Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.
Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).
«Δίνω έναν αριθμό βιβλίων που δεν είναι νοητό να μην υπάρχουν στην ατομική βιβλιοθήκη του δάσκαλου, προτού μπει στην τάξη. Πνευματική περιουσία στοιχειώδης αλλά βαρύτιμη. "Ακτινοβολία υποβάθρου", θα λέγανε οι κοσμολόγοι στη γλώσσα τους. Η επαφή μας με τα κείμενα αυτά ζητά να μοιάζει το δεσμό που έχει ο καθένας μας με στοιχεία όπως: η θάλασσα, το βουνό, η μουσική, το ταξίδι, η Κυριακή, η κουβέντα με το φίλο, η Αγορά, οι "υπαρκτικές ώρες" του προσώπου μας.
Α. Για τα Νέα Ελληνικά
1. Πολίτου Ν., Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού. 2. Σολωμού Δ., Άπαντα. Επιμέλεια – Σημειώσεις υπό Λίνου Πολίτη. Τόμοι 2 + Παράρτημα. 3. Καβάφη Κ., Ποιήματα. Επιμ. Γ. Π. Σαββίδη. Τόμοι 2. 4. Παπαδιαμάντη Α., Άπαντα. Επιμ. Τριανταφυλλόπουλου, Τόμοι 5. 5. Κορνάρου Β., Ερωτόκριτος. Εκδ. Ξανθουδίδη. 6. Χορτάτζη Γ., Ερωφίλη. 7. Κάλβου Α., Ωδαί, Εκδ. Ρ.Μ. Pontani. 8. Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα. Εισαγωγή Γ. Βλαχογιάννη, βιβλία 4 με Πρόλογο και Επίλογο. 9. Μυριβήλη Σ., α’) Η ζωή εν τάφω β’) Ο Βασίλης ο Αρβανίτης γ’) Η Παναγιά η Γοργόνα 10. Βάρναλη Κ., α΄) Το φως που καίει β’) Σκλάβοι πολιορκημένοι γ’) Ποιήματα δ’) Η αληθινή απολογία του Σωκράτη. 11. Σεφέρη Γ., α’) Δοκιμές. Τόμοι 2 β’) Ποιήματα γ’) Έξι νύχτες στην Ακρόπολη 12. Παλαμά Κ., α’) Τρισεύγενη β’) Θάνατος Παλικαριού γ’) Ο δωδεκάλογος του Γύφτου 13. Καζαντζάκη Ν., α’) Βίος και πολιτεία τον Αλέξη Ζορμπά. β’) Αναφορά στο Γκρέκο 14. Ελύτη Ο., α’) Έξη και μία τύψεις για τον ουρανό β’) Το Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη Ομορφιά. γ’) Το άξιον εστί δ’) Άσμα ηρωικό και πένθιμο ε’) Προσανατολισμοί. 15. Ανωνύμου, Ελληνική Νομαρχία. 16. Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα. Καταγραφή Τερτσέτη. 17. Βυζαντίου Δ., Βαβυλωνία. 18. Ροΐδη Ε., Πάπισσα Ιωάννα. 19. Φωτιάδη Δ., Καραϊσκάκης. 20. Καρυωτάκη Κ., Άπαντα. Επιμ. Γ.Π. Σαββίδη. Τόμοι 2. 21. Κονδυλάκης Ι., Ο Πατούχας 22. Εμπειρίκου Α., α’) Οκτάνα β’) Υψικάμινος γ’) Ενδοχώρα 23. Σικελιανού Α., Αντίδωρο (Επιτομή) 24. Ψυχάρη Γ., Το ταξίδι μου. 25. Αποστολάκη Γ., Η ποίηση στη ζωή μας. 26. Δημαρά Κ.Θ., Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. 27. Περάνθη Μ., Μεγάλη Ελληνική Ανθολογία της ποιήσεως. Από την Άλωση ως σήμερα. 28. Παπαρρηγοπούλου Κ., Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. 29. Εκδοτική Αθηνών, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. 30. Εκδοτική Αθηνών, Ελληνική Μυθολογία. _____________________ Β. Για τα Αρχαία Ελληνικά
31. Όμηρος α’) Iliad. Εκδ. Allen-Monro. 2 τόμοι Οξφόρδη. β’) Odyssey. Εκδ. Allen. 2 τόμοι. Οξφόρδη. γ’) Hymni. Εκδ. Allen. 1 τόμος. Οξφόρδη. δ’) Ιλιάδα-Όδύσσεια. Μετάφρ. Καζαντζάκη-Κακριδή. ε’) Οδύσσεια. Μετάφρ. Ζ. Σίδερη. 32. Ησίοδος α’) Theogonia, Opera et dies. Εκδ. Solmen. Οξφόρδη. β’) Άπαντα. Εισαγωγή - κείμενο - σχόλια - κριτικό υπόμνημα υπό Κ. Σίττλ. 33. Προσωκρατικοί Die Fragmente der Vorsokratiker, Εκδ. Diels-Kranz. 2 τόμοι. 34. Πίνδαρος α’) Carmina. Εκδ. Bowra. Οξφόρδη. β’) Επίνικοι. Μετάφρ. Θ. Βορέα. 4 τόμοι. 35. Λυρικοί. Lyrica Graeca selecta. Εκδ. Page, Οξφόρδη. 36. Αισχύλος α’) Septem Tragoediae. Εκδ. Murray, Οξφόρδη. β’) Οι τραγωδίες του Αισχύλου. Μετάφρ. Γ. Γρυπάρη, 2 τόμοι. 37. Σοφοκλής α’) Fabulae. Εκδ. Pearson, Οξφόρδη. β’) Οι τραγωδίες του Σοφοκλέους. Μετάφρ. Γ. Γρυπάρη, 2 τόμοι. 38. Ευριπίδης α’) Fabulae. Εκδ. Murray, 3 τόμοι. Οξφόρδη. 39. Αριστοφάνης α’) Comediae. Εκδ. Hall-Gelbert, τόμοι 3, Οξφόρδη. β’) Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη, Μετάφρ. Θ. Σταύρου. 40. Ηρόδοτος α’) Historiae. Εκδ. Hude. 2 τόμοι. Οξφόρδη. β’) Ιστορίαι. Μετάφρ. Α. Βλάχου. 3 τόμοι. 41. Θουκυδίδης α’) Ξυγγραφή. Εκδ. Stuart-Jones και Powell. 2 τόμοι. Οξφόρδη β’) Ιστορία. Μετάφρ. Ελ. Βενιζέλου. 42. Ξενοφών Opera. Εκδ. Marchant, 5 τόμοι. Οξφόρδη. 43. Πλάτων α’) Opera. Εκδ. Burnet, 5 τόμοι. Οξφόρδη. β’) Συμπόσιον υπό Ι. Συκουτρή. γ’) Πολιτεία υπό Κ. Γεωργούλη. δ’) Φαίδρος υπό Ι. Θεοδωρακόπουλου. 44. Αριστοτέλης α’) Τα μετά τα Φυσικά. Εκδ. Jaeger. Οξφόρδη. β’) Τα μετά τα Φυσικά. Μετάφρ. Κ. Γεωργούλη. γ’) Περί Ποιητικής υπό Συκουτρή-Μενάρδου. δ’) Γεωργούλη Κ., Αριστοτέλης ο Σταγιρίτης. 45. Πλούταρχος α’) Βίοι παράλληλοι. Εκδ. Sintenis. 5 τόμοι. Λειψία. β’) Βίοι παράλληλοι. Βιβλιοθήκη Ζαχαρόπουλου. 5 τόμοι (οι μισοί βιογραφούμενοι). 46. Λουκιανός α’) Opera. Εκδ. Macleod. 4 τόμοι. Οξφόρδη. β’) Άπαντα. Μετάφρ. Ι. Κονδυλάκη. 47. Επίκουρος, Θεοδωρίδη Χ., Επίκουρος. Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου. 48. Λουκρήτιος. Περί της φύσεως των πραγμάτων. Μετάφρ. Κ. Θεοτόκη. 49. Liddel-Scott, Μέγα λεξικόν της ελληνικής γλώσσης. Μετάφρ. Μόσχου – Κωνσταντινίδου. 5 τόμοι. 50. Σταματάκου Ι., Λεξικόν της αρχαίας ελληνικής γλώσσης. 51. Lesky A., Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Μετάφρ. Α. Τσοπανάκη. 52. Τσούντα Χ., Ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης.» _________________________ (Ο παραπάνω κατάλογος βιβλίων υπάρχει στο βιβλίο του "Τα Ελληνικά", σ. 187. Προσοχή: δεν αφορά μόνο τους δασκάλους, αλλά και τον καθένα από μας. Αν συμφωνείτε, κοινοποιήστε τον. Ευχαριστούμε)
Φέρνουμε σήμερα στο φως, για πρώτη φορά, ένα συγκλονιστικό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο. Τα πλάνα από την αποκάλυψη του τάφου του Δημήτρη Λιαντίνη το 2005 στον Ταΰγετο (από την ΕΜΑΚ και την αστυνομία), καθώς και τη φωνή του να απαγγέλει τον «Πραματευτή» του Γρυπάρη, έτσι όπως ο ίδιος κατέγραψε σε κασετόφωνο και βρέθηκε μέσα στη σπηλιά.
1η Ιουνίου 1998. 20 χρόνια χωρίς το δάσκαλο, το φίλο, τον πατέρα, τον Άνθρωπο. Τον στοχαστή που με την σιωπή του θανάτου του άφησε κραυγή διαμαρτυρίας, αλλά και διαθήκη κατάφασης και αισιοδοξίας που διαπνέει όλο το έργο του: «Ζήστε!» (Από το προσωπικό αρχείο του Δημήτρη Αλικάκου, συγγραφέα του «Λιαντίνης – Έζησα έρημος και ισχυρός, εκδ. Ελευθερουδάκη, 2η εμπλουτισμένη έκδοση -goo.gl/fM4XD3)
Ο Δημήτρης Λιαντίνης στην Αίγυπτο
Στις σελίδες που ακολουθούν θα επιχειρήσω να περιγράψω τη σχέση μου με το φαινόμενο «Δημήτρης Λιαντίνης», δηλαδή πότε και πώς ξεκίνησε, αλλά και πώς πορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια, δηλώνοντας εξ αρχής ότι τον ίδιο όχι μόνο δεν τον γνώρισα ποτέ, αλλά μού ήταν και εντελώς άγνωστος πριν εξαφανιστεί.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Αλικάκου «Έζησα Έρημος και Ισχυρός»
Γνωρίζοντας, ο αναγνώστης, αυτή τη σχέση και τα κίνητρά της, ίσως καταλάβει καλύτερα πώς προέκυψε αυτή η πρώτη βιογραφική προσέγγιση του άνδρα, αλλά και πιθανότατα θα κατανοήσει τις όποιες αδυναμίες που εντόπισε.
Τη 2η μέρα του Ιουνίου του 1998 πρωτάκουσα το όνομά του. Μια μέρα πριν, ο Λιαντίνης πήρε εκείνο το μονοπάτι που δεν έχει γυρισμό. Χάθηκε. «Πεθαίνω» έγραψε ο ίδιος.
Την εποχή εκείνη ήμουν ρεπόρτερ στον τ/σ Σκάι και χρεώθηκα, χωρίς να το θέλω, το θέμα της εξαφάνισής του. «Όχι πάλι με τους τρελούς...». Αυτή, θυμάμαι, ήταν η πρώτη αντίδρασή μου, η οποία βέβαια δε συγκίνησε καθόλου τον αρχισυντάκτη μου. Πόσο χαίρομαι, σήμερα, που δεν τον συγκίνησε...
Πήρα τον εικονολήπτη και βγήκαμε να κάνουμε το λεγόμενο «ρεπορτάζ». Πρώτη στάση στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, εκεί όπου δίδασκε, εκτός από το Πανεπιστήμιο. Όταν φτάσαμε, διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε ψυχή στο προαύλιο, και ο χώρος στάθμευσης ήταν άδειος - μόνο η καντίνα ήταν ανοιχτή. Η Μαρία της καντίνας μού είπε ότι τα μαθήματα τελείωσαν και οι σπουδαστές δεν είχαν λόγο να είναι εκεί. «Μόνο ένας καθηγητής είναι μέσα, κανείς άλλος». Κάτι ήταν και αυτό. Μπήκα στο γραφείο του, τον ρώτησα αν γνώριζε τον Λιαντίνη και αν θα ήθελε να μας μιλήσει. Δέχθηκε ευγενικά. Όμως η συνέντευξη ήταν σκέτη απογοήτευση. Μίλησε περίπου μισή ώρα, και όσο και αν προσπάθησα, μόνο 2-3 λεπτά ήταν κάπως «ωφέλιμα». Μόνο τόσα δηλαδή μίλησε για τον συνάδελφό του. Στα υπόλοιπα μας ενημέρωσε για άλλα, άσχετα με το θέμα. Μαζέψαμε τον εξοπλισμό και κατευθυνθήκαμε στο αυτοκίνητο. Λίγο πριν μπω μέσα είδα μια κοπέλα να διαβαίνει την πύλη. Φορούσε μαύρα. Περπατούσε αργά και με κατεβασμένο το κεφάλι. «Ωραία εικόνα! Να τον ξέρει άραγε;» σκέφτηκα. Την πλησίασα χωρίς την κάμερα και την ρώτησα αυτό ακριβώς.
«Αν ξέρω τον δάσκαλό μου με ρωτάτε; Ήταν μια ολόδροση σταγόνα ανθρώπου!».
Κωνσταντινούπολη, Μεγάλη του Γένους Σχολή. Εκδρομή Φιλ. Σχολής, Άνοιξη 1962
Έμεινα ενεός. Τα έβαλα με τον εαυτό μου. Ήταν ένα πιασάρικο «κιού» (τηλεοπτικός όρος-σύντομη δήλωση συνεντευξιαζόμενου) και ο κάμεραμαν ήταν στο αυτοκίνητο και κάπνιζε αμέριμνος. Σαν να μην ειπώθηκε ποτέ δηλαδή. Με ένα νεύμα κάλεσα τον συνάδελφο κοντά μου. «Μπορείτε να το ξαναπείτε ακριβώς έτσι όπως το είπατε;». Η Αρετή αντέδρασε: «Τι με περάσατε; Για θεατρίνα;», και συνέχισε: «Αν θέλετε να μάθετε ποιος ήταν ο Λιαντίνης να διαβάσετε το βιβλίο του» και βγάζει από την τσάντα της την Γκέμμα. «Τι; Έχει γράψει και βιβλίο;» ρώτησα με έκπληξη. «Όχι μόνο έχει γράψει, αλλά τα λέει όλα μέσα, ακόμα και για τον θάνατό του». «Όλα;».
Μαζί με τη μητέρα του Πολυτίμη
Φύγαμε από το Μαράσλειο με μια καλή συνέντευξη της Αρετής και το κυριότερο... με το βιβλίο στα χέρια μου που της το πήρα σχεδόν ψυχαναγκαστικά. Στο δρόμο προς το Φάληρο άρχισα να το ξεφυλλίζω και να διαβάζω σκόρπια και αποσπασματικά. «Βρε 'συ αυτός δεν είναι τρελός!» μονολόγησα, θυμάμαι. «Τι είπες;» με ρώτησε ο εικονολήπτης. «Τίποτα» του απάντησα.
Όταν φτάσαμε στο κανάλι έπρεπε να ενημερώσω για το υλικό που είχα και τις πληροφορίες. Ποιο υλικό και ποιες πληροφορίες; Το υλικό ήταν μιάμιση συνέντευξη και οι πληροφορίες ήταν... ένα βιβλίο. Έφτιαξα λοιπόν ένα βίντεο για το κεντρικό δελτίο ειδήσεων με αποσπάσματα από το βιβλίο του και εμβόλιμα υπήρχαν και οι συνεντεύξεις της Αρετής και μια φρασούλα του κυρίου καθηγητή. Αυτό ήταν! Όταν προβλήθηκε το βίντεο, έσπασε τα μηχανάκια της τηλεθέασης.
Φοιτητής στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής
Παρένθεση. Ακούγεται ίσως χυδαίο σήμερα, αλλά έτσι έγινε τότε. Ήταν τέτοιο το ενδιαφέρον -η περιέργεια, αν θέλετε- του κόσμου να μάθει λεπτομέρειες για την παράξενη αναγγελία θανάτου ενός καθηγητή πανεπιστημίου, που το «θέμα Λιαντίνης» καταγράφηκε ως ένα από αυτά που «πούλησε» όσο λίγα στην ιστορία της Ελληνικής τηλεόρασης. Βέβαια, στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το τρομερό 2005, το ενδιαφέρον μειώθηκε αισθητά, ωστόσο κάθε φορά που κάτι ή κάποιος έδινε την αφορμή, τα ΜΜΕ δεν έχαναν την ευκαιρία. Ήταν ένα θέμα με τεράστια δυναμική όσο συντηρούνταν το αίνιγμα της εξαφάνισης. Κλείνει η παρένθεση.
Δόκιμος Έφεδρος Ανθυπολογαχός των Τεθωρακισμένων
Λίγες μέρες αργότερα πήγα στο σπίτι της Αρετής και της παρέδωσα το βιβλίο που, σχεδόν, της είχα κλέψει. Δε χρειάστηκε ωστόσο να το αγοράσω στη συνέχεια. Την Γκέμμα -όπως και όλα του τα βιβλία- μου τη χάρισε η σύζυγός του.
Έπεσα με τα μούτρα σε αυτά. Όταν έπιασα, θυμάμαι, την Γκέμμα στα χέρια μου και άρχισα να τη διαβάζω, ένιωθα σε κάθε σελίδα την ανάγκη να μονολογήσω «αυτό δεν το είχα σκεφτεί, αλλά κι εγώ αυτό πιστεύω!». Μονότονα η ίδια διαπίστωση διαβάζοντας και τα άλλα βιβλία του. Περίεργο... ενώ ο στοχασμός του, σε πολλά σημεία, ήταν κάτι ξένο για μένα, είχα την αίσθηση ότι τον κουβάλαγα μέσα μου από παιδί, ήταν θαμμένος, και απλώς τον έφερε στο φως. Ο Λιαντίνης δεν μου άνοιξε ένα καινούριο κόσμο. Φώτισε τον δικό μου.
Μάθημα στην Ακρόπολη μαζί με τους φοιτητές του
Όλο το καλοκαίρι του 1998, αλλά και αργότερα, ασχολήθηκα σχεδόν αποκλειστικά με αυτό το θέμα. Πήγαινα στη δουλειά για να βρω ένα νέο στοιχείο, να ανακαλύψω μια πληροφορία, μια καινούρια μαρτυρία που θα με βοηθούσε να συνθέσω το βίντεο της ημέρας που θα έπαιζε στο κεντρικό δελτίο. Ακόμα και όταν το θέμα εξαντλήθηκε τηλεοπτικά, δε σταμάτησα. Συνέχισα την έρευνα. Ρωτούσα, συνεχώς ρωτούσα. Πρώτα τη σύζυγό του και στη συνέχεια τη μητέρα του, τα αδέρφια τον, τους συγγενείς του, τους φοιτητές του, όποιον έβρισκα μπροστά μου και είχε γνωρίσει τον Λιαντίνη.
Άρχιζα σιγά-σιγά να τον «χτίζω» μέσα μου. Πέρα από την εξαφάνισή του, αυτό με ενδιέφερε περισσότερο. Να γνωρίσω τον άνδρα που δεν γνώρισα. Το χαρακτήρα του, τις συνήθειές του, τα χόμπι του, τις αδυναμίες του, την καθημερινότητά του. Όλα. Ταυτόχρονα τον διάβαζα, τον άκουγα και τον έβλεπα, καθώς είχα ανακαλύψει αρκετό οπτικοακουστικό υλικό από ομιλίες και παραδόσεις μαθημάτων του, το οποίο από το 2003 και μετά, σταδιακά, δημοσιοποίησα ολόκληρο στο διαδίκτυο. Είχα πειστεί ότι ο Λιαντίνης δεν ήταν απλά ένα αστυνομικό μυστήριο, αλλά πολλά περισσότερα. Τα ΜΜΕ δεν ασχολούνταν πια με το θέμα, και όποτε το έκαναν ήταν στα πλαίσια του μυστηρίου-θρίλερ: «Πού είναι;», «Τι απέγινε;», «Μήπως ζει;».
Ζάκυνθος, Λόφος Στράνη, στο μνημείο του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού
Τον Ιούλιο του 2005 βρισκόμουν στην Καλαμάτα ως φιλοξενούμενος, μαζί με την οικογένειά μου, στο σπίτι της αδερφής μου. Το πρωί της 4ης του μηνός κατέβηκα μόνος στο λιμάνι να πιω καφέ και να διαβάσω εφημερίδα. Χτύπησε το τηλέφωνο. Η οθόνη του τηλεφώνου έγραφε «Γιώργος Νικολακάκος». Περίεργο. Δεν συνήθιζε να με παίρνει τηλέφωνο ο αδερφός του Λιαντίνη. Είχαν κλείσει επτά χρόνια. Το 1998, στα πλαίσια του ρεπορτάζ που έκανα είχα μάθει, και το είχα πει δημόσια, ότι «ο Παναγιώτης Νικολακάκος, ο ξάδελφος του Λιαντίνη είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει πού βρίσκεται ο καθηγητής. Έχει δώσει όμως όρκο να μην το αποκαλύψει πριν περάσουν επτά χρόνια». Αυτά ειπώθηκαν επί λέξει στην τηλεόραση τότε. Με το που μπήκε το κρίσιμο 2005 άρχισα να παίρνω στο τηλέφωνο τον Παναγιώτη. Ελάχιστες φορές μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Μία ή δύο τον Ιανουάριο, αλλά έκανε τον ανήξερο. Στη συνέχεια δεν το σήκωνε καθόλου, και στο χωριό του, τη Λιαντίνα, όταν κατέβαινε χανόταν. Δεν υποψιάστηκα, ομολογώ, τίποτα. Είχαν περάσει τα χρόνια και έδινα λίγες πια πιθανότητες να βρεθεί. Ίσως γιατί άρχιζα να πιστεύω ότι έτσι είναι καλύτερα για τον ίδιο. Το σενάριο «για πάντα αφανισμένος», έδινε μια άλλη διάσταση στο φαινόμενο. Έτσι πίστευα. Λάθεψα όμως.
Μπροστά στο Μοσχοφόρο-παλαιό Μουσείο Ακροπόλεως Όταν άκουσα τη φωνή του Γιώργου δεν υπήρχαν ούτε εισαγωγές ούτε τα γνωστά «τι κάνεις;». «Βρέθηκε ο Λιαντίνης!» (σπάνια τον αποκαλούσε «αδερφό»). Αυτές ήταν οι μόνες λέξεις που μου είπε στην αρχή. Ωστόσο δεν ταράχτηκα καθώς και άλλες φορές είχαν κυκλοφορήσει σενάρια (όχι ένα) ότι κάποιοι τον είχαν δει νεκρό (αλλά και ζωντανό) στο βουνό κι αλλού. Είχα κουραστεί να τα ακούω. Ένα βράδυ μάλιστα, που πληροφορήθηκα ότι «κάποιος τον βρήκε» (ένας κυνηγός, οδηγός του ΚΤΕΛ Σπάρτης), μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα την ίδια στιγμή στη Σπάρτη. Έφτασα ξημερώματα. Ρωτώντας 'δω και 'κει έπεσα σε έναν «αυτόπτη μάρτυρα» με... περίσσεια φαντασία. Γι' αυτό δεν ταράχτηκα με τη φράση του Γιώργου. Μάλιστα, θυμάμαι, του είπα «το έχουμε ξαναδεί το έργο βρε Γιώργο, μη τα πιστεύεις αυτά». Με σταθερή φωνή, αλλά συγκινημένος, δε θα ξεχάσω και τη δεύτερη κουβέντα του: «Είναι πάνω στον Ταΰγετο ο Παναγιώταρος και η Διοτίμα. Τον βρήκαν». Αυτά ήταν τα λόγια του και αμέσως το κλείσαμε με ένα ξερό «γειά».
Πάγωσα. Δεν είχα ξανανιώσει έτσι στη ζωή μου. Ο άνθρωπος που φώτισε τον κόσμο μου, έδινε εκείνη τη στιγμή την απόδειξη ότι είχε αφήσει τον δικό του. Δεν είχα ποτέ καμία αμφιβολία (εκτός από τους πρώτους μήνες της εξαφάνισής του που με είχε πείσει η γυναίκα του ότι ζει) πως ήταν νεκρός. Αλλά, άλλο να το πιστεύεις και άλλο να έρχεται η απόδειξη: νεκρός. Πόνεσα.
Γύρισα ενστικτωδώς το κεφάλι μου προς τον Ταΰγετο. Δεν μπορούσα να δω τίποτα, δεν υπήρχε να δω τίποτα από τέτοια απόσταση (έτσι κι αλλιώς το σημείο ανεύρεσης ήταν από την πλευρά της Λακωνίας). Δεν μπορούσα όμως να αφήσω τα μάτια μου από το βουνό. Δάκρυσα.
Λίγα λεπτά αργότερα έκανα ένα και μοναδικό τηλέφωνο. Στον άνθρωπο που γνώριζα ότι με μισούσε, όσο κανένας άλλος, και προσπάθησε άδικα να με βλάψει. Αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα την ανάγκη να του πω δυο λέξεις που λέμε στον τόπο μας τέτοιες στιγμές: «σας συλλυπούμαι». Πρόλαβα και τις είπα, πριν μου κλείσει το τηλέφωνο. Δε με πείραξε καθόλου, το αντίθετο, οι λέξεις που πρόλαβα να πω μου ελάφρωσαν την ψυχή.
Μάιος 1998, η τελευταία του φωτογραφία
Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα ακούσει ουκ ολίγες φορές από φίλους και γνωστούς «αφού έχεις τέτοιο ψώνιο με τον Λιαντίνη, γιατί δε γράφεις ένα βιβλίο;». Δεν απαντούσα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα να γράψω τίποτα γι' αυτόν τον άνθρωπο. Γνώριζα πολλά, αλλά δεν ένιωθα έτοιμος, κάτι με απωθούσε στην ιδέα ενός βιβλίου. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί δεν γνώριζα το τέλος. Είχε μείνει ένα κενό, που αν και με συνάρπαζε, ήταν κενό. Έλειπε ένα κομμάτι του παζλ και δεν είχα καμία διάθεση να το κάνω θρίλερ ή αστυνομικό μυθιστόρημα. Εκείνη τη μέρα συμπληρώθηκε. Εκείνη τη μέρα γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα ενός βιβλίου - τιμή στον άνδρα που τόσο είχε λοιδορηθεί από γνωστούς και αγνώστους. Μια ιδέα που πια δεν είχε γυρισμό. Τόσο έντονη ήταν.
Από τα μέσα Αυγούστου του 2005 έβαλα μπρος το εγχείρημα.
Έφτιαξα μια πρώτη λίστα ανθρώπων που θα μπορούσαν να μιλήσουν για τον Λιαντίνη, έβαλα ένα κασετοφωνάκι στην τσάντα και πήρα τους δρόμους. Ανυπέρβλητες οι δυσκολίες. Έπρεπε να βρω και να συνθέσω τα κομμάτια μιας ολόκληρης ζωής ενός ανθρώπου. Δεν υπήρχε βιβλιογραφία να με οδηγήσει, δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο η δυσπιστία των περισσότερων στο άκουσμα της φράσης «είμαι δημοσιογράφος και ερευνώ τη ζωή του Λιαντίνη». Και με το δίκιο τους. Κατανοώ απόλυτα τους ενδοιασμούς τους. Ήμουν ένας ξένος που μπήκε στη ζωή του ανθρώπου τους, του φίλου, του συγγενή, αλλά και στη δική τους ζωή. Έγινα φορτικός, πίεζα, τραβούσα την κουρτίνα να δω από πίσω. Ώρες-ώρες ένιωθα την ικανοποίηση του ερευνητή να υποχωρεί μπροστά στην ενοχή του απρόσκλητου και αδιάκριτου επισκέπτη. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημά μου ήταν το γεγονός ότι στα πρώτα βήματα της έρευνας απογοητεύτηκα. Ένιωσα ότι ήταν αδύνατον να καλύψω 56 χρόνια ζωής, χωρίς μάλιστα τη συνεργασία της οικογένειάς του (σύζυγος - κόρη). Να δώσω μια στοιχειώδη, έστω, εικόνα του ανθρώπου. Σκέφτηκα να τα παρατήσω.
Κάπου εκεί στάθηκα τυχερός. Δύο άνθρωποι, ο δίδυμος αδερφός και ο καλύτερος φίλος της νιότης του, είχαν ένα πολύτιμο υλικό. Την προσωπική τους αλληλογραφία μαζί του. Πρώτα έμαθα για την αλληλογραφία του δίδυμου που μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά. Μου το είπε ο ίδιος: «να 'ξερες πόσες επιστολές του έχω στο σπίτι μου...». «Στείλ' τες μου ή βγάλ' τες φωτοτυπία». «Τίποτα δεν κάνω απ' όλα αυτά. Έλα εδώ να τις πάρεις». Και πήγα. Δίχως να γνωρίζω εάν επρόκειτο για μια τυπική αλληλογραφία μεταξύ αδερφών ή κάτι περισσότερο. Και τι είδους «περισσότερο».
Μετά από μια εβδομάδα, έφτασα αργά το απόγευμα στο Τορόντο και την ίδια βραδιά τις πήρα στα χέρια μου όλες. Πήγα στο ξενοδοχείο και έπεσα με τα ρούχα στο κρεβάτι απ' την κούραση. Ξύπνησα στις 4 τα ξημερώματα (λόγω της διαφοράς της ώρας), έφτιαξα καφέ και με την κούπα στο χέρι κοίταζα έξω από την κουρτίνα την ερημιά της πόλης που ακόμα δεν είχε ξυπνήσει και σκεφτόμουν: «Πού ήμουν χθες βράδυ και που είμαι σήμερα... στην άλλη άκρη της γης... για μερικές κόλλες χαρτί..».
Κάθισα σε ένα γραφείο που είχε μέσα το δωμάτιο, πήρα στα χέρια μου τις επιστολές, που ήταν τυλιγμένες πρόχειρα με ένα λαστιχάκι, και άναψα τσιγάρο. Οι επιστολές ήταν τοποθετημένες κατά χρονολογική σειρά. Πήρα στην τύχη μια από τη μέση και τη διάβασα. Και μετά και άλλη και άλλη και άλλη... Η ανατολή του ήλιου με βρήκε διαβάζοντας την τελευταία του επιστολή. Δεν ήταν μια τυπική αλληλογραφία μεταξύ αδερφών. Ήταν η αγωνία, ο πόνος, οι χαρές, οι λύπες, τα λάθη, οι απογοητεύσεις μιας ολόκληρης ζωής. Έκλεισα τα μάτια, σήκωσα την τελευταία επιστολή και την έβαλα στο πρόσωπό μου παίρνοντας βαθιά ανάσα ανακούφισης.
Ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι κρατούσα στα χέρια μου το μελλοντικό βιβλίο. Ένιωσα έντονη την επιθυμία να καταγράψω τη στιγμή. Λίγα λεπτά αργότερα άκουσα να ανοίγει, από το διπλανό δωμάτιο μια πόρτα. Σηκώθηκα και άνοιξα τη δική μου. Ήταν ένας Γερμανός. Γρι αυτός ελληνικά, γρι εγώ γερμανικά. Στο τέλος, με τα νοήματα και με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι μου, κατάλαβε και πάτησε το κλικ.
Ερχόμενος στην Αθήνα, στάθηκα πάλι τυχερός. Ο «αδελφός» του στα φοιτητικά χρόνια, στο στρατό, αλλά και αργότερα, είχε φυλάξει τ’ αχνάρια του φίλου του. Όταν έμπαινα στο σπίτι του δεν το γνώριζα. Πήγα απλά για να καταγράψω τη μαρτυρία του. Μόλις πέρασα στο σαλόνι και κάθισα, μου είπε κοφτά θυμάμαι: «Η Λίτσα, η γυναίκα του φίλου μου, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως αν τύχει και μου ζητήσεις να σου μιλήσω για εκείνον, να σε πετάξω έξω από το σπίτι, γιατί σε περιέγραψε κάτι σαν τον διάολο μεταμορφωμένο...». «Διαλέξτε, και ευθύς θα αποχωρήσω» του είπα. Δε μίλησε. Σηκώθηκε από την καρέκλα και έλειψε για λίγο. Όταν επέστρεψε κρατούσε στα χέρια του ένα ντοσιέ. Τον άνοιξε και άδειασε τα γράμματα στο τραπέζι. «Πάρ' τα. Για να σε μισεί τόσο η Λίτσα, που την ξέρω όσο λίγοι, αξίζει τον κόπο να σε εμπιστευτώ». Διάβασα στα γρήγορα κάμποσες. Λυρισμός, ευαισθησία, κοφτερή λογική, πειθαρχία, τρικυμία, γαλήνη, γέλιο, δάκρυ. Μικρά διαμαντάκια, το ένα πιο λαμπερό από το άλλο. Κάπου εκεί βεβαιώθηκα ότι το βιβλίο θα βγει.
Με τις επιστολές του Στέφανου (του αδελφού), και με τις επιστολές του Μίλτου (του φίλου), είχα ανακαλύψει κάτι περισσότερο από αυτό το «περισσότερο» που ευχόμουν να βρω. Δεν ήταν μόνο οι αναφορές σε γεγονότα και κομβικά σημεία της ζωής του. Ήταν η αποκάλυψη του ίδιου από τον ίδιο. Έψαχνα τόσα χρόνια ανθρώπους να μου μιλήσουν για τον Λιαντίνη, και τελικά έπεσα πάνω στον Λιαντίνη να μιλάει για τον Λιαντίνη. Τι δώρο!
Λίγους μήνες αργότερα (τέλη Μαΐου του 2006) το «δώρο» πήρε τη μορφή βιβλίου. Στο νου μου, και τότε και τώρα, έχω πάντα τα λόγια του: «Είναι ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία του αληθινού ποιητή». Με αυτή τη γνώση προχώρησα στο «ασύλληπτο». Αναγκαία, η παρούσα έρευνα δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Μια δειλή προσπάθεια να περιγράψω το απερίγραπτο. Τη ζωή του ποιητή-στοχαστή.
Στις 29 Μαΐου (τρεις μέρες μετά την έκδοση του βιβλίου – α’ έκδοση) επικοινώνησε η κόρη του μαζί μου έπειτα από μια μακρά περίοδο σιωπής και εχθρικής στάσης απέναντί μου. «Παρακαλώ θέλω να σου μιλήσω από κοντά, και αν είναι δυνατόν σήμερα». Συναντηθήκαμε σε κάποια καφετέρια κοντά στο σπίτι της στην Κηφισιά. «Δημήτρη, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έγραφες τέτοιο βιβλίο για τον μπαμπά μου!». Αυτή ήταν η πρώτη της κουβέντα. Και η επόμενη αυτή: «Σου ζητώ να με συγχωρέσεις...» και δάκρυα κύλησαν από το πρόσωπό της.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 20/11/2006 όπου έγινε η παρουσίαση του βιβλίου στο αμφιθέατρο του Μαράσλειου Διδασκαλείου, στο μέρος όπου τον γνώρισαν χιλιάδες δάσκαλοι, είπα τα παρακάτω λόγια:
«Έγραψα αυτό το βιβλίο με τη γνώση ότι οι βιογραφίες γράφονται αρκετά χρόνια από την εποχή που έζησε ο βιογραφούμενος. Γνώριζα το ρίσκο που έπαιρνα. Άνθρωποι που δεν έχουν περάσει από το χωνευτήρι του χρόνου, όπως ο Λιαντίνης σαν ασχοληθείς μαζί τους δύο πράγματα μπορούν να συμβούν. Ή να γελοιοποιηθεί ο συγγραφέας ή να γελοιοποιήσει τον ήρωά του, ή και τα δύο. Η γελοιοποίηση του συγγραφέα δύναται να συμβεί αν ασχοληθεί με έναν ασήμαντο και τον υπερτιμήσει, ή με ένα σημαντικό και τον υποτιμήσει.
Και το ερώτημα που προκύπτει: ο Λιαντίνης ήταν σημαντικός ή όχι;
Στο ερώτημα αυτό που έθετα, πιστέψτε με, συχνά στον εαυτό μου, δεν έπαιρνα λογική απάντηση. Δεν είχα καμιά τυπική επιβεβαίωση ότι ο Λιαντίνης ήταν σπουδαίος. Γιατί απλά κανείς... σπουδαίος δεν είχε ασχοληθεί μαζί του. Κανένα βραβείο δεν του απονεμήθηκε μετά θάνατο. Καμία διάκριση δεν υπήρξε από το 1998 και μετά. Καμιά σοβαρή μελέτη δεν έγινε πάνω στο έργο του. Η σιωπή του λεγόμενου πνευματικού κόσμου, ήταν εκκωφαντική. Και ο θόρυβος της παραφιλολογίας ενοχλητικός.
Ήμουν μόνος λοιπόν. Εγώ και η επιθυμία μου. Εγώ και το ψώνιο μου. Εγώ και η πίστη μου ότι "όχι, δεν είναι αυτός που νομίζετε ότι είναι". Μέσα από αυτή τη γεμάτη έπαρση πίστη ξεκίνησα την έρευνά μου. Και καθώς έγραφα την τελευταία αράδα στο βιβλίο, αυτό ένιωθα.
Το έγραψα και θα το πω για όσους δεν το γνωρίζουν. Η οργή μου στάθηκε η αιτία αυτού του βιβλίου. Η οργή για μια εποχή που υποκλίνεται στο ασήμαντο και απαξιώνει το σημαντικό. Η οργή για έναν κόσμο που σταυρώνει την ομορφιά και αποθεώνει την ασχήμια. Η οργή για μια χώρα που δε λέει να κοιταχθεί στον καθρέπτη. Η οργή για τους ανθρώπους που δε σε κατάλαβαν, Δημήτρη Λιαντίνη.
Καθώς έγραφα το βιβλίο μεταμόρφωσα αυτήν την οργή σε πίκρα, σε ήρεμο παράπονο. Σταμάτησα να μιλάω, να διαμαρτύρομαι. Έπιασα κουβέντα μαζί του. Τον άκουγα με τις ώρες να με συμβουλεύει, να με απορρίπτει, να με ρίχνει κάτω, να μου απλώνει το χέρι να σηκωθώ. Τον άκουσα τέλος να μου λέει ότι η ευθύνη να αλλάξεις τον εαυτό σου είναι μεγαλύτερη από την ευθύνη να αλλάξεις τον κόσμο. Εκεί παραξενεύτηκα και ακόμα θυμάμαι την έκφρασή του όταν του είπα: “ΟΧΙ, ο κόσμος να αλλάξει Λιαντίνη!". "Καθώς θα αλλάζεις εσύ, θα αλλάζει και ο κόσμος, συνονόματε", μου είπε χαμογελώντας...»
Δέκα χρόνια αργότερα, και αφού απέσυρα το βιβλίο από την αγορά για περίπου τρία χρόνια, αποφάσισα να το ξαναεκδώσω, καθώς από το 2006 και μετά δεν σταμάτησα να ρωτάω και να βρίσκω. Νέες μαρτυρίες και στοιχεία για τη ζωή του έφτασαν στα χέρια μου.
«Το αληθινώτερο ποίημα στον γνήσιο ποιητή είναι η ίδια η ζωή του».
(Χάσμα Σεισμού, σελ 24)
Ναι, αλλά το είπαμε: αυτή η ζωή είναι «ασύλληπτη υπόθεση» να την καταγράψει κάποιος. Με αυτόν το φόβο εκπληρώνω την υπόσχεση της α έκδοσης: «το βιβλίο θα περιμένει να συμπληρωθεί», και προχωρώ στην παρούσα με την ειλικρινή ευχή: Η βιογραφία μακάρι να συμπληρωθεί. Από άλλον.
«Έζησα έρημος και ισχυρός. Λιαντίνης.-»
«Αν καμιά φορά με αδικήσουν και με κακομεταχειριστούν με βρισιές και αράβολες πράξεις -εμένα και ό,τι αγαπώ-, να το ξέρεις εσύ ότι είναι αδικία. Τόση μεγάλη αδικία και κακόψυχη πράξη όσο λιγώτερο είναι φανερή. Να το ξέρεις, φίλε, και ας μην το φωνάξεις, δε χρειάζεται. Η αλήθεια μισεί την υπεράσπιση». (Λιαντίνης)
Στις σελίδες που προηγήθηκαν δεν υπερασπίστηκα την αλήθεια του, αυτή υπάρχει εκεί έξω, στα βιβλία και στις διαλέξεις του. Υπερασπίστηκα τη δική μου αλήθεια που δεν είναι άλλη από λίγες λέξεις ευγνωμοσύνης:
Ο εγκέφαλος των εφήβων δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς σε περιοχές-κλειδιά, με αποτέλεσμα πολλές φορές τα παιδιά να μην αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα για τη ζωή τους
Οι έφηβοι γνωρίζουν πολύ καλά πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα οι Πανελλαδικές Εξετάσεις, ωστόσο αυτό δεν τους σταματά από το να καταβάλλουν ορισμένες φορές την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια. Η επιστήμη έρχεται τώρα να γίνει συνήγορος υπεράσπισης των εφηβικών συμπεριφορών, αναφέροντας ότι αυτές πιθανότατα οφείλονται στο ότι ο εγκέφαλος των εφήβων δεν έχει αναπτυχθεί αρκετά με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην αντιλαμβάνονται πόσο μεγάλα ρίσκα παίρνουν κάποιες φορές.
Το πείραμα του ρίσκου Την υπερασπιστική γραμμή «χάραξαν» πρόσφατα ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, οι οποίοι διεξήγαγαν το ακόλουθο πείραμα, όπως ανέφεραν στην επιθεώρηση «Nature Communications»: ζήτησαν από εφήβους και νεαρούς ενηλίκους, ηλικίας 13 ως 20 ετών, να παίξουν ένα παιχνίδι ενόσω υποβάλλονταν σε λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI), η οποία αποκαλύπτει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου σε πραγματικό χρόνο. Σε κάποιους γύρους του παιχνιδιού οι συμμετέχοντες μπορούσαν να κερδίσουν 20 σεντς για κάθε σωστή απάντηση, ενώ η κάθε λάθος απάντηση τους κόστιζε 10 σεντς. Υπήρχαν όμως στο παιχνίδι και κάποιοι γύροι μεγαλύτερου ρίσκου, στους οποίους κάθε σωστή απάντηση προσέφερε ένα δολάριο, ενώ κάθε λανθασμένη κόστιζε 50 σεντς.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εθελοντές είχαν καλύτερες επιδόσεις στους γύρους με το υψηλότερο ρίσκο, στους μικρότερους σε ηλικία συμμετέχοντες δεν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο - οι επιδόσεις τους παρέμεναν οι ίδιες, είτε το ρίσκο ήταν υψηλό είτε χαμηλό. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία, όσο μεγαλύτεροι ήταν οι εθελοντές τόσο καλύτερη ήταν η απόδοσή τους. «Ηταν άκρως ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ικανότητα να προσαρμόζονται η συμπεριφορά και η απόδοση ανάλογα με την πρόκληση που εμφανιζόταν κάθε φορά βελτιωνόταν σταδιακά, συμβαδίζοντας με την αύξηση της ηλικίας»ανέφερε η επικεφαλής της μελέτης, ερευνήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κάθριν Ινσελ.
Το δίκτυο-κλειδί στον εγκέφαλο
Οταν οι επιστήμονες παρακολούθησαν τη δραστηριότητα του εγκεφάλου των εθελοντών, ανακάλυψαν ότι η ικανότητα βελτίωσης της απόδοσής τους συνδεόταν άμεσα με την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους. Μάλιστα, βασικό ρόλο φάνηκε να παίζει μια περιοχή η οποία συνδέει τον φλοιό του εγκεφάλου με το ραβδωτό σώμα. Αυτό το δίκτυο εμπλέκεται στην επιβράβευση αλλά και στον έλεγχο της συμπεριφοράς και συνεχίζει να αναπτύσσεται έως τουλάχιστον την ηλικία των 25 ετών. Οσο πιο ανεπτυγμένο ήταν αυτό το δίκτυο στον εγκέφαλο τόσο καλύτερες ήταν οι επιδόσεις των εφήβων στο παιχνίδι, σημείωσε η κυρία Ινσελ.
Τα ευρήματα αυτά δίνουν μια καλή εξήγηση στο γιατί κάποιοι έφηβοι είναι τόσο χαλαροί όταν έρχονται αντιμέτωποι με επικίνδυνες καταστάσεις, σχολίασε η Κάθριν Κοέν Κάντοςαπό το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ στη Βρετανία. «Για παράδειγμα, οι έφηβοι είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγούν επικίνδυνα, ιδίως όταν κάποιος φίλος τους βρίσκεται κοντά». Απαιτείται αναθεώρηση του τρόπου εξέτασης στα σχολεία
Σύμφωνα με τον Στέφανο Παλμιντέρι από την Ecole Normale Superieure στο Παρίσι, τα σχολεία πρέπει να αναθεωρήσουν τον τρόπο που ελέγχουν τις επιδόσεις των εφήβων. «Η μελέτη μαρτυρεί ότι δεν είναι καλή ιδέα να αξιολογούνται οι σχολικές επιδόσεις σε μία μόνο εξέταση στο τέλος της χρονιάς. Μια καλύτερη ιδέα θα ήταν να υποβάλλονται οι έφηβοι μαθητές σε μια ποικιλία πιο μικρών εξετάσεων καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου».
Πάντως, τα νέα δεν είναι τελικά τόσο άσχημα (τουλάχιστον στο σύνολό τους) για τους εφήβους, προσέθεσε ο δρ Παλμιντέρι. «Μπορούμε να δούμε την άλλη όψη αυτού του νομίσματος. Το γεγονός ότι οι έφηβοι προσπαθούν εξίσου για να φέρουν εις πέρας καθήκοντα σημαντικά αλλά και ασήμαντα μεταφράζεται και στο ότι ασχολούνται με πολλά χόμπι. Αυτό είναι καλό, επιτρέποντάς τους να κατακτούν πολύπλοκες κοινωνικές δεξιότητες».
Μία μελέτη της NASA ανέπτυξε ένα εξειδικευμένο τεστ που επιτρέπει την καταγραφή της δημιουργικότητας του δυναμικού της που αποτελείται από τους εξυπνότερους ανθρώπους του πλανήτη και τα αποτελέσματα αυτού του ανορθόδοξου αλλά αποτελεσματικού τεστ κατέδειξαν πως η δημιουργικότητα του ανθρώπου κατά την παιδική ηλικία είναι πρωτοφανής, όμως εξαφανίζεται κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής του μέσα από το εδραιωμένο Εκπαιδευτικό Σύστημα.
Το τεστ πραγματοποιήθηκε σε 1.600 παιδιά ηλικίας μεταξύ 4-5 ετών και τα αποτελέσματα ήταν σοκαριστικά. Από το σύνολο των παιδιών που έκαναν το τέστ, το 98% εμφάνισε δείγματα ευφυίας που προσεγγίζουν την ιδιοφυία. Όπως ήταν λογικό η ομάδα που πραγματοποίησε τα τεστ, αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά 5 χρόνια αργότερα, ώστε να διαπιστώσει την ενδεχόμενη πρόοδο των παιδιών. Τα αποτελέσματα ήταν εξίσου σοκαριστικά, όμως για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Τα ίδια παιδιά που πλέον σχεδόν τελείωναν το δημοτικό εμφάνισαν ποσοστά 30% ευφυίας, κάτι που υποδηλώνει πως το 68% των παιδιών είχε χάσει την εξυπνάδα και την δημιουργικότητά του.
Πέντε χρόνια αργότερα, το ποσοστό αυτό έπεσε στο 12% μόλις! Η ομάδα συνέχισε το τεστ σε ενήλικους ηλικίας από 25 ετών και άνω ( με μέσο όρο ηλικίας τα 31) και έπειτα από αρκετές δοκιμές ανακάλυψε πως λιγότερο από το 2% των ενήλικων διαθέτει μυαλό με τάσεις ιδιοφυίας. Φυσικά υπάρχει πάντα η αμφισβήτηση τέτοιων δοκιμών, όμως η NASA επιβεβαίωσε πως τα τεστ έγιναν πάνω από ένα εκατομμύριο φορές.
Αυτή η μελέτη αποδεικνύει φανερά το γεγονός πως γεννιόμαστε με την δυνατότητα να μετατραπούμε αργότερα σε ιδιοφυή πλάσματα, όμως την στιγμή που εισερχόμαστε στο Εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό το ενδεχόμενο σχεδόν εξαυλώνεται! Φαίνεται πως το εδραιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα μέσο που μάλλον εξυπηρετεί κάποιο ανώτερο σκοπό,υποβαθμίζοντας την πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν την δυνατότητα να ξεχωρίσουν.
Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για τον τρόπο με τον οποίο εδραιώθηκε το σύστημα εκπαίδευσης ανά την υφήλιο, αλλά και τους «κακόβουλους» σκοπούς που εξυπηρετεί, μπορείτε να παρακολουθήσετε το εξαιρετικό Ισπανικό ντοκιμαντέρ «Η απαγορευμένη Εκπαίδευση | la educacion prohibida» που αναλύει σε βάθος το ζήτημα της καταπιεσμένης δημιουργικότητας και φαντασίας των παιδιών.
Αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον τα παιδιά αποτελούν την μεγαλύτερη ¨απειλή» για το εδραιωμένο διαβρωμένο σύστημα που κυβερνά τον κόσμο. Πρώτος στόχος λοιπόν είναι η ανεπτυγμένη φαντασία και η ακατάπαυστη έμπνευση και δημιουργικότητα των παιδιών, που δυνητικά μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο κατά την σωστή ενηλικίωση. Πως θα ξαναγίνουμε δημιουργικοί;
Η Δημιουργικότητα βρίσκεται ενσωματωμένη στον ανθρώπινο νου, και ιδιαίτερα η φαντασία. Το θετικό είναι πως η φαντασία μπορεί να καταπιεστεί, όμως δεν μπορεί να εξαλειφθεί ολοκληρωτικά. Το κυριότερο εργαλείο για ένα καθημερινό άνθρωπο είναι ο ύπνος, γιατί κάθε βράδυ το υποσυνείδητο επανενεργοποιεί το φαντασιακό πεδίο,βοηθώντας στην περαιτέρω ανάπτυξη της φαντασίας και της δημιουργικότητας.
Μερικές από τις πλέον αποτελεσματικές τεχνικές για την ανάπτυξη των καταπιεσμένων δυνατοτήτων του νου από το εκπαδευτικό σύστημα είναι η εξάσκηση του διαλογισμού, του φωτεινού ονείρου αλλά και της φυσικής άσκησης, πρακτικές που εξαλείφουν το στρες και το άγχος που κυριεύει το μυαλό εξαιτίας των κατασκευασμένων προβλημάτων της καθημερινότητας. Αυτές οι διεργασίες αναπτύσσουν επίσης μία λειτουργία που αποκαλείται «Νευρογένεση» που στην ουσία είναι η δημιουργία νέων εγκεφαλικών κυττάρων.
Ένα άλλο ενδιαφέρον εργαλείο για την ανάπτυξη της ευφυίας, της δημιουργικότητας και της φαντασίας είναι η αμφισβήτηση των εδραιωμένων συστημάτων. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως ότι συμβαίνει τριγύρω – οι τεχνητές ή μη κρίσεις του παγκόσμιου συστήματος – είναι αποτέλεσμα διαβρωμένων τεχνικών για την καταπίεση του ανθρώπου, και αυτό πρέπει όλοι να το γνωρίζουμε ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο στο μέλλον.
Γιατί το σύστημα αλλά και γενικότερα η πραγματικότητα πρωτίστως δημιουργείται στην φαντασία μας. και αυτή την στιγμή η φαντασία μας είναι δηλητηριασμένη με αρνητικές ιδέες και σκέψεις.
Πρέπει όλοι να τις αποτινάξουμε, και να εδραιώσουμε ένα νέο φωτεινό μέλλον, χωρίς παγιωμένες σκέψεις όπως αυτές που προβάλλονται στο Εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και αργότερα στο σύνολο της κοινωνίας. Μόνο έτσι ίσως κάποια στιγμή νιώσουμε πραγματικά ελεύθεροι. Αν θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση, θα πρέπει να εμπιστευτούμε την φαντασία μας.πηγη
Κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις βαρύτατες και μη αναστρέψιμες συνέπειες – Κίνδυνος αυτοκτονιών και ψυχιατρικών διαταραχών Σοκ προκαλεί σε κάθε σώφρονα η σκληρή επιστολή της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος – Ενωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων για το εγχείρημα της κυβέρνησης, και ειδικότερα του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή, να είναι επιτρεπτή η αλλαγή φύλου σε παιδιά που είναι στην κρίσιμη και καθοριστική για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους ηλικία της εφηβείας. Δηλαδή από 15 ετών και πάνω.
Οι παιδοψυχίατροι, οι καθ’ ύλην αρμόδιοι επιστήμονες, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στην κυβέρνηση για τις βαρύτατες και μη αναστρέψιμες συνέπειες από τη φυλομετάβαση στην ηλικία των 15 ετών που επιχειρεί να νομοθετήσει. Με αφορμή το νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στη Βουλή για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου κ.λπ., η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία την περασμένη Τετάρτη απέστειλε επιστολή τόσο στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή όσο και στον υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό. Στο άρθρο 3 του επίμαχου νομοσχεδίου προβλέπεται δυνατότητα αλλαγής φύλου και σε ανηλίκους «που έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους», εφόσον υπάρχει επιπλέον θετική γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου που θα συσταθεί για τον σκοπό αυτό στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών «Π. και Α. Κυριακού», με απόφαση του διοικητικού του συμβουλίου.
Η εν λόγω Εταιρεία κάνει ευθέως λόγο για υψηλή συννοσηρότητα κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας στις περιπτώσεις αλλαγής φύλου στην ηλικία των 15 ετών μέχρι την ενηλικίωση. Η συννοσηρότητα αυτή δεν υποχωρεί με την αλλαγή φύλου μέσω της ιατρικής διαδικασίας αλλαγής φύλου (ιατρικές επεμβάσεις). Την ίδια στιγμή επισημαίνει και την υψηλή δυσφορία που «εγκαθίσταται» στα άτομα αυτά, όπως και την πολύ υψηλή ψυχοπαθολογία που μπορεί να δημιουργηθεί.
Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, ως συννοσηρότητα ή διπλή διάγνωση ορίζεται η συνύπαρξη στο ίδιο άτομο μιας διαταραχής οφειλόμενης στη χρήση ψυχοδραστικής ουσίας και μιας άλλης ψυχιατρικής διαταραχής.
«Θεωρούμε καθήκον μας», υπογραμμίζει η Εταιρεία, «να εκφράσουμε την αντίθεσή μας για την επέκταση της δυνατότητας αλλαγής φύλου σε άτομα αυτής της ηλικίας (15 μέχρι την ενηλικίωση), ηλικία η οποία χαρακτηρίζεται από ρευστότητα της διαμορφούμενης ταυτότητας φύλου, καθώς και τις ανησυχίες μας ότι η εμπλοκή των εν λόγω νέων στη διαδικασία θα επιβαρύνει παρά θα βελτιώσει την ψυχική αποκατάσταση».
Οι παιδοψυχίατροι δεν κρύβουν ότι σε όλο αυτό τον συγκρουόμενο ψυχικό κόσμο των εφήβων οι οποίοι εκφράζουν τάσεις μετάβασης από το ένα φύλο στο άλλο δεν αποκλείεται να έχει συμβάλει και η ίδια η οικογένεια, που τώρα με το νομοσχέδιο Κοντονή καλείται να συναινέσει στην αλλαγή φύλου. Συγκεκριμένα, με την ξύλινη επιστημονική γλώσσα, η Εταιρεία υπογραμμίζει ότι «η προϋπόθεση συναίνεσης των γονέων δεν φαίνεται ικανή να αποτρέψει δυσμενείς εκβάσεις, καθώς είναι γνωστό ότι η επιμένουσα στην εφηβεία δυσφορία φύλου μπορεί να έχει τροφοδοτηθεί από γονεϊκή ανοχή ή και ενθάρρυνση». Επιπλέον, προσθέτουν, «η γονεϊκή ψυχοπαθολογία αποτελεί ένα από τα πλέον σταθερά ευρήματα και η πρώιμη μετάβαση σε κοινωνικούς ρόλους του άλλου φύλου θεωρείται πλέον βασικός παράγοντας διατήρησης και επιμονής της δυσφορίας φύλου». Σε άλλο σημείο τονίζεται ότι η σύγχρονη ιατρική βιβλιογραφία επισημαίνει «υψηλότερη ψυχοπαθολογία σε άτομα με ‘‘δυσφορία φύλου’’ σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, γεγονός που επισημάνθηκε και κατά τις εργασίες του πρόσφατου 10ου Πανελλήνιου Παιδοψυχιατρικού Συνεδρίου».
Δεν παραλείπει να επισημάνει τη μεγάλη πολυπλοκότητα που σημειώνεται στις περιπτώσεις διαταραχής της ταυτότητας φύλου ή δυσφορίας φύλου που παρουσιάζεται στην παιδική και την εφηβική ηλικία. Επίσης, υπογραμμίζει «τη σημασία συμμετοχής ειδικού γιατρού (με ειδική εκπαίδευση και γνώσεις) στις αποφάσεις ‘‘κοινωνικής μετάβασης’’» και επισημαίνει την ανάγκη αξιολόγησης «πιθανών δυσμενών ψυχολογικών και κοινωνικών εκβάσεων στη ζωή του ατόμου (ψυχική υγεία, φίλοι, οικογένεια, επάγγελμα, κοινωνικός ρόλος)».
Οπως εξηγεί η Εταιρεία, το θέμα της ταυτότητας φύλου αποτελεί αντικείμενο μελέτης της ψυχιατρικής και της παιδοψυχιατρικής ιατρικής ειδικότητας. Τόσο η διάγνωση όσο και η αντιμετώπιση αποτελούν πεδίο συζητήσεων μεταξύ επιστημονικών και κοινωνικών φορέων. Στην προσπάθειά τους οι παιδοψυχιάτροι να αποτρέψουν την επιχειρούμενη βλάβη σε μια αμφιταλαντευόμενη μερίδα εφήβων παραθέτουν εννέα αλλοδαπές μελέτες-συγγράμματα (βιβλιογραφία) για το θέμα της αλλαγής ταυτότητας φύλου στους εφήβους. Στην επιστολή της Εταιρείας, την οποία υπογράφουν ο πρόεδρός της, επίκουρος καθηγητής Παιδοψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, και η γενική γραμματέας Ευγενία Σουμάκη, επισημαίνεται ακόμη ότι οι γιατροί-μέλη της, αν και είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για την ψυχική υγεία των εφήβων, όχι μόνο δεν κλήθηκαν να εκφράσουν τις επιστημονικές απόψεις τους, αλλά και «διαφαίνεται η συμμετοχή των παιδοψυχιάτρων σε προβλεπόμενο ιατρικό συμβούλιο χωρίς να έχουμε ερωτηθεί».
«Τουφεκιές τον αέρα με τίμημα τις ζωές των παιδιών»
«Τουφεκιά στον αέρα» που σημαδεύει «τη ζωή παιδιών» αποτελεί, σύμφωνα με την κυρία Μαρία Γιαννακάκη, η επέκταση της ισχύος του νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου και σε άτομα ηλικίας από 15 ετών. Η γενική γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης, που ανέλαβε τον συντονισμό σύνταξης και διαβούλευσης των επίμαχων διατάξεων, προκειμένου να στηρίξει την παραπάνω φράση επικαλέστηκε πόρισμα παιδοψυχολόγων που μετείχαν στη διαβούλευση της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για την κατάρτιση του σχεδίου νόμου, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνεται πως η χώρα μας δεν έχει τις κατάλληλες δομές υποστήριξης ανηλίκων που μπαίνουν σε διαδικασία φυλομετάβασης.
Οι δηλώσεις της κυρίας Γιαννακάκη έγιναν τον περασμένο Μάιο προκειμένου να απορριφθούν τα αιτήματα της διεμφυλικής κοινότητας για ένταξη ανηλίκων στο νομοσχέδιο και δημιουργούν ισχυρό προβληματισμό τόσο για τη δική της σταθερότητα όσο κυρίως για την αρτιότητα της επιλογής του κ. Σταύρου Κοντονή να προχωρήσει την τελευταία στιγμή σε αλλαγή εντάσσοντας τους εφήβους στις διαδικασίες αλλαγής φύλου. Παράλληλα, έρχονται να επιβεβαιώσουν όχι μόνο την οργή της Εκκλησίας, αλλά και τις έντονες επιφυλάξεις της αντιπολίτευσης όπως και αρκετών βουλευτών της πλειοψηφίας για την ένταξη παιδιών στις ρυθμίσεις του επίμαχου σχεδίου νόμου.
Συγκεκριμένα, σε εκδήλωση που πραγματοποίησε το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ στις 30 Μαΐου 2017 με τίτλο «Ισότητα και ελευθερία σήμερα: Συζήτηση για τη νομική κατοχύρωση της ταυτότητας φύλου» η γενική γραμματέας του υπουργείου φέρεται, σύμφωνα με δημοσίευμα του left.gr που δεν έχει διαψευστεί, να λέει: «Το νομοσχέδιο είναι αποτέλεσμα εκτενούς και σε βάθος διαβούλευσης με την κοινότητα και ειδικούς. Το ζήτημα του αποκλεισμού των ανηλίκων οφείλεται στο πόρισμα παιδοψυχολόγων που συμμετείχαν στη διαβούλευση και στην έλλειψη κατάλληλων υποστηρικτικών δομών για ανηλίκους σε διαδικασία μετάβασης».
Επίσης, για τη συγκεκριμένη εκδήλωση, το περιοδικό «Antivirus» που απευθύνεται στην κοινότητα LGBTQ αναφέρει σε δημοσίευμα, που επίσης δεν έχει διαψευστεί, ότι στην ερώτηση «Να αποσυρθεί η διάταξη περί δικαιοπρακτικής ικανότητας για τα ανήλικα άτομα;», η κυρία Γιαννακάκη απάντησε ως εξής: «Η άσκηση πολλών ατομικών δικαιωμάτων απαιτεί ένα μίνιμουμ ωριμότητας, γι’ αυτό υπάρχει μια απαίτηση ως προς τη δικαιοπρακτική ικανότητα του ατόμου. Στη συζήτηση κατά τις συνεδριάσεις της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής μπήκαν και οι ορμονικές διαταραχές κατά την εφηβεία και οι παιδοψυχολόγοι που συμμετείχαν ζήτησαν να μπει ο συγκεκριμένος όρος με το κριτήριο του βέλτιστου συμφέροντος για το παιδί.
Το Σύνταγμα ορίζει το παιδί ως έναν ανώριμο πολίτη και όχι ως παρακολούθημα των γονιών του και είναι κάτι που το κατακτήσαμε ως χώρα από την αναθεώρηση του 1974. Οι παιδοψυχολόγοι θεώρησαν ότι είναι καλύτερα έτσι. Επίσης, είναι γεγονός ότι σε δύο χώρες της Ευρώπης τα όρια ηλικίας είναι τα 16 χρόνια και στην Ιρλανδία προτείνεται να μειωθεί στα 14. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε και πολύ ισχυρές υποστηρικτικές δομές, που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα και είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργηθούν υπό αυτές τις συνθήκες. Τουφεκιές στον αέρα δεν μπορούμε να κάνουμε με τις ζωές των παιδιών». Τι οδήγησε τον Στ. Κοντονή στην «τουφεκιά»;
Από τις 30 Μαΐου που η κυρία Γιαννακάκη έκανε τις παραπάνω δηλώσεις έως τον περασμένο Σεπτέμβριο δεν υπήρξαν μεταβολές των δεδομένων που να δικαιολογούν ανατροπές στις προωθούμενες διατάξεις, γι’ αυτό και στις 18/9 το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή εξαιρούσε τους ανήλικους. Ωστόσο, ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής αποφάσισε στις 3 Οκτωβρίου να προχωρήσει σε νομοτεχνική προσθήκη που προβλέπει ότι αλλαγή φύλου μπορούν να κάνουν και έφηβοι 15-16 ετών, αρκεί να υπάρχουν η σύμφωνη γνώμη γονέων και η γνωμοδότηση επιστημονικής επιτροπής που θα εδρεύει στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Οπως εξήγησε ο ίδιος, καταλυτικά για την απόφασή του λειτούργησε η τοποθέτηση μέλους της ομάδας «Υπερήφανοι Γονείς» κατά την ακρόαση των κοινωνικών φορέων στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή. Ο εκπρόσωπος γονέων με trans παιδιά είπε μεταξύ άλλων: «Αν το παιδί, για παράδειγμα, θέλει απλά να αλλάξει την κάρτα απεριορίστων διαδρομών και ο υπάλληλος τον ρωτάει, της αδελφής σου είναι; Οταν η ταυτότητά του λέει άλλα, στο σχολείο το φωνάζουν με άλλο όνομα, δεν ξέρω αν θα το αντέξει. Εγώ τρέμω που σας το λέω τώρα, φοβάσαι μήπως βρεις το παιδί σου κρεμασμένο από το κουρτινόξυλο. Μπορείς να περιμένεις μέχρι τα 17;». Πολιτική εμπλοκή με ΑΝ.ΕΛ. και Γ. Γεννιά
Πάντως, η «τουφεκιά» του κ. Κοντονή να νομοθετήσει κόντρα στο πόρισμα των παιδοψυχολόγων που, κατά την κυρία Γιαννακάκη, συνέστησαν τη μη ένταξη παιδιών στο σχέδιο νόμου ενίσχυσε τον εκνευρισμό των ΑΝ.ΕΛ. στην Κ.Ο., ενώ έφερε στην επιφάνεια ρήγματα που υπάρχουν και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Από τους 153 βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας έχουν ήδη ξεκαθαρίσει ότι θα καταψηφίσουν το άρθρο για τη φυλομετάβαση στο 15ο έτος σύσσωμοι οι 9 βουλευτές των ΑΝ.ΕΛ. και η κυρία Γεωργία Γεννιά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα δε με πληροφορίες, δεν αποκλείεται να υπάρξουν διαφοροποιήσεις και στο σύνολο των άρθρων που αφορούν την αλλαγή φύλου από τους Δημήτρη Καμμένο, Κώστα Κατσίκη, Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά και Βασίλη Κόκκαλη. Ωστόσο, η ηγεσία του υπουργείου προσδοκά στη στήριξη των Κοινοβουλευτικών Ομάδων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του Ποταμιού. Ιερή οργή από Εκκλησία και Αγιον Ορος
Την ίδια ώρα συνειδησιακές αναταράξεις σε αρκετά μέλη όλων των Κοινοβουλευτικών Ομάδων προκαλεί η σφοδρή αντίδραση του συνόλου της εκκλησιαστικής κοινότητας. Η Ιερά Σύνοδος απηύθυνε ύστατη έκκληση στο σύνολο του πολιτικού κόσμου να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και της αποστολής του, να αποσύρει το νομοσχέδιο και να δείξει ενδιαφέρον για την επίλυση των σοβαρότατων προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία. Υπογραμμίζει δε ότι «σε εποχή που η ανάγκη ταυτότητας και συνοχής αποτελεί ανάγκη εθνικής και πνευματικής επιβίωσης, η νομική κατοχύρωση της ρευστότητας της προσωπικής ταυτότητας είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει».Την απόσυρση του νομοσχεδίου ζητά και η Ιερά Κοινότητα Αγίου Ορους με επιστολή προς την εθνική αντιπροσωπία στην οποία σημειώνεται, μεταξύ άλλων, «Διερωτώμεθα ποιος Ορθόδοξος Βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων θα ψηφίση τοιούτον άνομον νομοσχέδιον […] Ισως μια απόσυρσις του νομοσχεδίου θα έδιδε την δυνατότητα της επανεξετάσεως και της περαιτέρω διαβουλεύσεως δια να εκφρασθή επαρκώς επί του θέματος η βούλησις του ελληνικού λαού». Πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Πάντως, το κλίμα που έχουν δημιουργήσει οι νομοθετικές πρωτοβουλίες του υπουργείου Δικαιοσύνης για την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης», αλλά και για τη φυλομετάβαση στα 15 έτη ίσως για πρώτη φορά αναδεικνύουν με τέτοια ένταση την ιδεολογική άβυσσο που χωρίζει τους κυβερνητικούς εταίρους, αλλά και τις αντιθέσεις εντός της Κ.Ο. της πλειοψηφίας. Στην πορεία μετάλλαξης που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, προκαλούνται αναταράξεις όταν εισάγονται μέτρα που ικανοποιούν την ατζέντα των «53+», αλλά προκαλούν την αντίδραση των «νοικοκυραίων» από την οποία αντλούν ψήφους οι υπόλοιποι «σύντροφοι».
Πάνω στη συγκεκριμένη εσωκομματική γραμμή που χωρίζει τους «53+» από τους υπόλοιπους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως θα διεξαχθούν και οι σφοδρές εσωκομματικές συγκρούσεις όταν έρθει η ώρα να αναμετρηθούν για την έδρα της εκλογικής τους περιφέρειας. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι η πασοκογενής Γεωργία Γεννιά, η οποία διαφωνεί με το ν/σ αλλαγής φύλου, αναδείχθηκε τελευταία στην Α’ Πειραιά έχοντας μπροστά της τους Θοδωρή Δρίτσα, Ελένη Σταματάκη και Κωστή Δουζίνα. Αρα αν θέλει να εκλεγεί βουλευτής, πρέπει να κοιτάξει προς «σκληρές» συνοικίες όπως είναι τα Μανιάτικα, όπου το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής. Να σημειωθεί ότι η κυρία Γεννιά εξέφρασε τη διαφωνία της με τη φυλομετάβαση στα 15 έτη ως εκπρόσωπος, όπως είπε, της κίνησης «Πράττω» στην οποία ηγείται ο κ. Νίκος Κοτζιάς και μετέχει ο κ. Νίκος Τόσκας. Αναφορικά με τους ΑΝ.ΕΛ., οι ρυθμίσεις προωθούνται σε μια περίοδο κατά την οποία η ηγεσία του κόμματος φέρεται διατεθειμένη να βάλει πλάτη στην αριστερή ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη που παρείχε στην πρόσφατη ψηφοφορία για σύσταση εξεταστικής επιτροπής κατά του κ. Πάνου Καμμένου. Ομως, τη στάση αυτή δεν φαίνεται να τη συμμερίζεται το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝ.ΕΛ., καθώς ορισμένοι θεωρούν ότι οι συγκεκριμένες επιλογές προκαλούν την οργή της εκλογικής βάσης του κόμματος και εντέλει την απώλεια κάθε πιθανότητας επανεκλογής τους.
Την ίδια ώρα, ζητήματα εσωτερικής συνεννόησης για τη στάση που θα κρατηθεί στην Ολομέλεια αναφορικά με τις επίμαχες διατάξεις αντιμετωπίζει και η Ν.Δ. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αποκλείεται να υπάρξουν κλυδωνισμοί στην περίπτωση που η ηγεσία του κόμματος επιλέξει άλλον δρόμο από την καταψήφιση ή την ψήφο κατά συνείδηση. Τέλος, η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι δηλώνουν ότι θα στηρίξουν το σύνολο του νομοσχεδίου, ενώ ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή θα καταψηφίσουν. Η «Τουρκική Ενωση Ξάνθης»
Εντονο παρασκήνιο με ενδοκυβερνητικούς διαγκωνισμούς για το περιεχόμενο της τροπολογίας που αφορά και την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης» διεξάγεται τα τελευταία 24ωρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ρύθμιση που προκάλεσε ισχυρούς κλυδωνισμούς στον κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναμένεται να επανακατατεθεί στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου το οποίο εισάγεται αύριο για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής και θα συνεχιστεί την Τρίτη με τη σχετική ψηφοφορία. Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, στα χέρια όλων των επιτελείων, κυβερνητικών και κομματικών, υπάρχει ενημερωτικό σημείωμα από πρώην στέλεχος της ηγεσίας του Αρείου Πάγου που τους ενημερώνει για το ιστορικό της υπόθεσης και τους επισημαίνει ότι η τροπολογία Κοντονή είναι αμφίβολης συνταγματικότητας γιατί κατ’ ουσίαν είναι αναμφισβήτητα φωτογραφική, καθώς αφορά μόνο την «Τουρκική Ενωση Ξάνθης», τον «Σύλλογο Νεολαίας Μειονότητας Ν. Εβρου» και τον «Πολιτιστικό Σύλλογο Τούρκων Γυναικών Ν. Ροδόπης». Ο ίδιος υπογραμμίζει τους άμεσους κινδύνους που θα προκαλέσει ενδεχόμενη ψήφιση της τροπολογίας κάνοντας λόγο, μεταξύ άλλων, για ουσιώδη βλάβη των δικαιωμάτων της χώρας με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης.
Προτείνει, τέλος, να αναζητηθεί τρόπος θέσπισης διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, που να αφορούν τη σύσταση σωματείων από θρησκευτικές μειονότητες, εναρμονισμένων με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), ώστε να δοθεί στους αιτούντες η δυνατότητα να υποβάλλουν άλλες αιτήσεις επί άλλης νομικής βάσης, μη καλυπτόμενης από το υπάρχον δεδικασμένο. Υπενθυμίζεται ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης είχε αναγκαστεί να αποσύρει την αρχική τροπολογία πριν από περίπου δύο εβδομάδες, καθώς δεν είχε τη δεδηλωμένη της Βουλής. Ο κ. Κοντονής είχε προαναγγείλει την επανακατάθεση της ρύθμισης μετά από ουσιαστική ενημέρωση όλων των κομμάτων ώστε να αρθούν οι όποιες αμφιβολίες.
Ωστόσο, έως την Παρασκευή δεν είχε ενημερώσει τους βουλευτές του κόμματός του που εκφράζουν επιφυλάξεις. Επίσης, παρά τη συνάντηση που έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου μεταξύ των κυρίων Τσίπρα, Καμμένου και Κοντονή, παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά, η ηγεσία των ΑΝ.ΕΛ. εμφανίζεται επιφυλακτική για το κατά πόσο η νέα ρύθμιση θα περιλαμβάνει τις παρατηρήσεις της.
Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Καμμένος έχει ζητήσει να προστεθούν στο τελικό κείμενο (στην αιτιολογική έκθεση και στη διάταξη) οι πρόνοιες της παρ. 2 του άρ. 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που περιλαμβάνει τους περιορισμούς για την άσκηση του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι όταν συντρέχουν ζητήματα εθνικής ασφάλειας κ.ά. Παράλληλα, βουλευτές και των δύο κυβερνητικών κομμάτων εκφράζουν ισχυρές διαφωνίες για την εσπευσμένη απόπειρα του υπουργείου να φέρει την παρούσα συγκυρία το ζήτημα στη Βουλή.
Ένα παιδί 15 ετών δια νόμου, απαγορεύεται να πιει, απαγορεύεται να καπνίσει, απαγορεύεται ακόμη και να ψηφίσει.
Ένα παιδί 15 ετών όμως επιτρέπεται να αποφασίσει εάν θα αλλάξει φύλο; Όταν βιολογικά το σώμα του δε έχει ολοκληρωθεί;
Είτε στράβα αρμενίζουμε ως κοινωνία διότι βλέπω αρκετούς υποστηρικτές, είτε βλέπω τελικά τα παιδιά ως παιδιά και όχι ως ενήλικες.
Θεωρώ πως η ηλικία που έθεσαν αφήνει νομικά παράθυρα στην «συναίνεση» ακραίων πράξεων. Εύχομαι να είμαι λάθος, αλλά όταν στην Δυτική Ευρώπη αυξάνουν ηλικιακά την προστασία, στην Ελλάδα για άλλη μια φορά οι πολιτικές εντυπώσεις είναι πιο σημαντικές από την λογική.
(Για να μην παρεξηγηθώ κανένα πρόβλημα δεν έχω να αλλάξει ένας ενήλικας το φύλο του).
Πρόσφατα αναφερθήκαμε σε μια παραθρησκευτική ομάδα που υποστηρίζει πως μεταφέρει θεϊκά μηνύματα. Η γυναίκα επικεφαλής (Χριστίνα Μανουηλίδου), υποστήριζε πως ήταν έγκυος στο νέο Μεσσία, ενώ το έταιρών της ήμισυ (Άρης – «Δαυίδ» Μπαντέλης), ισχυρίζεται πως είναι μετενσάρκωση του πρωτόπλαστου Αδάμ. Σήμερα επανερχόμαστε για να εξετάσουμε μια ανησυχητική πτυχή που έχει να κάνει με το πιθανό προσηλυτισμό παιδιών και γονέων.
Πρόσφατα, διαβάσαμε την παρακάτω ανάρτηση στο προφίλ του «αρχηγού» της οργάνωσης:
Ο κ. Μπαντέλης, παραδέχεται πως από το 2006, διδάσκει και κάνει διαλογισμούς. Όταν λέει διδάσκει, δεν εννοεί πως διδάσκει μαθηματικά που είναι η εξειδίκευσή του, αλλά τη «θεολογία» της παραθρησκευτικής του ομάδας (OVERMIND). Τουλάχιστον μέχρι το 2012, ο Μπαντέλης ήταν συνιδιοκτήτης των φροντιστηρίων «ΕΝΕΚΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ», υποκατάστημα του οποίου, λειτουργούσε στη σημερινή έδρα της OVERMIND, στη Γλυφάδα.
Οι «διδασκαλίες» λαμβάνουν χώρα στο χώρο του φροντιστηρίου, τουλάχιστον από το 2006, έως τα τέλη του 2012. Όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Μπαντέλης, «για να καλυφθεί η αλήθεια από το φόβο, τα ονόμαζα σεμινάρια» (εννοεί τις «διδασκαλίες»). Στις μέρες μας, το «άγιο» ζεύγος πλαισιώνεται από μερικές δεκάδες «πιστών» που παρακολουθούν τακτικά τις «προσευχές» στον ίδιο χώρο. Στην ιστοσελίδα των φροντιστηρίων ΕΝΕΚΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, υπάρχει μέχρι σήμερα ιστορικό των σεμιναρίων που διοργάνωνε ο κ. Μπαντέλης. Το ανησυχητικό είναι πως αυτά απευθυνόντουσαν σε γονείς και μαθητές.
Σε αυτά τα «σεμινάρια», εισηγητής είναι ο Μπαντέλης και όπως μπορείτε να δείτε, το περιεχόμενό τους, κάθε άλλο παρά εκπαιδευτικό μπορεί να χαρακτηριστεί. Για παράδειγμα, τον Νοέμβριο του 2012, έλαβε χώρα σεμινάριο με τίτλο «Οι φόβοι μας με ονοματεπώνυμο», στο οποίο οι συμμετέχοντες έπρεπε να καταβάλουν ένα ποσό της τάξεως των 10 ευρώ. Η θεματολογία, ξεφεύγει από αυτά που θα περίμενε να ακούσει κάποιος γονιός σε ένα φροντιστήριο και πραγματεύεται έννοιες όπως «ασυνείδητη συχνότητα», «νοητικά μοντέλα», ο φόβος και η διαχείρισή του κτλ. Οι ομοιότητες με τη σημερινή διδασκαλία της οργάνωσης, είναι πασιφανής. Αναλυτικά το σεμινάριο εδώ: 2sem2012
Ένα ακόμη παράδειγμα «εκπαιδευτικού» σεμιναρίου:
Όπως βλέπουμε, το περιεχόμενο των «σεμιναρίων» δεν έχει καμία σχέση με την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά επικεντρώνεται περισσότερο σε «μεταφυσικές» έννοιες. Προσοχή: Μιλάμε για ομιλίες που απευθύνονταν σε παιδιά – μαθητές του φροντιστηρίου. Σε ανάλογο μοτίβο κινούνταν και τα σεμινάρια που απευθύνονταν σε γονείς.
Από τα ανωτέρω και κυρίως από τις παραδοχές του ίδιου του κ. Μπαντέλη, είναι προφανές ότι στο χώρο ενός φροντιστηρίου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, λάμβαναν χώρα «διδασκαλίες» που πιθανότατα στόχευαν στο προσηλυτισμό παιδιών και γονέων. Ο Δαυίδ και η Χριστίνα, φορώντας πάντα λευκά ρούχα έχουν φτιάξει μια ιδιόμορφη κατάσταση όπου υποστηρίζουν πως βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με το Θεό όλη την ώρα και πως μεταφέρουν τα λεγόμενά του στο ποίμνιό τους. Όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο «Δαυίδ», χρησιμοποίησε την ιδιότητά του ως ιδιοκτήτης φροντιστηρίου μέσης εκπαίδευσης, για να κάνει «διδασκαλίες» σε μαθητές και γονείς. Αν και η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται από το Ελληνικό Σύνταγμα, υπάρχει σοβαρό ζήτημα όταν παρέχονται ψευδή και απατηλά στοιχεία σε ανυποψίαστους πολίτες και ειδικά σε νέους και ανήλικα παιδιά που εκ των πραγμάτων δεν έχουν συναίσθηση, ποιες θα είναι οι συνέπειες για τη ζωή τους, στην περίπτωση που θα ενταχθούν σε παραθρησκευτικές οργανώσεις όπως αυτή των Μπαντέλη – Μανουηλίδου.
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ και τις υποχρεώσεις του Μάρκου Αυρήλιου, το μεγάλο πρόβλημα είναι οι σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Εδώ, αν οι αντιλήψεις του είναι στωικές, η πρακτική του είναι περισσότερο χριστιανική. Όταν έχεις να κάνεις με παλιανθρώπους, σκέψου:
Πρώτα πρώτα, ποια είναι η σχέση μου μ’ αυτούς’ και πως όλοι έχουμε γεννηθεί ο ένας για χάρη του άλλου’ και κατά δεύτερο λόγο, ειδικά εγώ, έλαχε να μπω μπροστάρης τους, όπως το κριάρι στο κοπάδι ή ο ταύρος στην αγέλη. Ξεκίνα να προσεγγίζεις το ζήτημα από την εξής αρχή: Αν δεν ισχύει η ατομική φυσική θεωρία, τότε η Φύση είναι η δύναμη που διοικεί τα πάντα. Κι αν είναι έτσι, αυτό σημαίνει πως τα χειρότερα έχουν γεννηθεί για χάρη των ανώτερων’ και τα ανώτερα, το ένα για χάρη του άλλου.
Δεύτερο: φέρε με το νου σου, το πώς είναι τούτοι οι άνθρωποι στο τραπέζι, πώς είναι στο κρεβάτι και στην υπόλοιπη ζωή τους. Κυρίως, σε τι πράξεις τούς υποχρεώνουν οι ίδιες οι ιδέες και αρχές τους -και με πόση αλαζονεία δρουν.
Τρίτο: αναλογίσου ότι αν οι πράξεις τους είναι σωστές, εσύ δεν πρέπει να δυσανασχετείς. Αν όμως πέφτουν σε σφάλματα, είναι προφανές ότι δρουν εν αγνοία τους και αβούλητα. Γιατί κάθε ψυχή στερείται την αλήθεια χωρίς τη θέλησή της’ με τον ίδιο τρόπο, χωρίς τη θέλησή της στερείται τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει το καθετί σύμφωνα με την αξία του. Επομένως, στενοχωριούνται να ακούν πως είναι άδικοι, αγνώμονες και πλεονέκτες ή, μ’ ένα λόγο, άμαρτητικοΐ περί τους πλησίον.
Τέταρτο: αναλογίσου ότι και συ πέφτεις σε πολλά σφάλματα κι είσαι άλλος ένας σαν κι αυτούς. Κάποια σφάλματα μπορεί να μην τα κάνεις, έχεις όμως μια κλίση και προς αυτά -έστω και αν μένεις μακριά από δειλία, ή ματαιοδοξία ή κάποιο παρόμοιο ελάττωμα.
Πέμπτο: σκέψου ότι δεν μπορείς να ξέρεις με σιγουριά αν όντως αμαρτάνουν. Γιατί πολλές πράξεις γίνονται σύμφωνα με την οικονομία του κόσμου, και σε γενικές γραμμές πολλά πρέπει προηγουμένως να καταλάβει κανείς, ώστε να αποφαίνεται για τις πράξεις των άλλων ως κάποιος που κατέχει τα πράγματα σε βάθος.
Έκτο: όταν σε πιάνει μεγάλη αγανάκτηση ή θλίψη, αναλογίσου ότι η ανθρώπινη ζωή είναι μια στιγμή, και ότι ύστερα από λίγο όλοι μας θα κειτόμαστε νεκροί.
Έβδομο: δεν είναι οι πράξεις τους που με ενοχλούν‘ γιατί αυτές βρίσκονται μέσα στο δικό τους ηγεμονικό’ αυτό που με κάνει να ενοχλούμαι είναι οι δικές μου πεποιθήσεις. Ξεφορτώσου τες, λοιπόν, και παράτα με τη θέλησή σου την κριτική ενάντια σε πράξεις που τις βρίσκεις φοβερές, και πάει, έφυγε η οργή. Πώς θα τις ξεφορτωθείς; Αν λογαριάσεις ότι η πράξη του άλλου δεν είναι ντροπή δική σου, τότε -εκτός κι αν κακό είναι μόνο ό,τι ντροπιάζει—, το δίχως άλλο, πέφτεις κι εσύ σε πολλά σφάλματα και ληστής γίνεσαι και ικανός για όλα.
Όγδοο: σκέψου πόσο πιο ανυπόφορη είναι η οργή κι η θλίψη για τέτοια πράγματα, παρά τα ίδια τα πράγματα που μας εξοργίζουν και μας θλίβουν.
Ένατο: σκέψου ότι η καλοσύνη είναι ανίκητη, αν είναι γνήσια και όχι βεβιασμένο χαμόγελο ή υποκρισία. Τι μπορεί να σου κάνει ακόμα και ο πιο αλαζονικός άνθρωπος, αν παραμένεις καλοσυνάτος απέναντι του και, σε περίπτωση που σου δοθεί ευκαιρία, τον συμβουλεύεις με πραότητα και προσπαθείς ήσυχα να τον με-ταπείσεις την ώρα που πάει να σου κάνει κακό: «Μη, παιδί μου. Για άλλα πράγματα έχουμε γεννηθεί. Εγώ δεν θα πάθω κακό’ εσάθα κάνεις κακό στον εαυτό σου, παιδί μου». Και να του δείχνεις με λεπτότητα ότι γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, ότι ούτε οι μέλισσες δεν το κάνουν αυτό μήτε τα άλλα ζώα που ζουν κατά αγέλες. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς να τον υποβιβάζεις, αλλά με στοργή και δίχως πίκρα στην ψυχή’ όχι σα δάσκαλος’ ούτε για να σε θαυμάσουν οι γύρω, αλλά σαν να ’σασταν μόνοι οι δυο σας, κι ας είναι κι άλλοι μπροστά.
Αυτούς τους εννέα κανόνες κράτα τους στο μυαλό, θεώρησέ τους δώρα που σου έχουν χαρίσει οι Μούσες και αρχίνα επιτέλους να είσαι άνθρωπος εφ’ όρου ζωής. Και να προσέχεις: όχι μόνο να μην οργίζεσαι με τους άλλους μα και να μην τους κολακεύεις, γιατί και οι δύο στάσεις είναι αντικοινωνικές και επιβλαβείς. Όταν σε πιάνει οργή, αμέσως να σκέφτεσαι ότι ο θυμός δεν είναι ανδρεία. Και ότι η πραότητα όχι μόνο είναι πιο ανθρώπινη μα και πιο αντρίκια στάση’ και όποιος την έχει, ταυτόχρονα έχει και δύναμη και νεύρο και αντρειοσύνη. Όχι όποιος αγανακτεί και δυσανασχετεί, γιατί όσο πιο απαθής είσαι τόση περισσότερη δύναμη έχεις. Η οργή, όπως κι η λύπη, είναι ένδειξη αδυναμίας: και στις δυο περιπτώσεις, ο άνθρωπος έχει πληγωθεί και έχει ενδώσει.
Αν θες τώρα, πάρε και ένα δέκατο δώρο από τον Μουσηγέτη Απόλλωνα:
το να έχεις την αξίωση να μην αμαρτάνουν οι φαύλοι, είναι τρέλα, γιατί ζητάς κάτι αδύνατο. Όμως το να τους επιτρέπεις να είναι όπως είναι απέναντι στους άλλους και συγχρόνως να έχεις την αξίωση να είναι εντάξει με σένα, είναι αναισθησία και δεσποτισμός.
Από το πρωί της ημέρας να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου: σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό, τον φθονερό, τον ακοινώνητο. Τους συμβαίνουν αυτά επειδή αγνοούν το αγαθό και το κακό. Εγώ όμως, στοχάστηκα τη φύση του καλού, κι είδα ότι είναι ωραίο’ και τη φύση του κακού, κι είδα την ασχήμια του’ και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει, κι είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα αλλά από τον ίδιο Νου, και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο. Δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα. Επίσης δεν μπορώ να οργίζομαι μ’ ένα συγγενικό μου πρόσωπο ούτε να το μισώ.
Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και κάτω σειρά των δοντιών. Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλο είναι παρά φύσιν. Και η ουσία της αντίπραξης είναι η αγανάκτηση και η αποστροφή
Την τραγική εικόνα της δημόσιας υγείας αποκαλύπτει με τον πιο γλαφυρό τρόπο η κατάσταση που επικρατεί στο Παίδων Πεντέλης, καθώς ακυρώνονται σοβαρότατες ορθοπεδικές επεμβάσεις γιατί ξεπερνούν τον προϋπολογισμό του νοσοκομείου για το τρέχον έτος.
Όπως είπε στο star.gr η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη, η ιδιαίτερα ανησυχητική αυτή εξέλιξη έγινε γνωστή στην Ένωση από την ίδια τη διευθύντρια της ορθοπεδικής κλινικής του Παίδων Πεντέλης, Ιωάννα Πασπάτη, η οποία σε επιστολή της αναφέρει ότι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα.
«Η κυρία Πασπάτη στην επιστολή της προς την ΕΙΝΑΠ αναφέρει ότι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα στην ορθοπεδική κλινική του Παίδων Πεντέλης, καθώς ακυρώνονται πολύ σοβαρές επεμβάσεις, όπως σπονδυλοδεσίες, κ.α γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα για να αγοράσει το νοσοκομείο τα υλικά που χρειάζονται για τις επεμβάσεις αυτές», είπε η κυρία Παγώνη στο star.gr.
(Η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη)
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο προϋπολογισμός του Παίδων Πεντέλης για φέτος δεν ξεπερνά τα τρία εκατ. ευρώ και από αυτά μόνο 60.000 ευρώ αναλογούν στην ορθοπεδική κλινική για να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες της.
Μάλιστα η συγκεκριμένη κλινική αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά περιστατικά μικρών παιδιών, όπως η παραλυτική σκολίωση, ενώ οι χειρουργοί της κλινικής, επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα προχωρούν στην αναβολή των επεμβάσεων με τον αριθμό των παιδιών στη λίστα αναμονής να αγγίζει ήδη τα 12.
Όπως εξηγεί στο star.gr η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ το κόστος των υλικών για τέτοιες επεμβάσεις είναι ιδιαίτερα υψηλό.
«Τα υλικά για τις επεμβάσεις αυτές είναι πολύ ακριβά. Ενδεικτικά να σας πω ότι τα υλικά για τις σπονδυλοδεσίες κοστίζουν από 6.000 – 8.000 ευρώ για την κάθε περίπτωση», είπε.
Η ΕΙΝΑΠ έχει ήδη απευθυνθεί στο υπουργείο Υγείας και με επιστολή της ζητά από τον υπουργό κ. Ξανθό να δείξει την αναγκαία ευαισθησία και να δώσει τα χρήματα που χρειάζονται για να γίνουν οι επεμβάσεις αυτές.
«Τα παιδιατρικά τμήματα είναι πολύ ευαίσθητος χώρος και γι’ αυτό κινητοποιηθήκαμε, παροτρύνοντας το υπουργείο να δώσει λύση. Πιστεύω ότι ο υπουργός, επειδή ακριβώς πρόκειται για παιδιά θα ευαισθητοποιηθεί. Δεν πιστεύω ότι κανένας υπουργός όταν πρόκειται για παιδιά δεν δείχνει την πρέπουσα ευαισθησία», είπε η κυρία Παγώνη.
Η κατάσταση δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο , καθώς υπάρχει και απουσία αναισθησιολόγων στο Παίδων Πεντέλης με αποτέλεσμα να περιορίζεται κατά πολύ ο αριθμός των σοβαρών επεμβάσεων που γίνονται κάθε μήνα στο νοσοκομείο.
Επιστολή προς τους αρμοδίους συνέταξαν προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στους χώρους του ιδρύματος.
Οι φοιτητές καθημερινά αντικρίζουν χρήστες ναρκωτικών, ανθρώπους «άρρωστους», που αγωνιούν για τη δόση τους και στην αγανάκτησή τους μπορεί και να ληστέψουν.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», προ ημερών εντός του ΑΠΘ χρήστης μαχαίρωσε ελαφρά έναν άλλον, καθώς δεν τα βρήκαν στο μοίρασμα της δόσης.
Ειδικότερα, οι 471 φοιτητές αναφέρουν στην επιστολή: «Η παραβατικότητα, οι κλοπές, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η βία είναι πλέον καθημερινότητα για όσους περνάμε ένα μεγάλο μέρος της ημέρας σε αυτούς τους χώρους, ιδιαίτερα στην περιοχή της Πολυτεχνικής Σχολής. Από τα πιο απλά περιστατικά -όπως η διαρκής παρουσία μεγάλου αριθμού χρηστών ναρκωτικών σε χώρους του ιδρύματος π.χ. στο κυλικείο της σχολής- έως τα σοβαρά, δηλαδή την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών στους χώρους του πανεπιστημίου, και τα ακόμη κρισιμότερα, όπως ο θάνατος ανθρώπων εντός του πανεπιστημίου, όλα δημιουργούν αίσθηση μόνιμης ανασφάλειας και φόβου για το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας».
Οι 471 φοιτητές στην πλειονότητά τους προέρχονται από την Πολυτεχνική Σχολή, όπου άλλωστε εστιάζεται το πρόβλημα. «Η διακίνηση και χρήση ναρκωτικών αποτελεί καθημερινό φαινόμενο στο κυλικείο της σχολής, όπως και η παρενόχληση φοιτητών και φοιτητριών από τους εν λόγω παράνομους εμπόρους. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν πρόσφατα ότι ελήφθησαν φαίνεται να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα μέχρις στιγμής, καθώς το προσωπικό ασφαλείας αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της βιβλιοθηκαρίου των Μηχανολόγων Μηχανικών, η οποία δέχθηκε επίθεση εντός της βιβλιοθήκης τον Σεπτέμβριο του 2016, καθώς και το πολύ πρόσφατο περιστατικό με τη σορό κοπέλας που βρέθηκε σε χώρο της Πολυτεχνικής Σχολής νεκρή από υπερβολική δόση ναρκωτικών» προσθέτουν οι φοιτητές και τονίζουν: «Αρνούμαστε να προσερχόμαστε για μάθημα σε έναν χώρο όπου “ανθίζει” το εμπόριο ναρκωτικών, γεμάτο χρησιμοποιημένες σύριγγες».
Η επιστολή έχει αποσταλεί στον κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής Κωνσταντίνο-Βασίλειο Κατσάμπαλο και τον πρύτανη του ΑΠΘ Περικλή Μήτκα, οι οποίοι ενημέρωσαν τους τοπικούς παράγοντες (Δήμο, Περιφέρεια, ΕΛ.ΑΣ.). Άλλωστε, το πρόβλημα των ναρκωτικών είναι «μεταφερόμενο». Προ ετών και επί χρόνια, διακίνηση γινόταν στην πλατεία Χημείου εντός του ΑΠΘ.
Έπειτα από επιχείρηση, η «πιάτσα» έφυγε και κατέληξε στην πλατεία Ροτόντας, ενώ τώρα επέστρεψε εντός του ΑΠΘ. Η κίνηση των 471 φοιτητών έχει πολλαπλά μηνύματα. Είναι η πρώτη φορά που φοιτητές σε τέτοιο εύρος ζητούν επωνύμως τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση παραβατικών φαινομένων, χωρίς να φοβούνται ή να δηλώνουν αναρμόδιοι. Από τη μεριά του, ο κ. Μήτκας ανέφερε τη Δευτέρα στην «Καθημερινή» ότι έγινε σύσκεψη για το θέμα με φορείς της πόλης για αύξηση των μέτρων φύλαξης και ότι υπεγράφη σύμφωνο συνεργασίας με τον ΟΚΑΝΑ για από κοινού δράσεις για το πρόβλημα.
Ωστόσο, ήδη φέρεται να υπάρχουν αντιδράσεις από μειοψηφικές ομάδες που επικρίνουν την επιστολή ως προσπάθεια κατά του ασύλου. «Η αίσθηση ότι στο πανεπιστήμιο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογοδοτεί πρέπει να πάψει» παρατηρεί ο κ. Μήτκας. Πόσω μάλλον όταν η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ανοίγει εκ νέου θέμα ασύλου στα ΑΕΙ, αλλά ποιεί την νήσσαν όταν υπάρχει ζήτημα προστασίας του.
Ένα βίντεο που πρέπει να δείτε όλοι και σας αφορά απο την στιγμή που χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο.
Καθώς έχει δημιουργηθεί σχεδόν ένα καθημερινό φαινόμενο που καταλήγει στις περισσότερες περιπτώσεις σε διαφορά προβλήματα διαδικτυακής βίας/σεξουαλικής/απάτη κλπ ... Εκτός από αυτά στιγματίζετε και η ψυχολογίας σας δημιουργώντας ετσι διαφορές ανατροπές στην καθημερινότητα σας αποτρέποντας τον εαυτό σας να λειτουργεί και να μπορεί να ανταπεξέλθει σωστά στην καθημερινότητα φτάνοντας έτσι πολλές φορές στην κατάθλιψη στο αδιέξοδο έως και στην αυτοκτονία σε μικρότερες ηλικίες.
Μην το κάνεις μάστιγα λειτούργησε στο διαδίκτυο ορθά και εκμεταλλεύσου το σωστά...
Θέλεις να εισαχθείς στις Ανώτατες Πανεπιστημιακές Σχολές χωρίς εξετάσεις; Πάρε ένα όπλο, κάνε εμπόριο ναρκωτικών, εμπόριο όπλων,πυροβόλησε κατά πάντων, σκότωσε παιδιά και τότε έχεις ελπίδα να εισαχθείς στο Πανεπιστήμιο!
Αυτά ανακοινώθηκαν από την κυβερνητική επιτροπή που συνεδρίασε για την αντιμετώπιση του προβλήματος των Ρομά, αποτελούμενη εκ των Θεανώ Φωτίου, ο Πάνου Σκουρλέτη, ο Νίκου Τόσκα, Παύλου Πολάκη και ο Κώστα Γαβρόγλου.
Πιο συγκεκριμένα ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου προανήγγειλε την θεσμοθέτηση υποχρεωτικής λειτουργίας σχολής γονέων (εδώ θα γελάσουμε πολύ! Θα τους μαθαίνουν και πώς να βγάζουν τα παιδιά στα φανάρια και να επαιτούν;).
Είπε όμως και κάτι ακόμα το οποίο αναμένεται να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων:
«Μελετάμε και το νομικό καθεστώς ως προς τη δυνατότητα των μαθητών ρομά που παίρνουν απολυτήριο Λυκείου να εισάγονται σε ορισμένα ακαδημαϊκά τμήματα χωρίς εξετάσεις».
Πρόσθεσε μάλιστα ότι:
«Είναι ένα πακέτο μέτρων που θα μας πάει πολλά βηματα μπροστά».
Ο υπουργός παρουσίασε επίσης ρυθμίσεις σχετικά με την εντάξη των Ρομά στα σχολεία. «Θα μειωθεί ο αριθμός των μαθητών απο 25 σε 15 άτομα στα σχολεία που φοιτούν ρομά. Επίσης θα τοποθετηθεί κοινωνικός λειτουργός, για τη διαμεσολάβηση μεταξύ του σχολείου και της οικογένειας». Το τρίτο μέτρο ειναι η υποχρεωτική παρακολούθηση του ολοήμερου σχολείου.
Ο Πάνος Σκουρλέτης, προανήγγειλε προγράμματα για ένταξη των παιδιών των Ρομά στα σχολεία και προγράμμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, όπως επίσης και αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου για την οπλοκατοχή. «Δεν είναι τυχαίο γεγονός αυτό που έγινε. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής ετών. Δεν πρέπει όμως να στοχοποιούνται πολίτες. Επιδιώκουμε να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα όλων των πολιτών. Θα πρέπει άμεσα να πυκνώσει η αστυνομική παρουσία και να σπάσουν οι γκρίζες ζώνες στην περιοχή. Θα έχουμε ανοιχτούς και φωτισμένους δρόμους. Κανείς δεν μπορεί να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Θα πολεμήσουμε την παράνομη οπλοκατοχή».
Η Θεανώ Φωτίου από την άλλη, προανήγγειλε προγράμματα κοινωνικής ένταξης. «Στο Μενίδι εχουμε 6378 συμπολίτες που λαμβάνουν το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης. Το πρόγραμμα θα συνοδεύεται και ένα σύνολο δράσεων και υπηρεσιών απο τις οποίες θα ωφελούνται οι πληθυσμοί των Ρομά», ανέφερε η υπουργός. Και πρόσθεσε: «Τα παιδια Ρομα πρέπει να πηγαίνουν υποχρεωτικά στο σχολείο. Ενα κομμάτι ενηλίκων που δεν εχουν τελειώσει πρέπει να πάνε σε σχολεία δεύτερης ευκαιρίας γιατι αλλιώς δεν μπορούν να ενταχθούν στην εργασία. Σταματήσαμε τον διαγωνισμό για τα 120.000 γεύματα για να εντάξουμε τα σχολεία του Μενιδίου τα σχολικά γεύματα. Απο την 1η Οκτωβρίου θα έχουν ζεστά σχολικά γεύματα και εκει», πρόσθεσε.
Η πλατεία Συντάγματος ήταν φέτος το επίκεντρο του Athens Pride για πρώτη φορά στα 13 χρόνια ιστορίας του Athens Pride που έλαβε μέρος στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας
Ανάμεσα στα περίπτερα ξεχώρισε αυτό της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο έδωσε το παρών ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Νίκος Καρανίκας. Παρούσα για άλλη μια χρονιά σε Gay Pride ήταν και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Με το πανό της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ παρέλασε και ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. Στην πορεία και ο πρώην υπουργός Νίκος Φίλης.
Εξάλλου το φετινό κεντρικό σύνθημα ήταν “Είναι Θέμα Παιδείας”.
Το φετινό Athens Pride στήριξαν οι: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, η Φιλελεύθερη Συμμαχία και… το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, Ελλάδας με συνθήματα κατά του Τραμπ. Έλεος!
“Θέμα Παιδείας”, λοιπόν, είναι η καταπάτηση του ν. περί προσβολής της δημοσίας αιδούς με τις ευλογίες των αξιωματούχων της κυβέρνησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, τη συμμετοχή ομάδας αστυνομικών (όπου σημειώθηκε ένταση όταν κάποιοι από τους διαδηλωτές αντιλήφθηκαν την παρουσία τους με μήνυμα κατά των διακρίσεων, ενώ λίγο αργότερα οι διαδηλωτές έδιωξαν και το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ) και κομμάτων αντιπολίτευσης.
Εκτός κι αν αυτές οι εικόνες δεν προσβάλλουν την δημόσια αιδώ:
Για το κεντρικό μήνυμα «Θέμα Παιδείας» οι διοργανωτές να λένε ότι με αυτό τονίζεται ότι «η επαφή με το βίωμα του κάθε ατόμου μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για την επαναξιολόγηση των αρχών μας, την αμφισβήτηση των κοινωνικά κατασκευασμένων εννοιών και στερεοτύπων και τη σταδιακή ηθική πρόοδο της κοινωνίας μας». Επιδιώκεται «μια κοινωνία στην οποία αξίες, όπως η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και η αλληλεγγύη θα ιεραρχούνται ευνοϊκότερα. Μια κοινωνία που θα έχει μάθει να αποδέχεται και να σέβεται όλες τις σεξουαλικότητες, τα φύλα και τα σώματα, είναι μια κοινωνία με παιδεία».
Όλες; Και την παιδεραστία και την κτηνοβασία; Μήπως και όλες τις θρησκείες, μη δε εξαιρουμένου και του σατανισμού; Αλλιώς γιατί πάντα σ’ αυτές τις παρελάσεις εμφανίζονται προκλητικά και ουδείς ενοχλείται;
Ανάποδος σταυρός στο μέτωπο, εκεί που γίνεται το σύμβολο του σταυρού από τους ιερείς, γιατί είναι το κέντρο (τσάκρα) του Χριστού
Το ερώτημα που γεννάται εύλογα απ’ όλη αυτή την παρέλαση “υπερηφάνειας” είναι γιατί δεν ισχύει ο νόμος περί προσβολής δημοσίας αιδούς που θα ίσχυε για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που κάποιος βγαίνει γυμνός, ημίγυμνος, με προκλητικά και χυδαία πανό, και προκλητική συμπεριφορά;
Άρθρο 10 Η παράγραφος 2 του άρθρου 353 του Ποινικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής: “2. Όποιος εν γνώσει προσβάλλει βάναυσα την αιδώ άλλου με ακόλαστη πράξη που ενεργείται ενώπιόν του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών ή με χρηματική ποινή. Αν η πράξη του προηγούμενου εδαφίου ενεργείται ενώπιον προσώπου νεότερου των δεκαπέντε ετών τιμωρείται με φυλάκιση. Για την ποινική δίωξη των πράξεων αυτής της παραγράφου απαιτείται έγκληση.”
Συμπεριλαμβάνεται στον Νόμο για: Καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας, της πορνογραφίας ανηλίκων και γενικότερα της οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και αρωγή στα θύματα των πράξεων αυτών.
Αναλυτικά:
Αιδώς: Ο σεβασμός στα αρχαία ελληνικά/η ντροπή στα νέα ελληνικά
αιδώς η [eδós] Ο γεν. αιδούς, αιτ. αιδώ (χωρίς πληθ.) : (λόγ.) 1α. το συναίσθημα της ντροπής που προέρχεται ιδίως από καταπάτηση των ηθικών ή κοινωνικών κανόνων: H νεολαία συχνά κατηγορείται για έλλειψη σεμνότητας και αιδούς. ~, Aργείοι, (ως επίπληξη για τους Έλληνες) ντροπή σας! β. (νομ.) Προσβολή της αιδούς κάποιου / της δημοσίας αιδούς, για εκτέλεση άσεμνης ή ακόλαστης πράξης. 2. τα απόκρυφα μέρη του ανθρώπινου σώματος: Mε ένα απλό κομμάτι ύφασμα αντί για ρούχο γύρω από την αιδώ.
Ακολασία: 1. Η τέλεση ακόλαστων πράξεων 2. Η έλλειψη ηθικού φραγμού και η παράδοση στις ηδονές, ιδιαίτερα τις γενετήσιες
ακολασία η [akolasía]: τρόπος ζωής χωρίς ηθικούς φραγμούς, συνήθ. σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική συμπεριφορά, ακόλαστη ζωή: Άντρο ακολασίας, τόπος όπου γίνονται όργια. || (πληθ.) πράξεις ανήθικες: H ζωή του είναι γεμάτη ακολασίες.
ακόλαστος 1 -η -ο [akólastos]: α.που ζει μια ζωή γεμάτη ηδονές, χυδαίες απολαύσεις: Ένας ~ γέρος. β. που χαρακτηρίζει έναν ακόλαστο άνθρωπο, που ταιριάζει σε αυτόν: Aκόλαστη ζωή. Aκόλαστες επιθυμίες.
Ηδονή: 1. Η ευχαρίστηση που αισθανόμαστε, όταν ικανοποιούνται οι φυσικές-βιολογικές επιθυμίες, ανάγκες ή ορμές μας, ειδικότερα η έντονη σωματική ευχαρίστηση που αισθανόμαστε κατά τη διάρκεια της ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής μας
ηδονή η [iδoní]: 1. εξαιρετικά έντονη αισθησιακή απόλαυση που δημιουργείται από την ικανοποίηση ενστίκτων και ορμών: Είναι έκδοτος στις ηδονές. Ρίγη ηδονής. Θέλει να δοκιμάσει κάθε είδους ηδονές. Επιδίωξη της ηδονής. Επιρρεπής στις ηδονές. || Tι ~ένα καλό γεύμα! ΦΡ σκεύος* ηδονής. 2. ψυχική, ηθική ή πνευματική απόλαυση: H ~της εκδίκησης.
Χυδαίος: Ο πρόστυχος, μη ευπρεπής, συχνά προσβλητικός
χυδαίος -α -ο [xiδéos]: που τον χαρακτηρίζει η έλλειψη ηθικής και ευπρέπειας: ~άνθρωπος. Xυδαία συμπεριφορά. Έχει κάτι το χυδαίο επά νω του. Xυδαίες λέξεις / εκφράσεις / χειρονομίες, κυρίως αυτές που αναφέρονται στο σεξουαλικό τομέα. Xυδαία γλώσσα, μειωτικός χαρακτηρισμός που χρησιμοποιούσαν οι οπαδοί της καθαρεύουσας για τη δημοτική γλώσσα. || ~ υλισμός, απλοποίηση της θεωρίας του υλισμού.
Ηθική είναι κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται κυρίως με το ερώτημα ποιες ανθρώπινες πράξεις είναι αποδεκτές και ορθές, και ποιες ανάρμοστες και λανθασμένες Ηθική: Το σύνολο των θεσμοθετημένων κανόνων μιας κοινωνίας που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ατόμων με βάση το κοινωνικά αποδεκτό, το καλό και το κακό
Το να γνωρίζει κανείς την σημασία νόμων και λέξεων, είναι Θέμα Παιδείας! Και ξαναρωτάμε:
Ο ν. περί προσβολής της δημοσίας αιδούς δεν ισχύει για το Athens Pride;
Από τα χειρόγραφα του Νεύτωνος
