Μην περιμένετε την 21 Δεκεμβρίου για να δείτε την προσέγγιση των πλανητών Δία και Κρόνου

Κοιτώντας απόψε (19/12/2020) λίγο μετά τις 6μ.μ. χαμηλά και νοτιοδυτικά στον ουρανό θα δείτε τους πλανήτες Δία και Κρόνο πολύ κοντά στη θέση που δείχνει η εικόνα

… ξεκινήστε από σήμερα!

Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 οι μεγαλύτεροι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, Δίας και Κρόνος, θα πλησιάσουν στον νυχτερινό ουρανό τόσο πολύ ο ένας τον άλλο, που θα φαίνονται σχεδόν να «φιλιούνται». Υπενθυμίζεται ότι την ίδια μέρα στις 12:02 ώρα Ελλάδας, ο Ήλιος περνά στο χειμερινό ηλιοστάσιο που σηματοδοτεί την έναρξη του χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η Ελλάδα.

Επειδή βλέπω τον καιρό να μας πάει κόντρα και να φέρνει σύννεφα, καλό είναι να αρχίσουμε την Αστρονομία Γυμνού Οφθαλμού από σήμερα.

Η τελευταία φορά που μπορούσαν οι άνθρωποι να δουν την «μεγάλη σύζευξη» των δύο πλανητών, ήταν το 1623, όταν ακόμη ζούσε ο Γαλιλαίος, ενώ η προηγούμενη φορά ήταν το 1226, τον Μεσαίωνα.

Οι δύο πλανήτες προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο στον ουρανό της Γης ήδη από φέτος το καλοκαίρι και στις 21 Δεκεμβρίου θα τους χωρίζει φαινομενικά μόνο το ένα πέμπτο της διαμέτρου της Σελήνης. Για περίπου πέντε μέρες πριν και μετά την 21η Δεκεμβρίου οι δύο πλανήτες θα φαίνονται να απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση το πολύ όσο η διάμετρος της Σελήνης. Όσοι προτιμούν να περιμένουν, θα ξαναδούν το κοντινό ζευγάρι Δία και Κρόνου το Μάρτιο του 2080, ενώ αυτό δεν θα ξανασυμβεί έως το 2400.

Μπορείτε λοιπόν από σήμερα να κοιτάζετε νοτιοδυτικά τον ουρανό μετά την δύση του ηλίου και καθώς θα πέφτει το σκοτάδι- αν δεν έχει σύννεφα – ο Κρόνος θα φαίνεται πάνω δεξιά από τον φωτεινότερο Δία. Αν μάλιστα διαθέτετε κιάλια ή ένα μικρό τηλεσκόπιο θα δείτε σίγουρα και τους δορυφόρους του Δία (δορυφόροι Γαλιλαίου) και θα πάρετε μια γεύση από τους δακτυλίους του Κρόνου.

Oι θέσεις των Δία-Κρόνου και δορυφόρων στις 19/12-20/12-21/12, λίγο μετά τις 6:15 μ.μ. (https://stellarium-web.org/)

Μια χτεσινή φωτογραφία των δύο πλανητών από το twitter:

Jupiter and Saturn getting mighty close now! I think I even got one of Saturn’s moons in here. Single-frame Nikon dSLR shot, 600mm crop. pic.twitter.com/oMyWCccxv3

Τα σπάνια περιοδικά «ραντεβού» των δύο μεγάλων αέριων πλανητών οφείλονται στις αταίριαστες τροχιές τους. Ο Δίας, ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού συστήματος, χρειάζεται σχεδόν 12 γήινα χρόνια για μια πλήρη περιφορά περί τον Ήλιο, ενώ ο Κρόνος σχεδόν 30. Επιπλέον, οι δύο γίγαντες κινούνται σε τροχιές με διαφορετική κλίση πέριξ του μητρικού μας άστρου, κάτι που επίσης καθιστά πιο δύσκολη τη σύζευξη τους.

Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε ζωντανά την Μεγάλη Σύζευξη στις 21 Δεκεμρίου 2020 ΕΔΩ:

πηγή: https://www.amna.gr/home/article/514737/Xekina-episima-o-cheimonas-ti-Deutera-me-ti-megaluteri-nuchta-tou-chronou–pou-tha-sumpesei-me-to-spanio-ouranio-fili-Dia-kai-Kronou

physicsgg

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Οι εξωγήινοι υπάρχουν και επικοινωνούν με ΗΠΑ και Ισραήλ»

 

O πολυβραβευμένος τέως επικεφαλής Διαστημικής Ασφάλειας του Ισραήλ Χαϊμ Εσέντ υποστηρίζει πως υπάρχει «Διαγαλαξιακή Ομοσπονδία Διαστήματος» και οτι υπάρχει κοινή βάση με εξωγήινους και ανθρώπους στο διάστημα αλλά και οτι αντιπροσωπεία εξωγήινων έχει επισκεφθεί τη Γη.


Στην παρέμβαση των εξωγήινων οφείλουμε την αποφυγή ενός ολέθριου πυρηνικού πολέμου σύμφωνα με τον τέως επικεφαλής Διαστημικής Ασφαλείας του Ισραήλ Χαΐμ Εσέντ. Ο ίδιος μάλιστα ισχυρίζεται ότι εξωγήινοι βρίσκονταν σε τακτική επαφή με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες επί πολλά χρόνια.

«Οι εξωγήινοι αποσόβησαν την οικουμενική καταστροφή, συγκρατώντας την τότε Σοβιετική Ένωση από το να αντεπιτεθεί με πυρηνικά όπλα στις ΗΠΑ, ύστερα από την εισβολή των Αμερικανών στον Κόλπο των Χοίρων της Κούβας, το 1961.», φαιρέται να δηλώνει σε συνέντευξή του σε Ισραηλινή εφημερίδα.

Συμφωνα με τον Χαίμ Εσέντ αντιπροσωπεία Εξωγήινων έχει επισκεφθεί τη Γη, ως απεσταλμένη μιας «Διαγαλαξιακής Ομοσπονδίας Διαστήματος». Αυτή η επίσκεψη, όμως, μένει κρυφή, διότι αυτή ήταν η εξ αρχής συμφωνία με τους Εξωγήινους.

«εάν μιλούσα πριν από πέντε χρόνια, θα με έκλειναν σε ψυχιατρείο. Σήμερα όμως, όλοι μιλούν διαφορετικά. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Έχω λάβει τις διακρίσεις και τα βραβεία μου. Απολαύω σεβασμού σε πανεπιστήμια του εξωτερικού -όπου και εκεί τα δεδομένα αλλάζουν».

Ο πολυβραβευμένος Χαϊμ Εσέντ εμπλέκει μάλιστα και άλλες χώρες καθώς όπως υποστηρίζει Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Ισραήλ, Βρετανίας, Ρωσίας, Κίνας και Ιαπωνίας, είναι ενήμερες γι’ αυτές τις συναντήσεις Γήινων-Εξωγήινων, τηρούν όμως τον όρο μυστικότητας. Όπως ενημερώνει στην συνέντευξή του μάλιστα η γήινοι δεν είναι ακόμα έτοιμοι να δεχθούν την αλήθεια.

megatv

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το Μουσείο της Εξωγήινης Ζωής (BINTEO4k)

What if there was a museum that contained every type of life form in the universe? This experience takes you on a tour through the possible forms alien life might take, from the eerily familiar to the utterly exotic, ranging from the inside of the Earth to the most hostile corners of the universe. New research is upending our idea of life and where it could be hiding: not just on Earth-like planets, where beings could mimic what our planet has produced, but in far flung places like the hearts of dead stars and the rings of gas giant planets. Nowhere in the universe is off limits. Only when we know what else is out there will we truly know ourselves. This thought experiment will give us a glimpse into what could be out there, how we might find it, and just how far nature’s imagination might stretch.

melodysheep

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ανακάλυψη του αιώνα: Ο Άρης διαθέτει οξυγόνο για να στηρίξει ζωή!

Η έρευνα που ανοίγει νέους διαδρόμους και προοπτικές στο σχέδιο μετοίκισης του «κόκκινου πλανήτη» - Μικρόβια και... σφουγγάρια μπορούν να διαβιώσουν στο -κατά τα άλλα- αφιλόξενο περιβάλλον του πλανήτη
Πλανήτης Άρης... Τα προηγούμενα χρόνια, αμέτρητα σενάρια κυκλοφορούσαν στον «αέρα» για την προέλευση του ανθρώπινου είδους. Ένα από τα πιο δημοφιλή σενάρια, ήταν η... αρειανή προέλευσή μας. Ήμαστε απόγονοι των Αρειανών, ή όχι; Το συγκεκριμένο ερώτημα παραμένει αναπάντητο, όπως και το αν ο «κόκκινος πλανήτης» κατοικείται τώρα, που ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μελετήσει και να «πατήσει» το πόδι του στην επιφάνειά του. Μέσα από τις έρευνες, όμως, προέκυψε κάτι πολύ μεγάλο. Κάτι που ενδέχεται να αλλάξει τα πάντα στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση της επιχείρησης «Μετοίκιση στον Άρη». Σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Geoscience, ο «κόκκινος πλανήτης» διαθέτει ικανές ποσότητες οξυγόνου, προκειμένου να στηρίξει... ζωή!

Πρόκειται για την ανακάλυψη του αιώνα, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Ο Άρης δεν διαθέτει ατμόσφαιρα όμως η Γη. Πώς, παρόλα αυτά, διαθέτει οξυγόνο; Πρόκειται για μία ακόμη επιστημονική υπερβολή; Και όμως, η απάντηση είναι «όχι, δεν πρόκειται για υπερβολή». Κοντά στους πόλους του «κόκκινου πλανήτη», διαπιστώθηκε πρόσφατα πως «κρύβεται» ένα παχύ στρώμα πάγου. Ένα στρώμα από νερό, σε στερεά μορφή, που βρίσκεται πολύ κοντά στην επιφάνεια του πλανήτη.





Η συγκεκριμένη διαπίστωση ήταν μία έκπληξη για τους επιστήμονες. Ως εκ τούτου, μελέτησαν πιο προσεκτικά τα νέα δεδομένα. Τα αποτελέσματα ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά. Λόγω του πάγου κοντά στην επιφάνεια, ο πλανήτης βρέθηκε ότι διαθέτει ελάχιστες ποσότητες οξυγόνου. Ελάχιστες, μεν, ικανές δε να συντηρήσουν ζωή για οργανισμούς όπως τα μικρόβια, ή μεγαλύτερα μονοκύτταρα πλάσματα, όπως τα... σφουγγάρια!

Πρόκειται για τεράστια υπόθεση. «Έτσι εξηγούνται οι οξειδωμένοι βράχοι που βρέθηκαν στον κόκκινο πλανήτη», δήλωσε ένας εκ των επικεφαλής της έρευνας, η οποία αναμένεται να αλλάξει δραματικά τα δεδομένα στην εξερεύνηση του πλανήτη, που οι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να αποτελέσει το επόμενο «σπίτι» του ανθρώπινου είδους. «Η δουλειά βρίσκεται μόλις στο πρώτο της βήμα σε σχέση με το δόγμα που θέλει να πανηγυρίζουμε για τη σημασία του... νερού στον Άρη. Είναι όμως ένα βήμα», πρόσθεσε.

Το σενάριο μετατροπής του Άρη σε... Γη




«Κανείς δεν γνωρίζει αν στον Άρη υπήρξε, υπάρχει ή θα υπάρχει ζωή. Τέτοιες διαπιστώσεις, ωστόσο, μας δείχνουν τις προοπτικές», τόνισε ο επικεφαλής της έρευνας, προσθέτοντας ότι «μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι στο Άρη μπορούν να επιβιώσουν μόνο μικρόβια που δεν χρειάζονται οξυγόνο για να ζήσουν. Τώρα...».

Επόμενες βήμα; Ο εντοπισμός οι άλμες, τα σημεία που ο πάγος δεν είναι τόσο... κρύος, ώστε να γίνουν έρευνες και να καταλήξουν σε συμπεράσματα που μπορεί να «ξεκλειδώσουν» πολλά από τα μυστήρια του «κόκκινου πλανήτη».

Δείτε βίντεο: Η ανακάλυψη του αιώνα: Ο Άρης διαθέτει οξυγόνο για να στηρίξει ζωή!

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Βρήκαμε ακριβώς την ύλη που έλειπε από το σύμπαν και γι αυτό χρειάζεται η σκοτεινή ύλη

Για πάνω από 40 χρόνια, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης εκεί έξω. Τα μεγάλα ερωτήματα που ανάγκασαν τους αστρονόμους να υποθέσουν την ύπαρξη της προέκυψαν από τις κινήσεις μέσα στους γαλαξίες, τα σμήνη των γαλαξιών και κατά μήκος του κοσμικού ιστού. Από την βαρυτική της έλξη, μπορούμε να συμπεράνουμε την εξής συνολική μάζα στο Σύμπαν. Το 26.8% της υλοενέργειας είναι σκοτεινή ύλη, το 68.3% σκοτεινή ενέργεια και μόνο το 4.9% είναι η κανονική ύλη.

Η ύλη καθώς και το ενεργειακό περιεχόμενο στο Σύμπαν σήμερα (αριστερά) και παλαιότερα (δεξιά). Πολλαπλές αποδείξεις δείχνουν ότι η κανονική (βαρυονική) ύλη μπορεί να αποτελεί μόνο το 1 / 6ο της συνολικής ύλης στο Σύμπαν, το υπόλοιπο πρέπει να είναι σκοτεινή ύλη.



Ωστόσο, πολλές πηγές υποδεικνύουν ότι μόνο το 15% αυτής της μάζας του Κόσμου μπορεί να είναι βαρυονική-κανονική ύλη. Οι προβλεπόμενες ποσότητες του ηλίου-4, του δευτερίου, του ηλίου-3 και του λιθίου-7, όπως προέβλεπε η πυρηνοσύνθεση στο Big Bang, δείχνουν ότι μόνο το 5% της συνολικής ενεργειακής πυκνότητας και το ~ 15% της συνολικής ύλης, είναι σε μορφή κανονικής ύλης.



Η καμπύλη περιστροφής του σπειροειδούς γαλαξία M33. Αυτές οι καμπύλες περιστροφής των σπειροειδών γαλαξιών εισήγαγαν την έννοια της σκοτεινής ύλης στην αστροφυσική. Η διακεκομμένη καμπύλη θα αντιστοιχούσε σε έναν γαλαξία χωρίς σκοτεινή ύλη, που αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% των γαλαξιών.



Οι διακυμάνσεις της πυκνότητας στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο (CMB) παρέχουν τους σπόρους για τους σχηματισμούς της σύγχρονης κοσμικής δομής, συμπεριλαμβανομένων των άστρων, των γαλαξιών, των σμηνών των γαλαξιών, των νηματίων και της μεγάλης κλίμακας κοσμικών κενών.

Αν υπήρχε περισσότερη κανονική ύλη, τότε θα ήταν διαφορετικά τα εξής φαινόμενα :
οι ατέλειες της θερμοκρασίας στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο,
οι συσχετίσεις των γαλαξιών σε μεγάλης κλίμακας δομές,
και οι αφθονίες των ελαφρών στοιχείων,

Πολλοί αστροφυσικοί, παρόλα αυτά, αναρωτήθηκαν: θα μπορούσε η κανονική ύλη να κρύβεται εντελώς από εμάς κάπου εκεί έξω, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη για την παρουσία της σκοτεινής ύλης;



Μια απεικόνιση μιας φέτας του κοσμικού ιστού, όπως φαίνεται από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Το στοιχείο που λείπει που μπορούμε να εντοπίσουμε μέσω ηλεκτρομαγνητικών σημάτων είναι η κανονική ύλη μόνη της. η σκοτεινή ύλη δεν επηρεάζεται.

Οι επιστήμονες θέλησαν να μετρήσουν λοιπόν όλη την κανονική ύλη στο Σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων των άστρων, των πλανητών, του αερίου, της σκόνης και πολλών άλλων.



Ένας τρισδιάστατος, ανακατασκευασμένος χάρτης της συνολικής κατανομής μάζας στον Κόσμο. Έπρεπε για να φτιαχτεί να επινοηθούν νέες τεχνικές αναζήτησης για να ανακαλύψουν πού, και πόση κανονική ύλη είναι πράγματι τελικά εκεί έξω.

Οι έρευνες έδειξαν τελικά ότι μόνο ~ 20% της ύλης ήταν μέσα στους γαλαξίες και τα σμήνη. ενώ περίπου άλλο ένα 35% βρέθηκε κατά μήκος νηματίων και στα κοσμικά κενά.



Ο σχηματισμός της κοσμικής δομής, τόσο στις μεγάλες κλίμακες όσο και στις μικρές κλίμακες, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πώς αλληλεπιδρά η σκοτεινή ύλη και η φυσιολογική ύλη. Παρά τις έμμεσες ενδείξεις για τη σκοτεινή ύλη, είναι ζωτικής σημασίας να υπολογίσουμε όλη την κανονική ύλη και να βεβαιωθούμε ότι δεν μπορεί να υπάρχει και άλλη κανονική ύλη κρυμμένη κάπου εκεί έξω, που να συμπληρώνει την χαμένη – ελλείπουσα μάζα του Κόσμου.

Ανακαλύφθηκε ακόμα, ότι σχεδόν το ήμισυ της κανονικής ύλης που μας λείπει από τον λογαριασμό, υποτίθεται ότι κρύβεται στο καυτό διαγαλαξιακό πλάσμα, που ονομάζεται καυτό-θερμό διαγαλαξιακό μέσο (WHIM).



Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το παρατηρητήριο XMM-Newton της ESA (κάτω δεξιά) για την ανίχνευση του WHIM. Το λευκό τετράγωνο περικλείει τη νηματοειδή δομή του θερμού αερίου που αντιπροσωπεύει μέρος του WHIM. Βασίζεται σε μια κοσμολογική προσομοίωση που εκτείνεται σε περισσότερα από 200 εκατομμύρια έτη φωτός. Οι κόκκινες και πορτοκαλί περιοχές έχουν υψηλότερες πυκνότητες και οι πράσινες περιοχές έχουν χαμηλότερες πυκνότητες. Η ανίχνευση οξυγόνου είναι ο τρόπος με τον οποίο ανασυντάχθηκε η αφθονία βαρυονίων.

Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν τα τελικά στοιχεία για το καυτό-θερμό τμήμα του WHIM, με τη βοήθεια παρατηρήσεων σε κβάζαρ, που ακριβώς ήταν στα προβλεπόμενα ποσά. Αν τα αποτελέσματα αυτά είναι καθολικά, το μυστήριο λύνεται: έχει βρεθεί η ελλείπουσα φυσιολογική ύλη.



Με την εξέταση των άστρων, της σκόνης και του αερίου στους γαλαξίες και τα σμήνη, οι επιστήμονες βρήκαν μόνο το 18% της κανονικής ύλης. Αλλά με την επισκόπηση του διαγαλαξιακού χώρου, συμπεριλαμβανομένων των νηματίων και των κοσμικών κενών, οι επιστήμονες δεν βρήκαν μόνο αέριο, αλλά ιονισμένα πλάσματα όλων των θερμοκρασιών, που μας οδήγησαν στο 100% των αναμενόμενων ποσοτήτων της κανονικής ύλης. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη βαρυονική κρυμμένη ύλη. Και επομένως η σκοτεινή ύλη είναι απολύτως απαραίτητη.

Το τελικό συμπέρασμα; Η σκοτεινή ύλη είναι απολύτως απαραίτητη.


Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Θερινό ηλιοστάσιο: Η αναζήτηση της ζωής στον Γαλαξία

Κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου, το βόρειο ημισφαίριο της Γης πλησίασε τον Ήλιο, για να απολαύσουμε τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Το θερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει επειδή η Γη δεν περιστρέφεται κάθετα, αλλά υπό γωνία 23,5 μοιρών. Η γωνία αυτή έκανε τους αστρονόμους να αναρωτιούνται εάν η ελαφρά αυτή μετατόπιση ευθύνεται για την ύπαρξη συνθηκών, κατάλληλων για την εμφάνιση ζωής.

Καλλιτεχνική απόδοση ενός εξωπλανήτη όμοιο με τη Γη, που περιστρέφεται γύρω από ένα άλλο. Οι επιστήμονες δεν μπόρεσαν να μετρήσουν ακόμη την κλίση του εξωπλανήτη, αλλά κάποιοι υποψιάζονται ότι η κλίση ενός πλανήτη είναι το κλειδί για τη στήριξη της ζωής.



Το υπαρξιακό αυτό ερώτημα έχει βρεθεί στο επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας, καθώς οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει χιλιάδες εξωπλανήτες, σε τροχιά γύρω από άλλα άστρα του γαλαξία μας. Η ζωή είναι δυνατόν να αναπτυχθεί σε εξωπλανήτη, με τροχιά παραπλήσια της δικής μας; Ή μήπως η ζωή εμφανίζεται σε πλανήτες των οποίων ο άξονας περιστροφής είναι κάθετος;

Παρότι οι αστρονόμοι δεν έχουν υπολογίσει ακόμη τον άξονα περιστροφής εξωπλανήτη, υποπτεύονται ότι αυτός θα εμφανίζει μεγάλες διακυμάνσεις, όπως συμβαίνει και με τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ο Ερμής, με κλίση περιστροφής 0,03 μοιρών, είναι σχεδόν κάθετος, ενώ ο Ουρανός εμφανίζει κλίση 82,23 μοιρών. Τα δύο αυτά ακραία παραδείγματα μη κατοικήσιμων πλανητών θα μπορούσαν να μπερδέψουν τον επιστημονικό κόσμο, καθώς και οι δύο παραπάνω πλανήτες μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία με τη Γη, όπως εξηγεί ο René Heller, αστρονόμος του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ.



Δύο όψεις του Ουρανού, συμπεριλαμβανομένης μιας εικόνας ψευδών χρωμάτων που δείχνει έναν από τους πόλους του. Ο πλανήτης κλίνει σε γωνία 82,23 μοίρες.

Αν ο πλανήτης δεν εμφανίζει κλίση στην περιστροφή του, δεν θα είχε διακριτές εποχές. Τα ημισφαίρια δεν θα πλησίαζαν και δεν θα απομακρύνονταν από τα άστρα τους. Αντίθετα, οι πόλοι θα ήταν τόσο ψυχροί, που το διοξείδιο του άνθρακα θα απορροφάτο στον ουρανό, στερώντας από τον πλανήτη αναγκαία για ζωή θερμότητα, αλλά και την ικανότητα δημιουργίας νερού σε υγρή μορφή.

Αν πάλι ο πλανήτης εμφάνιζε οριζόντιο άξονα περιστροφής, η ζωή δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί σε αυτόν. Με οριζόντιο άξονα περιστροφής, κάθε μορφή ζωής θα έπρεπε να προσαρμοσθεί σε εναλλαγές μεγάλου ψύχους και ακραίων θερμών θερμοκρασιών.



Άνοιξη στο βόρειο ημισφαίριο του Άρη. Ο Άρης μετακινείται εμπρός και πίσω μεταξύ 10 και 60 μοιρών σε εκατομμύρια χρόνια, γεγονός που μπορεί να αλλάξει άγρια τις εποχές του πλανήτη και το κλίμα.

Ο René Heller υποστηρίζει ότι ο ιδανικός άξονας περιστροφής κυμαίνεται μεταξύ 10 και 40 μοιρών. Ο αστρονόμος του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, Rory Barnes, διαφωνεί. «Η γωνία περιστροφής των 23,5 μοιρών δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Μπορεί να έχει κάποιος τέτοιο άξονα περιστροφής ή κάποια άλλη γωνία και ο πλανήτης θα μπορούσε να επιτρέψει την ανάπτυξη ζωής στην επιφάνειά του. Το μόνο που χρειάζεται, είναι παχύ ατμοσφαιρικό στρώμα, ικανό να μεταφέρει θερμότητα στις παγωμένες ζώνες του πλανήτη», λέει ο δρ Rory Barnes,.

Ο ωκεανολόγος David Ferreira του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ στη Βρετανία λέει ότι έρευνα του 2014 έδειξε πως ακόμη και πλανήτες με ακραία γωνία περιστροφής, όπως ο Ουρανός, μπορεί να επιτρέψουν την ανάπτυξη ζωής στην επιφάνειά τους, εφόσον διαθέτουν εκτεταμένο ωκεανό. Ενας ωκεανός είναι ικανός να απορροφήσει τη θερμότητα του καλοκαιριού, απελευθερώνοντας τη θερμότητα αυτή τον χειμώνα και επιτρέποντας στον πλανήτη να παραμένει εύκρατος.

Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι Κοσμοσφαίρες της Ρωσίας

Το Ρωσικό εν λειτουργία αμυντικό σύστημα Πολέμου των Άστρων

Τον Φεβρουάριο του 1992, o Ρώσος πρόεδρος Boris Yeltsin πρότεινε στις ΗΠΑ και στον ΟΗΕ μια παγκόσμια αμυντική ασπίδα (με όπλα τύπου Star Wars) βασισμένη σε ΡΩΣΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ.

Αν αναρωτιέσαι, τι μπορεί να έχουν αυτοί οι «οπισθοδρομικοί» Ρώσοι που να έχει αξία για την έρευνα του Strategic Defense Initiative (SDI). Η ελάχιστα γνωστή αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι άρχισαν την ανάπτυξη ενός ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ αμυντικού συστήματος τύπου Star Wars τον Σεπτέμβριο του 1977 κι έκτοτε το έχουν βελτιώσει πολύ. Είναι ένα ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ σύστημα, χτισμένο γύρω από ΟΠΛΑ, ΑΚΤΙΝΩΝ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ και ΔΕΣΜΕΣ ΝΕΤΡΟΝΙΩΝ

Σε αυτό το άρθρο περιγράφουμε πως το σύστημα αυτό αναπτύχθηκε μεταξύ του 1977 – 1983 και θα δώσουμε παραδείγματα για το πώς χρησιμοποιήθηκε σε αυτήν την περίοδο. Αλλά ας δούμε την αξία των πληροφοριών, αναφέρει ο Robert E. McElwaine B.S. Physics and Astronomy, UW-EC

Κύρια πηγή είναι τα άρθρα που δημοσιεύονταν σε μια εβδομαδιαία εφημερίδα, την Wisconsin Report (WR), of Brookfield, Wisconsin, (P.O. Box 45, zip 53005), γραμμένα από τον Dr. Peter David Beter, έναν σεβαστό δικηγόρο στην Washington, DC, δόκτορα νομολογίας, ειδικό και σύμβουλο της διεθνούς νομολογίας, της οικονομίας και των πληροφοριών. Λάμβανε πολλές από τις πληροφορίες του από συνεργάτες του στην CIA και από άλλες υπηρεσίες πληροφοριών σε άλλες χώρες από ανθρώπους που δεν ενέκριναν πολλά από αυτά που συμβαίνουν ή σχεδιάζονται πίσω από την πλάτη μας.

Πίστευαν ότι τουλάχιστον μια περιορισμένη δημόσια έκθεση ίσως καθυστερούσε ή τελικώς να σταματούσε τα χειρότερα να συμβούν, όπως ένα πυρηνικό πόλεμο ή μια εθνική δικτατορία. Ο Dr. Beter άρχισε να εμφανίζεται στο τοπικό ραδιόφωνο και σε συζητήσεις τηλεοπτικών παραγωγών, αλλά γρήγορα ανακάλυψε ότι του απαγορεύθηκε η πρόσβαση από την άμμεση απειλή της κυβέρνησης στους σταθμούς ότι θα ανακληθεί η άδεια τους. Έτσι άρχισε να παράγει μηνιαίες κασέτες μιας ώρας και να τις στέλνει σε ένα όλο αυξανόμενο αριθμό συνδρομητών. Από τις 21 Ιουνίου 1975 έως τις 3 Νοεμβρίου 1982 έγραψε ογδόντα κασέτες “Dr. Beter Audio Letters” συν οκτώ “Audio Books” και τρείς ειδικές κασέτες. Την 1η Σεπτεμβρίου 1977 η Wisconsin Report άρχισε να δημοσιεύει τις απομαγνητοφωνήσεις αυτών των κασετών.

Βασισμένος σε πληροφορίες από τις πηγές του ο Dr. Beter προέβλεψε τον βομβαρδισμό των Πεζοναυτών στην Βυρηττό ένα ολόκληρο χρόνο πριν συμβεί, προειδοποιώντας ότι το Αμερικανικό Πεντάγωνο και η Ισραηλινή Mossad συνομωτούσαν εσκεμμένα για να το πραγματοποιήσουν, να θυμώσουν τους Αμερικανούς εναντίον των Αράβων και να έχουν την υποστήριξη του κοινού για την σχεδιαζόμενη επιχείρηση εναντίον τους. Ανέφερε την επικείμενη δολοφονία του προέδρου της Αιγύπτου Anwar Saddat έξι ημέρες πριν συμβεί.

Ο Dr. Beter προέβλεψε αυτό που αποκαλούσε «απόσυρση» του Leonid Brezhnev μια εβδομάδα πριν ο Brezhnev «πεθάνει» επίσημα (προσέξτε ότι ο όρος «απόσυρση» χρησιμοποιούνταν στην εξόντωση των ρεπλικα στην ταινία του 1982 «Blade Runner») και η γρήγορη αντικατάσταση του με τον Andropov, που συνέβη μόνον τρείς ημέρες από τον «θάνατο» του Brezhnev, προς κατάπληξη όλης της κυβερνήσεως και των αναλυτών των ΜΜΕ.

Η ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ ΡΩΣΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ ΟΠΛΩΝ STAR WARS

Τον Σεπτέμβριο του 1977 οι Ρώσοι άρχισαν να εκτοξεύουν επανδρωμένους δορυφόρους δολοφόνους αποκαλούμενους Cosmos Interceptor, εξοπλισμένους με όπλα ΑΚΤΙΝΟΣ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ, σε γήινη τροχιά. Τον Απρίλιο του 1978 υπήρχαν τρείς ντουζίνες από αυτούς και είχαν τελειώσει την καταστροφή όλων των Αμερικανικών κατασκοπικών δορυφόρων και τους δορυφόρους της έγκαιρης προειδοποιήσεως.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1977, σε αυτό που ο Dr. Beter απεκάλεσε «Η Μάχη της Συγκομιδής της Σελήνης», μια κοσμοσφαίρα της σειράς Cosmos Interceptor σε γήινη τροχιά χρησιμοποίησε μία ακτίνα σωματιδίων νετρονίων για να καταστρέψει μυστική Αμερικανική βάση ακτίνων λέιζερ που κόντευε να είναι έτοιμη να λειτουργήσει στον κρατήρα Κοπέρνικο της Σελήνης. Οι Ρώσοι τότε γρήγορα ανέπτυξαν τις δικές τους στρατιωτικές βάσεις στην Σελήνη, δηλαδή το δεύτερο μέρος της διαστημικής τους τριάδος, ξεκινώντας στις 4 Οκτωβρίου 1977 με επτά υπερβολικά ισχυρές βάσεις όπλων φορτισμένων σωματιδίων στην πλευρά της σελήνης που κοιτάει προς την Γη και τρείς βάσεις υποστηρίξεως στην πίσω πλευρά της σελήνης.

Το πρώτο τέστ της βάσεως της Σελήνης συνέβη στις 19 Νοεμβρίου 1977

Την ίδια ημέρα με την πρεμιέρα της πρώτης ταινίας του Star Wars με το όπλο του Death Star!

Το Suncruiser είναι το Death Star!

Οι Ρώσοι σκοπεύαν το μάτι ενός κυκλώνα κοντά στην Ινδία. Αλλά υπολογίσανε λάθος την απόκλιση της ακτίνος από το μαγνητικό πεδίο της γης, και η ακτίνα κτύπησε τον ωκεανό πολύ κοντά στην ακτή δημιουργώντας ένα τσουνάμι που σκότωσε πολλούς ανθρώπους. Εάν δύο ακόμη ακτίνες φορτισμένων σωματιδίων είχαν κτυπήσει από τις Ρωσικές Σεληνιακές Βάσεις σε γρήγορη διαδοχή θα δημιουργούσαν το καταστροφικό αποτέλεσμα μιας υδρογονικής βόμβας στον στόχο τους.

Το τρίτο πόδι στην Ρωσική τριάδα των διαστημικών όπλων είναι οι ΚΟΣΜΟΣΦΑΙΡΕΣ

Η πρώτη γενιά των Cosmospheres ήταν πλατφόρμες όπλων Ηλεκτρο-Βαρύτητας, με Ατομικούς Αντιδραστήρες, οριζόντια τοποθετημένους προωθητές ρουκετών, κατά κάποιον τρόπο αόρατες στα ραντάρ πέρα από τα 40 μίλια (ίσως με μια επικάλυψη απορροφητικού υλικού). Εξοπλησμένες με όπλα Ακτίνων Φορτισμένων Σωματιδίων (τουλάχιστον εκατό φορές πιο ασθενικά από αυτά στις Σεληνιακές βάσεις) εφοδιασμένες με Ψυχοενεργητικά Αποστασιόμετρα (PRF) που συντονίζουν στην πραγματική Ατομική Υπογραφή ενός στόχου ή ενός αντικειμένου και ΔΕΝ μπορούν να μπλοκαριστούν, μάλστα μερικές από αυτές ήταν εφοδιασμένες με μικροκυματικές συσκευές τηγανίσματος μυαλού.

Αναζήτησε το άρθρο «Όπλα Κβαντικού Δυναμικού & Όπλα Ηλεκτρομαγνητικών Κυμάτων Αντεστραμμένου Χρόνου»





Στα τέλη του 1977 και στις αρχές του 1978 υπήρξε μια παράξενη σειρά από γιγαντιαίες εκρήξεις στον αέρα κατά μήκος της Ανατολικής ακτής των ΗΠΑ και αλλού. Αυτές οι εκρήξεις ποτέ δεν εξηγήθηκαν ικανοποιητικά, είτε από την κυβέρνηση, είτε από τους επιστήμονες ή τα ΜΜΕ. Δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από καμία υπερηχητική πτήση και ήταν πολύ μεγαλύτερες από το σπάσιμο του ήχου. Οι γιγάντιες εκρήξεις στην πραγματικότητα προκαλούνταν από τις Ρωσικές Κοσμοσφαίρες που έβαλαν με Ακτίνες Φορτισμένων Σωματιδίων στην ατμόσφαιρα σε Αφεστιασμένη Λειτουργία για να αναγγείλουνε την παρουσία τους στα κοιμώμενα γεράκια του Πενταγώνου των ΗΠΑ.

Ο κύριος σκοπός κάθε αμυντικού συστήματος τύπου “Star Wars” είναι να προστατεύει μια χώρα από πυρηνική επίθεση. Κατά την διάρκεια του weekend στις 20 Ιανουαρίου 1980, οι Ρωσικές Κοσμοσφαίρες εκτέλεσαν μια τέτοια αποστολή. Απέτρεψαν ένα πρώτο πυρηνικό πλήγμα εναντίον της Ρωσίας από τις τότε ελεγχόμενες από τους Μποσελβίκους ΗΠΑ. Η επιχείρηση άρχισε με ένα στόλο 82 ειδικών μυστικών αεροσκαφών που μπορούν να φτάσουν χωρίς να αναγνωριστούν στις ακτές μιας χώρας κάτω από την επιφάνεια του νερού, να αλλάξουν την διαμόρφωση, να απογειωθούν και να πετάξουν στις κορυφές των δένδρων έως τους στόχους τους.

Ο Dr. Beter περιγράφει αυτή την δράση στο Audio Letter #53 που ηχογράφησε στις 21-01- 1980

«Σε αυτό το σημείο ξεκίνησε η πραγματική δράση, στην Κασπία θάλασσα και στην βόρεια Νορβηγία. Τα Subcraft, με Ισραηλινούς πιλότους ήταν στον δρόμο τους. Ταξίδευαν κάτω από το νερό στην πρώτη φάση της επιθετικής τους αποστολής. Αργά το απόγευμα του Σαββάτου σε ώρα Washington, ένα κωδικοποιημένο σήμα στάλθηκε στα Subcraft να συνεχίσουν όπως είχε σχεδιασθεί. Εκείνη την ώρα, η βόρεια ομάδα των Subcraft βρισκόταν στην Λευκή Θάλασσα. Η νότια ομάδα είχε φτάσει στο βόρειο άκρο της Κασπίας θάλασσας. Είχε ήδη ξημερώσει, ήταν Κυριακή πρωί 20 του μηνός για τις ομάδες των Subcraft. Οι διαταγές τους ήταν να περιμένουν όλη την ημέρα κάτω από το νερό, αόρατα. Κατόπιν μετά την δύση του ηλίου, επρόκειτο να συνεχίσουν την σταθερή τους προσέγγιση στους στόχους τους. Τα Subcraft τηρούσαν αυστηρή σιγή ασυρμάτου. Βρισκόντουσαν στο νερό ώστε να είναι αόρατα στο μάτι και στα ραντάρ, ταυτόχρονα ήταν αρκετά ρηχά ώστε να μην ανιχνεύονται από τα Ρωσικά σόναρ.

Επίσης οι υπέρυθρες υπογραφές τους ήταν αμελητέες ως αποτέλεσμα εκτεταμένης εξελίξεως. Με δύο λόγια με τα στάνταρ της Δυτικής τεχνολογίας ήταν μη ανιχνεύσιμα. Αλλά στο AUDIO LETTER No. 42 απεκάλυψα ότι η Ρωσία κατείχε ένα υπερόπλο. Αποκαλείται Ψυχοενεργητικό Αποστασιόμετρο (PRF). Δεν μοιάζει με τα σόναρ και παρόμοιες τεχνικές. Το PRF εστιάζει στην πραγματική ατομική υπογραφή του στόχου, και δεν υπάρχει γνωστή μέθοδος να μπλοκαριστεί.

Αναπτύσσοντας τον στόλο τους στην Αραβική θάλασσα, οι Ρώσοι προσποιούνταν ότι είχαν ξεγελαστεί από τον Μπολσεβικικό αντιπερισπασμό με τα αεροπλανοφόρα. Με αυτόν τον τρόπο τους ενθάρρυναν να εξαπολύσουν τα Subcraft στους στόχους τους. Περίμεναν μέχρι τα Subcraft να βρίσκονται μακριά από τις βάσεις τους και τα βλέμματα των Μπολσεβίκων που κατεύθυναν την Αμερικανική επιχείρηση του πρώτου πλήγματος. Όλη όμως την ώρα παρακολουθούνταν συνεχώς από τις Κοσμοσφαίρες που χρησιμοποιούσαν το PRF, και λίγο μετά της 1 μετά τα μεσάνυχτα οι Κοσμοσφαίρες άρχισαν να βάλουν με τα Όπλα τους Ακτίνων Φορτισμένων Σωματιδίων. Υπήρχαν 10 Subcraft στην Λευκή θάλασσα. Το καθένα εξαφανίστηκε σε ένα εκτυφλωτικό μπλε – άσπρο πίδακα ατμού, καπνού και φωτιάς. Στο βόρειο άκρο της Κασπίας υπήρχαν 19 Subcraft, που είχαν την ίδια τύχη.

Οι τρίτης γενιάς Ρωσικές JUMBO COSMOSPHERES αναπτύχθηκαν πρώτη φορά το Απρίλιο του 1981, παράλληλα με την πρώτη πτήση του U.S. Space Shuttle. Οι σφαίρες παρενέβησαν σε αυτήν την στρατιωτική αποστολή. Η NASA βεβαίως τα κάλυψε επιτυχώς με τεχνικές παρόμοιες όπως στην ταινία “CapricornI”. Οι JUMBO COSMOSPHERES είναι πολύ μεγαλύτερες από τα μοντέλα της 1ης γενιάς, και χρησιμοποιούν Ηλεκτρομαγνητική Προώθηση αντί για πυραύλους για να κινούνται.»

Για περίπου δύο χρόνια αφότου ο Dr. Beter σταμάτησε τις εγγραφές του, τα Audio Letters τον Νοέμβριο του 1982 λόγω καρδιακών προβλημάτων, ο διανομέας του η Audio Books, Inc., δημοσίευσε κάποια newsletters ονομαζόμενα “News ALERT” χρησιμοποιώντας πληροφορίες που είχε ο Dr. Beter.

Ένα ειδικό συμπληρωματικό τευχος με ημερομηνία 26 Μαρτίου 1984, περιγράφει το πώς οι Ρωσικές Jumbo Cosmospheres συνέλαβαν δύο τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους αμέσως μετά την εκτόξευση τους από την αποστολή του U.S. Space Shuttle Νο 10, βρήκαν αντιδορυφορικούς πυραύλους (ASAT) στον έναν από αυτούς και τους πέταξαν σε άχρηστη τροχιά. Η NASA είχε πλάκα προσπαθώντας να εξηγήσει δύο σε σειρά αποτυχίες του πολύ “αξιόπιστου” PAM-D satellite booster.

Η προσφορά της Ρωσίας να μοιραστεί το αμυντικό της σύστημα τύπου “Star Wars” με τον υπόλοιπο κόσμο μπορεί να επεκτεινόταν στην “επιστημονική εξερεύνηση του διαστήματος”. Για παράδειγμα, το σχέδιο των ΗΠΑ να στείλουν δύο επανδρωμένες αποστολές με συλλογή δειγμάτων και επιστροφή σε ένα κομήτη. Αυτές οι αποστολές στοιχίζουν δισεκατομμύρια δολλάρια και κάπου 15 χρόνια από τώρα για να επιτευχθεί, επίσης θα μπορούσε να αποτύχει με μια ντουζίνα τρόπους. Μια Ρωσική Jumbo Cosmosphere θα μπορούσε να ολοκληρώσει μια επανρδωμένη αποστολή σε μερικούς μήνες, εάν δεν το έχουν κάνει ήδη, καθόσον αυτές οι Κοσμοσφαίρες μπορούν να επιταχύνουν συνεχώς!!!

Οι ΗΠΑ έχουν ανακοινώσει (2012) την αγορά ενός διαστημικού αντιδραστήρα από την Ρωσία.

Τώρα ξέρουμε για ποιὀ λόγο οι Ρώσοι τους ανέπτυξαν και τους χρησιμοποίησαν.



Το Νέο Παιχνίδι του Putin· τα Ψυχοτρονικά Όπλα Zombie

Τα Ψυχοτρονικά Όπλα ή πιο σωστά τα «ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΟΠΛΑ» που κάνουν τους ανθρώπους Ζόμπι, πήραν το ΟΚ από το Ρώσο Πρόεδρο και βοήθεια μας! Τα φουτουριστικά αυτά όπλα που χτυπάνε το κεντρικό νευρικό σύστημα των θυμάτων τους αναπτύσσονται εδώ και χρόνια από τους επιστήμονες. Ο κόσμος φυσικά δεν έχει ιδέα γιατί περί άλλων τυρβάζει. Παρόλο που έχω γράψει για τα βαθμωτά όπλα, δίσταζα να γράψω για τα ΚΒΑΝΤΙΚΑ. Φυσικά δεν τα έχουν μόνο οι Ρώσοι. Θα αναφέρω μόνο ένα ακόμη κράτος, την Βόρεια Κορέα! Τα όπλα Κβαντικού Δυναμικού (Quantum Potential) τα κατέχουν σήμερα μόνο τρία έθνη: Η Ρωσία (στα χέρια της KGB που τώρα είναι γνωστή με το νέο της όνομα), η Βραζιλία και ένα «μικρό φιλικό έθνος» η Βόρεια Κορέα. Η Κόκκινη Κίνα μπορεί να εργάζεται πάνω σε αυτά, αλλά βρίσκεται μόνο στην αρχή.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά των εχθρών της Ρωσίας και εναντίον των διαφωνούντων πριν το τέλος της δεκαετίας. Φυσικά και πάλι μας δουλεύουν, γιατί τα έχουν εδώ και πολλά χρόνια. Πηγές στην Μόσχα λένε ότι ο Πούτιν περιέγραψε ότι τα όπλα χρησιμοποιούν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία όπως οι φούρνοι μικροκυμάτων. Επίσης ότι είναι «νέα» εργαλεία για την επίτευξη πολιτικών και στρατηγικών στόχων (sic)! Τα σχέδια ανακοινώθηκαν επίσημα από τον υπουργό άμυνας Anatoly Serdyukov.

Η παράνοια των Επικυρίαρχων και των Οργανικών Πυλών στο απόλυτο μεγαλείο τους.

Όπως καταλαβαίνω η φυσική πίσω από την ανάπτυξη των Κοσμοσφαιρών αναπτύχθηκε από ιδιοφυέστατο φυσικό που κάνει τον Stephen Hawking να μοιάζει με ηλίθιο (που είναι στην πραγματικότητα, μαζί με τον άλλο κρετίνο τον Αινστάιν, μια χαρά μας τους φόρεσαν και τους δύο καθυστερημένους, αλήθεια αναρωτιέσαι γιατί άραγε, ενώ αυτά που λένε είναι μπαρούφες τους παρουσιάζουν για ιδιοφυίες, ποιοί; Ω! ναι, οι γνωστές “μυστικές εταιρίες” και λαγούμια).

Όπως επίσης πήραν τις εργασίες του Τέσλα μετά τον θάνατο του (όλοι νομίζουν ότι τις πήραν οι Αμερικανοί, αλλά όχι … μα αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου). Ο Tesla θεωρούσε πως, «Ένας ασύρματος πομπός δεν παράγει ερτζιανά κύματα, τα οποία είναι ένας μύθος, αλλά ηχητικά κύματα στον αιθέρα, που συμπεριφέρονται με κάθε τρόπο σαν αυτά στον αέρα, εκτός από το ότι, λόγω της μεγάλης ελαστικής δυνάμεως και εξαιρετικά μικρής πυκνότητας του μέσου, η ταχύτητα τους είναι αυτή του φωτός».

Επίσης είναι και το παράξενο θέμα της παραπληροφόρησης εναντίον του στρατηγού Keegan που πληροφόρησε για τον Σοβιετικό κίνδυνο από το 1977. Αυτή η παραπληροφόρηση επιβεβαίωσε ότι η πρώτη γενιά των Κοσμοσφαιρών κατασκευάστηκαν στο Semipalatinsk και το Novosibursk.

Από ότι καταλαβαίνω η Lockheed Martin ανέπτυξε παρόμοια τεχνολογία το 1992, αν και οι πλατφόρμες τους δεν είναι σφαιρικές.

Το θέμα είναι τεράστιο, όσο και σημαντικό κι όχι μόνο για τον κόσμο μας στις 3-4 γνωστές διαστάσεις του.

@Ιων Μαγγος /miastala.com 2011

terrapapers.com

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εντοπίστηκαν δύο εξωπλανήτες με εποχές και σταθερό κλίμα

Ο Kepler-186f έχει μέγεθος και συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης και άρα αυξημένες πιθανότητες να είναι φιλόξενος στην ζωή


Το 2014 εντοπίστηκε από την αποστολή Kepler ένας εξωπλανήτης με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης. Ο Kepler-186f που βρίσκεται σε απόσταση 500 ετών φωτός από εμάς ήταν ο πρώτος εξωπλανήτης που είχε εντοπιστεί να έχει μέγεθος παρόμοιο με αυτή της Γης και να βρίσκεται στην λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη ενός άστρου.

Ενα χρόνο νωρίτερα είχε εντοπιστεί σε απόσταση 1,200 ετών φωτός από εμάς ο Kepler-62f που ανήκει στην κατηγορία των πλανητών που ονομάζονται «Σούπερ Γαίες». Πρόκειται κατά βάση για πλανήτες αερίων με μέγεθος μεγαλύτερο από αυτό της Γης αλλά σημαντικά μικρότερο από αυτό των πλανητών αερίων του ηλιακού μας συστήματος. Μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν περισσότερα στοιχεία για τους δύο εξωπλανήτες. Ομως ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Τζόρτζια αποφάσισαν να τους μελετήσουν και τα ευρήματα της έρευνας τους είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα.

Η τροχιακή των δύο εξωπλανητών και η περιστροφή τους γύρω από τον άξονα τους δείχνουν ότι οι δύο πλανήτες διαθέτουν σταθερές κλιματικές συνθήκες και εναλλαγή εποχών όπως συμβαίνει και στην Γη. Η σταθερότητα στην περιστροφή ενός πλανήτη γύρω από τον άξονα του παίζει καθοριστικό ρόλο στις συνθήκες που υπάρχουν σε αυτόν. Οι ειδικοί αναφέρουν το παράδειγμα του Αρη που είναι ένας πλανήτης που βρίσκεται εντός της κατοικήσιμης ζώνης του ηλιακού μας συστήματος και επειδή παρουσιάζει αστάθειες στην περιστροφή γύρω από τον άξονα του έχει μετατραπεί σε ένα άγονο αφιλόξενο στην ζωή πλανήτη. Ετσι λοιπόν τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι τουλάχιστον όσον αφορά τον Kepler-186 f οι πιθανότητες να διαθέτει συνθήκες φιλικές στην ζωή είναι αυξημένες.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Υπήρξε ζωή στον Άρη: Η NASA ανακάλυψε αρχαία οργανική ύλη στον «κόκκινο πλανήτη»

Δεν βρέθηκαν ίχνη από μικρόβια, αλλά οργανικές ουσίες που υποδηλώνουν την ύπαρξη ζωής κατά την αρχαιότητα - Το Curiosity διαπίστωσε επίσης έντονες εποχικές διακυμάνσεις
Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) δεν βρήκε ίχνη αρχαίας ή σύγχρονης μικροβιακής ζωής στον 'Αρη, αλλά έκανε δύο ανακαλύψεις που φέρνουν πιο κοντά αυτή την πιθανότητα στο μέλλον -αν και χωρίς ακόμη να διαβαίνουν το κατώφλι της βεβαιότητας.

Αδιάσειστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν για πρώτη φορά πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία οργανικών ουσιών στο έδαφος του 'Αρη, έφερε στο φως το αμερικανικό ρόβερ Curiosity. Εκτός από την οργανική ύλη, επιβεβαιώθηκε ακόμη ότι όχι μόνο μια βασική οργανική χημική ένωση, το μεθάνιο, υπάρχει στην αρειανή ατμόσφαιρα, πιθανότατα προερχόμενο από κάποια άγνωστη πηγή στην επιφάνεια ή στο υπέδαφος του πλανήτη, αλλά επίσης εμφανίζει έντονες εποχικές διακυμάνσεις.


Οι δύο αλληλένδετες ανακαλύψεις, που παρουσιάσθηκαν σε δύο ξεχωριστές δημοσιεύσεις στο περιοδικό "Science", κρίνονται ιδιαίτερα σημαντικές στο πεδίο της αστροβιολογίας, δηλαδή της πιθανότητας ανακάλυψης ζωής πέραν της Γης, γι' αυτό η NASA θεώρησε σκόπιμο να τις προβάλει διοργανώνοντας σχετική συνέντευξη Τύπου. Η συνδυασμένη παρουσία οργανικών ουσιών στο έδαφος και μεθανίου στην ατμόσφαιρα αυξάνουν τις πιθανότητες για ύπαρξη αρχαίων μικροοργανισμών στον 'Αρη.

Η συλλογή δειγμάτων που έκανε το γεωτρύπανο του ρόβερ από ιλυόλιθους (πετρώματα από λάσπη) στον κρατήρα Γκέιλ και η ανάλυσή τους στη συνέχεια από το επιστημονικό όργανο SAM (Sample Analysis at Mars) του Curiosity, αποκάλυψε μια σειρά από διαφορετικά οργανικά μόρια, δηλαδή με βάση τον άνθρακα.

Το 2015 είχαν υπάρξει οι πρώτες ενδείξεις από το Curiosity για περιορισμένες ποσότητες οργανικών ουσιών στον 'Αρη, αλλά παρέμεναν ορισμένες αμφιβολίες. Αυτή τη φορά, τα νέα δείγματα από δύο σημεία του ίδιου κρατήρα, που πιστεύεται ότι έχουν ηλικία περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών, έφεραν στο φως βέβαια στοιχεία για την παρουσία αρκετών οργανικών ουσιών, ορισμένες από τις οποίες είναι πτητικές.


Μερικές τέτοιες ουσίες, οι οποίες έχουν επίσης βρεθεί στη Γη, είναι το θειοφαίνιο, το μεθυλθειοφαίνιο, η μεθανοθειόλη και το διμεθυλοσουλφίδιο. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτά τα μόρια αποτελούν τμήματα άλλων μεγαλύτερων οργανικών μορίων που υπήρχαν στον 'Αρη. Τόνισαν όμως ότι προς το παρόν δεν μπορούν να γνωρίζουν αν η προέλευση αυτής της οργανικής ύλης είναι βιολογική, γεωλογική ή μετεωριτική, αλλά δεν αποκλείουν την πρώτη περίπτωση.

Όσον αφορά το μεθάνιο της αρειανής ατμόσφαιρας, οι μετρήσεις δείχνουν σημαντικές εποχικές διακυμάνσεις στις συγκεντρώσεις του. Στο παρελθόν είχαν ανιχνευθεί μικρές ποσότητες μεθανίου στον γειτονικό πλανήτη και η προέλευσή του αποτέλεσε πηγή έντονης διαμάχης. Στη Γη το μεγαλύτερο μέρος του μεθανίου έχει βιολογική προέλευση (από μικροοργανισμούς), αλλά για το αρειανό μεθάνιο είχαν προταθεί και άλλες αβιοτικές εξηγήσεις, όπως η διαστημική προέλευσή του.

Τα νέα στοιχεία προέρχονται από ατμοσφαιρικές μετρήσεις στη διάρκεια τριών αρειανών ετών (55 γήινων μηνών) που έκανε το Curiosity. Αποκαλύπτεται για πρώτη φορά ότι τα επίπεδα μεθανίου στον «κόκκινο πλανήτη» εμφανίζουν ένα έντονα εποχικό κύκλο, που κυμαίνεται από 0,24 έως 0,65 μέρη ανά δισεκατομμύριο (ppb). Η μεγαλύτερη συγκέντρωση καταγράφεται κάθε χρόνο προς το τέλος του καλοκαιριού στο βόρειο ημισφαίριο του 'Αρη.

Οι επιστήμονες αποκλείουν πλέον διάφορες πιθανές πηγές προέλευσης του μεθανίου. Θεωρούν πιθανό ότι μεγάλες ποσότητες αυτού του αερίου εγκλωβίζονται και αποθηκεύονται στο αρειανό υπέδαφος σε κρυστάλλους με βάση το νερό, που λέγονται ενώσεις εγκλεισμού ή κλαθράτες. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι εποχικές αλλαγές στην θερμοκρασία του πλανήτη πιθανώς προκαλούν τις αυξομειώσεις στην απελευθέρωση του μεθανίου στην αρειανή ατμόσφαιρα. Σε κάθε περίπτωση, θα καταβληθεί περαιτέρω προσπάθεια για να κατανοηθεί ο κύκλος του μεθανίου στον 'Αρη.

Η βέβαιη πλέον ανίχνευση οργανικών μορίων και μεθανίου στον 'Αρη αυξάνει τις πιθανότητες ο γειτονικός πλανήτης κάποτε να φιλοξενούσε ζωή. Το Curiosity είχε δείξει από το 2014 ότι ο κρατήρας Γκέιλ διέθετε συνθήκες κατάλληλες για ζωή πριν περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια, συμπτωματικά σε μια εποχή που η ζωή στη Γη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται με μορφή μικροοργανισμών.

Συνεπώς, παρόλο που ακόμη δεν υπάρχουν αποδείξεις, δεν είναι απίθανο να υπήρχε τότε κάποια μορφή ζωής και στον 'Αρη, εφόσον είναι πλέον δεδομένο, μετά τα νέα ευρήματα, ότι οργανικές ουσίες υπήρχαν στο έδαφός του εκείνη την μακρινή εποχή.

Η ζωή στη Γη χρησιμοποιεί και παράγει τέσσερα βασικά είδη οργανικών ουσιών: υδατάνθρακες, λιπίδια, πρωτεΐνες και νουκλεϊκά οξέα. Καθένα από αυτά αποτελείται από μικρότερα οργανικά μόρια, όπως τα σάκχαρα, τα αμινοξέα και τα νουκλεοτίδια. Κάνοντας την υπόθεση ότι η (υποθετική) αρειανή ζωή δεν θα διέφερε ιδιαίτερα από τη γήινη, οι επιστήμονες εστιάζουν πλέον την προσοχή τους στην εύρεση αυτών των θεμελιωδών λίθων της ζωής στον 'Αρη.

Η NASA έκανε γνωστό ότι το Curiosity («Περιέργεια») που είχε σταματήσει τις γεωτρήσεις και τη συλλογή δειγμάτων τον Οκτώβριο του 2016 εξαιτίας ενός μηχανικού προβλήματος, μόλις άρχισε πάλι το έργο του. Το σκληροτράχηλο επιστημονικό ρόβερ, που έφθασε στον 'Αρη τον Αύγουστο του 2012, συνεχίζει να ανεβαίνει αργά αλλά σταθερά στο Όρος Σαρπ, ένα βουνό ύψους περίπου 5.000 μέτρων στο κέντρο του κρατήρα Γκέιλ.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γιατί διατηρούν τη σταθερότητα τους τα αστέρια και οι πλανήτες;

Γιατί υπάρχουν οι πλανήτες και τα αστέρια διατηρώντας τη μηχανική τους σταθερότητα σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα; Τόσο η Γη όσο και ο Ήλιος είναι 4,5 δισεκατομμυρίων ετών και η σύγχρονη επιστημονική έρευνα υποδηλώνει ότι οι μάζες και τα μεγέθη τους δεν έχουν αλλάξει πάρα πολύ από την εποχή εκείνη.. Γιατί είναι αυτά τα σώματα τόσο ισορροπημένα;

Πιο συγκεκριμένα, γιατί είναι η δύναμη βαρύτητας, που κατευθύνεται προς τα μέσα, τόσο τέλεια ισορροπημένη από την προς τα έξω κατευθυνόμενη δύναμη της πίεσης του υλικού; Σε αυτά τα σώματα, η πίεση προέρχεται από τις γρήγορες μικροσκοπικές κινήσεις των ατόμων και των μορίων. Αλλά ακόμη και η εξαιρετικά κινητική μας ατμόσφαιρα δεν καταρρέει ξαφνικά ούτε πετάει στο διάστημα ακόμα και με τον μικρότερο ρυθμό της φτερούγας μιας πεταλούδας.

Ούτε οι σεισμοί κάτω από την επιφάνεια και οι πτώσεις ενός μετεωρίτη προκαλούν κατακλυσμούς ολόκληρης της Γης, παρόλο που προκαλούν έντονες δονήσεις στο εσωτερικό της.

Το νεφέλωμα του δακτυλίου στον αστερισμό Λύρα πιθανότατα εκτοξεύτηκε από ένα ερυθρό υπεργιγάντιο αστέρι ως αποτέλεσμα της δυναμικής αστάθειας. Με αυτό το αντικείμενο πιθανότατα ο Ήλιος θα μοιάζει σε έξι δισεκατομμύρια χρόνια.

Πριν από τέσσερις αιώνες, ο μεγάλος φυσικός Γαλιλαίος πραγματοποίησε πειράματα που έδειχναν ότι ένα αντικείμενο που πέφτει στη Γη επιταχύνεται προς τα κάτω με ρυθμό 10 μέτρα περίπου ανά δευτερόλεπτο. Αν οι τεράστιες πιέσεις στη Γη για κάποιο λόγο απομακρυνθούν ξαφνικά, τα επιφανειακά στρώματα θα κατέρρεαν στο κέντρο σε περίπου μια ώρα υπό την επίδραση της δύναμης της βαρύτητας. Ομοίως, εάν οι πιέσεις κάτω από την επιφάνεια ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα, η Γη θα εκρηγνυόταν σε λίγο χρόνο.

Η καθημερινή εμπειρία μας λέει ότι όταν γίνεται βίαιη μετατόπιση σε ένα συμπιεστό αντικείμενο οποιουδήποτε είδους, το υλικό μεταβάλλει αμέσως την πίεση του σε απόκριση της αλλαγής της πυκνότητας. Εάν η πυκνότητα αυξάνεται, το κάνει και η πίεση. Η απότομη μετατόπιση της πίεσης σε σχέση με τη μεταβολή της πυκνότητας μετράται από μια αδιάστατη ποσότητα που οι φυσικοί έχουν δηλώσει με το ελληνικό γράμμα γ (γάμμα).

Ο Γερμανός μηχανικός August Ritter το 1879 απόδειξε ένα αξιοσημείωτο θεώρημα. Έδειξε ότι εάν η ποσότητα γ υπερβαίνει την τιμή 4/3 μέσα σε ένα μεγάλο αστρονομικό σώμα, η δομή του σώματος εμμένει σε δυναμική σταθερότητα. Η εξήγησή του είναι απλή. Εάν το γ είναι μεγάλο και η πυκνότητα του σώματος αυξάνεται λόγω της ταχείας συμπίεσης του υλικού, η πίεση αυξάνεται τόσο απότομα ώστε η δύναμη της βαρύτητας, αν και αυξάνεται, αντιστέκεται πλήρως. (Σκεφτείτε τον περίφημο νόμο της βαρύτητας του Ισαάκ Νεύτωνα που δηλώνει ότι η δύναμη της βαρύτητας μεταξύ δύο σωματιδίων της ύλης αυξάνεται καθώς το τετράγωνο της απόστασης μεταξύ τους μειώνεται.) Αντίθετα, αν το γ είναι μεγάλο και το υλικό στο σώμα ξαφνικά διαστέλλεται, πέφτει τόσο απότομα που η βαρύτητα, αν και εξασθενημένη, είναι ικανή να φέρει το σώμα πίσω στην αρχική κατάσταση ισορροπίας.

Το σημαντικό θεώρημα του Ritter ισχύει για όλες τις φυσικές καταστάσεις στις οποίες οι μηχανικές μετατοπίσεις είναι τόσο γρήγορες ώστε δεν υπάρχει χρόνος για διαρροή μεγάλης ποσότητας θερμότητας από το σύστημα. Αυτές αποτελούν «αδιαβατικές» αλλαγές του συστήματος. Μέσα στη Γη, η τιμή του γ για τους σκληρούς βράχους είναι πολύ μεγάλη και έτσι η Γη παραμένει σταθερή. Ακόμη και η κινούμενη ατμόσφαιρα της Γης, και ομοίως ολόκληρος ο Ήλιος, που και τα δύο αποτελούνται από αέρια, έχουν γ ίσο με 5/3, κάνοντάς τα επίσης σταθερά σώματα.

Τι συμβαίνει με άλλα σώματα του Κόσμου, όπως τα πολύ λαμπερά υπεργιγάντια αστέρια, στα οποία το γ είναι κοντά στα 4/3 και οι απώλειες θερμότητας είναι εξαιρετικά γρήγορες και μεγάλες στα εξωτερικά τους στρώματα; Ένας επιστήμονας ο Richard Stothers, πρόσφατα έδειξε από νέους υπολογισμούς ότι όλες οι μη αδιαβατικές επιδράσεις στη δυναμική σταθερότητα προστίθενται ακριβώς σε μηδέν. Αν και οι μη αδιαβατικοί παράγοντες επηρεάζουν το εάν το σώμα δονείται γύρω από μια μέση κατάσταση ισορροπίας, δεν επηρεάζει την ίδια την κατάσταση της μέσης ισορροπίας.

Τι συμβαίνει με ένα αστέρι στο οποίο το γ πέφτει κάτω από τα 4/3; Εάν τα εξωτερικά μέρη είναι ασταθή, εκρήγνυνται. Από την άλλη πλευρά, ένας ασταθής πυρήνας καταρρέει. Ο ήλιος θα γίνει δυναμικά ασταθής; Πιθανώς ναι, αλλά μόνο στα εξωτερικά του στρώματα. Για να μην ανησυχείτε, όμως, ο Ήλιος δεν θα φτάσει σε αυτή την κατάσταση για άλλα έξι δισεκατομμύρια χρόνια.

Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Υπάρχουν νέα στοιχεία για τον μυστήριο ένατο πλανήτη

Το ηλιακό σύστημα μπορεί να έχει ένα ακόμη πλανήτη, τον ένατο πλανήτη. Όχι, ο Πλούτωνας δεν έρχεται ακόμα πίσω στη λίστα των πλανητών. Αντίθετα, ο νέος πλανητικός υποψήφιος παίρνει τη μορφή ενός μυστηριώδους πλανήτη που κρύβεται βαθιά στα εξωτερικά στρώματα του ηλιακού συστήματος. Παρά την αόριστη φύση του, υπάρχουν κάποια πράγματα που γνωρίζουμε για τον πιθανό πλανήτη.


Από πού ξεκίνησαν όλα αυτά;

Η ιστορία ξεκινά με ένα άλλο ουράνιο αντικείμενο: 2015 BP 519, όπως περιγράφεται σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα. Η ομάδα ερευνητών σημειώνει ότι το αντικείμενο, που ταξινομείται ως Ακραίο Δια-Ποσειδώνιο Αντικείμενο (Extreme Trans-Neptunian Object) (TNOs λόγω του μεγέθους και της απόστασης από τον Ήλιο, βρίσκεται στο ραντάρ της ομάδας από το 2014.

Πώς βρήκαν το αντικείμενο 2015 BP 519 ;

Η ομάδα αστρονόμων πέρασε 1.110 ημέρες εντοπίζοντας την τροχιά του αντικειμένου 2015 BP 519 (που μάλλον θα πρέπει επίσης να δηλωθεί ως πλανήτης ή κάτι τέτοιο, έτσι ώστε να μπορεί να ονομαστεί από κάποια ρωμαϊκή θεότητα και όχι σαν ένα συνδυασμό αριθμών και γραμμάτων) ως μέρος τουDark Energy Survey Collaboration, με τη χρήση μιας κάμερας απεικόνισης της σκοτεινής ενέργειας από το παρατηρητήριο τους στη Χιλή. Το BP 519 τραβούσε την προσοχή τους επειδή έχει μια περίεργη τροχιά.

Τι ήταν το παράξενο;

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το αντικείμενο 2015 BP 519 ταξιδεύει περίπου απόσταση 450 φορές την απόσταση μεταξύ του Ήλιου και της Γης και έχει επίσης την πιο κεκλιμένη τροχιά οποιουδήποτε γνωστού Ακραίου Δια-Ποσειδώνιου Αντικείμενου που ταξιδεύει σχεδόν κάθετα προς τους υπόλοιπους πλανήτες και αντικείμενα το ηλιακό μας σύστημα.



Το 3D σχήμα δείχνει τις τροχιές των απομακρυσμένων, Ακραίων Δια-Ποσειδώνιων Αντικείμενων (TNOs), που εδώ ορίζονται ως αντικείμενα με ημι-κύριους άξονες μεγαλύτερους από 250 AU και αποστάσεις περιηλίου μεγαλύτερες από 30 AU. Η τροχιά του πρόσφατα ανακαλυφθέντος ΤΝΟ, του 2015 BP519, απεικονίζεται με κόκκινο χρώμα.

Αυτή η περίεργη τροχιά είναι μια ανωμαλία στο ηλιακό σύστημα.

Τι όμως έχει να κάνει αυτό με τον 9ο πλανήτη;

Αυτή η τροχιά, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να προκληθεί από τη βαρύτητα ενός απομακρυσμένου, του ενάτου πλανήτη, που θα πρέπει να είναιτέσσερις φορές μεγαλύτερος από το μέγεθος της Γης, αλλά δέκα φορέςπυκνότερο. Χωρίς έναν τέτοιο πλανήτη, η συμπεριφορά του 2015 BP 519ξεχωρίζει και οι ερευνητές δεν θα μπορούσαν να βρουν ένα μοντέλο που να το αντιπροσώπευε. Αλλά η περίεργη κλίση της τροχιάς μέσα στο διάστημα εξηγείται από τα υπάρχοντα μοντέλα και τις υποθέσεις του 9ου πλανήτη.

Αλλά δεν είναι σίγουρο;

ΟΧΙ εντελώς. Εάν δεν εντοπιστούν πιο επικλινείς τροχιές, τότε θα γίνει πιο στέρεη μόνο η ιδέα, ότι κάποιο μεγάλο αντικείμενο εκεί έξω ασκεί μια μεγάλη βαρυτική δύναμη σε αντικείμενα στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα. Οι ερευνητές που παρακολούθησαν το 2015 BP 519 υποψιάζονται ότι ξεκίνησε με μια πιο φυσιολογική τροχιά που έπειτα ωθήθηκε έξω από την κανονική του τροχιά από τον πλανήτη εννέα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει οπωσδήποτε ένας νέος πλανήτης (συγγνώμη και πάλι, οπαδοί του Πλούτωνα), ο ένατος πλανήτης εκεί έξω. Και ακόμα κι αν υπάρχει, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον εντοπίσουμε, αφού μέχρι στιγμής το ένα έτος του θα διαρκούσε 10-20 χιλιάδες δικά μας χρόνια. Αλλά δεδομένου ό, τι γνωρίζουμε μαθηματικά για το πώς λειτουργεί το ηλιακό σύστημα, είναι πιθανό ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω που επηρεάζει τις τροχιές αντικειμένων όπως το 2015 BP 519.

Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η πρώτη φωτογραφία από το τηλεσκόπιο που ψάχνει εξωγήινους συγκλονίζει

Η νέα αποστολή της NASA, ονόματι TESS, επικεντρώνεται στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής και έκανε τα πρώτα δοκιμαστικά της στο διάστημα. Πιο κοντά στην αναζήτηση εξωγήινων βρίσκεται η ανθρωπότητα, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση μιας πτήσης του διαστημικού σκάφους της νέας αποστολής τηςNASA, ονόματι TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite).

Κατά τη διάρκεια του περάσματος από τη Σελήνη από απόσταση 5.000 μιλίων, το τηλεσκόπιο τράβηξε, στο πλαίσιο των δοκιμών, μια φωτογραφία, που «κόβει την ανάσα», καθώς δείχνει περισσότερα από 200.000 αστέρια.

Η πρώτη φωτογραφία της NASA από το τηλεσκόπιο που ψάχνει εξωγήινους συγκλονίζει NASA

«Το TESS αναμένεται να καλύψει πάνω από 400 φορές την έκταση του διαστήματος που φαίνεται στην εικόνα, με τις τέσσερις κάμερές του, κατά την αρχική διετή αναζήτηση εξωπλανητών», αναφέρει η NASA σε ανακοίνωσή της.

Ο δορυφόρος έχει σχεδιαστεί να ψάχνει νέους κόσμους χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της διέλευσης, δηλαδή θα αναζητά στιγμιαία «σβησίματα» του φωτός των αστεριών, καθώς ένας πλανήτης θα περνά μπροστά από το αστέρι.

Με την ανίχνευση αυτών των αλλαγών, το TESS μπορεί να συνθέσει ένα μέρος της τροχιάς αυτών των πλανητών και αν αυτοί μπορεί να είναι φιλικοί σε ζώντες οργανισμούς.

Η αποστολή του TESS θα ξεκινήσει και επισήμως τον Ιούνιο, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί όλες οι δοκιμές που απαιτούνται για την άρτια λειτουργία του.

NASA και Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πώς Δίας και Αφροδίτη επηρεάζουν την τροχιά και το κλίμα της Γης

Η επίδραση της βαρύτητας του Δία και της Αφροδίτης επιμηκύνει κατά περίπου 5% την τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο κάθε 405.000 χρόνια, κάτι που συμβαίνει εδώ και τουλάχιστον 215 εκατομμύρια χρόνια. Αυτό επηρεάζει περιοδικά το κλίμα και τις μορφές της ζωής στον πλανήτη μας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Στο παρελθόν οι αστροφυσικοί είχαν θεωρητικά υποθέσει ότι μπορεί να υπάρχει ένας τέτοιος κύκλος, αλλά είναι η πρώτη φορά που βρίσκονται ενδείξεις στη Γη ότι όντως κάτι τέτοιο συμβαίνει ήδη πριν από την εμφάνιση των δεινοσαύρων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ειδικό στον παλαιομαγνητισμό καθηγητή Ντένις Κεντ του Τμήματος Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ράτγκερς του Νιού Τζέρσι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν σε βάθος χρόνου τις ανατροπές του γήινου μαγνητικού πεδίου, δηλαδή την αντιμετάθεση του βόρειου και του νότιου μαγνητικού πόλου.


Τα ευρήματα έδειξαν ότι ο κύκλος των 405.000 ετών είναι το πιο συστηματικό αστρονομικό μοτίβο που συνδέεται με την περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η συνδυασμένη βαρυτική επίδραση του Δία (του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος) και της Αφροδίτης (του κοντινότερου πλανήτη στη Γη) επιμηκύνει ελαφρώς την τροχιά του πλανήτη μας κάθε 405.000 χρόνια από σχεδόν κυκλική σε περίπου 5% ελλειπτική.

Αυτό επηρεάζει το γήινο κλίμα, άρα και τη ζωή πάνω στη Γη, καθώς τα καλοκαίρια γίνονται πιο ζεστά και οι χειμώνες πιο κρύοι, ενώ εντείνονται αντίστοιχα οι περίοδοι ξηρασίας και υγρασίας. Το αντίθετο συμβαίνει, όταν η τροχιά της Γης παίρνει το σχεδόν κυκλικό σχήμα της.

«Είναι ένα εντυπωσιακό εύρημα, επειδή αυτός ο μακρός κύκλος έχει πλέον επιβεβαιωθεί ότι συμβαίνει εδώ και τουλάχιστον 215 εκατομμύρια χρόνια. Οι επιστήμονες μπορούν πια να συσχετίσουν με μεγάλη ακρίβεια τις αλλαγές στο κλίμα, στο περιβάλλον, στους δεινόσαυρους, στα θηλαστικά και στα απολιθώματα σε όλο τον κόσμο, με αυτόν τον κύκλο των 405.000 ετών» δήλωσε ο Κεντ.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι αλλαγές στο κλίμα της Γης σχετίζονται άμεσα με τον τρόπο που ο πλανήτης μας κινείται πέριξ του άστρου μας. Και οι παραμικρές μεταβολές στο φως του Ήλιου που φθάνει στη Γη, ως συνέπεια των μεταβολών της τροχιάς της Γης, οδηγούν σε σημαντικές κλιματικές και οικολογικές-βιολογικές μεταβολές.

Αυτή την περίοδο του τρέχοντος κύκλου των 405.000 ετών, σύμφωνα με τους επιστήμονες, η Γη βρίσκεται στο σχεδόν κυκλικό σημείο της τροχιάς της γύρω από τον Ήλιο. Από την άλλη, εκτός από αυτό τον μακρό κύκλο, υπάρχουν τρεις άλλες περιοδικότητες στην κίνηση του πλανήτη μας, που επηρεάζουν το γήινο κλίμα, οι λεγόμενοι «κύκλοι Μιλάνκοβιτς», από το όνομα του σέρβου μαθηματικού που τους πρότεινε στη δεκαετία του 1920. Οι κύκλοι αυτοί, που έχουν διάρκειες κατά προσέγγιση 100.000, 41.000 και 21.000 ετών, εξαρτώνται από άλλους παράγοντες, όπως η μεταβολή στην κλίση του άξονα της Γης.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

H NASA μας «ξεναγεί» στο φαινόμενο της μαγνητόσφαιρας

Χρησιμοποιώντας δεδομένα της αποστολής Magnetospheric Multiscale Mission (MMS) της NASA τεχνικοί της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό βίντεο για το φαινόμενο της μαγνητικής επανασύνδεσης. Πρόκειται για μια εκρηκτική διαδικασία, που συμβαίνει όταν οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη μας συγκρούονται με το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου και διασυνδέονται μεταξύ τους προσωρινά.

Οι τέσσερις πανομοιότυποι δορυφόροι της αποστολής εκτοξεύθηκαν τον Μάρτιο του 2015 και για πρώτη φορά ταξίδεψαν κατ’ ευθείαν στο επίκεντρο της μαγνητικής επανασύνδεσης και την κατέγραψαν με τα όργανά τους.


Η Γη περιβάλλεται από τη μαγνητόσφαιρα, που την προστατεύει από την επιβλαβή διαστημική ακτινοβολία. Η εν λόγω σφαίρα δημιουργείται από τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, που εκτείνονται από τον πλανήτη μας ως το διάστημα.

Όταν οι γραμμές συναντούν τις αντίστοιχες γραμμές του πολύ μεγαλύτερου μαγνητικού πεδίου του Ήλιου, οι οποίες έχουν αντίθετο προσανατολισμό από τις γήινες, τότε -με εκρηκτικό τρόπο- συμβαίνει η μαγνητική επανασύνδεση των γήινων και των ηλιακών γραμμών. Αυτή το φυσικό φαινόμενο -το οποίο διοχετεύει ενέργεια από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου στο αντίστοιχο της Γης- προκαλεί γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στη λειτουργία των δορυφορικών και των επίγειων επικοινωνιών. Σχετίζεται επίσης με δημιουργία του θεαματικού σέλαος στο Βόρειο και στο Νότιο Πόλο.

Στην «καρδιά» της μαγνητικής επανασύνδεσης βρίσκεται μια διαδικασία αστραπιαίας εκπομπής πρωτονίων και ηλεκτρονίων, την οποία παρατήρησε από κοντά ο σχηματισμός των δορυφόρων MMS, οι οποίοι πετούν σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων μεταξύ τους.
Το «κουαρτέτο» έκανε χιλιάδες ταξίδια στα όρια της μαγνητόσφαιρας της Γης, συλλέγοντας κάθε φορά νέα στοιχεία.

Διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η μαγνητική επανασύνδεση δεν είναι πάντα εκρηκτική, ενώ, όταν συμβαίνει, παράγει θερμότητα ανάλογη με όση παράγουν δέκα εκατομμύρια φωτοβολταϊκά πάνελ των 200 βατ το καθένα. Η αποστολή αναμένεται να προσφέρει νέα στοιχεία για τη μαγνητόσφαιρα.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Έλληνες ερευνητές χαρτογράφησαν τρισδιάστατα ένα μεσοαστρικό μοριακό νέφος αερίων και σκόνης

Ένα σημαντικό βήμα προόδου για την κατανόηση της διαδικασίας με την οποία γεννιούνται τα άστρα, πραγματοποίησαν Έλληνες επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ). Κατάφεραν να «χαρτογραφήσουν» τρισδιάστατα ένα μεσοαστρικό μοριακό νέφος αερίων και σκόνης, δηλαδή μια περιοχή όπου γεννιούνται νέα άστρα, καθώς ανακάλυψαν ότι το μαγνητικό πεδίο του δονείται σαν καμπάνα. ‘

Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 5189 μήκους περίπου 3 έτη φωτός, που βρίσκεται 3.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον νότιο αστερισμό Μύγα (Musca). Μας προσεγγίζει σιγά-σιγά με περίπου 9,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο



Άνοιξαν έτσι τον δρόμο για την επίλυση ενός από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην αστροφυσική: Τι καθορίζει τον αριθμό και το είδος των άστρων και των πλανητών που δημιουργούνται στο γαλαξία μας;

Η ανακάλυψη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science», ήταν ο πυρήνας της διδακτορικής διατριβής του δρος Άρη Τρίτση, την οποία ολοκλήρωσε στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης υπό την επίβλεψη του καθηγητή Κώστα Τάσση. Βασίστηκε σε θεωρητικές και πειραματικές μελέτες των δύο ερευνητών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο ΙΤΕ, καθώς επίσης και σε δεδομένα από τη διαστημική αποστολή Herschel του Eυρωπαϊκού Διαστημικού Οργανισμού (ESA).

«Η διαδικασία της αστρογένεσης παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα προβλήματα στην αστροφυσική» δήλωσε ο Άρης Τάσσης.

«Γνωρίζουμε ότι τα αστέρια γεννιούνται σε μεσοαστρικά νέφη αερίου ‘αστρονομικών’ διαστάσεων, όμως τί ακριβώς συμβαίνει για να φτάσουμε από το νέφος σε άστρα όπως ο Ήλιος μας, καθώς και στους πλανήτες, είναι ακόμη μυστήριο. Τι καθορίζει αν ένα νέφος θα φτιάξει πολλά μικρά άστρα ή λίγα μεγάλα; Τι ποσοστό από το αέριο του νέφους θα μετατραπεί σε αστέρια και πόσο θα ανακυκλωθεί;»

Οι φυσικές διεργασίες που καθορίζουν τη διαδικασία της αστρογένεσης, αφήνουν το αποτύπωμά τους στο τρισδιάστατο σχήμα των νεφών αυτών. Αυτά τα ίχνη θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να αποκρυπτογραφήσουν τις φυσικές διεργασίες της γέννησης των άστρων. Όμως αυτό ήταν ως τώρα αδύνατο, καθώς ακόμη και τα πλέον προηγμένα τηλεσκόπια μπορούν να χαρτογραφήσουν μονάχα τη δισδιάστατη προβολή των νεφών στον ουρανό και όχι την τρισδιάστατη δομή τους. Αυτή ακριβώς είναι η «πρωτιά» των Ελλήνων ερευνητών.

Μελέτησαν την περίπτωση του Musca (Μύγα στα λατινικά), ενός μεγάλου απομονωμένου νέφους, ορατού από το νότιο ημισφαίριο της Γης, που μοιάζει στον ουρανό με λεπτό κύλινδρο σαν βελόνα. Το νέφος, που αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο και βρίσκεται σε απόσταση 570 ετών φωτός από τη Γη λίγο κάτω από τον αστερισμό του Σταυρού του Νότου, έχει μήκος περίπου 27 ετών φωτός και βάθος 20 ετών φωτός, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το μαγνητικό πεδίο του Musca δονείται ολόκληρο, παράγοντας ήχους, οι συχνότητες των οποίων αποκαλύπτουν το πραγματικό τρισδιάστατο σχήμα του, όπως ακριβώς οι συχνότητες ενός μουσικού οργάνου: άλλος ο ήχος από ένα μικρό ταμπούρλο και άλλος από ένα μεγάλο τύμπανο. Με τον ίδιο περίπου τρόπο υπολόγισαν ότι το πλάτος του είναι συγκρίσιμο με το ορατό μήκος του νέφους στον ουρανό. «Το Musca είναι το μεγαλύτερο αντικείμενο στον Γαλαξία που πάλλεται ολόκληρο», σύμφωνα με τον Τρίτση, ο οποίος είναι σήμερα μεταδιδακτορικός υπότροφος στη Σχολή Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας (ANU) στην Καμπέρα.

«Η γνώση του τρισδιάστατου σχήματος των νεφών θα βελτιώσει σημαντικά την κατανόησή μας γι’ αυτά τα ‘μαιευτήρια’ άστρων και τη γέννηση του δικού μας ηλιακού συστήματος. Το Musca μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί ως εργαστήριο για τον έλεγχο των θεωριών σχετικά με το σχηματισμό των άστρων και της σκόνης».

Όπως δήλωσε ο Τάσσης, «αυτή είναι η πρώτη φορά που διακρίναμε το «τραγούδι» ενός αντικειμένου τέτοιου μεγέθους, το πρώτο αντικείμενο στο Γαλαξία για το οποίο αναγνωρίστηκαν τέτοιες χαρακτηριστικές συχνότητες μαγνητικών δονήσεων. Είναι επίσης η πρώτη φορά που το «μαγνητικό τραγούδι» ενός νέφους χρησιμοποιήθηκε για την αποκρυπτογράφηση του πραγματικού του σχήματος. Είναι ιδιαίτερη χαρά για μας ότι αυτή η έρευνα πραγματοποιήθηκε όχι μόνο από Έλληνες επιστήμονες, αλλά και εντός Ελλάδας, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και το ΙΤΕ, και είναι αποτέλεσμα μιας διδακτορικής διατριβής που εκπονήθηκε εξ ολοκλήρου στη χώρα μας».

«Ήταν μεγάλη έκπληξη» συμπλήρωσε «καθώς το Musca θεωρείτο έως τώρα από όλους τους αστροφυσικούς το πρότυπο του λεπτού κυλινδρικού νέφους. Το ‘τραγούδι’ του απέδειξε ότι αντίθετα έχει σχήμα τηγανίτας, απλώς τυχαίνει να το βλέπουμε από τη λεπτή του πλευρά. Το σχήμα αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι το μαγνητικό πεδίο του Γαλαξία παίζει ενεργό ρόλο στο σχηματισμό και στη δομή των μεσοαστρικών νεφών. Αυτή η ανακάλυψη μας επέτρεψε να προσομοιώσουμε τη δομή του με λεπτομέρεια, ανοίγοντας έτσι το δρόμο σε όσους επιστήμονες επιθυμούν να το χρησιμοποιήσουν ως ένα υποδειγματικό ‘εργαστήριο’, όπου μπορούμε να μελετήσουμε τη διαδικασία της αστρογένεσης με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από ποτέ».

Η πρωτοποριακή ερευνητική εργασία στο πεδίο της μαγνητικής αστροσεισμολογίας χρηματοδοτήθηκε από ευρωπαϊκά προγράμματα (FP7 Marie Curie, ERC-CoG και REGPOT) και έκανε χρήση του υπερυπολογιστή Metropolis HPC στο Κέντρο Κβαντικής Πολυπλοκότητας και Νανοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Οι ερευνητές θα αναζητήσουν στο μέλλον και άλλα μοριακά νέφη που «τραγουδάνε» όπως το Musca.

ΑΠΕ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Tι κρύβεται στην καρδιά του γαλαξία μας;

Στο κέντρο του γαλαξία μας κρύβονται χιλιάδες μαύρες τρύπες, άστρα και πολλές ακόμη κοσμικές δομές



Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 εντοπίστηκαν μυστηριώδεις εκπομπές ακτινοβολίας από το κέντρο του γαλαξία μας, οι οποίες αποδείχθηκε στη συνέχεια ότι προέρχονταν από μια μελανή οπή. Οι επιστήμονες ονόμασαν αυτή τη μαύρη τρύπα Τοξότη Α* και οι παρατηρήσεις που έχουν γίνει δείχνουν ότι έχει διάμετρο περίπου 45 εκατ. χλμ. και μάζα περίπου 4 εκατ. φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ηλιου.


Διάφορες παρατηρήσεις τα τελευταία χρόνια έδειχναν ότι ο Τοξότης Α* είχε… παρέα. Αρχικά οι ερευνητές εντόπισαν ίχνη παρουσίας μερικών δεκάδων μελανών οπών πέριξ του κέντρου του γαλαξία μας. Αργότερα τα ίχνη πολλαπλασιάστηκαν και οι εκτιμήσεις ανέβαζαν τον αριθμό τους σε μερικές εκατοντάδες.


Ηρθε όμως πριν από λίγες εβδομάδες η ανακοίνωση μιας έρευνας που πραγματοποίησαν επιστήμονες του Εργαστηρίου Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης η οποία τάραξε τα νερά, αφού από τα ευρήματα της έρευνας προκύπτει ότι τον Τοξότη Α* συντροφεύουν 10.000-20.000 μικρότερες μαύρες τρύπες! Και δεν είναι μόνο αυτές. Αλλες έρευνες τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη πολλών διαστημικών αντικειμένων και κοσμικών δομών.



Αστρο ή πλανήτης;

Το Αστρονομικό Πρόγραμμα OGLE εντόπισε στο κέντρο του Γαλαξία ένα μυστηριώδες κοσμικό σώμα που έλαβε την κωδική ονομασία OGLE-2016-BLG-1190Lb. Παρά τις προσπάθειες των επιστημόνων η ταυτότητα του εν λόγω αντικειμένου παραμένει μυστηριώδης.


Η τελευταία προσπάθεια έγινε από διεθνή ομάδα αστρονόμων οι οποίοι χρησιμοποίησαν στις παρατηρήσεις τους το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer. Αν και η ερευνητική ομάδα δεν κατάφερε να ταυτοποιήσει το αντικείμενο αυτό, με άρθρο της στο διαδικτυακό αρχείο επιστημονικών προδημοσιεύσεων Arxiv κάνει κάποιες ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις. Οι ερευνητές θεωρούν ότι πρόκειται είτε για ένα άστρο είτε για έναν πραγματικά τεράστιο πλανήτη.


Αν πρόκειται για άστρο, εκτιμούν ότι πρόκειται για έναν καφέ νάνο, ενώ αν πρόκειται για πλανήτη, αυτός θα είναι απίστευτα μεγάλος, αφού υπολογίζεται ότι θα είναι 13 φορές μεγαλύτερος από τον γίγαντα του ηλιακού μας συστήματος, τον Δία! Καφέ νάνοι ονομάζονται τα σώματα που βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα σε πλανήτες και άστρα, με τους περισσότερους ειδικούς να κάνουν λόγο για... «αποτυχημένα άστρα».

Διαπιστώθηκε επίσης ότι στην ίδια περιοχή με το μυστηριώδες σώμα βρίσκεται ένα άστρο και ότι το μυστηριώδες σώμα κινείται γύρω από αυτό το άστρο ολοκληρώνοντας μία πλήρη περιστροφή κάθε τρία έτη. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του αντικειμένου θεωρείται σημαντική γιατί αν πρόκειται τελικά για πλανήτη λόγω της θέσης στην οποία βρίσκεται θα προσφέρει νέα δεδομένα για τον αριθμό και τη διασπορά τους μέσα στους γαλαξίες.



Πανάρχαια άστρα

Ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τη Λουζί Χάουζ της Σχολής Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε κοντά στο κέντρο του Γαλαξία τα αρχαιότερα άστρα που έχουν ποτέ παρατηρήσει στον γαλαξία μας. Χρονολογούνται από την εποχή που το Σύμπαν είχε ηλικία μόνο 300 εκατομμυρίων ετών, όταν ακόμη ο γαλαξίας μας δεν είχε καν σχηματιστεί. Τα εννέα άστρα είναι από τα αρχαιότερα που επιζούν σε όλο το Σύμπαν, ενώ είναι πολύ «φτωχά» σε βαρές μέταλλα (βαρύτερα από το ήλιον), κάτι αναμενόμενο για τόσο παλαιά άστρα.



Σκοτεινή ύλη

Στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων γάμμα Fermi της NASA δείχνουν ότι το κέντρο του γαλαξία μας παράγει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας υψηλής ακτινοβολίας γάμμα, η προέλευση της οποίας πιθανώς μπορεί να εξηγηθεί με προσφυγή στη μυστηριώδη σκοτεινή ύλη.


Ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον αστροφυσικό Νταν Χούπερ του Εθνικού Εργαστηρίου Fermilab των ΗΠΑ αναφέρει ότι η νέα μελέτη της ακτινοβολίας γάμμα από το γαλαξιακό κέντρο αποτελεί την ισχυρότερη ένδειξη μέχρι σήμερα πως τουλάχιστον ένα μέρος αυτής της ισχυρής ενεργειακής εκπομπής πηγάζει από την αόρατη σκοτεινή ύλη. Την άγνωστη ουσία που αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ύλης του Σύμπαντος (σχεδόν το 80%), πολύ μεγαλύτερο από την ορατή ύλη. Σκοτεινή και κανονική ύλη αλληλεπιδρούν μέσω της βαρύτητας, καθώς μεγάλες ποσότητες σκοτεινής ύλης προσελκύουν την κανονική ύλη, δημιουργώντας έτσι ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο «χτίζονται» οι γαλαξίες.



To μόριο

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακάλυψαν για πρώτη φορά στο βαθύ Διάστημα, πολύ πέραν του ηλιακού μας συστήματος, ένα μόριο που διαθέτει μια βασική ιδιότητα της ζωής: είναι χειρόμορφο. Το πολύπλοκο οργανικό μόριο ανιχνεύθηκε σε ένα μακρινό διαστρικό νέφος, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του γαλαξία μας. Τα νέα ευρήματα ενισχύουν την πιθανότητα οι θεμελιώδεις (και χειρόμορφοι) χημικοί λίθοι της ζωής να έφθασαν στη Γη κάποτε από μετεωρίτες και κομήτες.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Ουρανός είναι… κλούβιος

Οπως φαίνεται ο Ουρανός είναι πιθανότατα ο πλέον... δύσοσμος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος


Ο Ουρανός είναι ο έβδομος σε απόσταση από τον Ήλιο και ο τέταρτος σε μάζα πλανήτης του Ηλιακού συστήματος. Ούτε οι αποστολές που πέρασαν από τον Ουρανό (π.χ Voyager 2), ούτε τα νέας γενιάς επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια είχαν καταφέρει μέχρι σήμερα να συλλέξουν στοιχεία για την σύσταση της ατμόσφαιρας του πλανήτη. Ένα από τα ερωτήματα που υπήρχαν για τον Ουρανό είναι αν τα νέφη που σχηματίζονται σε αυτόν αποτελούνται από αμμωνία ή υδροθείο.

Ερευνητές από την NASA, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το πανεπιστήμιο του Λέστερ στην Βρετανία με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» υποστηρίζουν ότι βρήκαν την απάντηση. Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Gemini North που βρίσκεται στο όρος Mauna Kea στην Χαβάη οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα νέφη στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας του Ουρανού αποτελούνται από υδροθείο το οποίο έχει χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή, είναι η οσμή που έχουν τα κλούβια αβγά.

Τα νέφη στους άλλους μεγάλους πλανήτες αερίων του ηλιακού μας συστήματος, στον Δία και στον Κρόνο, αποτελούνται από κρυστάλλους αμμωνίας. Ετσι η ανακάλυψη για τα νέφη του Ουρανού προσφέρει νέα στοιχεία στους επιστήμονες που προσπαθούν να διαπιστώσουν τις συνθήκες σχηματισμού και εξέλιξης των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τι υπήρχε πριν την Μεγάλη Έκρηξη;

Κάθε φορά που ένας κοσμολόγος δίνει μια δημόσια διάλεξη, πάντα κάποιος από το ακροατήριο σηκώνει το χέρι του για να ρωτήσει: «και τι υπήρχε πριν από την Μεγάλη Έκρηξη;»

«Υπάρχει μία στάνταρ απάντηση που μπορεί να δώσει κανείς», λέει ο Glenn Starkman, φυσικός στο πανεπιστήμιο Case Western Reserve. «Λέμε πως η ερώτηση δεν έχει νόημα, όπως ακριβώς δεν έχει νόημα να ρωτάμε, ‘τι βρίσκεται νοτιότερα από τον Νότιο Πόλο».



Ο λόγος είναι ο εξής: Αν μαζί με την Μεγάλη Έκρηξη ξεκίνησε κι ο ίδιος ο χρόνος, τότε δεν έχει νόημα να ρωτάμε τι υπήρχε πριν, γιατί απλά δεν υπάρχει «πριν». Αλλά και ο ίδιος ο Starkman γνωρίζει ότι η απάντηση αυτή δεν είναι ικανοποιητική.

Σήμερα διαθέτουμε μια θεωρία για το τι συνέβη σχεδόν αμέσως μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Κατά την διάρκεια των πρώτων ελάχιστων κλασμάτων δευτερολέπτου της ύπαρξης του σύμπαντος, το «πληθωριστικό» μοντέλο μας λέει ότι το σύμπαν επεκτάθηκε σαν ένα μπαλόνι, πολλαπλασιάζοντας το μέγεθός του ξανά και ξανά μέχρι να φτάσει στον «κανονικό» ρυθμό διαστολής του. Όμως, αν επιχειρήσουμε να κοιτάξουμε πίσω, πριν τον πληθωρισμό, προς την «χρονική στιγμή μηδέν» – η γενική σχετικότητα «καταρρέει».

Οι περισσότεροι φυσικοί θεωρούν ότι σ’ αυτή την «εποχή της κβαντικής βαρύτητας» το σύμπαν ήταν περίπου 10 24 φορές μικρότερο από ένα άτομο και είχε θερμοκρασία περί τους 10 32 βαθμούς Κέλβιν. Σ’ αυτές τις συνθήκες ο χώρος και ο χρόνος συμπεριφέρεται σαν το νερό που κοχλάζει, ενώ υπάρχουν θεωρητικοί φυσικοί που προσπαθούν να τις περιγράψουν με τα μαθηματικά. Με κάποιο τρόπο, ο χρόνος όπως τον ξέρουμε αναδύθηκε από την κατάσταση της σχεδόν άπειρης πυκνότητας που επικρατούσε. Ή μπορεί ο χρόνος να υπήρχε ήδη και αυτό που αναδύθηκε ήταν το «βέλος» του χρόνου, που δείχνει προς το μέλλον.

Η επικράτηση της θεωρίας του Big Bang, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν εμφάνισε και δεν εμφανίζει ακόμη σημαντικότατα προβλήματα. Η ίδια η εξέλιξή της, άλλωστε, και η εξακολουθητική τροποποίηση πολλών από τα θεμελιώδη αρχικά χαρακτηριστικά της το φανερώνει. Η ειδική «ρύθμιση» των πρόσθετων στοιχείων -όπως η σκοτεινή ύλη, η σκοτεινή ενέργεια ή ο πληθωρισμός, δηλαδή η πρόταση πως σε μια αρχική, απειροελάχιστη χρονικά, φάση αμέσως μετά την «αρχή», η ταχύτητα διαστολής υπήρξε ασύλληπτα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός1– ώστε να συμφωνήσουν με τις παρατηρήσεις είναι ενδεικτική.

Αν δούμε συνοπτικά το καθιερωμένο σενάριο μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε τον αυθαίρετο χαρακτήρα πολλών από τις βασικές προσαρμογές. Έτσι, εκεί που όλα ξεκίνησαν με ένα πολύ απλό μοντέλο, βάσει του οποίου το αρχικό ανεξήγητο συμβάν της Μεγάλης Έκρηξης ακολούθησε η διαστολή του Σύμπαντος και η «τακτοποιημένη» εμφάνιση της ακτινοβολίας και της ύλης, των στοιχειωδών σωματιδίων και της νουκλεοσύνθεσης, των ατόμων και των μορίων, για να ακολουθήσει η δημιουργία των γαλαξιών, των άστρων και των αστρικών συστημάτων, τα κενά που ανέκυψαν λόγω κυρίως των παρατηρήσεων μεγάλης κλίμακας έκαναν αναγκαία τη ριζική τροποποίησή του.

Προστέθηκε, λοιπόν, και η αρχική πληθωριστική φάση, κατά την οποία μια μικρή περιοχή του αρχέγονου Σύμπαντος -το σημερινό αστρονομικό μας Σύμπαν- διογκώθηκε σε μέγεθος κατά ένα γκούγκολ (10100, δηλαδή ο αριθμός 1 ακολουθούμενος από 100 μηδενικά!) μέσα σε ένα δισεκατομμυριοστό του δισεκατομμυριοστού του τρισεκατομμυριοστού (10-30) του δευτερολέπτου. Μετά από αυτήν την δραματική παρεμβολή τα πράγματα ακολούθησαν το δρόμο τους, όπως περίπου το αρχικό μοντέλο περιέγραφε.

Ένα βασικό σενάριο δέχεται πως ο πληθωρισμός κράτησε μόλις 10-30δευτερόλεπτα και στο χρόνο αυτό το Σύμπαν διπλασιάζονταν κάθε 10-35 δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί 100.000 φορές μέσα στα 10-30δευτερόλεπτα. Η εισαγωγή της ιδέας του πληθωρισμού υπήρξε αναγκαία προκειμένου να απαντηθούν τα τρία μεγάλα αινίγματα της σύγχρονης κοσμολογίας: της ομοιογένειας, της ελάχιστης αναγκαίας ανομοιογένειαςκαι της επιπεδότητας του σημερινού Σύμπαντος, όπως προκύπτει από όλες τις παρατηρήσεις και έμεναν ολοκληρωτικά ανεξήγητα στο πλαίσιο της αρχικής εκδοχής της Μεγάλης Έκρηξης.

Αλλά το πρόβλημα με την περιγραφή της γέννησης του σύμπαντος είναι ότι πρόκειται για ένα γεγονός που συνέβη μόνο μια φορά και δεν υπήρχε κανείς για να κάνει παρατηρήσεις εκεί, αλλά και το ότι δεν υπάρχει μια πλήρης θεωρία κβαντικής βαρύτητας για την περιγραφή του χωροχρόνου στις εξαιρετικά τεράστιες πυκνότητες ύλης-ενέργειας που κυριαρχούσαν όταν πραγματοποιήθηκε το Big Bang.

Όμως κάποιο φυσικοί πιστεύουν ότι ο χρόνος δε ξεκίνησε με την Μεγάλη Έκρηξη, αλλά ότι αναδύθηκε με κάποιο τρόπο όταν το σύμπαν έφθασε σε κάποιο βαθμό πολυπλοκότητας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το σύμπαν κάνει κύκλους, μια αιώνια διαδοχή διαστολών και συστολών. Αν αυτό το «κυκλικό» μοντέλο είναι σωστό, η Μεγάλη Έκρηξη δεν αποτελεί την αρχή, αλλά την μετάβαση από μια προηγούμενη εποχή.



Το κυκλικό μοντέλο του σύμπαντος

Μια άλλη πιθανότητα είναι το σύμπαν μας να είναι ένα από αμέτρητα «σύμπαντα φυσαλίδες» που εμφανίζονται συνεχώς σε ένα «πολυσύμπαν».

Άραγε, έχουμε φτάσει κοντά στην απάντηση της ερώτησης «τι υπήρχε πριν;»

Ο Starkman λέει πως όχι. Και είναι ασαφές το πότε οι αστρονομικές παρατηρήσεις θα δώσουν στοιχεία για το ζήτημα αυτό. Ίσως, αν κατασκευάζαμε έναν τεράστιο ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων στο διάστημα, θα υπήρχε η ελπίδα να ανιχνεύσουμε τα αρχέγονα βαρυτικά κύματα που δημιουργήθηκαν από την Μεγάλη Έκρηξη.

Στην εικόνα των Πωλ Στάινχαρντ-Νιλ Τούροκ (Αέναο σύμπαν) το Σύμπαν μας είναι μέλος ενός ζεύγους Συμπάντων (ενός ζεύγους τρισδιάστατων βρανών), εμβαπτισμένων σε ένα πολυδιάστατο συνεχές. Ένα μικροσκοπικό κενό κατά μήκος μιας 4ης διάστασης χωρίζει τον καθημερινό τρισδιάστατο «κόσμο» μας -όλα τα πράγματα που μπορούμε να αγγίξουμε, να αισθανθούμε ή να δούμε- από έναν άλλο, απρόσιτο και τρισδιάστατο «κόσμο», τον οποίο δεν μπορούμε να νιώσουμε με τις αισθήσεις μας. Τα άτομα και το φως μπορούν να κινηθούν κατά το ύψος, το μήκος και το πλάτος αυτού του κόσμου, όμως οι νόμοι της θεωρίας των χορδών απαγορεύουν την κίνησή τους στην πρόσθετη διάσταση. Ο δεύτερος κόσμος διαθέτει τις δικές του μορφές ύλης και φωτός, αλλά ούτε αυτές μπορούν να διασχίσουν την τέταρτη διάσταση Το αποτέλεσμα είναι οι δύο κόσμοι να παραμένουν πλήρως απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο, με μία εξαίρεση: αλληλεπιδρούν με τη μεσολάβηση της δύναμης της βαρύτητας», κατά μήκος της τέταρτης διάστασης. Με αυτόν τον τρόπο έλκει ο ένας κόσμος τον άλλο, με αποτέλεσμα να προσεγγίζουν και να συγκρούονται μεταξύ τους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το γεγονός της σύγκρουσης είναι αυτό που λέμε Μεγάλη Έκρηξη. Όλα τ’ άλλα έπονται κανονικά!

Αέναο σύμπαν: Τι υπήρχε πριν από τη μεγάλη έκρηξη; Πωλ Στάινχαρντ, Νιλ Τούροκ (εκδ. Αβγό) Οι δύο κοσμολόγοι προτείνουν μια διαφορετική, επαναστατική κοσμολογία: αυτό που θεωρούσαμε ως σήμερα «στιγμή της δημιουργίας», ήταν απλώς ένα επεισόδιο ενός άπειρου κύκλου τιτάνιων συγκρούσεων ανάμεσα στο δικό μας σύμπαν και σ’ έναν παράλληλο κόσμο. Η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η αρχή του χρόνου, αλλά μια γέφυρα από ένα παρελθόν γεμάτο ατελείωτα επαναλαμβανόμενους κύκλους εξέλιξης, κάθε ένας από τους οποίους συνοδευόταν από τη δημιουργία νέας ύλης και το σχηματισμό νέων γαλαξιών, αστέρων και πλανητών.

Σε μια άλλη θεωρία του Δικέφαλου Χρόνου (Two-Headed Time), που ανέπτυξαν οι Sean Carrol και Alan Guth. ο χρόνος υπήρχε πάντα. Αλλά σε αντίθεση με το στατικό μοντέλο του σύμπαντος που οραματίστηκαν οι Αριστοτέλης, ο Νεύτωνας και Αϊνστάιν, αυτό το σύμπαν αλλάζει καθώς οι αιώνες διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Η εξέλιξη του σύμπαντος είναι συμμετρική ως προς τον χρόνο, έτσι ώστε η συμπεριφορά του σύμπαντος πριν από την Μεγάλη Έκρηξη να είναι μια κατοπτρική εικόνα της εξέλιξής του μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Μέχρι πριν 14 δισεκατομμύρια χρόνια, το σύμπαν συρρικνωνόταν. Έφτασε σε ένα ελάχιστο μέγεθος κατά το Big Bang (στο οποίο ο χρόνος t = 0) και έκτοτε διαστέλλεται από τότε.

Εάν σκέφτεστε τον χρόνο σαν έναν μακρύ δρόμο και το Big Bang ως μια κοιλότητα κάπου στον δρόμο αυτό, τότε ένα σημάδι στην κοιλότητα (Big Bang) που θα σας δείχνει την κατεύθυνση προς το μέλλον, θα έχει δύο βέλη που δείχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Εξ ου και το όνομα Two-Headed Time. Κοντά στην ίδια την κοιλότητα, που βρίσκεται ανάμεσα στα δύο βέλη, ο χρόνος δεν θα είχε σαφή κατεύθυνση. Ο χρόνος θα ήταν μπερδεμένος.

Σύμφωνα με τους Carroll και Guth, η θεωρία του Δικέφαλου Χρόνου (Two-Headed Time) θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο περίπλοκη και περίεργη. Το σημείο του ελάχιστου μεγέθους και της μέγιστης τάξης του σύμπαντος (ελάχιστης εντροπίας) μπορεί να μην ήταν η Μεγάλη Έκρηξη του σύμπαντοςμας, αλλά η Μεγάλη Έκρηξη άλλου σύμπαντος, κάποιο είδος Μεγάλου Πρωτοσύμπαντος. Το σύμπαν μας, και ίσως ένας άπειρος αριθμός από σύμπαντα, θα μπορούσε να έχει γεννηθεί από αυτό το γονικό σύμπαν και κάθε ένα από τα σύμπαντα θα μπορούσε να έχει το δικό του Big Bang. Η διαδικασία της ωοτοκίας των νέων Κόσμων από ένα γονικό σύμπαν ονομάζεται Αιώνιος Πληθωρισμός.

Η ιδέα αυτή αναπτύχθηκε από τους κβαντικούς κοσμολόγους στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Εν συντομία, ένα ασυνήθιστο ενεργειακό πεδίο (αλλά αυτό που επιτρέπεται από τη φυσική) στο Πρωτοσύμπαν δρα σαν αντιβαρύτητα και προκαλεί μια εκθετικά γρήγορη επέκταση. Αυτό το ασυνήθιστο ενεργειακό πεδίο έχει διαφορετικές δυνάμεις σε διάφορες περιοχές του χώρου. Κάθε τέτοια περιοχή επεκτείνεται σε κοσμικές διαστάσεις και το ενεργειακό πεδίο γίνεται συνηθισμένη ύλη, σχηματίζοντας ένα νέο σύμπαν που είναι κλεισμένο και τελείως εκτός επαφής με το πρωτοσύμπαν που το γέννησε.

Στην εικόνα των Carroll–Guth η τάξη του σύμπαντος έχει τη μέγιστη τιμή της κατά την Μεγάλη Έκρηξη. Η αταξία αυξάνεται και πριν και μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Έτσι το μέλλον προχωρά από την Μεγάλη Έκρηξη προς δυο κατευθύνσεις. Ένας παρατηρητής που ζει στο συστελλόμενο σύμπαν βλέπει την Μεγάλη Έκρηξη στο παρελθόν του όπως ακριβώς κι εμείς. Το γεγονός ότι θυμόμαστε το παρελθόν μας κι όχι το μέλλον μας σχετίζεται με τις συνθήκες του Big Bang.

Σύμφωνα με τους Carroll και Guth, η θεωρία του δικέφαλου χρόνου μπορεί συνδυαστεί με τον αιώνιο πληθωρισμό – μια ιδέα που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 – που οδηγεί σε μια διαδικασία αναπαραγωγής πολλών νέων συμπάντων…

Άλλοι κβαντικοί κοσμολόγοι πάλι προτείνουν παρόμοια μοντέλα. Είναι σαν το μεγάλο ελατήριο-παιχνίδι που πέφτει στο πάτωμα, φτάνει στη μέγιστη συμπίεση κατά την κρούση με το έδαφος, και στη συνέχεια αναπηδά πίσω σε μεγαλύτερες διαστάσεις. Λόγω των αναπόφευκτων τυχαίων διακυμάνσεων που απαιτεί η κβαντική φυσική, το προκύπτον σύμπαν δεν θα ήταν μια ακριβής κατοπτρική εικόνα του διαστελλόμενου σύμπαντος.

Αλλά μην χαίρεστε ότι θα μπορούσαμε εύκολα να βρούμε την απάντηση σε όλα αυτά. Ένα μεγαλεπήβολο πείραμα για την απόδειξη της σωστής θεωρίας θα χρειαστεί δεκαετίες για να στηθεί..

Πηγή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Επιστήμονες ανακάλυψαν ένα γαλαξία χωρίς καθόλου σκοτεινή ύλη

Οι γαλαξίες και η σκοτεινή ύλη πάνε χέρι-χέρι, καθώς δεν μπορείς να βρεις τον έναν, χωρίς να υπάρχει και η άλλη - έως τώρα τουλάχιστον. Όμως, για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι βρήκαν ένα γαλαξία που φαίνεται να μην έχει σχεδόν καθόλου σκοτεινή ύλη, πράγμα που οι ίδιοι χαρακτήρισαν «σοκαριστικό», καθότι τελείως απρόσμενο.

Με δεδομένο αφενός ότι το σύμπαν κυριαρχείται από τη σκοτεινή ύλη, που είναι πολύ περισσότερη (έως το 85% του συνόλου της ύλης στο σύμπαν) από ό,τι η ορατή βαρυονική ύλη, και αφετέρου ότι η σκοτεινή ύλη αποτελεί το θεμέλιο που συγκρατεί τους γαλαξίες, η ανακάλυψη θεωρείται πραγματικά σημαντική.

Ο ασυνήθιστος γαλαξίας είναι ο NGC1052-DF2, σε απόσταση 65 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Έχει περίπου το μέγεθος του δικού μας γαλαξία, αλλά μόνο το ένα διακοσιοστό των άστρων του, ενώ -αντίθετα με τον δικό μας- δεν διαθέτει μαύρη τρύπα στο κέντρο του.

Ο γαλαξίας μελετήθηκε από πολλά τηλεσκόπια (Τζέμινι και Κεκ Χαβάης, διαστημικό Χαμπλ κ.α.) για να υπάρξει διασταύρωση των αποτελεσμάτων. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Πίτερ βαν Ντόκουμ του Πανεπιστημίου Γέιλ των ΗΠΑ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature".


«H εύρεση ενός γαλαξία χωρίς σκοτεινή ύλη είναι αναπάντεχη, επειδή αυτή η αόρατη μυστηριώδης ουσία αποτελεί την πιο κυρίαρχη όψη ενός γαλαξία» δήλωσε ο Ντόκουμ.

«Επί δεκαετίες νομίζαμε ότι οι γαλαξίες ξεκινούν πάντα τη ζωή τους ως συσσωματώσεις της σκοτεινής ύλης. Στη συνέχεια συμβαίνουν όλα τα άλλα: αέριο πέφτει μέσα στη άλω της σκοτεινής ύλης, το αέριο μετατρέπεται σε άστρα, αυτά αργά μεγαλώνουν, ώσπου στο τέλος εμφανίζονται γαλαξίες όπως ο δικός μας. Όμως ο NGC1052-DF2 θέτει σε αμφισβήτηση τις κυρίαρχες ιδέες για το σχηματισμό των γαλαξιών».

«Αν υπάρχει καθόλου σκοτεινή ύλη σε αυτόν τον γαλαξία, θα είναι ελάχιστη. Τα άστρα του αρκούν για να εξηγήσουν όλη τη μάζα του και δεν φαίνεται να υπάρχει καθόλου έξτρα χώρος για τη σκοτεινή ύλη», πρόσθεσε. Από την άλλη, όπως είπε, «αυτό δείχνει ότι η σκοτεινή ύλη είναι ξεχωριστή από τους γαλαξίες. Είναι πραγματική, αλλά έχει τη δική της ξεχωριστή ύπαρξη από τα άλλα συστατικά των γαλαξιών».

Με άλλα λόγια, προκύπτει το ερώτημα: αν ένας γαλαξίας δεν ξεκίνησε με αφετηρία τη σκοτεινή ύλη, η οποία στη συνέχεια προσέλκυσε βαρυτικά την κοινή ύλη, τότε πώς σχηματίσθηκε;

Οι επιστήμονες έκαναν λόγο για «ένα γαλαξία απόλυτο μυστήριο, που δεν προβλέπεται από καμία θεωρία, τα πάντα πάνω του είναι παράξενα. Είναι τελείως άγνωστο πώς είναι δυνατό να σχηματισθεί ένας τέτοιος γαλαξίας». Δεν αποκλείουν πλέον ότι πιθανώς υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για να δημιουργηθεί ένας γαλαξίας και όχι μόνο ξεκινώντας από ένα πυρήνα σκοτεινής ύλης.

Οι αστρονόμοι θα ψάξουν μήπως βρουν και άλλους τέτοιους γαλαξίες στο σύμπαν. Ήδη έχουν υποψίες για τρεις, τους οποίους θα παρατηρήσουν καλύτερα

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αναζητώντας την κοσμική πηγή του νερού

Το πώς γεννιέται το νερό στο Σύμπαν θα αναζητήσουν οι επιστήμονες με το νέο τηλεσκόπιο


Το νερό αποτελεί ως γνωστόν τον πιο καθοριστικό παράγοντα για την ύπαρξη της ζωής, όπως τουλάχιστον εμείς τη γνωρίζουμε. Πώς μπορούμε να φτιάξουμε νερό; Η δημιουργία νερού απαιτεί περισσότερα πράγματα από το να αναμείξουμε απλά υδρογόνο με οξυγόνο.

Απαιτεί σύμφωνα με τους επιστήμονες τις ειδικές συνθήκες που υπάρχουν στο εσωτερικό ψυχρών μοριακών νεφών στο Διάστημα τα οποία περιβάλλονται από κοσμική σκόνη, η οποία εμποδίζει την είσοδο στο νέφος του υπεριώδους φωτός, γεγονός που επιτρέπει να γίνονται απρόσκοπτα διάφορες χημικές διεργασίες.

Τα μοριακά νέφη αποτελούν τα κοσμικά μαιευτήρια μέσα στα οποία γεννιούνται και αναπτύσσονται τα άστρα. Επίσης τα μοριακά νέφη θεωρούνται οι μεγαλύτερες «δεξαμενές» νερού στο Σύμπαν.


Οπως ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες η NASA, το πανίσχυρο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb που κατασκευάζει η αμερικανική διαστημική υπηρεσία θα προσπαθήσει να διεισδύσει στο εσωτερικό των μοριακών νεφών και να συλλέξει στοιχεία για τις διεργασίες δημιουργίας του νερού.



Το James Webb θεωρείται ως ο διάδοχος του πατριάρχη των διαστημικών τηλεσκοπίων, του Hubble, το οποίο επί τρεις δεκαετίες συνεχίζει να διευρύνει τις γνώσεις και τους ορίζοντές μας στο Σύμπαν. Σε αντίθεση με το Hubble, το οποίο ήταν σχεδιασμένο να βλέπει κυρίως στο ορατό μέρος του φάσματος, το James Webb σχεδιάστηκε για παρατηρήσεις στο υπέρυθρο φάσμα. Το υπέρυθρο φως διαπερνά τα σύννεφα σκόνης και αερίου που κρύβουν πολλά σώματα στον ουρανό.

Το James Webb θα μπορέσει έτσι να δει το φως των πρώτων άστρων που άναψαν στο Σύμπαν, μόλις 600 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Εκρηξη.


Θα παρατηρήσει επίσης άστρα να γεννιούνται μέσα σε σύννεφα υδρογόνου, θα μελετήσει τους πρώτους γαλαξίες και την εξέλιξή τους, και θα αναζητήσει πλανήτες με ατμόσφαιρες που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τη ζωή.


To πιο «μαύρο» νερό

Πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι δεν είναι μόνο τα μοριακά νέφη πηγές δημιουργίας του νερού. Δύο ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες, επικεφαλής των οποίων ήταν επιστήμονες του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech) και της NASA, έκαναν μια εκπληκτική όσο και σχεδόν ασύλληπτη για τα δικά μας δεδομένα ανακάλυψη.

Οι ερευνητές εντόπισαν έναν μακρινό κβάζαρ (πυρήνας ενεργού γαλαξία), ο οποίος αντλεί ενέργεια από μια γιγάντια μαύρη τρύπα. Το τοπικό κοσμικό περιβάλλον επέτρεψε σύμφωνα με τους επιστήμονες την παραγωγή τεράστιων ποσοτήτων νερού. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, η ποσότητα του νερού που υπάρχει στη «δεξαμενή» που έχει δημιουργηθεί στο κβάζαρ περιέχει 140 τρισεκατομμύρια φορές περισσότερο νερό από όσο έχουν συνολικά οι ωκεανοί της Γης!


Το κβάζαρ που έχει λάβει την κωδική ονομασία APM 08279+525 βρίσκεται σε απόσταση 12 δισ. ετών φωτός, δηλαδή ο γαλαξίας στον οποίο βρίσκεται είναι από τους πρώτους που δημιουργήθηκαν στο Σύμπαν αν υπολογίσουμε ότι η Μεγάλη Εκρηξη έγινε πριν από περίπου 13,4 δισ. έτη και οι πρώτοι γαλαξίες εκτιμάται ότι άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια έτη αργότερα. Συνεπώς το νερό άρχισε να κάνει έντονη την παρουσία του από τις απαρχές της ύπαρξης του κόσμου.

Πηγη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ