβουν τους “καλούς” Βυζαντινούς και την Κωνσταντινούπολη. Στην ιστορία μάθαμε ότι χρωστάμε χάρη στην εκκλησία γιατί τα 400 χρόνια σκλαβιάς, αυτή διατήρησε το Ελληνικό πνεύμα ζωντανό! Η ιστορία όμως μας είπε και για μια Κερκόπορτα….και τίποτα παραπάνω. Πόσοι από εμάς όμως ξέρουμε το τι έγινε πραγματικά εκεί πέρα;

Η Πόλη δεν Εάλω. Απλά την παρέδωσαν! Ποιος; Το χρονικό της “άλωσης” περιγράφεται από την Θεοδώρα Φραντζή, κόρη του χρονικογράφου της “άλωσης” Γεωργίου Φραντζή, που ήταν πρωτοβεστάριος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. (Το βιβλίο της Θ. Φραντζή βρίσκεται σε μετάφραση στην Εθνική βιβλιοθήκη και περιγράφει όλες τις λεπτομέρειες για την Προδοσία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από τους κρατούντες το “πνεύμα”). Η επιτροπή που θα διαπραγματευόταν την παράδοση της Πόλης στον Σουλτάνο, ήταν εξαμελής και αποτελείτο από τον Ιεροκήρυκα “τότε” Ιωασάμ (Ιωσήφ) Κόκα, τον Μέγα Δούκα Λεόντειο και αλλά 4 άτομα. Η επιτροπή των Τούρκων είχε αρχηγό τον Πάσα της Αδριανούπολης Ρεσιτ.
Οι όροι που έθεσαν ο Ιωασάφ και Λεόντειος ήταν οι εξής:

1. Η Αγία Σοφία και οι 10 κυριότερες εκκλησίες, καθώς και τα μοναστήρια με τις περιούσιες τους και τα εισοδήματα τους να παραμείνουν στους παπάδες, όπως και μέχρι τώρα!!!
2. Εγγύηση για την ζωή και τις περιούσιες των ατόμων που περιέχονταν στον κατάλογο που έδωσαν.
3. Οι χριστιανοί παπάδες να μην αλλάξουν αμφίεση, να λατρεύουν τον “θεό” τους και να καβαλάνε άλογο!
Στη δεύτερη συνάντηση οι Τούρκοι έφεραν την απάντηση του Σουλτάνου, όπου έγιναν δεκτοί οι όροι πλην αυτού που αφορούσε την Αγία Σοφία και την ίππευση άλογων από ιερείς.

Μόνον οι υπεύθυνοι της παράδοσης επιτρέπεται να είναι έφιπποι.
Ο Ιωασάφ και οι προδότες συνελήφθησαν για προδοσία, μόλις χώρισαν από τους Τούρκους. Ρωτήθηκε αν αρνείται την κατηγόρια της συνωμοσία και αυτός απάντησε: “Καυχιέμαι γι’ αυτό. Ήθελα να σώσω την εκκλησία από την ένωση με τους καταραμένους καθολικούς. Προτίμησα να βάλω τέλος στην αυτοκρατορία. Αυτοκράτορα θα πέσει ο θρόνος σου και θα καταπατηθεί”.

Ο Αυτοκράτορας του είπε ότι θα πέσουμε πολεμώντας και ο προδότης ιερωμένος απαντά: “Συ με κρίνεις σήμερα, αύριο θα σε δικάσει ο θεός” (!!!). Το δικαστήριο καταδίκασε τον προδότη Ιωασάφ σε θάνατο, ο οποίος ήταν προκλητικός και αυθάδης και όχι μόνο δεν αρνείται την κατηγόρια, αλλά καυχιέται και για την προδοσία, γεγονός που φανερώνει το πνεύμα της εκκλησίας στις κρίσιμες αυτές στιγμές. Μετά από ισχυρές πιέσεις της ορθόδοξης “εκκλησίας” στον Αυτοκράτορα χαρίστηκε η ζωή του Ιωασάφ Κόκα, που έκανε τα πάντα για να κυριευθεί η Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους. Ο Ιωασάφ Κόκας είναι ο Γ’ μετά την άλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (“+1459-1463”)…

Η Πόλη λοιπόν δεν έπεσε, ούτε αλώθηκε. ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ από τον χριστιανορθόδοξο κλήρο και οι αποδείξεις είναι πολλές: 1. Ο Σουλτάνος Σελίμ το 1519 ήθελε να γκρεμίσει τις εκκλησίες και ο Πατριάρχης Θεόκλητος παρουσίασε μαρτυρίες ζώντων γενίτσαρων που βεβαιώσαν ότι η Πόλη ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ με συνθήκη στον Μωάμεθ. (Σπάθας, Μεσαιωνική βιβλιοθήκη). 2. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Α’ το 1532 όταν ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν Α’ “ήθελε να χαλάσει τις εκκλησίες” προσκόμισε μαρτυρίες και αποδείξεις για να μην χαθούν τα προνομία και του απέδειξε ότι “Η Πόλη ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ Και Δεν Πάρθηκε Με Σπαθιών” (Μεσαιωνική βιβλιοθήκη – Σπάθας, Πατριαρχική Ιστορία – Ι. Μαλαξός, Μετά την άλωση – Θα. Υψηλάντης) 3. “Οι Τούρκοι ΠΑΡΕΛΑΒΑΝ την ελεεινή Πόλη και μπήκαν μέσα” (Βερβερινός Κώδικας)



4. “Οι ανθενωτικοί ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ την Πόλη για να πάρουν τα προνομία από τον Σουλτάνο” γράφει σε επιστολή του προς τον Πάπα ο χρονογράφος της “άλωσης” Επίσκοπος Χίου Λεονάρδος. 5. “Η Πόλη ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ από την θρησκευτική μερίδα των ανθενωτικών στους αρχηγούς του πολιορκητικού Στρατού” (Καρολίδης – Ιστορία Της Ελλάδος)

6. Σε παλιό λαϊκό τραγούδι του Πόντου αναφέρεται η ΠΑΡΑΔΟΣΗ Της Πόλης με τη χαρακτηριστική φράση “ΕΔΩΚΑΝ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ” Όσο και αν κάποιοι εθελοτυφλούν, η τραγική ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι την κρίσιμη στιγμή άνθρωποι του πάπα υπερασπίστηκαν την πόλη κι ορθόδοξοι χριστιανοί, ιερωμένοι, μοναχοί και λαϊκοί την παρέδωσαν στους Οθωμανούς.
Με τον πρώτο μετά την άλωση πατριάρχη Γεώργιο Σχολάριο (Γεννάδιο Β’) να πρωτοστατεί σε διαδηλώσεις και εκδηλώσεις ενάντια στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ακριβώς τις κρίσιμες ώρες της πολιορκίας.

Με δέκα χιλιάδες καλόγερους να διαδίδουν ότι είναι θέλημα Θεού να μπουν οι Οθωμανοί στη Βασιλεύουσα και να κυριεύσουν τη μισή οπότε Άγγελος Κυρίου θα κατέβει από τους ουρανούς, θα καθαιρέσει τον αυτοκράτορα, θα βάλει άλλον και θα διώξει τους εισβολείς. Με πιο πρακτικό τον μοναχό Πέτρο που πήρε άλλους τριακόσιους και πέρασε στις τουρκικές γραμμές.

Με τους ευσεβείς ανθενωτικούς να βοηθούν τον Μωάμεθ να χτίσει το οχυρό Ρούμελι Χισάρ. Και με τους “μέσα” να οργανώνουν σαμποτάζ με πιο ηχηρό την ανατίναξη του Ιπποδρομίου. Και την κρίσιμη ώρα να υποδέχονται τους αφηνιασμένους κατακτητές ως ελευθερωτές. Ο θρύλος για την Κερκόπορτα δεν πλάστηκε τυχαία. Άλλωστε ο ίδιος ο αδελφός του τραγικού Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ήταν αυτός που πρώτος, με συμμάχους τους Οθωμανούς, προσπάθησε να πάρει την Πόλη “στο όνομα της Ορθοδοξίας..”

[Απόσπασμα από το άρθρο του Κ. Μπρούσαλη με τίτλο “Εάλω η Πόλις και το χαστούκι” στην στήλη Αντιθέσεις – Εφημερίδα Έθνος 28/5/2001] Πάνω οι τουρκαλαδες έκαναν γραμματόσημο τον Γενάδιο τον οποίον η εκκλησία τον θεωρεί άγιο !ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΕΤΟΣ


Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΙΕΡΑ & ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΚΡΗΤΗ (Εκπομπή ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ )


ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ: ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΙΕΡΑ & ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΚΡΗΤΗ
Ο ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΤΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΥΣΙΝΟΟΥ ΣΤΗΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΜΑΡΙΤΑ ΜΥΡΩΝΑΚΗ. Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΟΘΗΚΕ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2016 ΣΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ “ΚΑΡΔΙΑ 95 FM” ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ.
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΤΑΚΗΣ ΤΑΦ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ

ΘΕΜΑΤΑ:
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: ΕΝΑΛΙΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ - ΖΕΦΥΡΟΣ & ΝΟΤΟΣ
Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΤΟ ΚΑΒΕΙΡΙΟ ΕΙΔΩΛΙΟ ΤΟΥ ΛΕΝΤΑ
ΑΜΦΙΠΟΛΗ & ΓΟΡΤΥΝΑ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΑ & ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΚΕΝΤΡΑ (ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΤΖΙΝΤΖΙΦΟΣ)
ΤΑ ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΑΣ
ΑΕΤΟΣ & ΚΑΒΕΙΡΙΑ
ΤΟ ΙΕΡΟ ΘΗΤΑ, Η ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ, ΗΛΙΟΣ-ΦΩΣ-ΑΠΟΛΛΩΝ, Ο ΠΥΡΣΟΣ, ΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΣΤΕΦΑΝΙ
Η ΕΥΡΩΠΗ ΙΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ
Η ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΙΟΥ
Ο ΘΕΟΣ ΥΠΝΟΣ
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ & ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΕΓΚΟΙΜΗΣΗ - ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ & ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΤΕΙΑ ΣΤΑ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΑ
ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΤΕΙΟ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΟΥΣΙΑ ΟΡΗ
ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ
ΟΝΕΙΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΜΙΑ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ
Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ & ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΙΚΗ
ΟΙ ΨΥΧΑΓΩΓΟΙ & Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ
ΚΡΗΤΗ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ
ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΟΥΣΙΑ ΟΡΗ
ΥΠΑΤΙΑ - Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ & ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ
ΕΠΩΑΣΗ ΟΝΕΙΡΩΝ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ & Ο ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΛΕΒΗΝΑ
ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΟΥ ΛΕΝΤΑ (ΔΡ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΝΙΟΣ)
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ & ΤΟ ΕΥΡΗΜΑ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΣΤΟΝ ΛΕΝΤΑ
Η ΑΡΧΑΙΑ ΛΕΒΗΝ & ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΛΕΝΤΑ
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΡΕΑΣ
Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΛΕΒΗΝΑΣ






Ο ΕΦΕΤ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΕΙ! ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΤΕ! Αν έχετε αυτό το τσάι στο ντουλάπι σας, πετάξτε το τώρα!!!





Ο ΕΦΕΤ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΕΙ! ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΤΕ! Αν έχετε αυτό το τσάι στο ντουλάπι σας, πετάξτε το τώρα!!!

Ο ΕΦΕΤ και συγκεκριμένα η Περιφερειακή Διεύθυνση Αττικής, κατά την διενέργεια ελέγχων, στο πλαίσιο του προγράμματος «Επίσημος έλεγχος για την παρακολούθηση των επιπέδων των πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων στα τρόφιμα», έτους 2017, προέβη σε δειγματοληψία τσαγιού Κεϋλάνης και πράσινου τσαγιού Κίνας και σε συνεργασία με το Γενικό Χημείο του Κράτους, διαπιστώθηκε παρουσία πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων μεγαλύτερη του ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου.
Ειδικότερα, πρόκειται για τα ακόλουθα τρόφιμα, τα οποία εισάγονται από τον Συνεταιρισμό «ΑΣΣΜΑ ΣΥΝ. Π.Ε.», Παλλάδος 24-26, Ψυρρή, Αθήνα:
Α) Τσάι Κεϋλάνης, με την εμπορική ονομασία «Κίτρινο Κανάρι Νο1», σε συσκευασία των 250 γρ. και ανάλωση πριν από 31-12-2021 και
Β) Πράσινο Τσάι Κίνας, με την εμπορική ονομασία «GTea The Vert De Chine, Special Gunpowder», σε συσκευασία των 250 γρ. και ανάλωση πριν από 31-12-2020.
Ο Ε.Φ.Ε.Τ. απαίτησε την άμεση ανάκληση / απόσυρση του συνόλου των συγκεκριμένων παρτίδων των εν λόγω τροφίμων από τον Συνεταιρισμό «ΑΣΣΜΑ ΣΥΝ. Π.Ε.» και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχετικοί έλεγχοι.
Ο Ε.Φ.Ε.Τ. καλεί τους καταναλωτές, που έχουν προμηθευτεί τα ανωτέρω προϊόντα, η απεικόνιση των οποίων φαίνεται παρακάτω, να μην τα καταναλώσουν.






ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ FBI: Ο Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε αλλά απέδρασε στη Νότιο Αμερική – Πότε πέθανε (Εικόνες)





Γνώριζαν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ότι ο Χίτλερ μπορεί να είχε αποδράσει στην Νότιο Αμερική και να έζησε μέχρι το 1984;



Στα διαβαθμισμένα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, φαίνεται ότι το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (Federal Βureau οf Ιnνestigatiοn, FBI) των ΗΠΑ γνώριζε ότι ο Χίτλερ όχι μόνο επιβίωσε μετά το τέλος του πολέμου αλλά ήταν στην πραγματικότητα ζωντανός, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ορισμένες από τις ιδιαιτερότητες του φακέλου των 203 σελίδων έχουν σβηστεί με μαύρο μαρκαδόρο, καθιστώντας ορισμένα αποσπάσματα του μη αναγνώσιμα, αλλά εάν τα έγγραφα είναι γνήσια, θα μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία.

Στο αρχικό τμήμα των αρχείων, που χρονολογείται από το 1945, υπάρχει μια συνέντευξη με ένα άτομο στην Αργεντινή που ζητά άσυλο στις ΗΠΑ με αντάλλαγμα να υποδείξει την θέση που κρυβόταν ο Χίτλερ. Το συγκεκριμένο άτομο, του οποίου η ταυτότητα δεν αποκαλύπτεται για τη δική του ασφάλεια, ισχυρίζεται ότι βοήθησε τον Χίτλερ να κρυφτεί αφού έφθασε με υποβρύχιο στη χώρα. Το υποβρύχιο λέγεται ότι έφτασε μόνο μερικές εβδομάδες μετά την πτώση του Βερολίνου και περιείχε μέχρι και 50 άτομα, συμπεριλαμβανομένων πολλών υψηλόβαθμων μελών του ναζιστικού κόμματος και μιας γυναίκας που πιστευόταν ότι ήταν η Εύα Μπράουν.

Αν πράγματι αυτός ήταν ο Χίτλερ, η υποχώρηση είχε σχεδιαστεί πολύ καιρό πριν από το τέλος του πολέμου, έτσι όπως υποστηρίζουν οι συντάκτες των αρχείων. Μετά την άφιξη, ο Χίτλερ, μετά από καιρό ταξίδεψε στον Παναμά πριν τελικά εγκατασταθεί στη Βραζιλία, αν και υπάρχουν αρκετές διαφορετικές τοποθεσίες που έμεινε τελικά στη Νότια Αμερική, με την πιθανότερη να είναι η Αργεντινή.

Μπορείτε να διαβάσετε τα έγγραφα πατώντας εδώ 



ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ CIA: «Ερχονται αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια» – Πόσο θα επηρρεαστεί η Ελλάδα




Για «αστραπιαίες» αλλαγές συνόρων κάνει λόγο ο Αμερικανός πρώην υπαρχηγός της γνωστής υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ , της CIA, εκφράζοντας την θέση της Υπηρεσίας και προμηνύοντας σοβαρά γεγονότα στην περιοχή μας τα οποία σαφώς και αγγίζουν και την Ελλάδα.
«Στα Βαλκάνια, αργά ή γρήγορα, θα έχουμε αλλαγή των συνόρων», δήλωσε ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής της της CIA Στίβεν Μάγιερ.

Ο ίδιος τονίζει ότι τα νέα σαφώς καθορισμένα σύνορα είναι πιο πιθανό να επηρεάσουν άμεσα την ΠΓΔΜ αλλά και το Κοσσυφοπέδιο.

«Οι Ευρωπαίοι και η ΕΕ δεν έχουν λύση για τα Βαλκάνια, και δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την περιοχή ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σαφώς συμφέρον», τονίζει ο ίδιος υπενθυμίζοντας ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή των Βαλκανίων.

Μιλώντας για τη Σερβία, ο Μάγιερ, δήλωσε ότι η επιλογή του Αλεξάνταρ Βούτσιτς για την προεδρία της Σερβίας αναμένεται ως μία ορθή λύση .

«Είναι ένας έξυπνος πολιτικός και αποτελεσματικός και θα υλοποιήσει μια αξιόπιστη δουλειά. Οι Σέρβοι αναζητούν μεγάλα επιτεύγματα, ιδιαίτερα στον τομέα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων», δήλωσε ο Στίβεν Μάγιερ σε συνέντευξή του στα «Νέα» του Βελιγραδίου, την οποία επικαλείται το pentapostagma.gr.

Μιλώντας για την κατάσταση στην περιοχή, ο Αμερικανός διπλωμάτης τόνισε: «Η Βοσνία- Ερζεγοβίνη σήμερα απέχει πολύ από το να είναι μια ενωμένη χώρα από ό, τι στο παρελθόν. Το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου γίνεται όλο και πιο σοβαρό και η ΠΓΔΜ είναι σε σοβαρή κρίση εδώ και ένα μήνα. Την ίδια στιγμή, η ΕΕ δεν έχει απαντήσεις στα ερωτήματα που ταλανίζουν τα Βαλκάνια»,λέει ο Μάγιερ.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι οποιαδήποτε αλλαγή των συνόρων μεταξύ της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ μπορεί να μεγαλώσει την έκταση της σημερινής Αλβανίας, η οποία όμως προς το παρόν δεν έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ.

«Ωστόσο, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι η Ουάσιγκτον προς το παρόν δεν ενδιαφέρεται περισσότερο τώρα για τα Βαλκάνια. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν θα αντιδράσει στις κυοφορούμενες αλλαγές συνόρων στην περιοχή, ειδικά αν αυτές οι αλλαγές συμβούν ειρηνικά, παρόμοια με τον τρόπο που, ας πούμε, έλαβαν χώρα στο Μαυροβούνιο », τόνισε ο πρώην επικεφαλής της CIA.

Όταν ρωτήθηκε πώς η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε στην περίπτωση σχηματισμού τακτικού στρατού στο Κοσσυφοπέδιο, είπε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ προς το παρόν δεν είναι υπέρ της κατάρτισης του Στρατού, αλλά αυτή η προσέγγιση μπορεί να αλλάξει εύκολα.

«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει μικρή πρόσβαση στους εμπειρογνώμονες για τα Βαλκάνια. Η Σερβία θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική και θα πρέπει να ακολουθήσει τις αλλαγές στην αμερικανική πολιτική», λέει ο ίδιος αποστέλλοντας ένα σαφές «μήνυμα» στο Βελιγράδι.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό αξιωματούχο αυτός ο στρατός, αν γίνει πραγματοποιήσιμος θα προσθέσει ένα άλλο στοιχείο στην κατάσταση η οποία θα εξελιχθεί σε πολεμική σύγκρουση.

Οι δηλώσεις του πρώην Αμερικανού υπαρχηγού της CIA προειδοποιούν ότι οι ΗΠΑ θα «δεχθούν» τελικά το προηγούμενο σχέδιο που είχε καταρτιστεί επί Ομπάμα, σύμφωνα με το οποίο οι Αλβανία θα ενωθεί με το Κοσσυφοπέδιο , λαμβάνοντας μέρος και της ΠΓΔΜ.

Η απαρχή όμως αυτού του σχεδίου θα συμπαρασύρει «στο χορό του πολέμου», το Μαυροβούνιο, την Σερβία, και ενδεχομένως και την Ελλάδα.

Οι πρόσφατες και μελλοντικές προκλητικές συμπεριφορές των Αλβανών εκπορεύονται από τις «υποσχέσεις» της δύσης ( ΕΕ, Γερμανία, ΝΑΤΟ) περί αλλαγής των συνόρων υπέρ αυτών.

Όλα αυτά βέβαια όμως χωρίς την συγκατάθεση της Μόσχας και του Πούτιν που έχει αποστείλει «μηνύματα» εδώ και τέσσερις μήνες ότι καμία αλλαγή συνόρων δεν θα γίνει αποδεκτή , διότι θα δώσει το δικαίωμα δράσης της ρωσικής ομοσπονδίας.

Ήξερε Βλαδίμηρος εδώ και μήνες από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες τι ακριβώς ετοιμάζεται πάνω από τα βόρεια ελληνικά σύνορα και απέστειλε ΝΟΤΑΜ σε όλες τις δυτικές χώρες ότι θα ….και αυτός εκεί .

Το όλο αυτό σχέδιο έρχεται να συμπληρώσει τις φήμες για την δημιουργία αμερικανικής βάσης στην Βόρεια Ελλάδα ενόψει εξελίξεων , οι οποίες κυοφορούνται εδώ και χρόνια στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ.

Μεγάλη Αλβανία και νέο-οθωμανική αυτοκρατορία προορίζονται από την δύση για να επιβληθούν στις υπόλοιπες μικρές και ταλαιπωρημένες από την κρίση ορθόδοξες χώρες, λογαριάζοντας όμως τους Ρώσους που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή και αναμένουν μόνο το «σήμα» από την Μόσχα για να διαλύσουν αρχικά τους Αλβανούς και μετά τους Τούρκους.



Τι είναι ελευθερία του λόγου;





Τι είναι ελευθερία του λόγου;

Τι είναι ελευθερία του λόγου; Μπορεί να έχει περιορισμούς, μπορεί να χρησιμοποιείται ως έννοια κατά το δοκούν, μα ως πράξη να είναι ουτοπία;

Ηθικά η ελευθερία του λόγου αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης προσωπικότητας, καθώς αποτελεί το σπουδαιότερο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας των ανθρώπων. Η κατάργηση ή, έστω, ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου θίγει επομένως την ίδια την ανθρώπινη προσωπικότητα…

Η ελευθερία του λόγου δεν ανταποκρίνεται μόνο σε μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, αλλά αποτελεί και, τη σπουδαιότερη ίσως, conditio sine qua non της δημοκρατίας. Χωρίς ελευθερία του λόγου, δεν είναι δυνατή καμία δημοκρατική διαδικασία.

Αν καταγράφαμε όλα τα δικαιώματα που ο άνθρωπος έχει στη ζωή του, δε θα είχαμε καμία δυσκολία ή αμφιβολία να καταχωρήσουμε στην πρώτη γραμμή εκείνο της ελεύθερης έκφρασης και σκέψης στη ζωή του. Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος και ελεύθερος πρέπει να πορεύεται μέσα στον κοινωνικό στίβο της ζωής του.

Πολλοί είναι οι μελετητές που υποστηρίζουν ότι ο λόγος αξίζει και ως σκοπός αλλά και ως μέσο.
Ως σκοπός, η ελευθερία του λόγου συνδέεται με την ολοκλήρωση του ανθρώπου ως προσωπικότητα, με την ανάπτυξη των ικανοτήτων αλλά και των δυνατοτήτων του.

Αν ο άνθρωπος δεν έχει την ελευθερία να σκέπτεται, όπως επιθυμεί, αλλά και να ανταλλάσσει τις σκέψεις και τις ιδέες του με τους άλλους, πώς είναι δυνατόν να πραγματώσει τους σκοπούς της ύπαρξής του, όντας μια μη ολοκληρωμένη προσωπικότητα;

Από την άλλη πλευρά, ως μέσον η ελευθερία του λόγου συνιστά απαραίτητο στοιχείο για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Στο εν λόγω πολίτευμα, οι αποφάσεις έχουν ως βάση -ως στήριγμα- τις επιλογές των πολιτών.
Η ελευθερία του λόγου είναι αναγκαία για την πληροφόρηση, για τη διαμόρφωση επιλογών αλλά και για την ίδια τη συμμετοχή του πολίτη.

Επιπλέον είναι απαραίτητη, για να γίνεται έλεγχος προς την εξουσία αλλά και προς τα πρόσωπα που την ασκούν.



Η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να αποτελέσει τον σπόρο που εάν φυτευτεί και καλλιεργηθεί σε κατάλληλο έδαφος όπως στα πλαίσια μιας κοινωνίας που σέβεται τη διαφορετικότητα και επιδιώκει τη συναίνεση, οι καρποί -που θα αποφέρει- θα καταδείξουν την αξία και τη σπουδαιότητα της συγκεκριμένης ελευθερίας. Αντίθετα, η καταπίεση του λόγου δεν λύνει τα προβλήματα αλλά δημιουργεί πικρίες, μίση και συνιστά απειλή για την κοινωνική συνοχή.


Η ελευθερία του λόγου είναι ένα από τα βασικότερα όπλα που ο άνθρωπος έχει στα χέρια του για την πληροφόρηση και τη συμμετοχή του μέσα στην κοινωνία, για τη διαμόρφωση τάσεων και απόψεων για μια κοινωνική συγκρότηση και ανθρώπινη συμπεριφορά που θα την καταυγάζει η καθαρότητα της αγάπης και της συναδελφοσύνης.

Επιπλέον, με αυτή μπορεί να ασκείται έλεγχος όχι μόνον προς την εξουσία αλλά και προς τα πρόσωπα που την ασκούν. Το εξαίρετο αυτό δικαίωμα κατοχυρώνεται στο άρθρο 14 παρ. 1 του Ελληνικού Συντάγματος. Πρόκειται για την ελευθερία του καθενός να μπορεί να εκδηλώνει τις σκέψεις του και να εκφράζεται ελεύθερα. Δεν είναι τυχαία η συνάντηση που γίνεται μεταξύ ελευθερίας γνώμης και δημοκρατίας. Στο δημοκρατικό πολίτευμα όλες οι ιδέες είναι αποδεκτές, με την έννοια ότι όλες οι ιδέες είναι ελεύθερες. Το συγκεκριμένο πολίτευμα επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση και κυκλοφορία των ιδεών και απόψεων και καθένας έχει την ελευθερία να αποδεχτεί ή να απορρίψει οποιαδήποτε ιδέα, άποψη ή γνώμη.

Εκδοχές της ελευθερίας του λόγου μπορούν να βρεθούν σε πρώιμα έγγραφα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Αγγλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 αναγνώριζε την «ελευθερία του λόγου στο Κοινοβούλιο» και είναι ακόμα σε ισχύ. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, που υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, επιβεβαίωνε ειδικά την ελευθερία του λόγου ως αναφαίρετο δικαίωμα. Η Διακήρυξη προβλέπει την ελευθερία της έκφρασης στο άρθρο 11, το οποίο ορίζει ότι:

“Η ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών και απόψεων είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δικαιώματα του ανθρώπου. Κάθε πολίτης μπορεί, κατά συνέπεια, να μιλήσει, να γράψει, και να εκτυπώσει με ελευθερία, αλλά θα είναι υπεύθυνος για καταχρήσεις της ελευθερίας αυτής, όπως θα ορίζεται από το νόμο.”

Σήμερα, η ελευθερία του λόγου, ή η ελευθερία της έκφρασης, αναγνωρίζεται στο διεθνές και περιφερειακό δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στο άρθρο 13 της Αμερικανικής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και στο άρθρο 9 του Αφρικανικού Χάρτη Ανθρωπίνων και Λαϊκών Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τα επιχειρήματα του Τζον Μίλτον, η ελευθερία του λόγου νοείται ως ένα πολύπλευρο δικαίωμα που περιλαμβάνει όχι μόνο το δικαίωμα έκφρασης ή διάδοσης πληροφοριών και ιδεών, αλλά και τρία ακόμη διακριτά σκέλη:

*το δικαίωμα στην αναζήτηση πληροφοριών και ιδεών.
*το δικαίωμα στην λήψη πληροφοριών και ιδεών.
*το δικαίωμα στην διάδοση πληροφοριών και ιδεών.

Από τη σύντομη αυτή αναφορά δεν μπορεί να προκύψουν αμφιβολίες για την θεμελιώδη σημασία του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου.

-Στην υπόθεση The Handyside (απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1976, Σειρά Α, Αρ. 24) η φύση και το πεδίο της ελευθερίας της έκφρασης καθορίστηκε ως ακολούθως:

“Η ελευθερία της έκφρασης συνιστά αναγκαίο θεμέλιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας, μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την πρόοδó της και για την ανάπτυξη κάθε ανθρώπου. Εφαρμόζεται όχι μόνο στην “πληροφόρηση” ή στις “ιδέες” που γίνονται ευνοϊκά δεκτές ή θεωρούνται ως ανώδυνες ή αδιάφορες, αλλά, επίσης, σε εκείνες που προσβάλλουν, πλήττουν ή ενοχλούν το Κράτος ή οποιοδήποτε τμήμα του πληθυσμού. Τέτοιες είναι οι απαιτήσεις της πλουραλιστικής ανεκτικότητας και του ανοιχτού πνεύματος, χωρίς τις οποίες δεν νοείται η ύπαρξη “δημοκρατικής κοινωνίας».
“Το Σύνταγμα φτιάχτηκε για να προστατεύει απόψεις που ενοχλούν.

Τις άλλες, έτσι κι αλλιώς, δεν θέλει να τις λογοκρίνει κανείς.”
είχε πει ο αμερικανός δικηγόρος Mike Godwin, του Electronic Frontier Foundation (EFF), ο άνθρωπος που συντόνιζε τις προσπάθειες ενάντια στο νομοσχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης το οποίο προσπαθούσε να περιορίσει την ελευθερία του λόγου στον κυβερνοχώρο. Στον Mike Godwin, πρέπει να αποδοθεί ένα μεγάλο κομμάτι της τελικής νίκης, ενάντια στην κυβέρνηση Clinton που πέρασε το «Διάταγμα περί Eυπρέπειας στις Eπικοινωνίες» (Communications Decency Act).
Η επιλογή για την ελευθερία του λόγου, ηχεί όμορφα σε όλες τις γνώστες διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

–Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 19):
“Ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος του καθενός να διατηρεί ανενόχλητος τις απόψεις του καθώς επίσης του δικαιώματος να αναζητά και να μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες με οποιοδήποτε μέσο σε όλο τον κόσμο.”

–Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 10):
“Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία διατήρησης της άποψης του καθώς επίσης και του δικαιώματος να αναζητά και να μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες χωρίς την παρέμβαση οποιασδήποτε κρατικής αρχής σε όλο τον κόσμο.”

–Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2):
“Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει την άποψη του χωρίς καμία παρέμβαση. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει και το δικαίωμα του καθενός να αναζητά, να λαμβάνει και να μεταδίδει οποιεσδήποτε πληροφορίες και ιδέες ανεξαρτήτως συνόρων, είτε προφορικά είτε γραπτά ή εκτυπωμένα, σε μορφή τέχνης ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο της επιλογής του.”

“Όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία…”
έγραφε τον 1ο αιώνα, ο ρωμαίος γνωμικογράφος Publilius Syrus.

“Μέχρι να χάσεις την υπόληψή σου, δεν συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο φορτίο είναι και τι σημαίνει πραγματικά ελευθερία.”

Margaret Mitchell, 1900-1949, Αμερικανίδα συγγραφέας.
konstantinosdavanelos




Ο Γιάννης Κανελλάκης για την ανάρτηση του Φιλιππάκη: "Και δύο και τρεις βόμβες"





Με ανάρτησή του στην προσωπική του σελίδα στο Facebook ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης τάχθηκε υπέρ της άποψης που διατύπωσε ο συνάδελφος του Γιώργος Φιλιππάκης τονίζοντας χαρακτηριστικά:


"Εγώ δεν θα …τσιγκουνευτώ τις… βόμβες- πακέτα που θα μπορούσαν να «σκάσουν» στα πόδια του κάθε Στουρνάρα και άλλων διεφθαρμένων πολιτικών, αλλά όπως λένε συμπολίτες μας, «δεν θα ήταν καθόλου παράλογο να έσκαγαν δύο και τρεις βόμβες στα πόδια και του Στουρνάρα και του Παπαντωνίου και του Αλογοσκούφη και του Σουφλιά και του Καραμανλή και του Παπακωνσταντίνου και πολλών άλλων διεφθαρμένων πολιτών, οι οποίοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την οικονομική τραγωδία , την εξόντωση, την εξαθλίωση και την χρεοκοπία, που ζει σήμερα ο ελληνικός λαός ! ".


Αναλυτικά η ανάρτηση του Γιάννη Καννελάκη:


«…Και δύο και τρεις βόμβες! »


Του Γιάννη Κανελλάκη


"Αντί ο μεγαλοτραπεζίτης και πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, να απαντήσει στα απανωτά και επίμονα ερωτήματα, για το μέγεθος της περιουσίας του σήμερα, που έχει αποκτήσει μαζί με την σύζυγό του, καταθέτει μηνύσεις σε βάρος δημοσιογράφων, οι οποίοι διατυπώνουν απόψεις και σχόλια σχετικά με την «πορεία, τα έργα και τις πράξεις πουλημένων πολιτικών», οι οποίοι αγνοούν τα «πάθη, τα μαρτύρια, την φτώχεια και τις περιπέτειες» στα οποία έχουν οδηγήσει τις τελευταίες δεκαετίες τον ελληνικό λαό και συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος του !

Εγώ δεν θα …τσιγκουνευτώ τις… βόμβες- πακέτα που θα μπορούσαν να «σκάσουν» στα πόδια του κάθε Στουρνάρα και άλλων διεφθαρμένων πολιτικών, αλλά όπως λένε συμπολίτες μας, «δεν θα ήταν καθόλου παράλογο να έσκαγαν δύο και τρεις βόμβες στα πόδια και του Στουρνάρα και του Παπαντωνίου και του Αλογοσκούφη και του Σουφλιά και του Καραμανλή και του Παπακωνσταντίνου και πολλών άλλων διεφθαρμένων πολιτών, οι οποίοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την οικονομική τραγωδία , την εξόντωση, την εξαθλίωση και την χρεοκοπία, που ζει σήμερα ο ελληνικός λαός ! »

Τα πρωτοφανή οικονομικά μέτρα, τα μνημόνια, και τόσα άλλα βάρβαρα χαράτσια, που καλούνται να πληρώσουν οι Έλληνες πολίτες, είναι αποτέλεσμα της διεφθαρμένης, βρώμικης και διαπλεκόμενης πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών και πρέπει οι ένοχοι, όπως είπε και ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Καρ. Παπούλιας, να πληρώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο !

Και φυσικά οι συμπολίτες μας δεν σταματούν μόνο στις καταγγελίες τους κατά των διεφθαρμένων και απατεώνων πολιτικών, αλλά μιλούν και για τα βαποράκια, τρωκτικά και πουλημένα «δημοσιογραφάκια της δημοσιογραφίας της λάσπης και της εξάρτησης», για τα οποία «δεν θα είχαν αντίρρηση αν στα πόδια κάποιων απ΄αυτούς έσκαγαν βόμβες-πακέτα προς παραδειγματισμό !!! ». Αυτά προς το παρόν…".







Ο βίος και η πολιτεία της οικογένειας Μητσοτάκη σε 10 σελίδες



Ο εκ Χανίων ορμώμενος Μητσοτάκης ξεκίνησε την καριέρα του με "προσόντα" διαφορετικά από τους υπόλοιπους επαρχιώτες πολιτικούς. Δεν έφτασε στην Αθήνα όπως φτάνει ένας Φλωρι­νιώτης ή ένας Καστοριανός βουλευτής, που χάσκουν μπροστά στα μέγαρα της πρωτεύουσας. Δεν έφτασε με ένα ταγάρι και μια ζωντανή κότα, όπως ο Χατζηχρήστος στις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Μητσοτάκης στην Αθήνα έφτασε με τα "όπλα" του. Έφτασε με τα "κουμπούρια" του και αυτά ποτέ δεν τα αποχωρίζεται.



Τι σημαίνει αυτό; Ότι τον Μητσοτάκη πάντα τον συνόδευαν στην "πορεία" του συστατικές επιστολές. Από ποιους; Από τους ίδιους ανθρώπους που προστάτευαν και χρηματοδοτούσαν τον θείο του τον Βενιζέλο. Από τους ανθρώπους, που, επειδή γνώριζαν τον θείο του, τον έψαξαν στην Κρήτη. Αυτούς τους ανθρώπους ο Μητσοτάκης τους γνώριζε και τον γνώριζαν στον καιρό της "αντίστασής" του στην Κρήτη. Άνθρωπος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ο Μητσο­τάκης. Σύμφωνα με δικές του μαρτυρίες ήταν ο συνδετικός τους "κρίκος" με τις ελληνικές αντι­στασιακές οργανώσεις. Σ' αυτούς έδινε αναφορά και αυτών τις εντολές εκτελούσε. Αυτή η σχέση ήταν η "προίκα" του και το "διαβατήριό" του για την επιτυχία. Αυτή η σχέση του άνοιγε τις "πόρτες" των αθηναϊκών μεγάρων.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να τον οδηγήσουν στην εξουσία. Η Αθήνα είχε αρκετό κηφηναριό με τα ίδια προσόντα και δεν ήταν δυνατόν να τους παρακάμψει. Αυτό το οποίο χρειαζόταν ήταν ένα μεγάλο "άλμα". Έπρεπε να ρισκάρει, για ν' ανέβει στην κορυφή και αυτό δεν ήταν πρόβλημα για έναν άνθρωπο του οποίου δεν έλλειπε το ψυχικό σθένος να υποστηρίζει τις επιλογές του. Η ευκαιρία του δόθηκε μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου. Τα μεγάλα "αφεντικά" ήταν σφόδρα ενοχλημένα με τη μεγάλη νίκη των "κομμουνιστών" του Κέντρου. Σχεδόν είχαν πανικοβληθεί από μια Ελλάδα η οποία έδειχνε απείθαρχη, σε μια εποχή που οι Αμερικανοί επένδυαν στην πειθαρχία μέσα στην "αυλή" τους.

Άρα τι τους συνέφερε να γίνει; Να οδηγήσουν την Ελλάδα στην "ανωμαλία". Γιατί; Για να εφαρμόσουν την πάγια "φιλειρηνική" πολιτική τους. Γιατί με φόβητρο την εμφυλιοπολεμική σύγκρουση θα μπορούσαν να πουλήσουν "σωτηρία". Εκμεταλλευόμενοι τις νωπές εμφυλιο­πολεμικές αναμνήσεις του ελληνικού λαού, θα μπορούσαν να επιβάλουν στην Ελλάδα μια "εθνοσωτήρια" κυβέρνηση. Το μόνο το οποίο είχαν ως πρόβλημα ήταν η ταυτότητα εκείνου που θα εμφάνιζαν ως υπεύθυνου της "ανωμαλίας". Το πρόβλημά τους ήταν αρκετά σοβαρό, γιατί έπρεπε τόσο αυτοί όσο και οι λακέδες τους να βρίσκονται από τη "σωστή" πλευρά. Έπρεπε τόσο το "παλάτι" όσο και η "δεξιά" να παραμείνουν στη "σωστή" πλευρά. Οι καταστροφείς της δημοκρατίας έπρεπε να διατηρήσουν τη δημοκρατική τους εικόνα. Δεν έπρεπε να ξανακάνουν το λάθος του Λαμπράκη —ο οποίος συσπείρωσε τους πάντες εναντίον της δεξιάς— και αυτό ήταν το δύσκολο του όλου εγχειρήματος.

Από τη στιγμή που η Ένωση Κέντρου κέρδισε τη νίκη στις εκλογές, δεν μπορούσε να παυτεί από την κυβέρνηση. Αν επιχειρούσαν να την πάψουν, είτε από την πρεσβεία είτε από το παλάτι είτε από την ΕΡΕ, θα υπήρχε πρόβλημα. Γιατί; Γιατί οι υποτιθέμενοι δημοκράτες της δεξιάς θα έπρεπε ν' αντιδράσουν αντιδημοκρατικά και αυτό θα προκαλούσε ζημιά σ' αυτούς που εκείνη την εποχή παρίσταναν τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας. Επιπλέον, θα συσπείρωνε τους αντιπάλους τους και αυτό ήταν επικίνδυνο. Άρα τι ήταν το καλύτερο; Να ρίξουν από "μέσα" την Ένωση Κέντρου, ώστε οι "κομμουνιστές" να εμφανίζονται και πάλι σαν οι μη "αντιλαμβανόμενοι" τη δημοκρατική λειτουργία. Αυτοί να εμφανιστούν και πάλι σαν αντιδραστικοί και οι δεξιοί να βρίσκονται από τη σωστή πλευρά. Το ζητούμενο ήταν ν' ανατραπεί η κυβέρνηση της Ε.Κ. και η ίδια να "χρεωθεί" την πτώση της και άρα την "ανωμαλία". Το ζητούμενο ήταν ν' ανατραπεί η Ένωση Κέντρου και ταυτόχρονα να διχαστεί.

Άρα τι έπρεπε να κάνουν; Να βρουν αποστάτες. Να βρουν δηλαδή ανθρώπους, οι οποίοι θα προδώσουν τα πάντα. Που θα προδώσουν τη δημοκρατία. Που θα προδώσουν τους ανθρώπους που τους ψήφισαν. Που θα προδώσουν την παράταξή τους. Που θα προδώσουν δηλαδή το Σύνταγμα της εποχής εκείνης. Γιατί αυτό είναι προδοσία και όχι μια απλή πολιτική επιλογή; Γιατί, όταν κυρίαρχη είναι η παραταξιακή λογική, τα πράγματα λειτουργούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Γιατί ένας βουλευτής, ο οποίος διαφωνεί με τη λογική της ηγεσίας της παράταξής του, παραιτείται στο όνομα της δημοκρατίας. Παραιτείται της θέσης του βουλευτή, την οποία την κέρδισε ως μέλος μιας παράταξης και όχι ως άτομο. Όταν υπάρχει παραταξιακή λογική, η βουλευτική θέση ανήκει στην παράταξη και όχι στο πρόσωπο. Η διαφωνία οδηγεί στην παραίτηση του βουλευτή και όχι στην αποστασιοποίησή του. Απλά πράγματα. Όταν ένας παπάς διαφωνεί με την Ιερά Σύνοδο, παραιτείται και δεν παίρνει την εκκλησία —που λειτουργεί— για να εφαρμόσει το δικό του δόγμα. Η αποστασία είναι προδοσία του λαού. Είναι κλοπή ψήφων.

Οι Αμερικανοί γι' αυτόν τον λόγο βγήκαν στους δρόμους και έψαχναν αποστάτες. Οι δολοφόνοι της ελληνικής δημοκρατίας έψαχναν Έλληνες συνενόχους. Τότε ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί η συνενοχή με τους Αμερικανούς θα τον "έδενε" για πάντα στις επιλογές τους. Το έγκλημα πάντα συνδέει τους συνενόχους μεταξύ τους. Ο ένας μπορεί να εκβιάζει τον άλλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αγνοεί ο ένας τον άλλο. Τη λογική του εγκλήματος τη γνώριζε ο Μητσοτάκης και σ' αυτήν επένδυσε. Έτσι λειτουργούν οι συμμορίες. Με την ομαδική συνενοχή των μελών τους. Στη μαφία, για παράδειγμα, υπάρχουν μερικά "έθιμα", που διασφαλίζουν τη μόνιμη πίστη και την επίσης μόνιμη συνεργασία μεταξύ των μελών της συμμορίας. Ένα από αυτά τα "έθιμα" είναι ο εξαναγκασμός του κάθε νέου μέλους σε μια δολοφονία μπροστά σε μάρτυρες. Γιατί; Για να μπορούν ν' απειλούν με καταστροφή αυτόν που θα επιχειρήσει να προδώσει τους "κάπο".

Το ανάλογο έγινε και σ' αυτήν την περίπτωση. Ο Μητσοτάκης έκανε το "καθήκον" του απέ­ναντι στον υπερατλαντικό "κάπο" και "σκότωσε" την ελληνική δημοκρατία. Υποθήκευσε τη ζωή του, την καριέρα του, την οικογένειά του και "εκτέλεσε" μπροστά σε μάρτυρες την ελληνική δημοκρατία. Το μέγεθος της προδοσίας του ήταν τέτοιο, που του επέτρεψε να "προσπεράσει" πολλούς από τους μέχρι τότε αντιπάλους του. Πολλοί στην Αθήνα ανησύχησαν για την εύνοια που θα μπορούσε ν' απολαύσει ο Μητσοτάκης, εξαιτίας της εξυπηρέτησής του προς τους Αμερικανούς. Πολλοί ανησύχησαν με τα "πήγαινε-έλα" του στην πρεσβεία.

Μετά από αυτήν την εξυπηρέτηση ο "κάπο" δεσμεύτηκε να τον προστατεύει και να τον βοηθά, όποτε υπήρχε αυτή η ανάγκη. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τον Μητσοτάκη. Να συνδέσει τον εαυτό του με τα αμερικανικά συμφέροντα. Να γίνει ο "άνθρωπός" τους στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα οι πάντες ήταν δεσμευμένοι στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται ένα έγκλημα. Όταν συνέφερε τον Μητσοτάκη, θα τον φυγάδευαν από τη χώρα οι Αμερικανοί και όταν συνέφερε θα τον επανα­πάτριζαν. Όταν θα μοίραζαν "πίτες" στην Ελλάδα, θα έπρεπε πάντα να κρατούν μεγάλο "κομμάτι" και για τον Μητσοτάκη.

Από τη στιγμή που έγιναν όλα αυτά, ήταν πολύ φυσιολογικό να "αυτοεξοριστεί" ο αποστάτης. Δεν μπορούσε εκείνη την εποχή να παραμείνει στην Ελλάδα. Κινδύνευε από τον πρώτο Έλληνα που θα τον έβρισκε μπροστά του. Από τους πολίτες κινδύνευε και όχι από τη Χούντα, όπως ο ίδιος πάντα διατεινόταν. Η Χούντα δεν είχε κανέναν λόγο να κυνηγάει τον "ευεργέτη" της και τον άνθρωπο που η μεγάλη μάζα των εχθρών της τον μισούσε θανάσιμα. Η Χούντα είχε συμφέρον να παραμείνει ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, για να διχάζει την αντίπαλη παράταξη. Ευχής έργον θα ήταν για τη Χούντα να υπάρχει ο Μητσοτάκης και να προκαλεί εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στο χώρο του Κέντρου.



Από αυτήν την πραγματικότητα προκύπτει κι ένα ερώτημα, το οποίο ακόμα δεν έχει απαντηθεί. Πού βρισκόταν ο Μητσοτάκης τη νύχτα του πραξικοπήματος; Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έπαιζε "πρέφα" με τους συγκρατούμενούς του. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται —χωρίς να παίρνουν απάντηση— ότι ο Μητσοτάκης την κρίσιμη εκείνη νύχτα βρισκόταν στην αμερικανική πρεσβεία. Ποιο είναι το πιο πιθανό με βάση τη λογική; Να αφεθεί να συλληφθεί και να ρισκάρει να μπει στο ίδιο "κλουβί" με ανθρώπους που τον θεωρούσαν υπεύθυνο για τον πραξικόπημα και άρα τον μισούσαν θανάσιμα ή να πάει στους προστάτες του; Μέσα στο "κλουβί" θα έπαιζε "πρέφα" ή το "παιχνίδι των λυγμών";

Το θέμα είναι ότι ο Μητσοτάκης έφυγε από την Ελλάδα σαν "αντιστασιακός". Την "κοπάνησε" από τη Χούντα και η Χούντα αντί να πιάσει και να "ρημάξει" την οικογένειά του —όπως ήταν η αγαπημένη της συνήθεια με τους αριστερούς— της έδωσε διαβατήριο για να μεταναστεύσει. Μέχρι και η Ντόρα τη διωκόμενη αντιστασιακή παριστάνει, εξαιτίας εκείνης της "φυγής". Ο Μητσοτάκης συνέχισε οικογενειακώς την πολυτελή "αντίστασή" του στο Παρίσι. Εκεί "διωγμένος" και σε μια εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε δυνατότητα εξαγωγής συναλλάγματος, ζούσε πολυτελώς χωρίς να εργάζεται. Τα παιδιά του πήγαιναν στα καλύτερα σχολεία, προφανώς με υποτροφίες "αντίστασης". Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα λογικά. Πού τα έβρισκε τα χρήματα γι' αυτού του είδους τη ζωή; Ποιος του τα έδινε, εφόσον δεν τα διέθετε ο ίδιος; Εδώ δεν μιλάμε για "διακοπές" δεκαπέντε ημερών και για "μασούρια" κρυμμένα στις φόδρες. Μιλάμε για ένα διάστημα πολλών χρόνων και το οποίο κανένας δεν μπορούσε να υπολογίσει πότε θα τελείωνε.

Τα όσα ύποπτα όμως τον αφορούν δεν σταματούν εδώ. Το πρόβλημά του από ένα σημείο και πέρα ήταν το πώς θα μεθόδευε την επιστροφή του. Το να προσπαθήσει να επιστρέψει επί Χούντας δεν είχε νόημα, εφόσον θα ακύρωνε την προηγούμενη "δραπέτευσή" του. Αν προσπαθούσε να γυρίσει μετά την πτώση της, θα υπήρχε πρόβλημα, γιατί οι πάντες θα τον περίμεναν με ανοιχτές "αγκάλες". Τι έκανε; Το τέλειο. Παραμονές της πτώσης της Χούντας επέστρεψε, για να τον συλλάβει η Χούντα και να τον κλείσει δήθεν φυλακή, ώστε η πτώση της να τον βρει στις φυλακές της και να "περάσει" σαν αντιστασιακός. Να περάσει απαρατήρητος στο κρίσιμο διάστημα και να μπει η περίπτωσή του στη λογική της "συγχώρεσης". Να προστεθεί στο κόστος το οποίο έπρεπε να πληρώσει ο λαός στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης.

Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα εξής: Πώς γνώριζε ότι η Χούντα επρόκειτο να πέσει σε σύντομο χρονικό διάστημα κι εγκατέλειψε την ασφάλεια του Παρισιού, για να επιστρέψει στην Ελλάδα ώστε να συλληφθεί και να φυλακιστεί; Πώς γνώριζε ότι επρόκειτο περί μιας βραχυ­πρόθεσμης κατάστασης, ώστε να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει την οικογένειά του στο εξωτερικό; Αν συνδυαστεί η πτώση της Χούντας με την κυπριακή τραγωδία, ευνόητο είναι ότι θα έπρεπε να γνωρίζει και για την Κύπρο. Ποιος τον πληροφόρησε; Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Συλλαμβάνεται ο διαβόητος Χανιώτης αποστάτης και φυλακίζεται. Πού είναι το πιο λογικό να φυλακιστεί από τους διώκτες του; Εκεί όπου θα είναι στη δυσχερέστερη θέση και άρα αδύναμος ν' απειλήσει τους διώκτες του. Το λογικό δηλαδή ήταν να φυλακιστεί στον Έβρο ή στη Δράμα ή στη Φλώρινα. Πού φυλακίστηκε ο Χανιώτης αποστάτης; Στα Χανιά. Μάλιστα. Δεν γνωρίζουμε αν του δόθηκαν και τα κλειδιά από το κελί του.

Από τη στιγμή που μέσα στον "χαμό" επέστρεψε στην Ελλάδα, τα πάντα ήταν εύκολα γι' αυτόν. Τα "αφεντικά" του δεν θα τον άφηναν έξω από την "πίτα" της μεταπολίτευσης. Από τη στιγμή που το "αριστερό" κομμάτι της "πίτας" το είχαν προορισμένο για τον Ανδρέα και ο χώρος μισούσε τον Μητσοτάκη, τι περίσσευε; Ο χώρος της δεξιάς. Αυτό το "κομμάτι" επέλεξαν να του δώσουν, εξασφαλίζοντας καί την ακεραιότητα της "πίτας" καί την ικανοποίηση του "σκύλου". Γιατί; Γιατί από την μία του βρήκαν στέγη και από την άλλη "φόρτωσαν" στη δεξιά την "πηγή" του κακού της άλλης πλευράς. Τους βόλευε να ελέγχουν καί τις δύο πλευρές. Τους βόλευε, για να ελέγχουν το τεχνητό κλίμα πόλωσης της μεταπολίτευσης. Γι' αυτόν τον λόγο τον κάποτε τρομερό "διώκτη" της δεξιάς τον "βάπτισαν" δεξιό. Αυτοί τον "φόρτωσαν" στη ΝΔ. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να τον συμπεριλάβει στα μέλη της. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να του προσφέρει την ηγεσία της. Αυτοί ανάγκασαν σε ήττα τον Στεφανόπουλο και δεν γνωρίζουμε αν η Προεδρεία της Δημοκρατίας ήταν η "αποζημίωσή" του για εκείνη την ήττα.

Σ' αυτό το διάστημα βέβαια προσπαθούσε ν' "αποκαταστήσει" την τρομερά φθαρμένη εικόνα του. Τι έκανε; Ως γνήσιος αρχηγός συμμορίας, "θυσίασε" την κόρη του. Ως γνήσιος κερδοσκόπος "Αγαμέμνονας", θυσίασε την κόρη του για τα συμφέροντά του. Πάντρεψε την εικοσάχρονη τότε Ντόρα με έναν σχεδόν συνομήλικό του, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας εκτός από τυφλός έχει και άλλες παθήσεις. Πάντρεψε ένα μικρό κορίτσι με τον μεσόκοπο Παύλο Μπακογιάννη. Τον γεννηθέντα το 1935 παρακαλώ. Αν ζούσε σήμερα ο άνθρωπος αυτός, θα ήταν ένας εβδομηντάρης παππούλης. Γιατί το έκανε; Γιατί ο Μπακογιάννης είχε ένα καλό πολιτικό "προφίλ" και θα μπορούσε από πίσω του να "κρυφτεί" η συμμορία του αποστάτη. Η "αντιστασιακή" Ντόρα έγινε με αυτόν τον τρόπο η "Ιφιγένεια" της οικογένειας. Όπως συνέβη στα αρχαία Έπη, έτσι συνέβη και στα σύγχρονα "έπη" των Μητσοτάκηδων. Για να έχει αίσιο τέλος ο πόλεμος της συμμορίας, έπρεπε η "Ιφιγένεια" να θυσιαστεί και να παγιδευτεί με έναν πολλά υποσχόμενο γάμο. Οι φήμες της εποχής λένε ότι εκείνος ο γάμος παρέμενε τέτοιος μόνον στα χαρτιά. Οι φήμες μιλάνε για "ντοράκια" και για ανεξήγητα θεαματικές προόδους νεαρών στελεχών μέσα στη ΝΔ.

Με τον τρόπο αυτόν φτάσαμε στο περίφημο "βρώμικο" 1989. Τι έγινε τότε; Η μισή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου και του αρχηγού της, βρίσκεται στα δικαστήρια με κατηγορίες περί διαφθοράς και ο "κουφός" τρομοκράτης πηγαίνει και σκοτώνει τον Παύλο Μπακογιάννη για διαφθορά. Η Ελλάδα "βοά" για τα "πάμπερς" της διαφθοράς και οι "τρομο­κρά­τες" πηγαίνουν και σκοτώνουν έναν άσχετο, που, ακόμα και διεφθαρμένος να ήταν, η απόστασή του από την εξουσία ήταν τέτοια, που δεν του επέτρεπε ν' αποκτήσει "μέγεθος" για την πρόκληση τρομοκρατικού χτυπήματος. Έναν πολιτικό, ο οποίος είχε σταδιοδρομία μερικών μηνών στην ελληνική βουλή. Είναι σαν να πάει κάποιος σε μια μεγάλη φονική φασαρία, να αγνοήσει επιδεικτικά τους εχθρούς του και να πάει να σκοτώσει το "κατοικίδιο" τους. Σ' αυτήν την περίπτωση δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Αυτός ο άνθρωπος ή είναι πολύ βλάκας ή είναι πολύ πονηρός και κάπου αλλού αποβλέπει και το οποίο προφανώς δεν είναι αντιληπτό.



Ήταν δηλαδή βλάκες οι τρομοκράτες ή μήπως δεν ήταν τρομοκράτες αυτοί οι οποίοι εκτέ­λεσαν τον Μπακογιάννη; Θα ξεκινήσουμε τον συλλογισμό μας ανάποδα, για να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα. Ποιες ήταν οι συνέπειες αυτού του θανάτου; Επωφελήθηκε δηλαδή κανένας από αυτόν τον θάνατο; Ήταν "χρήσιμος" θάνατος, όπως ήταν αυτοί του Παναγούλη ή του Πέτρου; Θα κάνουμε απλές σκέψεις και τίποτε παραπάνω. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να γίνει πρωθυ­πουργός χωρίς αυτόν τον θάνατο; Πριν από αυτόν τον θάνατο και με το μισό ΠΑΣΟΚ υπόδικο στα δικαστήρια απέτυχε να γίνει πρωθυπουργός. Μόνος του "έτρεξε" και βγήκε δεύτερος. Μόνος του το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τον γραφικό Τζανή πρωθυπουργό. Έναν άνθρωπο από τον οποίο θυμόμαστε μόνον την καδένα του και τίποτε άλλο. Ο θάνατος του Μπακογιάννη και τα κλάματα της χήρας έκαναν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Χωρίς αυτόν τον θάνατο θα "έσβηνε" ο Μητσοτάκης.

Σ' ό,τι αφορά τη διαδοχή της δυναστείας ισχύει κάτι ανάλογο. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να μεθοδεύσει τη διαδοχή του, αν δεν υπήρχε αυτός ο θάνατος; Ποια θα ήταν η ιστορία της οικογένειας με ζωντανό τον Μπακογιάννη; Ο Κυριάκος ήταν πολύ μικρός για να μπει στο παιχνίδι της διαδοχής και η Ντόρα ήταν πολύ "βαθιά" μέσα στην κουζίνα, για να βγει από αυτήν. Η Ντόρα θα παρέμενε μια καλή "νοικοκυρά" και δεν θα εμφανιζόταν όπως εμφανίζεται σήμερα. Το πολύ-πολύ να την καλούσαν σε κάποια κοινωνική εκδήλωση δεύτερης σειράς, εφόσον ήταν σύζυγος ενός βουλευτή ανάλογης σειράς. Στην καλύτερη περίπτωση να ήταν σύζυγος υπουργού. Τίποτε παραπάνω. Ο θάνατος δηλαδή του Μπακογιάννη ήταν καταλυτικός τόσο για την πορεία τού αποστάτη όσο και για την πορεία της κόρης του.

Χωρίς αυτόν τον "χρήσιμο" θάνατο ο Μητσοτάκης θα εξαναγκαζόταν σε παραίτηση από την ηγεσία της ΝΔ, εφόσον κανένα κόμμα δεν δέχεται την ήττα χωρίς αντίπαλο. Θα καθηλωνόταν στο επίπεδο ενός Ράλλη, ενός Αβέρωφ ή ενός Έβερτ. Τα ανάλογα θα συνέβαιναν και στη ζωή της Ντόρας. Χωρίς αυτόν τον "χρήσιμο" θάνατο η Ντόρα δεν θα υπήρχε καν. Θα ήταν ακόμα μια από τις πολλές αργόσχολες Αθηναίες, που ασχολούνται μόνον με τα νύχια τους. Μια κόρη πλουσίου, που απλά θα έτρωγε από τη "λεία" της οικογένειας. Μια Αθηναία, που οι διαδρομές της θα περιορίζονταν ανάμεσα στο σπίτι, στο κομμωτήριο και καμιά επίσκεψη σε κάποιο φιλικό σπίτι. Με το Μετρό θα πήγαινε σήμερα στους ολυμπιακούς αγώνες, αν και εφόσον βέβαια έβρισκε εισι­τήρια. Όλα αυτά άλλαξαν θεαματικά μετά τον "χρήσιμο" θάνατο του Παύλου Μπακογιάννη.

Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να βρούμε το "κόστος" αυτού του θανάτου γι' αυτούς που καλώς ή κακώς επωφελήθηκαν. Το "κόστος", που μετράται με πραγματικά κέρδη και ζημιές και όχι με τηλεοπτικά δάκρυα. Μιλάμε για τον θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος υποτίθεται ήταν "δικός" τους άνθρωπος. Άρα τι ψάχνουμε; Να βρούμε πόσο "δικός" τους ήταν. Πόσο δικός σου μπορεί να είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι ξένος; Γαμπρός ήταν ο Μπακογιάννης και μάλιστα σε έναν γάμο που "έδυε". Τον καιρό της δολοφονίας του τις περισσότερες φορές κοιμόταν στο γραφείο του και όχι στο σπίτι του. Αυτό δεν έχει σχέση με την κουτσομπολίστικη παραπληροφόρηση, παρά προκύπτει από την ακροαματική διαδικασία, εφόσον κάποιοι τον παρα­κο­λουθούσαν με σκοπό να τον δολοφονήσουν.

Όταν είσαι Μητσοτάκης και θυσιάζεις την εικοσάχρονη κόρη σου για τα συμφέροντα της οικογένειας, πόσο μπορείς να λυπηθείς, όταν ο θάνατος ενός ξένου μπορεί να εκτοξεύσει στα ουράνια τα συμφέροντα αυτά; Πόσο μπορείς να λυπηθείς, όταν είσαι ένας συμφεροντολόγος, όπως ο Μητσοτάκης; Όσο και να κλαις, φαίνεται στα μάτια σου αν κάτι υπολογίζεις ή όχι. Εμείς δηλαδή δεν λέμε ότι ο Μητσοτάκης σκότωσε τον Μπακογιάννη. Εμείς λέμε ότι, μόλις έμαθε ο Μητσοτάκης γι' αυτόν τον θάνατο, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν υπολογισμοί. Είμαστε βέβαιοι ότι πρώτα υπολόγισε τα κέρδη τα οποία θα προέκυπταν από αυτόν τον θάνατο και μετά άφησε τη "θλίψη" να τον "πνίξει". Ο άνθρωπος είναι άρρωστος με τα συμφέροντά του. Τον ίδιο του τον θάνατο μπορεί από τώρα να έχει σχεδιάσει πώς να τον εκμεταλλευτεί. Μπορεί από τώρα να έχει αποφασίσει ποιο από τα εγγόνια του στον επικήδειό του θα πει καμιά παπανδρεϊκού τύπου "ατάκα" του στυλ "…τα έμαθες τα νέα παππού"; Μπορεί από τώρα να έχει αποφασίσει ποιο από τα εγγόνια θα κάνει τι. Μπορεί από τώρα να έχει βγάλει το "χρίσμα" για το ποιο εγγόνι έχει το κληρονομικό "χάρισμα".



Πυροβόλησε ένας τρελός — ήταν σίγουρα τρελός, για να μην πετύχει έναν τέτοιο μεγάλο στόχο — …τη Ντόρα και η πρώτη κίνησή του δεν ήταν να τη δει ή να σκεφτεί τι θα κάνουν ως οικογένεια — και άρα με τα μέσα που διαθέτουν — για ν' αποτρέψουν στο μέλλον μια ανάλογη δυσάρεστη κι επικίνδυνη κατάσταση. Η πρώτη κίνησή του ήταν να ζητήσει υλικά αγαθά από το κράτος. Η πρώτη κίνησή του ήταν να ζητήσει θωρακισμένη λιμουζίνα. Να ζητήσει από το κράτος να ξοδευτεί, για να μην ξοδευτεί ο ίδιος. Αυτό τον ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα και μετά όλα τ' άλλα. Το ίδιο συμβαίνει και με την υπόλοιπη οικογένεια. Η Ντόρα πήγε για "εισπράξεις" στην Ευρυτανία και ούτε για συμβο­λικούς λόγους δεν κοιμήθηκε στο σπίτι των πεθερικών της. Η Ντόρα έφτασε στο σημείο να ξαναπαντρευτεί και δεν εγκαταλείπει το όνομα-περιουσία.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί απλούστατα από αυτά προκύπτουν ορισμένοι προβληματισμοί. Αν κάποιοι γνώριζαν όλα αυτά τα οποία ισχυριζόμαστε, πιθανόν να προσπάθησαν να "βοηθήσουν" τον Μητσοτάκη με αυτήν την πράξη. Πώς πηγαίνει ένας φίλος εν αγνοία σου και με δική του ευθύνη και σου αγοράζει κάτι το οποίο έχεις ανάγκη για να στο κάνει δώρο; Απλά πράγματα. Αν μάθεις ότι ένας φίλος σου θέλει να κάνει ομελέτα και γνωρίζεις ότι δεν έχει αβγά, δεν σου περνάει από το μυαλό να του κάνεις μια ευχάριστη έκπληξη και να του τα πας δώρο; Αν δηλαδή κάποιοι "φίλοι" του Μητσοτάκη γνώριζαν την οικογενειακή κατάσταση του Μπακογιάννη και γνώριζαν και τον χαρακτήρα του αποστάτη, δεν είχαν λόγους να είναι επιφυλακτικοί.

Κέρδη του προσέφεραν χωρίς πραγματική ζημιά, εφόσον δεν πείραξαν κάποιο πραγματικό μέλος της οικογένειάς του. Αυτό είναι το ζητούμενο να μάθουμε κάποτε. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι σκότωσαν τον Μπακογιάννη; Ποιοι έβαλαν τα "αβγά" για να κάνει "ομελέτα" ο Μητσοτάκης; Ποιοι μπορούσαν ν' αναλάβουν μια δολοφονική επίθεση τόσο μεγάλου βαθμού δυσκολίας; Δεν είναι εύκολο να σκοτώσεις μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι έναν φυλασσόμενο βουλευτή. Δεν είναι εύκολο χωρίς εσωτερική πληροφόρηση να μάθεις τις συνθήκες φύλαξής του.

Αυτά είναι δύσκολα πράγματα και απαιτούν επαγγελματισμό. Μόνον μυστικές υπηρεσίες μπορούν να φέρουν εις πέρας τέτοιου είδους ενέργειες. Και πάλι θα ισχυριστούμε τα ίδια πράγμα­τα. Για όσο διάστημα δεν είχε "εξαρθρωθεί" η 17 Νοέμβρη, όλοι πιστεύανε ότι θα μπορούσαν να είναι οι τρομοκράτες αυτοί οι οποίοι τον σκότωσαν, εφόσον τους φαντάζονταν κάτι σαν παρά­νο­μους Τζέιμς Μποντ ή σαν Φαντομάδες. Από τη στιγμή που γνώρισε ο κόσμος τους καταδικα­σθέντες σαν δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, έπαψε να πιστεύει ότι αυτοί είναι οι δολοφόνοι του Μπακογιάννη. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από την ακροαματική διαδικασία. Αυτά τα οποία λέγανε οι "ομολογήσαντες" δεν είχαν καμία σχέση με τα όσα είδαν οι αυτόπτες μάρτυρες. Για τον γράφοντα τα πράγματα είναι απλά. Αυτοί οι οποίοι σήμερα είναι φυλακισμένοι, δεν είναι άξιοι ούτε μια πίτσα να παραδώσουν. Ο χοντρός θα την έτρωγε και ο αγράμματος δεν θα έβρισκε τη διεύθυνση.

Απ' όλα αυτά όμως που ισχυριζόμαστε δεν προκύπτουν αντικειμενικές κατηγορίες. Συμβαίνει αυτό το οποίο είπαμε και για την περίπτωση του Παπανδρέου. Η εκτίμησή τους δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σφαίρα του υποκειμενικού. Όσο εύκολα μπορεί να συμφωνήσει κάποιος ότι οι συνέπειες αυτών των πράξεων ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής και έχουν και ποινικές προεκτάσεις, άλλο τόσο εύκολα μπορεί και να διαφωνήσει. Μπορεί ο Μητσοτάκης από βλακεία να πραγματοποίησε την αποστασία. Μπορεί να μην εκτίμησε καλά την κατάσταση. Θα τον κατηγο­ρήσει κανένας για τη βλακεία του; Είναι θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου η βλακεία. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να τον αγαπούσαν και πραγματικά να τον βοήθησαν. Αυτοί οι άνθρωποι να τον φυγάδευσαν και οι ίδιοι άνθρωποι να τον πληροφόρησαν για τα προβλήματα της Χούντας, ώστε να επιστρέψει στον κατάλληλο χρόνο. Μπορεί να μην συνέβη τίποτε απ' όλα αυτά και να ήταν απλά τυχερός. Όλα δηλαδή όσα ισχυριζόμαστε μπορεί και να είναι αποτελέσματα τύχης. Θα τον κατηγορήσουμε επειδή ήταν τυχερός;

Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τη Ντόρα. Μπορεί η γυναίκα να ήταν τυχερή μέσα στην ατυχία της. Είχε έναν άτυχο γάμο, ο οποίος έγινε τύχη μετά τη θεαματική διάλυσή του, εφόσον έτσι κι αλλιώς αυτή η διάλυση ήταν αναπόφευκτη. Μπορεί πράγματι να επωφελήθηκε από τον θάνατο του συζύγου της και να έγινε ισχυρή επιδιδόμενη στην "τυμβωρυχία". Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία χήρα που σκυλεύει τον νεκρό σύζυγό της. Αυτά όλα δεν αποτελούν στοιχεία για να την κατηγορήσουμε. Μπορεί να την αμφισβητούμε ως προς την ηθική της αλλά μέχρι εκεί. Η ανηθικότητα δεν είναι έγκλημα, που τιμωρείται από τον νόμο.

Άρα τι κάνουμε σ' αυτήν την περίπτωση; Στην περίπτωση του Μητσοτάκη αναζητούμε μόνον εκείνα τα στοιχεία που να τον ενοχοποιούν πραγματικά. Ποια είναι αυτά; Οι φήμες της εποχής λένε ότι οι Αμερικανοί, αναζητώντας αποστάτες, περιφέρονταν στους δρόμους με βαλίτσες γεμάτες δολάρια. Αυτές τις φήμες δεν τις σκόρπισαν περαστικοί στο δρόμο, που τους είδαν με βαλίτσες και κατάλαβαν τι περιείχαν. Αυτές οι φήμες προφανώς βγήκαν στη "φόρα" από ανθρώπους που τους προτάθηκε η αποστασία κι αρνήθηκαν. Από ανθρώπους που είδαν το "χρώμα" του αμερικανικού χρήματος. Αλλιώς δεν μπορεί να βγει μια τέτοια φήμη. Χιλιάδες φιλοαμερικανικές θέσεις έχουν πάρει πολιτικοί μας, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ η φήμη ότι πληρώθηκαν γι' αυτές.

Η φήμη δηλαδή είναι ο "καπνός" στην υπόθεση και εμείς αναζητούμε τη "φωτιά". Το ερώτημα εδώ είναι το εξής: Ο Μητσοτάκης την αποστασία την έκανε δωρεάν, επειδή αυτή ήταν η πολιτική του εκτίμηση ή πληρώθηκε για να την κάνει; Το πρώτο είναι πολιτικό λάθος από το οποίο δεν προκύπτει ποινική ευθύνη, ενώ το δεύτερο είναι έγκλημα. Γνωρίζει το ελληνικό κράτος το "πόθεν έσχες" του Μητσοτάκη εκείνη την εποχή; Χτύπησε κανένας εισαγγελέας την πόρτα του, για να μάθει την αλήθεια; Μπορεί τα πάντα να ήταν ψέματα πολιτικών του αντιπάλων ή αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας κάποιων πολιτών. Το κράτος γνωρίζει τι ήταν όλα αυτά; Διερεύνησε την υπόθεση; Ας το έκανε, για να προστατεύσει τον πολίτη Μητσοτάκη από τις ανυπόστατες φήμες. Το έκανε; Γιατί άφησε να κυκλοφορεί μια φήμη, που "μόλυνε" την πολιτική ζωή;

Πώς αμύνθηκε ο Μητσοτάκης σ' αυτήν την κατάσταση; Πάγια τακτική του Μητσοτάκη είναι να κρύβεται πίσω από την περιουσία της Μαρίκας. Αυτή βέβαια είναι μια πάγια οικογενειακή τους τακτική, εφόσον όλοι τους ήταν εκτός των άλλων και γνωστοί προικοθήρες. Από γυναικείες κιλότες ξεκινάνε το χτίσιμο των περιουσιών τους. Το ίδιο έκανε και ο θείος του ο Βενιζέλος. Όταν δεν μπορούν να εξηγήσουν τον παρανόμως αποκτηθέντα πλούτο, κρύβονται πίσω από τις "προίκες". Το λεπτό σημείο εδώ είναι το εξής: Τα έξοδα στο Παρίσι εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να τα δικαιολογήσει η ελληνική "προίκα" της Μαρίκας. Όσο μεγάλη κι αν ήταν, δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Γιατί; Γιατί εκείνη την εποχή απαγορευόταν η εξαγωγή συναλ­λάγματος. Ήταν παράνομο να έχει κάποιος Έλληνας καταθέσεις σε ξένες τράπεζες. Ποιος λοιπόν πλήρωνε τα έξοδα της οικογένειας στο Παρίσι;



Ο μαφιόζος Μητσοτάκης, δηλαδή, αν την "πατήσει", θα την "πατήσει" από το σύνδρομο "Αλ Καπόνε". Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο δικός μας γκάνγκστερ, όπως και ο όμοιός του στις ΗΠΑ, δεν θα την "πατήσει" από τα τρομερά εγκλήματά του, αλλά από την "τσέπη" του. Αυτή είναι η μοίρα των ικανών μαφιόζων. Αυτή είναι η κατάρα του σιναφιού τους. Τα εγκλήματα κρύβονται, ενώ ο πλούτος όχι. Αν αποφασίσει σήμερα το ελληνικό κράτος ν' ανοίξει τους λογαριασμούς της οικογένειας Μητσοτάκη, θα βρεθεί προ εκπλήξεων. Την Αφρική να κληρονομούσε η Μαρίκα, δεν θα μπορούσε να "κρυφτεί" ο αποστάτης πίσω από την προίκα της. Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας. Μια από τις πλουσιότερες πολιτικές οικογένειες της Ευρώπης.

Το πώς κατόρθωσε ο αποστάτης εν μέσω διωγμών, εξοριών και "θυσιών" για την πατρίδα να δημιουργήσει μια τέτοια περιουσία, αυτό μόνον ο ίδιος μπορεί να μας το εξηγήσει. Πώς κατόρ­θωσε ο εκ Χανίων ορμώμενος φτωχοπρόδρομος να γίνει μεγιστάνας, χωρίς ποτέ ν' ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός από την πολιτική; Αυτό μπορεί να το εξηγήσει κανείς; Μπορεί να εξηγήσει ο Μητσοτάκης τον οικογενειακό του πλούτο; Αν δηλαδή τον Παπανδρέου τον "κυνηγάνε" πτώματα, τον Μητσοτάκη τον "κυνηγάνε" βαλίτσες γεμάτες χρήματα και λογαριασμοί ξενοδοχείων, κολεγίων κλπ..

Εδώ βέβαια αποκαλύπτεται και το μεγαλύτερο σφάλμα της μέχρι τώρα πορείας του. Το σφάλμα το οποίο η ευφυΐα του αποστάτη δεν εντόπισε, αλλά το εντόπισε το ένστικτο της Μαρίκας. Παραμονές της "εξόδου" του από τον μάταιο κόσμο μας, εγκατέλειψε τη βουλευτική ιδιότητα και ως εκ τούτου τη βουλευτική ασυλία. Σήμερα είναι περισσότερο ευάλωτος από ποτέ κι αυτό δεν περνά απαρατήρητο από πολλούς "φίλους" του. Κινδυνεύει άμεσα, αν κάποιοι πολίτες αρχίσουν να "παροτρύνουν" δημόσιες υπηρεσίες να κάνουν αυτό το οποίο έπρεπε να κάνουν αυτεπαγ­γέλτως και δεν το έκαναν. Είναι εθνική υπόθεση ν' ανοιχτούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί της οικογένειας Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο θα μάθουμε κρυφές "πτυχές" της ιστορίας μας. Η "καταγωγή" τής κάθε κατάθεσης θα μας δίνει εξηγήσεις για πολλά εθνικά μας θέματα.

Φτάνοντας σ' αυτό το σημείο, μπορούμε να καταλάβουμε και ορισμένα άλλα πράγματα. Η μεγάλη αγωνία των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων για τη δίκη της 17 Νοέμβρη μπορεί να μην γεννήθηκε από την αγάπη τους προς τη δικαιοσύνη. Μπορεί όλοι αυτοί να βιάζονταν να κλείσουν οι φάκελοι που τους απειλούσαν. Οι οικογενειακές διαδοχές είχαν γίνει και τα πράγματα είχαν πάρει τον "δρόμο" τους. Δεν τους συνέφερε όλους αυτούς να εκκρεμούν υποθέσεις, οι οποίες θα γίνονταν αντικείμενο έρευνας για κάποιους περίεργους. Με τη δίκη της 17 Νοέμβρη "έκλειναν" οι φάκελοι που τους απειλούσαν. Με τη βοήθεια των υπερατλαντικών αφεντικών κατάφεραν να κλείσουν φακέλους, οι οποίοι θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες της χώρας. Μέσα στα δικαστήρια τα πτώματα των Πέτρου και Μπακογιάννη "θάφτηκαν" νύχτα και για δεύτερη φορά.

Απλά, επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για τους Μητσοτάκηδες, θα πρέπει και σ' αυτό το σημείο ν' αναζητήσουμε το κέρδος τους. Ήταν αδύνατον ν' αφήσουν μια τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη και να μην την εκμεταλλευτούν. Ήταν αδύνατον να αγνοήσουν τα ένστικτά τους. Ήταν αδύνατον να μην συνδυάσουν το τερπνόν με τα του ωφελίμου. Τι έκαναν; Μετέτρεψαν τη δίκη της 17 Νοέμβρη σε οικογενειακό σώου, για να βολέψουν και τα παιδιά της Ντόρας. Αφού βρήκαν τον "παπά", να μην τον εκμεταλλευτούν; Τα "έσπρωξαν" όσο δεν έχει "σπρωχτεί" κανένας άλλος στην Ελλάδα. Χρησιμοποίησαν τα κανάλια και άρα το δημόσιο κεφάλαιο όπως χρησιμο­ποιεί κάποιος το χωράφι του. Μέχρι και πανελλήνιο διάγγελμα τους έδωσαν τη δυνατότητα να κάνουν.

Μιλάμε για απίθανα πράγματα. Μαθαίνουμε ότι καί τα δύο "ορφανά" σκοπεύουν να μπουν στην "οικογενειακή" τους βουλή. Μαθαίνουμε ότι κι αυτά, μιμούμενα τον θείο Κυριάκο, έχουν "παρκάρει" σε πολυτελή κρατικά "stand by". Μαθαίνουμε ότι κι αυτά, μιμούμενα την επιτυχή πρακτική της παντρεμένης χήρας μάνας τους, θα ξεκινήσουν τις "εισπράξεις" τους από την Ευρυτανία. Η Ευρυτανία γι' αυτούς είναι προφανώς κάτι σαν οικογενειακός "κουμπαράς" για τη δύσκολη ώρα. Οι Ευρυτάνες γι' αυτούς είναι κάτι σαν ραγιάδες, που πρέπει υποχρεωτικά να τους καταβάλουν τον κεφαλικό "φόρο".

Το τρομερότερο κι απεχθέστερο όμως που ακούσαμε ήταν κάτι άλλο. Επειδή ο γαμπρός της Ντόρας έχει κι αυτός πολιτικές φιλοδοξίες, πρόσθεσε κι αυτός στο επίθετό του τον "τίτλο" Μπακογιάννης. Δημήτριος Ζαφειριάδης-Μπακογιάννης είναι το νέο όνομά του. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Έχουν εξευτελίσει τα πάντα. Τον Μπακογιάννη δεν τον "θάβουν" απλά για δεύτερη φορά. Τον "ξεγυμνώνουν" για πολλοστή φορά. Αυτό κάνουν κάθε φορά που χρειάζονται κάτι. Τον "ξεθάβουν" και τον "γδύνουν". Ό,τι μπορούν να πάρουν από αυτόν το έχουν πάρει. Με τα "ρούχα" του βολεύτηκε η χήρα και με τα "εσώρουχά" του θα βολευτούν τα "ορφανά". Μέσα στον χαμό προσπάθησε και ο γαμπρός της Ντόρας ν' αρπάξει τα "παπούτσια" του. Αυτήν τη μοίρα επιφύλασσαν για το αυτοδημιούργητο φτωχόπαιδο από τη Βελωτά.



Αν μπορούσε να "δει" ο Μπακογιάννης τι συμβαίνει σήμερα, είναι βέβαιο ότι θα μισούσε το γυφτοσόι, που έχει μετατρέψει σε "μπακάλικο" τον τάφο του. Θα τους μισούσε πιο πολύ και από τη Χούντα. Θα μισούσε αυτούς που δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να μας αποδεικνύουν ότι θεωρούν "τύχη" τους τον θάνατό του. Ας προσπαθήσει ένας λογικός άνθρωπος να μας πείσει για το αντίθετο. Να μας πείσει ότι όλους αυτούς τους —αποδεδειγμένα πλέον— αδίστακτους άρπαγες, τους συνέφερε να είναι ζωντανός σήμερα ένας εβδομηντάχρονος κοινός βουλευτής. Η χαρά από την επιτυχή επέλασή τους στον δημόσιο βίο δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Η απληστία τους σ' ό,τι αφορά τους στόχους τους δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε βέβαιοι ότι θα τους μισούσε. Θα μισούσε αυτούς που μας αποδεικνύουν καθημερινά ότι τον Μητσοτάκη έχουν πατέρα και "μαγαζί" τον Μπακογιάννη.

Αυτό συμβαίνει στην κυριολεξία. Ο νεαρός γιος της Ντόρας μας το αποδεικνύει με τη στάση του. Είναι ένας γνήσιος Μητσοτάκης, ο οποίος αισθάνεται κύριος μέτοχος της εταιρείας "Μπακο­γιάννης Α.Ε." Ως Μητσοτάκης είναι θρασύς κι αχάριστος και ως μέτοχος της "εταιρείας" φροντίζει ό,τι κάνει να το κάνει υπό τον τίτλο του γιου του δολοφονηθέντος. Αυτά όλα δεν είναι δικές μας εικασίες. Αυτά αποκαλύφθηκαν στη διένεξή του με τη γνωστή εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Τι συνέβη εκεί; Η "Ελευθεροτυπία" είχε το "θράσος" να κρίνει ένα άρθρο-δόγμα του νεαρού. Η "Ελευθεροτυπία" είχε την αφελή εντύπωση ότι μπορούσε να κρίνει τον "ιδιοκτήτη" της τρομο­κρατικής "ευαισθησίας" στη χώρα μας. Εισέπραξε τον τίτλο του "συνενόχου" και "συνοδοιπόρου" της οργάνωσης και ησύχασε.

Προφανώς η "Ελευθεροτυπία" δεν κατάλαβε ότι έχει να κάνει με έναν θρασύ κι αχάριστο Μητσοτάκη. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Ο νεαρός γόνος της οικογένειας είναι θρασύς κι αχάριστος. Είναι θρασύς, γιατί θέλει να "παρελάσει" στον δημόσιο βίο, χωρίς να κρίνεται και γι' αυτό "υπογράφει" τα άρθρα του σαν "θύμα". Είναι θρασύς, γιατί θέλει να "καπε­λώσει" τους ανθρώπους της γενιάς του χωρίς κανένα άλλο προσόν, παρά με ένα αγορασμένο πτυχίο των ΗΠΑ. Είναι όμως ταυτόχρονα κι αχάριστος. Γιατί; Γιατί, ενώ είναι ο ίδιος καθαρά δημιούργημα των ΜΜΕ, δεν διστάζει να επιτεθεί στα ίδια τα μέσα, όταν αυτά τον κρίνουν. Ενώ η "Ελευθεροτυπία" είναι ένα "εργαλείο" της οικογένειας, που τη βαστά πάντα στην επικαιρότητα, βρήκε τον "μπελά" της από αυτόν που είναι ευεργετούμενός της.

Η επίθεσή μας στον νεαρό δεν είναι άδικη, γιατί πλέον υπάρχει ως δημόσιο πρόσωπο και αυτά τα πρόσωπα κρίνονται. Αν ήταν ένα απλό θύμα της τρομοκρατίας και καθόταν σπίτι του, δεν θ' ασχολούμασταν καν με την περίπτωσή του. Δεν ασχοληθήκαμε με κανέναν όμοιό του και δεν θ' αλλάζαμε την τακτική μας απέναντι σ' αυτόν. Από τη στιγμή όμως που όχι μόνον διεκδικεί τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και τρώει ήδη από τα δημόσια ταμεία, είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Αυτήν τη στιγμή καταλαμβάνει μια δημόσια θέση, που μπορεί να ήταν όνειρο ζωής και κατάληξη καριέρας για έναν άλλο Έλληνα. Αυτήν τη στιγμή προετοιμάζεται για τη βουλή, που μπορεί ν' αποτελεί στόχο ζωής για κάποιον άλλον Έλληνα — περισσότερο χρήσιμο — και με περισσότερα προσόντα από αυτά του "κλαίοντος".



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ


Πλήρες κείμενο εδώ:

http://www.eamb.gr/elliniki_politiki/kyp.htm





Η Ζωή δεν είναι Επιχείρημα




Ήταν ο Σωκράτης ένας τυπικός εγκληματίας;

»Δεν είναι και μικρή ικανότητα να παραμένεις ευδιάθετος ενώ βρίσκεσαι μέσα σε μια σκοτεινή και υπερβολικά υπεύθυνη κατάσταση· και όμως, τι θα χρειαζόταν περισσότερο από την ευδιαθεσία; Κανένα πράγμα δεν έχει επιτυχή έκβαση, αν η ευθυμία δεν παίζει το ρόλο της. Το πλεόνασμα δύναμης είναι η μόνη απόδειξη της δύναμης.

»Μια επαναξιολόγηση όλων των αξιών, αυτό το ερωτηματικό το τόσο μαύρο, τόσο πελώριο, που σκεπάζει με τη σκιά του εκείνον που το θέτει, ένα τέτοιο πεπρωμένο ενός καθήκοντος μας αναγκάζει κάθε στιγμή να τρέχουμε έξω στον ήλιο για να πετάξουμε από πάνω μας μια βαριά σοβαρότητα, μια σοβαρότητα που έχει γίνει υπερβολικά βαριά. Κάθε μέσο είναι ορθό γι’ αυτό το πράγμα, κάθε “περίπτωση” μια ευτυχής συγκυρία. Κυρίως ο πόλεμος. Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν το μεγάλο τέχνασμα όλων των πνευμάτων που είχαν γίνει υπερβολικά εσωτερικά, υπερβολικά βαθιά· ακόμη και ένα τραύμα έχει ιαματική δύναμη.

»Αν είναι κανείς φιλόσοφος, όπως οι άνθρωποι ήταν πάντα φιλόσοφοι, δεν έχει μάτια για αυτό για το οποίο ήταν· και για αυτό για το οποίο γίνεται· βλέπει μόνον αυτό που είναι. Επειδή όμως τίποτε δεν είναι, το μόνο που έχει μείνει στον φιλόσοφο ως δικός του «κόσμος» είναι το φαντασιακό. Συνεπώς υπάρχει ένας αληθινός κόσμος· ο κόσμος αυτός είναι εξαρτώμενος από όρους: συνεπώς υπάρχει ένας κόσμος μη εξαρτώμενος από όρους· ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος αντίφαση: συνεπώς υπάρχει ένας κόσμος απαλλαγμένος από αντίφαση· – ο κόσμος αυτός είναι ένας κόσμος του γίγνεσθαι: συνεπώς υπάρχει ένας κόσμος του Είναι: – όλα λαθεμένα συμπεράσματα (τυφλή εμπιστοσύνη στο λογικό: αν το Α υπάρχει, τότε η αντίθετη έννοια Β πρέπει επίσης να υπάρχει). Είναι ο πόνος αυτό που εμπνέει αυτά τα συμπεράσματα: κατά βάθος υπάρχουν επιθυμίες να υπάρχει ένας τέτοιος κόσμος· κατά τον ίδιο τρόπο, το να φανταζόμαστε έναν άλλο, πιο μεστό από αξία, κόσμο είναι μια έκφραση μίσους για έναν κόσμο που μας κάνει να υποφέρουμε: η μνησικακία των μεταφυσικών απέναντι στην πραγματικότητα είναι εδώδημιουργική.

Το πρόβλημα του Σωκράτη

Λόγω καταγωγής ο Σωκράτης ανήκε στον κατώτερο λαό: ήταν πληβείος. Ξέρουμε, μπορούμε ακόμη να δούμε, πόσο άσχημος ήταν. Αλλά η ασχήμια, από μόνη της ένα ελάττωμα, ήταν για τους Ελληνες σχεδόν διάψευση. Ήταν λοιπόν ή όχι Έλληνας ο Σωκράτης; Η ασχήμια είναι πολλές φορές έκφραση μιας διασταυρωμένης, μιας ματαιωμένης από τη διασταύρωση εξέλιξης. Σ’ άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται σαν κατιούσα εξέλιξη. Όσοι από τους εγκληματολόγους είναι ανθρωπολόγοι μας λένε πως ο τυπικός εγκληματίας είναι άσχημος: monstrum in fronte, monstrum in animo». Αλλά ο εγκληματίας είναι ένας παρακμιακός.

Ήταν ο Σωκράτης ένας τυπικός εγκληματίας; Αυτό τουλάχιστον δεν θα διαψευδόταν από κείνη την περίφημη κρίση του φυσιογνωμιστή που τόσο άσχημα ηχούσε στους φίλους του Σωκράτη. Ένας ξένος που ήξερε να διαβάζει τις φυσιογνωμίες, πέρασε κάποτε από την Αθήνα και είπε κατάμουτρα στο Σωκράτη πως ήταν ένα monstrum – πως έκρυβε μέσα του όλες τις κακές έξεις και ορέξεις. Κι ο Σωκράτης περιορίστηκε ν’ απαντήσει: «Με ξέρεις πολύ καλά κύριε!»

Η παρακμή στο Σωκράτη δεν υποδεικνύεται μόνο από την παραδεδεγμένη αχαλινωσιά και αναρχία των ενστίκτων του, αλλά και από την υπερτροφία της λογικής ικανότητας και από την κακία του μαχητικού που τον διακρίνει. Ας μη ξεχνούμε επίσης εκείνες τις ακουστικές παραισθήσεις που, ως «δαιμόνιον του Σωκράτη», ερμηνεύτηκαν με θρησκευτικό τρόπο. Το καθετί σ’ αυτόν είναι παρατραβηγμένο, buffo, καρικατούρα- την ίδια στιγμή το καθετί είναι κρυμμένο, υστερόβουλο, υποχθόνιο.

Προσπαθώ να καταλάβω ποια ιδιοσυγκρασία δίνει αυτήν την σωκρατική εξίσωση λογικού, αρετής και ευτυχίας: αυτήν την εξίσωση την πιο περίεργη απ’ όλες, που έχει συν τοις άλλοις εναντίον της όλα τα ένστικτα των παλιότερων Ελλήνων.

Με τον Σωκράτη, το ελληνικό γούστο στρέφεται προς τη διαλεκτική: τι συνέβη λοιπόν ακριβώς; Πριν απ’ όλα χάθηκε ένα ευγενές γούστο- με τη διαλεκτική η πλέμπα ανεβαίνει στην κορυφή. Πριν το Σωκράτη, οι διαλεκτικοί τρόποι απορρίπτονταν από την καλή κοινωνία: θεωρούνταν κακοί τρόποι, ήταν επικίνδυνοι. Προειδοποιούσαν τους νέους γι’ αυτούς τους τρόπους. Επίσης, δυσπιστούσαν προς όσους παρουσίαζαν τα επιχειρήματά τους με τέτοιους τρόπους.

Τα έντιμα πράγματα, όπως και οι έντιμοι άνθρωποι, δεν προσφέρουν τα επιχειρήματά τους έτσι με το χέρι. Είναι απρέπεια να δείχνει κανείς και τα πέντε δάκτυλα. Δεν αξίζει και πολύ ότι πρέπει πρώτα να αποδειχτεί. Παντού όπου αποτελεί ακόμη η αυθεντία μέρος της καλής συμπεριφοράς, παντού όπου δεν αναπτύσσει κανείς επιχειρήματα αλλά δίνει διαταγές, ο διαλεκτικός είναι ένα είδος γελωτοποιού: γελούν μαζί του, δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Ο Σωκράτης ήταν ο γελωτοποιός που κατάφερε να τον πάρουν στα σοβαρά: τί συνέβη λοιπόν τότε;

Διαλέγει κανείς τη διαλεκτική μόνο όταν δεν έχει άλλο μέσο

Ξέρει πως αυτή προκαλεί τη δυσπιστία, πως δεν είναι πολύ πειστική. Τίποτε δεν σβήνει ευκολότερα από την απήχηση του διαλεκτικού: το αποδεικνύει η απλή παρατήρηση κάθε συνάντησης στην οποία γίνεται συζήτηση. Η διαλεκτική μπορεί να είναι μόνο αυτοάμυνα στα χέρια εκείνων που δεν έχουν πια κανένα άλλο όπλο. Πρέπει κανείς να ενισχύσει το δίκιο του: μόλις τα καταφέρει δεν την χρησιμοποιεί πια. Οι Εβραίοι ήταν διαλεκτικοί γι’ αυτόν το λόγο. Ο Reineke Fuchs ήταν διαλεκτικός: πώς; Ήταν κι ο Σωκράτης διαλεκτικός;

Είναι η ειρωνεία του Σωκράτη μια έκφραση εξέγερσης;

Πληβείας αγανάκτησης;

Απολαμβάνει τάχα, σαν καταπιεζόμενος, την ίδια του την αγριότητα με τις μαχαιριές των συλλογισμών του; Εκδικείται τους ευγενείς τους οποίους γοητεύει; Ως διαλεκτικός κρατάει κανείς ένα ανελέητο εργαλείο στα χέρια του· μπορεί να γίνει τύραννος μ’ αυτό βάζει σε κίνδυνο αυτούς που κατακτάει. Ο διαλεκτικός αφήνει στον αντίπαλό του τη φροντίδα να αποδείξει ότι δεν είναι ηλίθιος: αφήνει τον άλλο εξοργισμένο και συνάμα αβοήθητο. Ο διαλεκτικός καθιστά ανίσχυρη τη νοημοσύνη του αντιπάλου του. – Πώς;

Είναι η διαλεκτική του Σωκράτη απλώς μια μορφή εκδίκησης;

Σας έδωσα να καταλάβετε πώς μπορούσε να προκαλεί απέχθεια ο Σωκράτης: γι’ αυτό ακριβώς επιβάλλεται πιο πολύ τώρα να εξηγήσουμε τη γοητεία που ασκούσε. Ιδού ο πρώτος λόγος: ανακάλυψε ένα νέο είδος αγώνος κι έγινε ο πρώτος διδάσκαλός του στους ευγενείς κύκλους της Αθήνας. Γοήτευε ερεθίζοντας την αγωνιστική παρόρμηση των Ελλήνων – εισήγαγε μια παραλλαγή στον πυγμαχικό αγώνα μεταξύ νέων ανδρών και εφήβων.

Ο Σωκράτης ήταν επίσης ένας μεγάλος ερωτικός.

Ο Σωκράτης όμως μάντευσε ακόμη περισσότερο. Είδε πίσω από τους ευγενείς Αθηναίους του· κατάλαβε ότι η περίπτωσή του, η ιδιοσυγκρασία του, δεν αποτελούσε πια εξαίρεση. Το ίδιο είδος εκφυλισμού αναπτυσσόταν σιωπηλά παντού: η παλιά Αθήνα είχε φτάσει στο τέλος της. Και ο Σωκράτης κατάλαβε ότι όλος ο κόσμος τον χρειαζόταν, χρειαζόταν τα μέσα του, τη θεραπεία του, την προσωπική του τέχνη της αυτοσυντήρησης… Παντού τα ένστικτα βρίσκονταν σε κατάσταση αναρχίας· παντού όλοι απείχαν πέντε βήματα από την υπερβολή: το monstrum in animo ήταν κοινός κίνδυνος. «Οι παρορμήσεις θέλουν να γίνουν τύραννου πρέπει να βρούμε έναν ισχυρότερο αντι-τύραννο»…

Όταν ο φυσιογνωμιστής αποκάλυψε στο Σωκράτη τί ήταν – ένα σπήλαιο γεμάτο από κακές ορέξεις – ο μεγάλος ειρωνικός άφησε να του ξεφύγει άλλη μιά λέξη που είναι κλειδί του χαρακτήρα του. «Αυτό είναι αλήθεια, αλλά τις ελέγχω όλες». Πώς μπόρεσε ο Σωκράτης να γίνει κύριος του εαυτού του; Κατά βάθος η περίπτωσή του ήταν απλώς η ακραία περίπτωση, απλώς το πιο χτυπητό παράδειγμα αυτού που είχε αρχίσει να γίνεται κοινή ανησυχία: κανείς δεν ήταν πια κύριος του εαυτού του, τα ένστικτα στρέφονταν ενάντια στον καθένα. Ο Σωκράτης γοήτευε επειδή ήταν η ακραία περίπτωση· η φοβερή του ασχήμια τό κάνε αυτό γνωστό σ’ όλα τα μάτια: είναι αυτονόητο βέβαια πως γοήτευε ακόμη περισσότερο σαν απάντηση, σαν λύση, σαν φαινομενική θεραπεία της περίπτωσης αυτής.

Όταν κανείς βρίσκει απαραίτητο, όπως έκανε ο Σωκράτης, να μετατρέψει το λογικό σε τύραννο, δεν μπορεί νά ‘ναι μικρός ο κίνδυνος ότι κάτι άλλο θα γίνει τύραννος. Τότε ανακαλύφτηκε σαν σωτήρας η ορθολογικότητα ούτε ο Σωκράτης ούτε οι «ασθενείς» του δεν ήταν ελεύθεροι να διαλέξουν την ορθολογικότητα: αυτό έγινε de rigueur, ήταν το τελευταίο τους καταφύγιο.

Ο φανατισμός με τον οποίο όλος ο ελληνικός στοχασμός ρίχνεται στην ορθολογικότητα, προδίδει την ύπαρξη μιας απελπιστικής κατάστασης· υπήρχε κίνδυνος, δεν υπήρχε παρά μόνο μια εκλογή: ή να χαθείς ή να γίνεις παράλογα ορθολογικός. Ο μοραλισμός των Ελλήνων φιλοσόφων από τον Πλάτωνα και μετά είναι παθολογικά καθορισμένο, το ίδιο και η εκτίμηση που τρέφουν για τη διαλεκτική. Η εξίσωση λογικό = αρετή = ευτυχία σημαίνει απλώς: πρέπει να μιμηθεί κανείς το Σωκράτη και να βάζει μόνιμα απέναντι στις σκοτεινές ορέξεις ένα φώς ημέρας – το φως ημέρας του λογικού. Πρέπει κανείς νά ναι με κάθε τρόπο έξυπνος, διαυγής, λαμπρός: κάθε παραχώρηση στα ένστικτα, στο ασυνείδητο, οδηγεί προς τα κάτω.

Εξήγησα με ποιο τρόπο γοήτευε ο Σωκράτης: φαινόταν πως ήταν ένας γιατρός, ένας σωτήρας. Χρειάζεται ακόμη να καταδείξουμε το λάθος που ενυπήρχε στην πίστη του στην «ορθολογικότητα με κάθε τρόπο»; Οι φιλόσοφοι και οι μοραλιστές αυτοαπατώνται όταν πιστεύουν ότι απαλλάσσονται από την παρακμή με το να κηρύττουν απλώς πόλεμο εναντίον της.

Η απαλλαγή είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: αυτό που διαλέγουν ως μέσο, ως σωτηρία, δεν είναι παρά μια άλλη έκφραση της παρακμής- αλλάζουν την έκφρασή της αλλά δεν απαλλάσσονται από την ίδια την παρακμή. Ο Σωκράτης ήταν μια παρανόηση ολόκληρη η ηθική της βελτίωσης, συμπεριλαμβανομένης και της χριστιανικής, ήταν μια παρανόηση… Το εκτυφλωτικότερο φως ημέρας- η ορθολογικότητα με κάθε τρόπο η ζωή, λαμπρή, ψυχρή, προσεκτική, συνειδητή, χωρίς το ένστικτο, σ’ αντίθεση προς τα ένστικτα – όλα αυτά δεν ήταν παρά μια αρρώστια, μια άλλη αρρώστια, και καθόλου μια επιστροφή στην «αρετή», στην «υγεία», στην ευτυχία. Η υποχρέωση να πολεμάς τα ένστικτα – αυτή είναι η συνταγή της παρακμής: όσο η ζωή διατηρεί μια ανοδική πορεία, η ευτυχία ταυτίζεται με το ένστικτο.

Ο Σωκράτης, αυτός ο εξυπνότερος όλων όσων ξεγέλασαν τους εαυτούς τους, δεν το κατάλαβε τάχα αυτό; Μήπως το ομολόγησε τελικά μέσα στη σοφία του θάρρους του μπροστά στο θάνατο; o Σωκράτης ήθελε να πεθάνει: το κώνειο το διάλεξε αυτός κι όχι η Αθήνα αυτός ανάγκασε την Αθήνα να τον καταδικάσει σε θάνατο. «Ο Σωκράτης δεν είναι γιατρός», είπε μέσα του σιγανά: «εδώ γιατρός είναι μόνο ο θάνατος. Ο Σωκράτης ήταν απλώς άρρωστος εδώ και πολύν καιρό»!


Τα τέσσερα μεγάλα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι.

Το λάθος της σύγχυσης αιτίας και αποτελέσματος

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο λάθος από το μπέρδεμα της αιτίας με το αποτέλεσμα. Το ονομάζω πραγματική διαφθορά του λογικού. Κι όμως τούτο το λάθος εντάσσεται στις αρχαιότερες και στις νεότερες συνήθειες της ανθρωπότητας: είναι καθαγιασμένο και φέρει το όνομα της «θρησκείας» ή της «ηθικής». Οποια πρόταση διατυπωθεί από τη θρησκεία και την ηθική το περιέχει. Οι ιερείς και οι νομοθέτες ηθικών κανόνων είναι οι γεννήτορες τούτης της διαφθοράς του λογικού.

Το λάθος της ψευδούς αιτιότητας. Οι άνθρωποι πάντα πίστευαν ότι γνωρίζουν τί είναι μια αιτία: από που παίρναμε όμως τη γνώση μας – ή ακριβέστερα, την πίστη μας ότι είχαμε αυτήν τη γνώση; Από τη σφαίρα των περίφημων «εσωτερικών γεγονότων», από τα οποία κανένα δεν αποδείχτηκε μέχρι σήμερα πως είναι όντως γεγονός. Πιστεύαμε ότι ήμασταν αιτιώδεις στην πράξη της θέλησης: νομίζαμε πως τουλάχιστον εδώ συλλαμβάναμε την αιτιότητα επί το έργον. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως όλα τα προηγούμενα μιας πράξης, οι αιτίες της, έπρεπε να αναζητηθούν στη συνείδηση και πως θα βρίσκονταν εκεί αν πράγματι αναζητούνταν –με τη μορφή «κινήτρων»: αλλιώς κανείς δεν θά ‘ταν ελεύθερος και υπεύθυνος για την πράξη αυτή. Τέλος, ποιος θα αρνιόταν ότι μια σκέψη προκαλείται από μια αιτία; Οτι το εγώ γίνεται αίτιο της σκέψης;

Το λάθος των φανταστικών αιτιών

Για να αρχίσουμε με τα όνειρα: κατόπιν εορτής, μια αιτία τοποθετείται λαθραία κάτω από μια αίσθηση (λόγου χάρη, την αίσθηση που δημιουργείται από το μακρινό πυροβολισμό ενός κανονιού) – συχνά η αιτία αυτή είναι ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα όπου κεντρικό πρόσωπο είναι ακριβώς αυτός που ονειρεύεται. Η αίσθηση διαρκεί στο μεταξύ, μ’ ένα είδος αντήχησης: περιμένει, ώσπου να της επιτρέψει το αιτιώδες ένστικτο νά ‘ρθει στην πρώτη σειρά, όχι πια σαν τυχαίο συμβάν, αλλά σαν «νόημα».

Ο πυροβολισμός του κανονιού παρουσιάζεται μ’ έναν αιτιώδη τρόπο, μέσα σε μια φαινομενική αντιστροφή του χρόνου. Αυτό που είναι πραγματικά τελευταίο, το κίνητρο, βιώνεται πρώτο -συχνά με εκατοντάδες λεπτομέρειες που περνούν σαν αστραπή- και ο πυροβολισμός ακολουθεί. Τι συνέβη; Οι παραστάσεις που δημιουργήθηκαν από μια ορισμένη κατάσταση θεωρήθηκαν λανθασμένα αιτίες της.

Το λάθος της ελεύθερης θέλησης

Σήμερα δε νιώθουμε καμιά λύπηση για την έννοια της «ελεύθερης θέλησης» ξέρουμε πολύ καλά τι είναι – το πιο ολοκληρωμένο κατασκεύασμα των θεολόγων που θέλει να κάνει «υπεύθυνη» την ανθρωπότητα με τη δική τους έννοια, δηλαδή να την κάνει να εξαρτάται απ’ αυτούς. Δίνω εδώ μόνο την ψυχολογία κάθε «απόπειρας υπευθυνοποίησης»

Παντού όπου αναζητούνται ευθύνες, εκείνο που λειτουργεί συνήθως είναι το ένστικτο της επιθυμίας για κρίση και για τιμωρία. Το γίγνεσθαι χάνει την αθωότητά του όταν οποιοσδήποτε συγκεκριμένος τρόπος ύπαρξης αποδίδεται στη θέληση, σε σκοπούς, σε υπεύθυνες πράξεις: η θεωρία της θέλησης επινοήθηκε ουσιαστικά για το σκοπό της τιμωρίας, δηλαδή της επιθυμίας για εύρεση ενόχων. Ολόκληρη η παλιά ψυχολογία, η ψυχολογία της θέλησης, καθορίστηκε από το γεγονός ότι οι προπάτορές της, οι ιερείς που ήταν επικεφαλής των παλιών κοινοτήτων, ήθελαν να δημιουργήσουν για τους εαυτούς τους το δικαίωμα να τιμωρούν – ή ήθελαν νά δημιουργήσουν τούτο, το δικαίωμα για το Θεό. Οι άνθρωποι θεωρούνταν «ελεύθεροι» ώστε να μπορούν να κρίνονται και να τιμωρούνται – ώστε να μπορούν να γίνονται ένοχοι:κατά συνέπεια, κάθε πράξη έπρεπε να θεωρηθεί ηθελημένη και η καταγωγή κάθε πράξης έπρεπε να θεωρηθεί πως βρισκόταν μέσα στη συνείδηση.

Τι μπορεί νά ‘ναι η θεωρία μας;

Η θεωρία μας είναι ότι κανείς δεν απονέμει στον άνθρωπο τις ιδιότητες του –ούτε ο Θεός, ούτε η κοινωνία, ούτε οι γονείς και οι πρόγονοί του, ούτε ο εαυτός του. (Η ανοησία της τελευταίας ιδέας διδάχτηκε ως «νοητή ελευθερία» από τον Καντ ή ίσως κι από τον Πλάτωνα). Κανείς δεν είναι λοιπόν υπεύθυνος για το ότι είναι έτσι, για το ότι είναι φτιαγμένος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ή για το ότι βρίσκεται σ’ αυτές τις συνθήκες ή σ’ αυτό το περιβάλλον. Η αδυσώπητη μοίρα της ουσίας του δεν πρέπει να διαχωρίζεται από την αδυσώπητη μοίρα αυτού που υπήρξε και αυτού που θα υπάρξει. Ο άνθρωπος δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας ειδικής επιδίωξης, μιας θέλησης, ενός σκοπού· ούτε είναι το αντικείμενο μιας απόπειρας προσέγγισης ενός «ιδανικού ανθρώπου» ή μιας «ιδανικής ευτυχίας» ή μιας «ιδανικής ηθικής». Είναι παράλογο να θέλουμε να αναθέσουμε την ουσία κάποιου στον ένα ή στον άλλο σκοπό.

Επινοήσαμε την έννοια του «σκοπού» στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σκοπός

Ο καθένας, μας είναι αναγκαίος, είναι κομμάτι του μοιραίου, ανήκει στο όλον, είναι μέσα στο όλον δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να κρίνει, να μετρήσει, να συγκρίνει ή να καταδικάσει το «είναι» μας, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως θα έκρινε, θα μετρούσε, θα σύγκρινε ή θα καταδίκαζε το όλον.

Τι πραγματικά ΕΙΝΑΙ ο Κόσμος;

Το καινούργιο μας «άπειρο».

Μέχρι πού φτάνει ο προοπτικός χαρακτήρας της ύπαρξης; Έχει η ύπαρξη άλλον χαρακτήρα εκτός απ’ αυτόν; Μήπως δεν μετατρέπεται σε «ανοησία» μια ύπαρξη δίχως ερμηνεία, δίχως «νόημα»; Μήπως, από την άλλη μεριά, κάθε ύπαρξη δεν είναι ουσιαστικά ενεργά αναμεμειγμένη στην ερμηνεία; Σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντήσει ακόμη και η πιο επιμελής και ευσυνείδητη ανάλυση και αυτοεξέταση της διάνοιας· γιατί στην πορεία της ανάλυσης αυτής, η ανθρώπινη διάνοια δεν μπορεί να αποφύγει να δει τον εαυτό της κάτω από τις δικές της προοπτικές, και μόνο κάτω απ’ αυτές.

Δεν μπορούμε να δούμε γύρω γύρω τη γωνιά στην οποία βρισκόμαστε: είναι καταδικασμένη περιέργεια να θέλεις να μάθεις τι άλλα είδη διανοιών και προοπτικών μπορεί να υπάρχουν: για παράδειγμα, αν κάποια όντα μπορούν να αισθάνονται τον χρόνο να κυλάει προς τα πίσω, ή άλλοτε προς τα μπρος και άλλοτε προς τα πίσω (πράγμα που θα συνεπαγόταν μιαν άλλη κατεύθυνση της ζωής και μιαν άλλη έννοια της αιτίας και του αποτελέσματος). Νομίζω όμως πως απέχουμε πολύ σήμερα τουλάχιστον από τον γελοίο ισχυρισμό ότι μπορεί να έχει κανείς προοπτικές μόνο από τη δική μας γωνιά. Αντίθετα, για μας ο κόσμος έχει ξαναγίνει «άπειρος», στο βαθμό που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τη δυνατότητά του να περικλείει άπειρες ερμηνείες.

Ο κόσμος «έχει γίνει άπειρος». Άραγε δεν ήταν άπειρος παλαιότερα; Φυσικά και ήταν μόνο που παλαιότερα ο άνθρωπος τον έβλεπε «από τη δική του οπτική γωνία» και δεν κατάφερνε να αναγνωρίσει ή να αποδεχτεί ή – γιατί όχι; – να απαιτήσει άλλες γωνίες.

»Να φυλαχτούμε από τη σκέψη ότι ο κόσμος είναι ένα ζωντανό ον. Ως πού θα εκτεινόταν; Από τι θα τρεφόταν; Πώς θα μπορούσε να μεγαλώσει και να πολλαπλασιαστεί; Πρέπει να φυλαχτούμε από την πίστη ότι το σύμπαν είναι μια μηχανή· είναι βέβαιο όχι τo σύμπαν δεν έχει κατασκευαστεί για έναν σκοπό και το τιμούμε υπερβολικά όταν το αποκαλουμε «μηχανή»

Πρέπει να φυλαχτούμε και να μην πούμε ότι είναι άκαρδο ή άλογο ή, αντίθετα, προικισμένο με καρδιά και λογικό: το σύμπαν δεν είναι τέλειο ούτε ωραίο, ούτε ευγενικό, ούτε θέλει να γίνει κάτι απ’ όλα αυτά- δεν πασχίζει να μιμηθεί τον άνθρωπο! Δεν το αγγίζει καμιά αισθητική και ηθική κρίση μας! Δεν έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης ή κάποιο άλλο ένστικτο και δεν γνωρίζει κανένα νόμο. Πρέπει να φυλαχτούμε και να μην πούμε ότι υπάρχουν νόμοι στη φύση. Υπάρχουν μόνο αναγκαιότητες: στο σύμπαν δεν υπάρχει κανείς που να διατάζει, κανείς που να υπακούει, κανείς που να καταπατά. Μόλις καταλάβει κανείς ότι δεν υπάρχουν σκοποί καταλαβαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει τυχαίο: η λέξη αυτή έχει νόημα μόνο δίπλα σ’ έναν κόσμο σκοπών. Πρέπει να φυλαχτούμε και να μην πούμε ότι ο θάνατος ανατίθεται στη ζωή. Το ζωντανό είναι απλώς ένας τύπος (και μάλιστα πολύ σπάνιος) αυτού το οποίο είναι νεκρό.

Ο άνθρωπος θέλει να αποδώσει στον κόσμο την αιτία αυτού που συμβαίνει μέσα στο νου του. Τον θέλει «εξανθρωπισμένο»· τον θέλει σαν τον εαυτό του· θέλει να τον κατανοήσει με τον ίδιο τρόπο που κατανοεί τον εαυτό του. Ας φυλαχτούμε από το γεγονός ότι νομίζουμε πως μιλάμε για τον κόσμο όταν στην πραγματικότητα μιλάμε για τον εαυτό μας.

Η ζωή δεν είναι επιχείρημα

Φτιάξαμε για τους εαυτούς μας έναν κόσμο μέσα στον οποίο μπορούμε να ζούμε – με την παραδοχή της ύπαρξης σωμάτων, γραμμών, επιφανειών, αιτιών και αποτελεσμάτων, κίνησης και ακινησίας, μορφής και περιεχομένου· χωρίς αυτά τα άρθρα πίστης κανείς δεν θα άντεχε τη ζωή! Αυτό όμως δεν τα αποδεικνύει με τίποτα. Η ζωή δεν είναι επιχείρημα- οι συνθήκες της ζωής μπορεί να περιλαμβάνουν το λάθος.

Το γεγονός ότι ο άνθρωπος υπάρχει ήδη στον κόσμο εδώ και αρκετό καιρό δεν σημαίνει ότι κρατά στα χέρια του το κλειδί της πραγματικής ουσίας του κόσμου. Τα ψάρια, οι κατσίκες, οι χήνες και τα βακτήρια πιθανόν να έχουν επιδείξει την ίδια ή μεγαλύτερη μακροζωία και σίγουρα κανείς δεν τολμά να ισχυριστεί ότι «γνωρίζουν» τι «είναι». Ο Νίτσε θέλει να βάλει τον άνθρωπο στη θέση του – όπου ή όποια κι αν είναι αυτή. Θέλει να πάψουμε να ζούμε μέσα στην αυταπάτη· αν δεν γνωρίζουμε ή δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την πραγματική ουσία του κόσμου, τουλάχιστον ας φανούμε γενναίοι και ας το αντιμετωπίσουμε με καθαρή συνείδηση.

»Η ίδια η ζωή είναι ουσιαστικά οικειοποίηση, επίθεση, υποδούλωση του ξένου και του πιο αδύνατου, καταπίεση, σκληρότητα, επιβολή των ιδίων μορφών, ενσωμάτωση, και, τουλάχιστον, εκμετάλλευση […] Η «εκμετάλλευση» δεν αναφέρεται μόνο σε μια ατελή ή πρωτόγονη κοινωνία: αναφέρεται και στην ουσία του όντος ως θεμελιώδη οργανική λειτουργία, αποτελεί το αποτέλεσμα της εγγενούς θέλησης για δύναμη, αυτής ακριβώς που αποτελεί τη θέληση για ζωή.

Αυτή όμως η επιθυμία για ζωή δεν είναι επιθυμία να διατηρήσουμε τον εαυτό μας: Η επιθυμία να διατηρήσουμε τον εαυτό μας είναι έκφραση μιας απελπιστικής κατάστασης, ενός περιορισμού του πραγματικά θεμελιώδους ενστίκτου της ζωής που αποβλέπει στην επέκταση της δύναμης, και που γι’ αυτό το λόγο συχνά θέτει υπό αμφισβήτηση ή και θυσιάζει την αυτοσυντήρηση. […] στη φύση δεν κυριαρχούν συνθήκες απελπισίας αλλά το ξεχείλισμα και η σπατάλη, μέχρι σημείου παραλογισμού. Ο αγώνας για την ύπαρξη είναι μόνο μια εξαίρεση, ένας προσωρινός περιορισμός της θέλησης για ζωή. Ο μεγάλος και μικρός αγώνας γίνεται πάντα γύρω από την υπεροχή, γύρω από την αύξηση και την ανάπτυξη, γύρω από τη δύναμη – σε συμφωνία με τη θέληση για δύναμη που είναι η θέληση για ζωή.

Αύξηση, ανάπτυξη, σπατάλη, υπεροχή, ξεχείλισμα: αυτά είναι η ουσία της θέλησης της δύναμης που βλέπει ο Νίτσε ως βάση της ζωής. Κατά κανόνα, αυτό που είναι δεν αγωνίζεται να είναι και να μείνει αυτό που είναι, αλλά παλεύει να γίνει κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό, να αναπτυχθεί.

Τι είναι καλό; – Καθετί που ανυψώνει στον άνθρωπο το αίσθημα της Δύναμης, τη Θέληση της Δύναμης, την ίδια τη Δύναμη.

Τι είναι κακό; – Καθετί που ξεπηδά από την αδυναμία.

Τι είναι ευτυχία; –Το αίσθημα ότι μεγαλώνει η Δύναμη κι ότι μια αντίσταση υπερνικιέται.

Όπως συμβαίνει και με το πρόβλημα του «σκεπτόμενου» και του «σκέπτεσθαι» (δεν υπάρχει «εγώ» που «σκέπτεται»), μπορούμε αντιστοίχως να αναρωτηθούμε: ποιά είναι η Θέληση της Δύναμης; Απ’ ό,τι φαίνεται, η καλύτερη θέση του Νίτσε μοιάζει λίγο πολύ με εκείνου του φυσικού στη Γενεύη: δεν υπάρχουν πράγματα, μόνο δυνάμεις· και τι κάνουν οι δυνάμεις; Πιέζουν, ωθούν, προσπαθούν να κερδίσουν χώρο, επεκτείνονται.

Το σύμπαν κοιτάζοντάς το απ’ τα μέσα, το σύμπαν ορίζοντάς το και προσδιορίζοντάς το από το «νοητό χαρακτήρα», θα ήταν ακριβώς αυτή η «Θέληση της Δύναμης» και τίποτα άλλο.

Ο Ηράκλειτος, εμπνέει στον Νίτσε βαθύτατο σεβασμό εν αντιθέσει με τον Πλάτωνα που τον απεχθάνεται και τον βρίσκει ανιαρό. Ο Πλάτωνας, κατά τον Νίτσε, και η γοητεία του που ονομάζεται «ιδεώδες» είναι η οδός η οποία έκανε τις ευγενέστερες φύσεις της αρχαιότητας να παρανοήσουν τον εαυτό τους και να οδηγηθούν στον Χριστιανισμό. Στον Θουκυδίδη ο Νίτσε βρίσκει την τέλεια έκφραση της κουλτούρας των Σοφιστών, ή όπως την ορίζει: «της κουλτούρας των ρεαλιστών, την μοναδική αυθεντική και ανεκτίμητη κίνηση μέσα στην εξαπλωμένη παντού αγυρτεία της ηθικής και του ιδεώδες των Σωκρατικών Σχολών».

Τέλος, ως θεμελιώδες γεγονός του Ελληνικού ενστίκτου -την θέληση της ζωής και της δύναμης, ο Νίτσε ορίζει τα Διονυσιακά μυστήρια όπου αντιπροσωπεύουν την αιώνια ζωή ή την αιώνια επιστροφή της ζωής. Το αληθινό ΝΑΙ για ζωή, όπως εκφράζεται μέσα από τα Διονυσιακά Μυστήρια που υπερβαίνουν τον θάνατο μέσω του χορού, του τραγουδιού και της σεξουαλικότητας και αποτελούν το καθ’αυτό αξιοσέβαστο σύμβολο ολόκληρης της αρχαιότητας αφού είναι ο απόλυτος ύμνος στην ζωή σε αντιδιαστολή των Σωκρατικών-Πλατωνικών και Χριστιανικών πεποιθήσεων.


Ο Πρωταγόρας, όπως και ο Ηράκλειτος, μιλούν για την διηνεκή ροή των όντων στο σύμπαν

Ο άνθρωπος γνωρίζει πράγματα όχι όπως είναι αυτά, αλλά όπως του εμφανίζονται στις αισθήσεις του. Κατά τον Πρωταγόρα δεν υπάρχουν αλήθειες που να ισχύουν και κάτι που στον ένα φαίνεται αληθινό μπορεί στον άλλο να φανεί ψευδές. Την αρετή ακόμα την θεωρούσε απλώς σαν μια αγαθή έξι, που προπαρασκευάζει καλύτερη ψυχική διάθεση και προτρέπει τους ανθρώπους στη δράση. Το θεμέλιο της δραστηριότητας του, την εκπαίδευση του πολιτικού ανθρώπου, ο Πρωταγόρας το έθεσε με το έργο που αργότερα κυκλοφόρησε με τον επιθετικό διπλό τίτλο “Αλήθεια ή Καταβάλλοντες” (H αλήθεια ή Οι λόγοι που νικούν). Αρχιζε ως εξής: “Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως έατιν, των δε μη όντων ως ουκ έατιν” Απόδοση: Για όλα τα πράγματα μέτρο είναι ο άνθρωπος, γι’ αυτά που υπάρχουν ότι υπάρχουν, για όσα δεν υπάρχουν ότι δεν υπάρχουν.

Επειδή στην ιστορία της φιλοσοφίας κυριαρχεί η διαδοχή δράσης αντίδρασης, η φράση αυτή κατ’ αρχάς πρέπει να εκληφθεί ως επίθεση. Περιέχει τη διαμαρτυρία εναντίον του ελεατικού χωρισμού της αισθησικής αντίληψης από την πραγματικότητα, εναντίον του αιτήματος για μια απόλυτη, αμετάβλητη ουσία που είναι προσιτή μόνο στη σκέψη.

Το σύγγραμμα αυτό στρεφόταν ενάντια σε εκείνους που θεωρούσαν το ον ως ένα και μοναδικό και επομένως απόλυτο. Άρα, η σκέψη του Πρωταγόρα αντιτίθεται στη σκέψη του Παρμενίδη, αλλά ταυτόχρονα συνδέεται με αυτή, καθώς στη φράση μέτρον-άνθρωπος διακρίνεται η παρμενιδική ενότητα σκέψης-είναι, η οποία τώρα μεταφέρεται στο άτομο που σκέφτεται και αισθάνεται. Σύμφωνα με τον Πρωταγόρα, η γνώση είναι προϊόν δύο παραγόντων, του πράγματος, αυτού που βρίσκεται έξω από εμάς και των αισθητηρίων μας. O άνθρωπος γνωρίζει τα αντικείμενα του όχι όπως αυτά υπάρχουν αλλά όπως ο ίδιος τα προσλαμβάνει μέσα του και αφού οι παραστάσεις του υποστούν μια καθαρά υποκειμενική επεξεργασία.

Εδώ πλέον εισάγεται ο απεριόριστος σχετικισμός, η σχετικότητα των αισθήσεων, η οποία καταπολεμήθηκε σφοδρά από το Σωκράτη, σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις αξιών και περιέχεται ως δυνατότητα. Επίσης στο Θεαίτητο του Πλάτωνα διαπιστώνουμε μια υπεράσπιση της διδασκαλίας του Πρωταγόρα, που ξεκινά από τη φράση μέτρον-άνθρωπος. H γεύση του υγιούς ανθρώπου, που για το ίδιο πράγμα είναι αντίθετη από του αρρώστου, αναγνωρίζεται το ίδιο αληθινή και έγκυρη. Βέβαια, ο υγιής είναι καλύτερα από τον άρρωστο, και καθήκον του γιατρού είναι να τον ξανακάνει καλά. Με το ίδιο πνεύμα πρέπει ο παιδαγωγός να καθοδηγήσει το μαθητή του και ο πολιτικός να αποκαταστήσει την καλύτερη κατάσταση στην κοινότητα.

Να σκοτώνεις την αρρώστια της πόλης

Ο Πρωταγόρας παρουσιάζει με μελανά χρώματα την «πρώτη κατάσταση» του ανθρώπου εξαιτίας της ελαφρομυαλιάς του Επιμηθέα (επί + μήδομαι = σκέπτομαι μετά), όπου καμιά βασική ανάγκη δεν ικανοποιούνταν και η απλή επιβίωση ήταν καθημερινή αγωνία. Θεμελιακό μέρος αυτής της ομιλίας (λόγου) του Πρωταγόρα, απ’ όπου θ’αντλήσει τις βασικές θέσεις για να ανατρέψει τη σωκρατική επιχειρηματολογία είναι ο περίφημος μύθος που καταχώρισε ο Πρωταγόρας στο μη σωζόμενο έργο του, πιθανότατα “Περί της Πρώτης Καταστάσεως”

»Επειδή, τώρα, ο άνθρωπος πήρε κάτι από του θεούς (θείας μετέσχε μοίρας), πρώτα εξαιτίας της συγγένειάς του μαζί τους, μόνο αυτός απ’ όλα τα ζώα πίστεψε σε θεούς και προσπαθούσε να κατασκευάσει βωμούς και αγάλματα θεών. Έπειτα, γρήγορα, άρθρωσε με επιδεξιότητα φωνή και λέξεις και επινόησε κατοικίες και ενδύματα και υποδήματα και σκεπάσματα και τροφές από τη γη. Με αυτά τα εφόδια οι άνθρωποι στην αρχή κατοικούσαν διασκορπισμένοι και πόλεις δεν υπήρχαν. Αφανίζονταν λοιπόν από τα θηρία, γιατί, από κάθε άποψη, ήταν ασθενέστεροι από αυτά. Για την εξασφάλιση της τροφής τους οι τεχνικές τους ικανότητες παρείχαν αρκετή βοήθεια· ήταν όμως ανεπαρκείς στον πόλεμο με τα θηρία.

Γιατί δεν είχαν ακόμη την πολιτική τέχνη, μέρος της οποίας είναι η πολεμική. Επεδίωκαν λοιπόν να συγκεντρωθούν και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις. Όταν όμως συγκεντρώνονταν όλοι μαζί, αδικούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή δεν κατείχαν την πολιτική τέχνη· σκόρπιζαν έτσι πάλι και αφανίζονταν (ώστε πάλιν σκεδαννύμενοι διεφθείροντο). Ο Δίας, λοιπόν, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μήπως εξαφανισθεί όλο, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ και τη δικαιοσύνη για να αποτελούν κοσμήματα για τις πόλεις και δεσμούς που στερεώνουν τη φιλία.

Ρωτάει λοιπόν ο Ερμής το Δία με ποιόν τρόπο θα δώσει τη δικαιοσύνη και την αιδώ στους ανθρώπους: «να μοιράσω και αυτές όπως μοιράζουν τις τέχνες;» Τις έχουν μοιράσει με τον εξής τρόπο: ένας που κατέχει την ιατρική τέχνη είναι αρκετός για πολλούς συμπολίτες του, το ίδιο και οι άλλοι δημιουργοί.

Τη δικαιοσύνη λοιπόν και την αιδώ, έτσι να τις τοποθετήσω ανάμεσα στους ανθρώπους ή να τις μοιράσω σε όλους (πάντας νείμω); Σε όλους, είπε ο Δίας και όλοι να έχουν μερίδιο. Γιατί δεν θα υπήρχαν πόλεις, αν συμμετείχαν λίγοι σ’ αυτές, όπως στις άλλες τέχνες. Και βέβαια να θέσεις εκ μέρους μου νόμο, εκείνον που δεν μπορεί να συμμετάσχει στην αιδώ και τη δικαιοσύνη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης.

@Ηω Αναγνώστου /αποσπάσματα Friedrich Nietzsche από το βιβλίο το «Λυκόφως των Ειδώλων» /miastala.com 2009