Φτιάχνοντας τον Εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο όλον.

Το αν θα λύσεις το πρόβλημα γίνεται μόνο αν θα κατανοήσεις την ύπαρξη του ιδίου του προβλήματος…αλλιώς δεν χρειάζεσαι προβληματισμούς. ”.».

Διαύγεια… Ονειρα… Αφύπνιση... (Ά ΜΕΡΟΣ).…

Το να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικότητα μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα όταν βρίσκεσαι ξύπνιος… ….

Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α ( 'Β ΜΕΡΟΣ )

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς 2012-2025, μια ιδανική στιγμή για την παγκοσμιοποίηση;;;

Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Χημικές ουρές (chemtrails) και αεροψεκασμοί: ένα Ελληνικό αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ



Χημικές ουρές (chemtrails) και αεροψεκασμοί: αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του zougla.gr









Τα ποτάμια της Ελλάδας: Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις και σπάνια τοπία



«…… Αλλά κατόπιν (η γη) με τον Ουρανό επλάγιασε και γέννησε τον βαθυστρόβιλο ᾽Ωκεανόν και την γλυκόθωρη Τηθύα˙και η Τηθύς εγέννησε στον ᾽Ωκεανόν, τους Ποταμούς με τα νερά τα γοργοστρόβιλα…»
(Ησιόδου Θεογονία, μετάφρ. Π. Λεκατσά).


Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι κάθε ποταμός είναι αέναος, αλλά και είναι θείος. Είναι και θεός που λατρευόταν με ιερά και βωμούς. Επίσης, θεωρούνταν οι πρωταρχικοί βασιλιάδες των περιοχών που διαβρέχουν. Αλλά, και πατέρες των ανθρώπινων φυλών που μεγάλωσαν κι απλωθήκανε στις όχθες τους. Μ’ αυτήν ακριβώς την έννοια απέδιδαν τιμές στον Ίναχο στο Άργος, στον Ασωπό και στον Κηφισό στη ΑττικοΒοιωτία, στον Πηνειό στη Θεσσαλία και σε αλλού.
Θεωρούσαν τους ποταμούς σαν τους ‘’τροφοδότες πατέρες της νιότης’’ και στα νερά τους βρίσκανε μια δύναμη κάθαρσης, ανάλογης με εκείνη που αναζητήσουν επισκεπτόμενοι τα ιερά του Απόλλωνα. Ο Ησίοδος αναφέρει χαρακτηριστικά:
‘’Μη διασχίζετε ποτέ τα νερά των ποταμών με το αιώνιό τους ρέμα, πριν να πείτε μια προσευχή, με τα μάτια προσηλωμένα στα εξαίσιά τους νάματα, πριν να βρέξετε τα χέρια σας στο ευχάριστό τους και καθάριο νερό’’.
Οι ποταμοί της χώρας μας αποτελούν όμως και θέμα των λαϊκών μας παραδόσεων. Θρύλοι θέλουν αλλόκοτα, μυστηριώδη πλάσματα να ζωντανεύουν στα καθαρά νερά τους.
Μια μικρή γεύση αυτών, αποτελούν τα ποτάμια θα σας παρουσιάσουμε στη συνέχεια.

Αλιάκμονας


Στη μυθολογία ο Αλιάκμονας ήταν ποτάμια θεότητα προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού της Μακεδονίας και κατά τον Ησίοδο ήταν γιός του Ωκεανού και της Πύθιας. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ήταν γιός του Παλαιστίνου και εγγονός του Ποσειδώνα.

Όταν έμαθε ο Παλαιστίνος ότι ο Αλιάκμονας σκοτώθηκε σε κάποια μάχη, έπεσε στον τότε ποταμό Καρμάνορα, ο οποίος από τότε ονομάστηκε Αλιάκμονας. Κατά μία άλλη παράδοση ο Πλούταρχος στο έργο του «περί ποταμών» αναφέρει ότι ένας βοσκός από την Τίρυνθα, ενώ έβοσκε το κοπάδι του στο Κοκκύγιο όρος είδε τυχαία το Δία.
Τότε ο βοσκός κυριεύτηκε από μανία και έπεσε στο ποταμό Καρμάνορα, ο οποίος μετονομάστηκε σε Αλιάκμονα.

Αλφειός


Ο σημαντικότερος ποταμός της Πελοποννήσου. Το όνομά του ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα «αλφάνω», που σημαίνει πλουτοδοτώ, προσφέρω πλούτο, εξ ου και η λέξη «τιμαλφή». Λατρευόταν κυρίως στην Ηλεία, Μεσσηνία και Αρκαδία. Κάποτε σκότωσε τον αδελφό του Κέρκαφο και τον καταδίωκαν οι Ερινύες. Φτάνοντας στον ποταμό Νίκτυμο, έπεσε μέσα κι από τότε πήρε το όνομά του.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός που αγάπησε την Αρεθούσα-νύμφη των πηγών και των δασών, αλλά εκείνη δεν τον ήθελε. Για να τον αποφύγει πήγε στην Ορτυγία, νησί κοντά στις Συρακούσες και μεταμορφώθηκε από την Άρτεμη σε πηγή πλούσια σε γάργαρο νερό.
Ο Αλφειός από τον μεγάλο του έρωτα μεταμορφώθηκε σε ισχυρό υποθαλάσσιο ποταμό, την ορμητικότητα του οποίου δεν μπόρεσε να εμποδίσει ούτε ο Αδρίας (Αδριατικό Πέλαγος) και μέσω των νερών της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, κοντά στην αγαπημένη του. Ο Όμηρος τον αποκαλεί «ΙΕΡΟΝ ΡΟΟΝ ΑΛΦΕΙΟΙΟ».

Αξιός ή Βαρδάρης


Οι αναφορές για τον Αξιό ξεκινούν από τα αρχαία χρόνια, ενώ πολλά είναι τα ονόματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για τις περιγραφές του. Στα ομηρικά έπη, ο Όμηρος τον αποκαλεί ‘’βαθυδίνην και ευρυρρέοντα’’ και τον περιγράφει ως ‘’κάλλιστον ύδωρ έχοντα’’, ενώ ο Ευριπίδης στις Βάκχες τον αποκαλεί ‘’ωκυρόαν’’, που σημαίνει αυτός που ρέει ορμητικά. Ο ποταμός Αξιός αναφέρεται με αυτό το όνομα από τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο και πολλούς άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Η λέξη Αξιός έχει μακεδονική ρίζα από το ‘’Αξός’’(Λεξικό Ησύχιου του Αλεξανδρέα) που σημαίνει δάσος εξαιτίας των παραποτάμιων δασών του. Κατά καιρούς, ο Αξιός απαντάται και ως ‘’Άξιος’’, ‘’Νόξειος’’ ή ‘’Αξειός’’.

Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή ότι ο ποταμός που διαρρέει τη γη της αρχαίας Παιονίας πήρε το όνομά του από τον μυθικό Αξιό, γενάρχη των Παιόνων βασιλιάδων. Οι κάτοικοι της περιοχής τον ξέρουν και ως ‘’Βαρδάρη’’, ονομασία που προέρχεται από το σλαβικό Vardar ή από το περσικό Βαρ Ντάρ που σημαίνει μεγάλο ποτάμι. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ηρόδοτο, στις εκβολές του Αξιού ή Βαρδάρη και του Λουδία, στρατοπέδευσαν πάνω από ένα εκατομμύριο Πέρσες στρατιώτες κατά τη δεύτερη εκστρατεία κατά των Ελλήνων, το 480 π.Χ. με αρχηγό τον Ξέρξη.

Άραχθος


Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ίναχος. Το όνομα Άραχθος έχει τη ρίζα του στο ρήμα «αράττω», δηλαδή χτυπάω με δύναμη, συντρίβω. Ως ποτάμιος θεός, ήταν γεννημένος στην Πίνδο. Ξυπνώντας κάποια μέρα συνειδητοποίησε ότι τα αδέρφια του, ο Αχελώος, ο Αλιάκμονας και ο Αωός ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Αχελώος και ο Πηνειός, είχαν αρχίσει το ταξίδι τους χωρίς εκείνον. Πάνω στη βιασύνη του ο Άραχθος, για να προλάβει τα αδέρφια του, παράσερνε θυμωμένος ότι έβρισκε στο δρόμο του προς τον Αμβρακικό κόλπο, όπου και πνίγηκε.
Σε κάποια άλλη εκδοχή, στην κορυφή του όρους Περιστέρι της Πίνδου, ζούσαν τρία αγαπημένα αδέλφια. Ο σοβαρός Άραχθος, η όμορφη Σαλαβρία (Πηνειός) και ο ατίθασος Άσπρος (Αχελώος). Ένα βράδυ η Σαλαβρία, κρυφά από τα αδέρφια της που κοιμόνταν, κατηφόρισε προς τον κάμπο για να συναντήσει κρυφά κάποιον από τους θεούς του Ολύμπου. Μάταια όμως. Απογοητευμένη κατευθύνθηκε προς τη γειτονική θάλασσα όπου και πνίγηκε. Ο Άσπρος όταν κατάλαβε ότι έλειπε η Σαλαβρία, ανησύχησε και ορμητικός όπως ήταν κατρακύλησε χωρίς σκέψη τα βουνά, ψάχνοντας την αδελφή του. Ο Άραχθος στενοχωρημένος για τα αδέρφια του που χάθηκαν, άρχισε να τριγυρνά την Ήπειρο για να τα βρει. Όταν κατάλαβε ότι έχασε οριστικά τα αδέλφια του, έπεσε στο Ιόνιο πέλαγος και πνίγηκε.

Ασωπός


Για την αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ασωπός ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Πηρούς ή του Δία και της Ευρυνόμης ή του Ωκεανού και της Τηθύος. Από το γάμο του με τη Μετόπη, κόρη του ποταμού και θεού Λάδωνα, απέκτησε δυο γιους, τον Ισμηνό και τον Πελάγοντα και πολλές κόρες, όπως τη Νεμέα, Θήβη, Σαλαμίνα, Κλεώνη, Τανάγρα, Εύβοια, Σινώπη, Πλάταια, Αίγινα, που όλες έδωσαν τα ονόματα τους σε πόλεις.

Επίσης, η ονομασία Ασωπός απαντάται σε πολλούς ποταμούς στην Κορινθία, στην Αττική και Βοιωτία, Λακωνία και αλλού.

Αχελώος


Ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Ελλάδας. Πηγάζει από την Πίνδο και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, έχοντας σχηματίσει με τις προσχώσεις του τα νησιά Εχινάδες. Η λαϊκότερη ονομασία του ποταμού είναι «Ασπροπόταμος» ή «Άσπρος». Η ονομασία αυτή μάλλον συνδέεται με την αφρισμένη εικόνα του ποταμού, κατά τους ανοιξιάτικους μήνες, όταν λιώνουν τα χιόνια ή με τα λευκά χαλίκια στις όχθες του και την άσπρη λάσπη που κατεβάζει το ρεύμα του.

Ο Όμηρος τοποθετεί τον Αχελώο πριν τον Ωκεανό. Οι θάλασσες, οι πηγές και τα νερά που πηγάζουν από τη γη προέρχονται από αυτόν. Στην Ιλιάδα θεωρούσε ανώτερο του Αχελώου μόνο τον Δία. Αντίθετα ο Ησίοδος τον συγκαταλέγει στα παιδιά της Τηθύος και του Ωκεανού. Κόρες του Αχελώου ήταν οι Σειρήνες, οι Νύμφες και πολλές άλλες πηγές (Κασταλία, Καλλιρρόη κ.ά.)
Ο Αχελώος είχε αρκετές μορφές. Συνήθως απεικονίζεται από τη μέση και κάτω σαν ψάρι, γενειοφόρος με κέρατα στο κεφάλι του. Άλλες μορφές του ποτάμιου θεού ήταν σαν φίδι, σαν ταύρος και σαν ανθρωπόμορφο ον με κεφάλι ταύρου, που από τα γένια του έτρεχαν πολλά νερά. Στις περισσότερες μορφές του ήταν ένα άσχημο τέρας.
Γνωστός είναι ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο Ηρακλής πάλεψε με τον Αχελώο για χάρη της Δηιάνειρας. Μετά από μεγάλη γιγαντομαχία ο Ηρακλής νίκησε τον Αχελώο, αφού του έσπασε το ένα κέρατο και τον έριξε στο χώμα. Από το αίμα που έπεφτε γεννήθηκαν οι Σειρήνες. Ο Αχελώος για να πάρει πίσω το κέρατο έδωσε σαν αντάλλαγμα στον Ηρακλή το κέρας της Αμάλθειας, που ήταν πηγή αφθονίας και γονιμότητας. Υπάρχει κι ένας μύθος για τις Εχινάδες. Σύμφωνα με αυτόν, οι Εχινάδες ήταν κάποτε Νύμφες, που δυστυχώς ξέχασαν να τιμήσουν το θεό Αχελώο. Τότε αυτός θύμωσε και τις μεταμόρφωσε σε νησιά.

Εύηνος


Ποταμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ονομάζεται και Φίδαρης και αποτελεί ένα από τα «θρυλικά» ποτάμια της Αιτωλοακαρνανίας. Έχει μήκος 80 χλμ. και δέχεται νερά από πλήθος παραποτάμων. Στον Εύηνο σώζονται παλιά πέτρινα γεφύρια, όπως της Αρτοτίβας, της Δορβιτσάς κ.ά.

Στην μυθολογία ο Εύηνος ήταν ποτάμιος θεός, γιος του θεού Άρη και της Δημονίκης. Αρχικά ήταν βασιλιάς της Αιτωλίας. Κόρη του ήταν η Μάρπησσα, που ο Όμηρος την περιγράφει ως «καλλίσφυρο» (λιγναστράγαλη). Όταν η κόρη του μεγάλωσε, πολλοί την ζητούσαν σε γάμο. Ο Εύηνος τους έβαζε μια σκληρή δοκιμασία. Για να παντρευτεί κάποιος την Μάρπησσα έπρεπε να νικήσει τον βασιλιά σε αρματοδρομία. Όσοι έχαναν, αποκεφαλίζονταν και τα κεφάλια τους τοποθετούνταν ως στολίδι στο ναό του Ποσειδώνα. Ο Ίδας, δασκαλεμένος από τον Ποσειδώνα, απήγαγε την Μάρπησσα με ένα άρμα με φτεροπόδαρα άλογα. Ο Εύηνος τον κυνήγησε αλλά δεν κατάφερε να τον πιάσει. Απελπισμένος και οργισμένος, έσφαξε τα άλογα του κι έπεσε στα νερά του ποταμού, που από τότε ονομάστηκε Εύηνος.

Αχέροντας


Ο ποταμός της Ηπείρου, που λόγω της παράδοσης και της περιβαλλοντικής του αξίας προσελκύει πλήθος επισκεπτών, από τις πηγές του έως τις εκβολές του. Ο Αχέροντας ήταν γνωστός και ως Μαυροπόταμος, Φαναριώτικος ή Καμαριώτικο ποτάμι. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ήταν ο ποταμός, τον διάπλου του οποίου έκανε ο «ψυχοπομπός» Ερμής, παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στο Χάροντα, για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη.
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τα νερά του ποταμού ήταν πικρά, καθώς ένα στοιχειό που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την ελληνική μυθολογία, που μαρτυρά τη συνέχει αυτής στη σύγχρονη λαϊκή παράδοση, είναι το εξής: κατά την Τινανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία, ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.

Έβρος


Το ποτάμι ονομαζόταν στα αρχαία χρόνια Ρόμβος, ώσπου ο ‘Εβρος ο γιος του βασιλιά Κασσάνδρου και της Κροτωνίκης, πνίγηκε για να αποφύγει τις συκοφαντίες, της μητριάς του Δαμασίππης, για βιασμό. Την ερμηνεία αυτή μας δίνει ο Πλούταρχος στο έργο τον «Περί ποταμών και όρων».
Λέγεται ότι ο βασιλιάς της περιοχής Κάσσανδρος, αφού παντρεύτηκε την Κροτωνίκη, γέννησαν τον Έβρο. Ο Κάσσανδρος όμως απαρνήθηκε τη συμβίωση και έφερε μια μητρυιά στον Έβρο, την Δαμασίππη. Αυτή ερωτεύθηκε παθολογικά το γιό του συζύγου της, αλλά ο Έβρος απέφευγε τη μητρυιά του, και ασχολιόταν με το κυνήγι. Αφού η Δαμασίππη απέτυχε στο σκοπό της, διέδωσε ψευδείς κατηγορίες εις βάρος του Έβρου, ότι δήθεν θέλησε να τη βιάσει.
Τότε ο Κάσσανδρος, παρασυρθείς από το πάθος της ζηλοτυπίας, κατεδίωξε το γιό του και όταν τον πρόλαβε, έπεσε ο Έβρος στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε, και από τότε το ποτάμι ονομάζεται Έβρος. Με τον ποταμό Έβρο συνδέεται και η ιστορία του Ορφέα, αφού στις όχθες του, κατά μια άποψη, τον κατασπάραξαν οι Μαινάδες και πέταξαν το κεφάλι του στο ποτάμι.

Ευρώτας


Ετυμολογικά, το όνομα του Ευρώτα προέρχεται από τις λέξεις εύρως και ώτος και σημαίνει ευρύ, πλατύ, αλλά και μούχλα, υγρασία μετά σήψεως και φθορά. Ο Ευρώτας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία της αρχαίας Σπάρτης . Σύμφωνα με τον Παυσανία, το όνομα του ποταμού προήλθε από τον μυθικό βασιλιά Ευρώτα, πατέρα της Σπάρτης. Έως τότε η Λακωνική πεδιάδα ήταν καλυμμένη από μια λίμνη. Ο βασιλιάς Ευρώτας διέταξε τη δημιουργία μιας διώρυγας στο βουνό κοντά στο Βρονταμά, ώστε το νερό να διοχετευτεί σε ένα κανάλι με κατεύθυνση το Λακωνικό κόλπο.
Το τεχνητό ποτάμι λοιπόν που δημιουργήθηκε ονομάστηκε Ευρώτας προς τιμή του βασιλιά Ευρώτα. Η εικόνα του Ευρώτα κατά τους αρχαίους χρόνους σώζεται μέσα από τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων. Ο Ευριπίδης τον περιγράφει ως ‘’δονακόχλοα’’ και ο Θεόγνις ως ‘’δονακοτρόφο’’, γεγονός που μας πληροφορεί πως υπήρχε υγρότοπος με καλαμιώνες. Οιστορικός Πολύβιος (203-120 π.Χ. ) τον χαρακτηρίζει ‘’πολύκαρπότατο και καλλιδενδρότατο’’. Ο Βιργίλιος αναφέρει πως στις όχθες του ποταμού φύτρωναν δάφνες, ενώ ο Αινείας πως φύτρωναν και μυρτιές.

Καλαμάς


Θύαμις είναι το αρχαίο όνομά του, ενώ Καλαμάς αποκαλούνταν στο παρελθόν ο μεγαλύτερος παραπόταμός του, αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι δύο ονομασίες ταυτίστηκαν. Το αρχαίο όνομα Θύαμις προέρχεται από τη λέξη Θύω η οποία σημαίνει, κινούμαι άγρια. Στην ελληνική μυθολογία ο Κάλαμος ήταν γιος του ποτάμιου θεού Μαιάνδρου. Ο Κάλαμος συνδεόταν με θερμό έρωτα με τον Κάρπο, γιο του Ζέφυρου και μιας από τις Ώρες. Ο Κάρπος όμως πνίγηκε μια φορά που λουζόταν στον ποταμό Μαίανδρο, και τότε ο Κάλαμος καταράστηκε τον πατέρα του και ικέτευσε τον Δία να πεθάνει μαζί με τον Κάρπο.
Ο Δίας μεταμόρφωσε τον Κάλαμο στο ομώνυμο φυτό, την καλαμιά, και τον Κάρπο στον καρπό της. Από την αρχαιότητα ο Καλαμάς, συγκέντρωσε δίπλα στις όχθες του σπουδαίες πόλεις όπως τη Λυγιά, τη Γιτάνη, τη Φανωτή, την Οσδίνα, τη Ραβενή. Τα μυκηναϊκά ευρύματα κατά μήκος της κοίτης του, μαρτυρούν τη σπουδαιότητα που είχε ο ποταμός για το εμπόριο των μακρινών εκείνων χρόνων, εμπόριο που συνέχισαν αργότερα στους αρχαϊκούς χρόνους οι έλληνες άποικοι από την Πελοπόννησο.
Στην περιοχή των εκβολών του ποταμού Καλαμά υπάρχουν, στο λόφο της Μαστιλίτσας τμήματα του οχυρωμένου οικισμού της κλασικής και ελληνιστικής εποχής, το Καστρί Σαγιάδας-μικρό οχυρό και νεότερα λίθινα αλώνια, τον Πύργο Αγιολένης, βυζαντινό πύργο στο ομώνυμο νησάκι στην περιοχή των αλυκών, και πολλά άλλα. Μεγάλοι ιστορικοί και γεωγράφοι της αρχαιότητας έγραψαν για τον Καλαμά, όπως ο Στράβωνας, ο Πολύβιος και ο Θουκυδίδης.

Λουδίας


Το όνομα Λουδίας έχει ελληνική ρίζα, και σημαίνει μαύρο νερό, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα, Λυδίας ή Λοιδίας, με τα οποία αναφέρεται στην αρχαία βιβλιογραφία. Οι πληροφορίες των αρχαίων για το Λουδία ποταμό δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει να χωρίζει την Ημαθία από τη Βοττιαία, ο Σκύλακαςο Καρυανδεύς, (εξερευνητής του 6ου αιώνα π.Χ.), τον αναφέρει ως παραπόταμο των εκβολών, ενώ ο Στράβωνας τον υπολόγιζε σε μήκος 120 στάδια (περίπου 22 km).

Λούσιος


Κατά τον περιηγητή Παυσανία, πήρε το όνομα αυτό, επειδή στις πηγές του (Πηγές των Αθανάτων) έλουσαν οι νύμφες Νέδα, Αγνώ και Θεισόα, το νεογέννητο Δία κρυφά από τον Κρόνο. Ο Παυσανίας τον θεωρούσε ως τον πιο κρύο ποταμό του τότε γνωστού κόσμου.

Νέδα


Η Νέδα ήταν Νύφη, θεότητα των νερών, που κοντά της μεγάλωσε ο Δίας, προστατευόμενος από την οργή του πατέρα του Κρόνου. Σύμφωνα με το μύθο, όταν η Ρέα γέννησε το Δία, τον έδωσε στη νύμφη Νέδα, θεότητα των νερών, για να τον προστατέψει από τον άνδρα της Κρόνο. Εκείνη, θήλασε το βρέφος μαζί με τις νύμφες Θεισόα και Αγνώ, το έλουσε και το έπλυνε στο κεφαλάρι στο Λύκαιο, που αργότερα έγινε το θρυλικό ποτάμι που πήρε το όνομά της. Επίσης, σύμφωνα με η μυθολογία, με τη Νέδα συνδέονται η Δήμητρα, η Περσεφόνη και ο Πλούτωνας. Ο Παυσανίας το 2ο αιώνα. μ.Χ. περιέγραψε το ναό της Δήμητρας στις όχθες της Νέδας, ενώ, όπως υποστήριζε, η Νέδα ήταν η πρώτη σε ‘’μαιάνδρισμούς’’ μετά τον Μαίανδρο ποταμό στη Μ. Ασία.
Σε άλλο μύθο αναφέρεται, ότι, επειδή εκείνη την εποχή η περιοχή ήταν άνυδρη κι η Ρέα δεν έβρισκε νερό, χτύπησε με ένα ραβδί τη γη και έτσι δημιουργήθηκε το ποτάμι που ονομάστηκε Νέδα από τη νύμφη, ενός από τα δύο ελληνικά ποτάμια με γυναικείο όνομα (το άλλο ποτάμι είναι η Αραπίτσα στη Νάουσα). Σημαντικοί είναι και οι αρχαιολογικοί χώροι που υπάρχουν εκεί. Κοντά στις πηγές βρίσκεται ο Επικούρειος Απόλλων, δημιούργημα του Ικτίνου, που κατασκευάστηκε την ίδια εποχή με τον Παρθενώνα, καθώς και ο ναός του Πάνα..

Νέστος


Στις αρχαίες αναφορές ο ποταμός συναντάται με το όνομα Νέσσος και αργότερα, Μέστος. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος και σύμφωνα με το Στέφανο το Βυζάντιο (συγγραφέας που έζησε στα τέλη του 5ου αιώνα και συνέγραψε το σημαντικό γεωγραφικό λεξικό με τον τίτλο Εθνικά ), πατέρας της Καλλιρρόης. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο Νέστος απηύθυνε χαιρετισμό στο φιλόσοφο Πυθαγόρα, όταν ο τελευταίος περνούσε μπροστά από το ποτάμι.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ηρόδοτος, ο Νέστος και ο Αχελώος αποτελούσαν τα όρια της περιοχής, μέσα στην οποία ζούσαν τα λιοντάρια στον ελληνικό χώρο. Στην κοιλάδα του Νέστου κατοικούσαν οι Δίοι, οι οποίοι, κατά τον Ηρόδοτο, ήταν προφήτες σε διονυσιακό μαντείο της περιοχής. Νοτιότερα, από τα στενά μέχρι το πέλαγος και από τη δυτική όχθη του ποταμού μέχρι τον ποταμό Κόσινθο της Ξάνθης, κατοικούσαν οι Σαπαίοι, που λάτρευαν το θεό Διόνυσο και είχαν για πρωτεύουσα τους, την Τόπειρο.

Πηνειός Ηλείας


Ο Πηνειός ποταμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον πέμπτο άθλο του Ηρακλή, δηλαδή τον καθαρισμό των στάβλων του Αυγεία από την κόπρο. Κατά τη μυθολογία, ο Ηρακλής, αφού γκρέμισε το μαντρότοιχο των στάβλων, εξέτρεψε τα ποτάμια Πηνειό και Αλφειό και καθάρισε τους στάβλους.
Ο μύθος έχει συμβολικό χαρακτήρα και συνδέεται κυρίως με την τότε κατασκευή υδραυλικών έργων στην περιοχή, την αποξήρανση ελωδών εκτάσεων και την απαλλαγή της καλλιεργήσιμης γης από τις πλημμύρες με τα νερά των ποταμών.

Στρυμόνας


Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το προηγούμενο όνομα του ποταμού ήταν Παλαιστίνος, από το όνομα του μυθικού βασιλιά της Θράκης Παλαιστίνου που πνίγηκε στον ποταμό που λεγόταν μέχρι τότε το όνομα Κόρναζος. Επίσης λέγεται, ότι ο Στρυμόνας ήταν βασιλιάς της Θράκης και γιος του Άρη. Όταν ο γιος του Ρήσος (μητέρα του ήταν η μούσα Ευτέρπη) σκοτώθηκε μπροστά στα τείχη της Τροίας, ο Στρυμόνας έπεσε στο ποτάμι που μέχρι τότε ονομαζόταν Παλαιστίνος και από τότε μετονομάστηκε σε Στρυμόνα.
Ο Ηρακλής στο 13ο άθλο, διατάχθηκε από τον Ευρυσθέα να οδηγήσει από την Ερυθεία, ένα απομονωμένο νησί στον Ωκεανό, τις αγελάδες του βασιλιά Γηρυόνη, γιου του Χρυσάορα και της Καλλιρρόης στις Μυκήνες. Μετά, από μακρά και περιπετειώδη πορεία στις χώρες της Μεσογείου, και αφού μονομάχησε με το Γηρυόνη, στις ακτές του ποταμού Ανθεμούντα, έφτασε στις Ιωνικές ακτές της Ελλάδας, όπου μια βοϊδόμυγα, σταλμένη από την Ήρα, τρέλανε το κοπάδι και το έκανε να διασκορπιστεί στα βουνά της Θράκης.


ΠΗΓΗ

Ρήξη κορυφής μεταξύ Μαδρίτης-Βαρκελώνης




Σε ευρωπαϊκό εφιάλτη εξελίσσεται η υπόθεση της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, με τη Γαλλία και τη Γερμανία να παίρνουν ξεκάθαρα θέση υπέρ της Μαδρίτης. Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Ραχόι, με επίσημη ανακοίνωση εξήγγειλε την άρση της αυτονομίας της περιφέρειας της Καταλονίας, που θα ισχύσει από το Σάββατο, την ώρα που όλοι οι αναλυτές εκτιμούν και εξηγούν πως ο χρόνος κυλά υπέρ της απόσχισης τηε περιφέρειας αυτής.

Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση που προτείνει η Deutche Welle για τις ραγδαίες αυτές εξελίξεις:

Σε ενεργοποίηση του Άρθρου 155 του ισπανικού συντάγματος προχωρά η κυβέρνηση Ραχόι μετά την άρνηση του καταλανού προέδρου Πουτζντεμόν να απαντήσει με σαφήνεια στο τελεσίγραφο που του είχε τεθεί.

Στις 10 το πρωί της Πέμπτης εξέπνευσε η διορία που είχε δώσει η ισπανική κυβέρνηση στην περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλονίας προκειμένου να αποκηρύξει την ανεξαρτητοποίηση. Με καθυστέρηση ολίγων λεπτών ο καταλανός πρόεδρος Πουτζντεμόν δημοσιοποίησε επιστολή του μέσω της οποίας επαναλαμβάνει απλώς παλαιότερη αξίωσή του περί διαλόγου με τη Μαδρίτη, προειδοποιώντας εκ νέου ότι τυχόν αφαίρεση του αυτοδιοίκητου μπορεί να οδηγήσει σε «επίσημη» κήρυξη ανεξαρτησίας από τη Βαρκελώνη.

Η απάντηση της Μαδρίτης ήταν άμεση: η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το ερχόμενο Σάββατο θα συνεδριάσει εκτάκτως το υπουργικό συμβούλιο για την ενεργοποίηση του Άρθρου 155 του Συντάγματος που μπορεί ουσιαστικά να οδηγήσει σε αφαίρεση του αυτοδιοίκητου της περιοχής και σε διάλυση του τοπικού Κοινοβουλίου.



Θα επιλέξει τον «σκληρό δρόμο» ο Ραχόι;

Το Σάββατο η κυβέρνηση θα εξετάσει την ακριβή δέσμη των μέτρων που θα ληφθούν. Η κυβέρνηση Ραχόι έχει ουσιαστικά να επιλέξει μεταξύ δυο διαφορετικών δρόμων, εξηγεί ο Οριόλ Μπαρτομέους, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης: μεταξύ ενός πιο μετριοπαθούς αλλά και ενός σκληρού δρόμου.

Ποιό δρόμο θα επιλέξει τελικά ο Ραχόι; Σε επιστολή του ο ίδιος ο ισπανός πρωθυπουργός έχει επισημάνει ότι η ενεργοποίηση του Άρθρου 155 δεν συνεπάγεται αυτομάτως την κατάργηση της αυτονομίας της Καταλονίας. Αντί αυτού η κεντρική κυβέρνηση θα μπορούσε να διορίσει δικούς της ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά στην καταλανική πολιτική και αστυνομία, να προχωρήσει στη διάλυση του Κοινοβουλίου και στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών. «Αυτός είναι ο δρόμος που προτίθεται ουσιαστικά να ακολουθήσει ο Ραχόι», εκτιμά ο καθηγητής.

​Ο «σκληρός δρόμος» θα σήμαινε ότι η ισπανική κυβέρνηση αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο της καταλανικής περιφερειακής κυβέρνησης που θα καθιστούσε ουσιαστικά πολιτικά ανίσχυρο τον καταλανό πρόεδροΤο ερώτημα βέβαια είναι εάν όντως μπορεί. «Ο ισπανός πρωθυπουργός τελεί υπό ασφυκτικές πιέσεις από πλευράς των συντηρητικών υποστηρικτών του». Και όχι μόνον. Λόγω της σκληρής στάσης που επέδειξε μέχρι τώρα στο ζήτημα, η κυβέρνηση μειοψηφίας του Μαριάνο Ραχόι βρίσκεται πλέον στην πλεονεκτική θέση να έχει τη στήριξη κομμάτων που μέχρι πρότινος τον πολεμούσαν. «Γιατί να το διακυβεύσει αυτό», διερωτάται ο καθηγητής;

Ο «σκληρός δρόμος» θα σήμαινε ότι η ισπανική κυβέρνηση αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο της καταλανικής περιφερειακής κυβέρνησης που θα καθιστούσε ουσιαστικά πολιτικά ανίσχυρο τον καταλανό πρόεδρο. Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη δυνατή λύση για τον Ραχόι. «Η σκληρή εφαρμογή του Άρθρου 155 αντιμετωπίστηκε εξαρχής από τους αυτονομιστές ως ευκαιρία, προκειμένου να θεωρηθούν τα θύματα της ισπανικής κεντρικής κυβέρνησης», λέει ο Οριόλ Μπαρτομέους. Συνεπώς ενδεχόμενη σκληρή στάση του Ραχόι θα έδινε φτερά στον αέρα των αυτονομιστών, λειτουργώντας μάλλον συσπειρωτικά γι΄ αυτούς.



Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του Πουτζντεμόν

Για τον Κάρλες Πουτζντεμόν πάντως που ενώ την προηγούμενη εβδομάδα και μετά την «υπαναχώρησή» του ή «kolotumba» κατά την El Pais φάνηκε να χάνει καταρχήν την ευρεία στήριξη που απολάμβανε, ο τροχός φαίνεται να γυρίζει. Ορμώμενο και από το κύμα αλληλεγγύης προς τους συλληφθέντες αυτονομιστές ηγέτες, το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας φαίνεται και πάλι συμπαγές και ενωμένο.

​Αυτό που ενώνει τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας δεν είναι η μονομερής διακήρυξη της ανεξαρτησίας, αλλά το κοινό μέτωπο κατά της ισπανικής κυβέρνησης, της αστυνομίας και των δικαστώνΤο μόνον που θα έπρεπε να κάνει πλέον είναι να αφήσει το χρόνο να λειτουργήσει υπέρ του, σημειώνει ο καθηγητής. Διότι αυτό που ενώνει τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας δεν είναι η μονομερής διακήρυξη της ανεξαρτησίας, αλλά το κοινό μέτωπο κατά της ισπανικής κυβέρνησης, της αστυνομίας και των δικαστών. «Η ισπανική κυβέρνηση που ενεργοποιεί το Άρθρο 155 και αφαιρεί την αυτονομία των Καταλανών, η αστυνομία που κάνει χρήση βίας κατά ειρηνικών διαδηλωτών και οι δικαστές που επιτρέπουν τη σύλληψη ηγετικών στελεχών του αυτονομιστικού κινήματος».

Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι μοναδική διέξοδος είναι η προσφυγή στις κάλπες. «Ανοησίες», σχολιάζει ο Οριόλ Μπαρτομέους. Διότι όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα θα συνέχιζαν να υπάρχουν δυο εκατομμύρια υποστηρικτές της ανεξαρτησίας αλλά και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Καταλονία υπέρ της απόσχισης, ενδεχομένως μάλιστα και μεγαλύτερη απ΄ ότι σήμερα. «Εάν η ισπανική κυβέρνηση καλέσει τους Καταλανούς στις κάλπες, πολλοί θα το εκλάβουν ως αφορμή για να ψηφίσουν κατά της κεντρικής κυβέρνησης».

Μακρόν και Μέρκελ στηρίζουν τον Ραχόι



Η καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, διατύπωσαν σήμερα την ξεκάθαρη στήριξή τους στην ισπανική κυβέρνηση, προσερχόμενοι στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, κι ενώ η καταλανική κρίση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. «Στηρίζουμε την θέση της ισπανικής κυβέρνησης (…). Ελπίζουμε επίσης ότι είναι εφικτό να βρεθούν λύσεις βάσει του ισπανικού Συντάγματος» επισήμανε η Μέρκελ.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα «στείλουν», στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, ένα «μήνυμα ενότητας προς την Ισπανία» μεσούσης της καταλανικής κρίσης, είπε από την πλευρά του ο Μακρόν. Λίγο μετά την άφιξή του στο Συμβούλιο, συναντήθηκε με την Άγγελα Μέρκελ, πριν από την επίσημη έναρξη των εργασιών.

Την ίδια ώρα, οι ηγέτες του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, Σαρλ Μισέλ και Ξαβιέ Μπετέλ επέλεξαν να απευθύνουν έκκληση για τη διεξαγωγή διαλόγου μεταξύ της Μαδρίτης και των Καταλανών αυτονομιστών με στόχο τη διευθέτηση της κρίσης.

Παρά τις διαμαρτυρίες της Μαδρίτης, οι δύο ηγέτες υπενθύμισαν ότι «η βία δεν αποτελεί απάντηση», καταδικάζοντας εκ νέου την αστυνομική βία κατά των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας την 1η Οκτωβρίου.

«Ποιος μπορεί να αποδεχτεί τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται; Κανένας!» είπε ο Βέλγος πρωθυπουργός. «Ως Ευρωπαίος, θεωρώ ότι πρέπει κάθε φορά να προτρέπουμε για τη διεξαγωγή πολιτικού διαλόγου όταν εκτυλίσσεται μια πολιτική κρίση» υπογράμμισε.




Εικόνες και βίντεο φρίκης βρέθηκαν στο κινητό του συλληφθέντα τζιχαντιστή στην Αλεξανδρούπολη



Σοκάρουν τα νέα στοιχεία που προκύπτουν στην υπόθεση του τζιχαντιστή, ο οποίος συνελήφθη στην Αλεξανδρούπολη και παραδέχτηκε ότι ήταν ενεργό στέλεχος του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία, οι Αρχές βρήκαν στο κινητό του τηλέφωνο φρικιαστικές φωτογραφίες, αλλά και βίντεο στο οποίο απεικονίζεται ο ίδιος να υποβάλει σε βασανιστήρια έναν αιχμάλωτο και να κρατά κομμένα κεφάλια.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ΑΝΤ1, ο 32χρονος από τη Συρία ήρθε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του τον Ιούνιο του 2016 μέσω της Λέρου, ενώ το τελευταίο διάστημα έμενε στην Θεσσαλονίκη. Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι φιλοξενούνταν σε μια δομή προσφύγων στη συμπρωτεύουσα.

Σε έρευνες στο σπίτι του, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΝΤ1, δεν έχει βρεθεί κάτι που να τον ενοχοποιεί. Ωστόσο υπάρχουν τα στοιχεία που βρέθηκαν στο κινητό του, φωτογραφίες και βίντεο.

Ο Σύρος συνελήφθη χθες Πέμπτη στην Αλεξανδρούπολη όταν πήγε στην υπηρεσία ασύλου για να ζητήσει πολιτικό άσυλο.

Υπήρχαν πληροφορίες για τον 32χρονο, ωστόσο χθες «κλείδωσαν» όλα τα στοιχεία και με την κατηγορία της συμμετοχή του σε τρομοκρατική οργάνωση θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα.

Χθες στα κρατητήρια έκανε απόπειρα για να δώσει τέλος στην ζωή του με μια κουβέρτα που είχε στο κελί του.

«Δεν είμαι τζιχαντιστής, έχω οικογένεια» φώναξε προς τους δημοσιογράφους ο 32χρονος Σύρος που συνελήφθη ως μέλος του Ισλαμικού Κράτους, την ώρα που οι αστυνομικοί τον οδηγούσαν στον Εισαγγελέα της Αλεξανδρούπολης, προκειμένου να απολογηθεί για τις κατηγορίες περί ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση και παράνομης εισόδου του στην χώρα, που του έχουν αποδοθεί.








Η Λουλουδική Συνείδηση της Ανθρωπότητας




Γιατί πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την ψυχή; Και σε τι διαφέρει η ψυχή από το πνεύμα; Ο Μέγας Παν πέθανε. Πού πηγαίνουμε και γιατί μυρίζει έτσι όπως μυρίζει.

Η ψυχή συνδέεται με τη Μητέρα Γη, όπως το πνεύμα συνδέεται με τον Πατέρα Ουρανό.

Παρ’ όλα όσα λέει η σχετική λαϊκή κουλτούρα, η ψυχή δεν είναι μία παχύσαρκη τραγουδίστρια ναϊτκλάμπ που βασανίζεται από κάποιον έρωτα στο Ντιτρόιτ. Η ψυχή δεν τριγυρίζει σε κάποιο κουρείο του Μέμφις, δεν τρώει γατόψαρα για βραδινό και δεν έχει ένα τριανταοχτάρι Σπέσιαλ στο συρτάρι με τα εσώρουχά της. Οι δοκιμασίες και η εκκεντρική ζωή μπορεί να «ψήσουν» την ψυχή, αυτό είναι αλήθεια, αλλά η μαγιά που την κάνει να φουσκώνει είναι η χαρά.

«Από την άλλη μεριά, η ψυχή σαφώς δεν είναι κάποιος χλομός ατμός που αναδίνεται υπό μορφήν αναθυμιάσεων από έναν κουβά μεταφυσικού, ξηρού πάγου. Παρ’ όλους τους εκτοπλασματικούς συνειρμούς της, διαψεύδει συστηματικά εκείνους που τη φαντάζονται σαν ένα κύμα ιερού μετεωρισμού ή ένα λαμπύρισμα αερίων του προσωπικού μας βάλτου.

Η ψυχή δεν είναι καν το Μεγάλο Τζακποτ για το οποίο μαλώνουν ο Θεός και ο Σατανάς όταν τα σκουλήκια έχουν πια γλείψει τα κόκαλά μας. Γι’ αυτό, όταν αναρωτιόμαστε -κάτι που κάνουμε όλοι μας αργά ή γρήγορα- τι ακριβώς θα’ πρεπε να κάνουμε για την ψυχή μας, η θρησκεία είναι με το συμβατικό αλλά όχι και το κατάλληλο μέρος για να στραφούμε.

Η θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο από μία δοσοληψία, κατά την οποία ταλαιπωρημένοι άνθρωποι εμπορεύονται την ψυχή τους για μία πρόσκαιρη ψυχολογική παρηγοριά που είναι σκέτη ψευδαίσθηση: το γνωστό σύστημα «απαρνήσου κάτι για να το σώσεις». Οι θρησκείες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ψυχή είναι το υπέρτατο οικογενειακό κειμήλιο και ότι, με αντάλλαγμα την τυφλή υπακοή μας, μπορούν να μας το φυλάξουν στα χρηματοκιβώτιά τους ή τουλάχιστον να μας το ασφαλίσουν για φωτιά και για κλοπή. Κάνουν λάθος.

[…] «Φανταστείτε την σαν ένα τρένο. Ναι, ένα μεγάλο, μοναχικό, εμπορικό τρένο που τρέχει μουγκρίζοντας από γενιά σε γενιά, κάποιο αιώνιο βροχερό πρωινό: τα βαγόνια του είναι φορτωμένα με αναστεναγμούς και γέλια, οι αλήτες του είναι άγγελοι, ο μηχανικός του είναι η ντάμα μπαστούνι—και η ντάμα μπαστούνι είναι αχαλίνωτη! Τουουου τουουου! Ακούστε τη θεϊκή σειρήνα του.»

[…] «Ο προορισμός του τρένου είναι η θεότητα, αλλά σταματά στο Μπιγκ Μπανγκ, στον οργασμό και σε εκείνη την τρύπα στο φράχτη απ’ όπου μπαίνει η αλεπού, πίσω από τον στάβλο. Είναι ταυτόχρονα τοπικό και εξπρές, αλλά δεν μεταφέρει όπλα και, σίγουρα, δεν εκτελεί κάποια βαρετή αποστολή ρουτίνας.»

[…] «Μπορεί να γίνομαι υπερβολικός, ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό. Ας το δούμε ως εξής το πράγμα, φίλοι μου: κατά πάσα πιθανότητα, η ψυχή δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αυθεντική δόνηση της βιόσφαιρας καταγεγραμμένη και ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο αισθητήριο. Φανταστείτε την κάπως σαν εκείνο το άμορφο νέφος της απροσδιόριστης ενέργειας που παράγεται όταν το ανθρώπινο συναίσθημα και η ανθρώπινη νοημοσύνη αλληλεπιδρούν με το ευρύτερο σώμα της φύσης.»

«Και σε τι διαφέρει η ψυχή από το πνεύμα;» μάλλον θα αναρωτιέστε

[…] «Ε, λοιπόν, η ψυχή έχει πιο σκούρο χρώμα, πιο πυκνό όγκο, πιο αλμυρή γεύση, πιο τραχιά υφή από το πνεύμα, ενώ τείνει επίσης να έχει περισσότερο μητρικό παρά πατρικό χαρακτήρα. Η ψυχή συνδέεται με τη Μητέρα Γη, όπως το πνεύμα συνδέεται με τον Πατέρα Ουρανό. Φυσικά, οι μητέρες και οι πατέρες έχουν μία προδιάθεση προς τη συνουσία και σε αυτή την ανάμεικτη κατάσταση συχνά είναι δύσκολα να ξεχωρίσεις την ψυχή από το πνεύμα.

Γενικά αν το πνεύμα είναι ο αγωγός καθαρού αέρα και ο κρυφός φωτισμός μέσα στο σπίτι της συνειδητότητας, αν το πνεύμα είναι το ηλεκτρικό σύστημα που φωτίζει αυτό το σπίτι, τότε η ψυχή είναι το καπνισμένο τζάκι, ο μυρωδάτος φούρνος, το σκονισμένο κελάρι των κρασιών, οι παράξενοι τριγμοί που ακούμε στο πάτωμα αργά τη νύχτα.

«Είναι κάπως κλισέ να το λες, αλλά όταν σκέφτεσαι την ψυχή πρέπει να σκέφτεσαι πράγματα που είναι αυθεντικά και βαθιά. Οτιδήποτε επιφανειακό, δεν είναι της ψυχής. Οτιδήποτε τεχνητό, μιμητικό ή υπερβολικά εκλεπτυσμένο, δεν είναι της ψυχής. Το ξύλο έχει ισχυρότερη σύνδεση με την ψυχή από το πλαστικό, αν και, παραδόξως, χάρη στην ανθρώπινη παρέμβαση, ένα γραφικό ξύλινο τραπέζι ή καρέκλα μπορεί μερικές φορές να έχει περισσότερη ψυχή από την ψυχή ενός ζωντανού δέντρου.»

[..] Τελικά, ίσως θα πρέπει απλώς να φανταστούμε ένα ανέκδοτο, ένα μεγάλο ανέκδοτο που κάποιος το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, με μια προφορά πολύ δυσνόητη και παράξενη για να το καταλάβουμε ποτέ τελείως. Η ζωή είναι αυτό το ανέκδοτο, φίλοι μου. Η ψυχή είναι η κατακλείδα, η αστεία φράση στο τέλος του.»

[…] «Ας μη χαράξουμε αυτό το τελευταίο σχόλιο σε πέτρα, εντάξει; Μπορεί να είναι μεγάλη σοφία, μπορεί να είναι και σκέτα φούμαρα. Η διαχωριστική γραμμή συχνά είναι λεπτή, έως ανύπαρκτη»

Βίλα Ινκόγκνιτο

Όπως πάντα, ο λόγος του Ρόμπινς είναι αστείος, σοφός, προκλητικός, ερωτικός, λυρικός και ατίθασος. Οι παλιοί του αναγνώστες θα ενθουσιαστούν, οι καινούργιοι θα μείνουν κατάπληκτοι». Φανταστείτε τρεις Αμερικανούς αγνοούμενους που προτίμησαν να παραμείνουν αγνοούμενοι, μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Φανταστείτε τέσσερις γενιές δυναμικών και όμορφων γυναικών που έχουν κάτι σαν μυστηριώδη σύνδεση με μια αλλόκοτη φιγούρα του ιαπωνικού φοκλόρ. Φανταστείτε τα αυτά (μην προσπαθήσετε καν να φανταστείτε την ιστορία αγάπης που αφηγείται ο συγγραφέας) και θα έχετε μια γεύση από το όγδοο και ίσως πιο καλογραμμένο μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς -ένα έργο τόσο σύγχρονο όσο οι διεθνείς συγκρούσεις του καιρού μας.

Σε ένα επίπεδο, αυτό το βιβλίο αναφέρεται στην ταυτότητα, στις μάσκες και στις μεταμφιέσεις -«το ψεύτικο μουστάκι του κόσμου». Όμως, ούτε η καταχνιά του Λάος, ούτε τα καυσαέρια της Μπανγκόγκ, ούτε τα σύννεφα του Σιάτλ, ούτε η ομίχλη του Σαν Φραντζίσκο, ούτε οι ζοφερές δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών, ούτε οι μασκαράτες του τσίρκου δεν μπορούν να επισκιάσουν τους γλωσσικούς σπινθηρισμούς που φωτίζουν τις σελίδες της «Βίλας Ινκόγκνιτο».

Μια αναγνώστρια έγραψε στον Τομ Ρόμπινς: «τα βιβλία σου με κάνουν να σκέφτομαι, να γελώ, με κάνουν να ανάβω, με κάνουν να νιώθω το θαύμα της ζωής». Η «Βίλα Ινκόγκνιτο» σίγουρα προκαλεί παρόμοιες αντιδράσεις σε πολλούς αναγνώστες, γιατί με τον αχαλίνωτο και διασκεδαστικό της τρόπουμνεί την ίδια την ύπαρξη ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί τις ιδέες μας γι’ αυτή.


Ο Μέγας Παν πέθανε

Η Λουλουδική Συνείδηση της Νέας Ανθρωπότητας!

Πού πηγαίνουμε και γιατί μυρίζει έτσι όπως μυρίζει

Για να το τοποθετήσουμε απλά, η ανθρωπότητα πρόκειται να μπει στην ανθοφορική φάση της εξελικτικής της ανάπτυξης. Σε μυθολογικό επίπεδο, δηλαδή σε ψυχικό-συμβολικό επίπεδο (όχι λιγότερο πραγματικό από το φυσικό επίπεδο), αυτό το γεγονός σηματοδοτείται από το θάνατο του Πάνα. Ο Παν, φυσικά, αντιπροσωπεύει τη ζωώδη συνείδηση. Ο Παν ενσαρκώνει τη συνείδηση των θηλαστικών, μόλο που υπάρχουν και πτυχές ερπετοειδούς συνείδησης στην προσωπικότητά του.

Η ερπετοειδής συνείδηση δεν εξαφανίστηκε όταν οι εγκέφαλοί μας εισήλθαν στη θηλαστική φάση. Η θηλαστική συνείδηση τοποθετήθηκε απλώς πάνω από την ερπετοειδή και σε πολλά αφώτιστα – αργόστροφα, υπανάπτυκτα – άτομα, το θηλαστικό επικάλυμμα ήταν λεπτό και πορώδες κι έτσι η ερπετοειδής ενέργεια εξακολουθούσε να το διαπερνάει.

Όταν οι αρχέγονοι και πολύ απόμακροι πρόγονοί μας σύρθηκαν έξω από τη θάλασσα, είχαν αναμφίβολα μυαλό ψαριού. Ήταν βέβαια πιο ριψοκίνδυνοι και περίεργοι από τους συντρόφους τους που παρέμειναν στο νερό, αλλά πάντως ψαρόμυαλοι. Ωστόσο κατά τη μακριά, βαλτώδη διαδρομή μας ως τον αρχικό πρωτεύοντα σχηματισμό, αναπτύξαμε ένα μυαλό ερπετού. Άλλωστε, σ’ αυτές τις δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, η ερπετοειδής ενέργεια ήταν αυτή που δέσποζε στον πλανήτη φτάνοντας στο αποκορύφωμά της με τους δεινόσαυρους.

Όπως τόνισε ο Μαρσέλ Λεφέβρ στο συνέδριο των αρωματοποιών, η ερπετοειδής συνείδηση είναι ψυχρή, επιθετική, θυμώδης, άπληστη και παρανοϊκή. Ο Πωλ Μακλήν, ήταν ο πρώτος νευροφυσιολόγος που κατέδειξε ότι εξακολουθούμε ακόμα και σήμερα να έχουμε ένα ερπετοειδή εγκέφαλο, άθικτο και ενεργό. Ο ερπετοειδής εγκέφαλος δεν είναι κάποια αφηρημένη έννοια, είναι μια ανατομική πραγματικότητα. Έχει καλυφθεί, βέβαια, από τον εγκεφαλικό φλοιό, αλλά υπάρχει, βαθιά μέσα στον προεγκέφαλο και αποτελείται από την παρεγκεφαλίδα, τον υποθάλαμο και, ίσως, από μερικά άλλα όργανα του διεγκεφάλου. Όταν νοιώθουμε μια τυφλή οργή, κρύο ιδρώτα ή μια αυτάρεσκη απάθεια, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι εκείνη τη στιγμή ο ερπετοειδής εγκέφαλος κουμαντάρει την συνείδησή μας.

Καθώς η περίοδος των ερπετών πλησίαζε στο τέλος της, εμφανίστηκαν τα πρώτα άνθη και θηλαστικά.

Ο Μαρσέλ Λεφέβρ πιστεύει ότι τα λουλούδια εξαφάνισαν, στην ουσία, τα μεγάλα ερπετά. Ωστόσο, μπορεί και τα θηλαστικά να συνεισέφεραν για τον αφανισμό τους επειδή, για πολλά από τα πρώτα θηλαστικά, δεν υπήρχε καλύτερο μπρέκφαστ από κάνα δύο αβγά δεινόσαυρου. Όπως και να’ χει το πράγμα, μέχρι τότε οι πρόγονοί μας είχαν αναπτύξει εγκεφάλους που διέθεταν τόσο θηλαστικά όσο και ανθώδη χαρακτηριστικά.

Για δικούς της λόγους, η εξέλιξη επέτρεψε στη θηλαστική ενέργεια να κυριαρχήσει και έτσι, ο πρόσφατα αναπτυγμένος ανθρώπινος μεσεγκέφαλος που κάλυψε τον παλιό διεγκέφαλο, μπορεί να επονομασθεί, με ακρίβεια, θηλαστικός εγκέφαλος. Τα χαρακτηριστικά της θηλαστικής συνείδησης είναι η ζεστασιά, η γενναιοδωρία, η αφοσίωση, η αγάπη (ρομαντική, πλατωνική, οικογενειακή), η χαρά, η λύπη, το χιούμορ, η περηφάνια, ο συναγωνισμός, η διανοητική περιέργεια και η εκτίμηση της τέχνης και της μουσικής.

Στην όψιμη περίοδο των θηλαστικών, αναπτύχθηκε ένας τρίτος εγκέφαλος.

Ήταν ο τηλεγκέφαλος, που το κύριο μέρος του ήταν ο εγκεφαλικός φλοιός, μια πυκνή μεμβράνη νευρικής δομής γύρω στα τέσσερα χιλιοστά πάχος που απλώθηκε πάνω από τον υπάρχοντα εγκέφαλο. Οι ερευνητές του εγκεφάλου έχουν σαστίσει μ’ αυτό τον εγκεφαλικό φλοιό. Ποια είναι η λειτουργία του; Και γιατί αναπτύχθηκε, εδώ που τα λέμε;

Ο Λεφέβρ διατύπωσε την άποψη ότι ο εγκεφαλικός φλοιός είναι μια διευρυμένη μνημονική παρακαταθήκη – και σίγουρα ο φλοιός έχει αυτή την ικανότητα. Ο Ρόμπερτ Μπλάυ πιστεύει ότι κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με το φως. Αν ο ερπετοειδής εγκέφαλος ισοδυναμεί με την ψυχρότητα και ο θηλαστικός με την θερμότητα, τότε ο εγκεφαλικός φλοιός ισοδυναμεί με το φως. Η άποψη του Μπλάυ έχει κάποια βάσιμη λογική, επειδή ο τρίτος εγκέφαλος είναι ένας ανθώδης εγκέφαλος, ακριβώς γιατί τα λουλούδια απορροφούν ενέργεια από το φως. Ακόμη και πριν από τη μυστηριώδη εμφάνιση του εγκεφαλικού φλοιού, οι εγκέφαλοί μας είχαν έντονα ανθώδη χαρακτηριστικά.

Η επιστήμη περιγράφει ολόκληρο τον εγκέφαλο σαν ένα βολβό. Οι νευρώνες που τον αποτελούν έχουν δενδρίτες, ρίζες, κλαδιά. Η παρεγκεφαλίδα, αποτελείται από μια μεγάλη μάζα πυκνά συμπιεσμένων φυλλωμάτων. Δεν είναι μόνο οι νευρώνες που μοιάζουν πολύ με άνθη, αλλά και ο ίδιος ο εγκέφαλος μοιάζει με κάποιο βοτανολογικό είδος. Έχει ένα μίσχο και – κατά την ανάπτυξη του εμβρύου –ένα μπουμπούκι που ξεδιπλώνεται όπως και τα πέταλα του ρόδου.

Στον καινούργιο εγκέφαλο – τον τηλεγκέφαλο – αυτή η ανθώδης ομοιότητα μεγαλώνει. Τα νευρικά του νημάτια υποδιαιρούνται συνεχώς όπως τα κλαδιά ενός δέντρου. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται εύστοχα διακλάδωση. Κατά τον πολλαπλασιασμό αυτών των νευροβλαστών, εκκρίνονται μικρές ποσότητες νευρομελανίνης σαν σπόροι.

Αυτοί οι σπόροι της νευρομελανίνης είναι προφανώς τα κύρια οργανωτικά μόρια στον εγκέφαλο. Συνδέονται με τα γλυκοκύταρρα για να ρυθμίσουν την νευροδότηση των νευρικών κυτάρρων. Όταν σκεφτόμαστε, όταν μας έρχονται φαεινές και δημιουργικές ιδέες, τότε πραγματοποιείται μια κυριολεκτική άνθηση. Ένας εγκέφαλος που έχει ενοράσεις, είναι πολύ παρόμοιος, από φυσική άποψη, μ’ έναν ανθισμένο θάμνο γιασεμιού. Μόνο που είναι πιο μικρός και ταχύτερος, αυτό είναι όλο.

Επιπλέον, η νευρομελανίνη απορροφά φως και έχει την ικανότητα να μετατρέπει το φως σε άλλες μορφές ενέργειας. Έχει δίκιο λοιπόν ο Μπλάυ. Ο εγκεφαλικός φλοιός είναι ευαίσθητος στο φως και μπορεί να φωτιστεί από ανώτερες μορφές διανοητικής δραστηριότητας, όπως ο διαλογισμός ή ο ψαλμός. Οι αρχαίοι δεν μιλούσαν μεταφορικά όταν χρησιμοποιούσαν την λέξη “επιφώτιση”. Με την ανάπτυξη του εγκεφαλικού φλοιού, οι ανθώδεις ιδιότητες του εγκεφάλου, που για εκατομμύρια χρόνια περίμεναν την σειρά τους, άρχισαν να κινούνται σταδιακά, με σκοπό την επικράτηση μιας ανθώδους συνείδησης – μιας συνείδησης λουλουδιού ας πούμε.

Όταν η ζωή ήταν ακόμα μια διαρκής μάχη μεταξύ αρπακτικών, ένας από λεπτό σε λεπτό αγώνας για επιβίωση, η ερπετοειδής συνείδηση ήταν απαραίτητη.Όταν είχαμε να διασχίσουμε θάλασσες, να εξερευνήσουμε άγριες ηπείρους, να εποικίσουμε τραχιές περιοχές, να οργανώσουμε την γεωργία και να βάλουμε τα θεμέλια του πολιτισμού, τότε η θηλαστική συνείδηση ήταν απαραίτητη. Από κοινωνική και οικογενειακή σκοπιά, εξακολουθεί να είναι απαραίτητη, αλλά δεν χρειάζεται πια να κυριαρχεί.


Τα φυσικά και σωματικά σύνορα έχουν κατακτηθεί.

Η βιομηχανική επανάσταση έχει ολοκληρώσει τον ατσάλινο κύκλο της. Στην εποχή μας, εποχή υψηλής τεχνολογίας, οι τραχιές και σκληρές εκδηλώσεις της θηλαστικής λογικής δεν είναι πια βοηθήματα αλλά εμπόδια. (Και τα κατάλοιπα της ερπετοειδούς λογικής, με την έμφασή της στις εδαφικές διεκδικήσεις και την υπεράσπισή τους – είναι επικίνδυνα σε βαθμό παραφροσύνης). Τώρα χρειαζόμαστε ένα λιγότερο επιθετικό και λιγότερο τραχύ ανθρώπινο ον.

Χρειαζόμαστε ένα πιο εύκαμπτο είδος ατόμου, πιο χαλαρωμένο, πιο ήρεμο, ευγενικό και σκεφτόμενο, γιατί μόνο αυτό μπορεί να επιβιώσει (και να επιταχύνει) αυτό το πολύ καινούργιο σύστημα που βρίσκεται μπροστά μας. Μόνο αυτό το είδος ατόμου μπορεί να συμμετάσχει στην επόμενη εξελικτική φάση. Το δίχως άλλο, αυτή η ανθώδης συνείδηση έχει πνευματικές αποχρώσεις.

Στις πιο έντονες πνευματικές εμπειρίες, το βασικό γνώρισμα είναι το σταμάτημα του χρόνου.

Είναι η αίσθηση ότι βρίσκεσαι έξω απ’ τον χρόνο, ότι είσαι αιώνιος – αυτή είναι η πηγή της έκστασης στον διαλογισμό, την ψαλμωδία, την ύπνωση και την εμπειρία των ψυχεδελικών φαρμάκων. Μια παρόμοια κατάσταση αχρονικότητας (αν και κάπως συντομότερη και λιγότερο διαυγής), μια κατάσταση άρνησης του εγώ (το εγώ υπάρχει στο χρόνο, όχι στο χώρο) πραγματοποιείται με τον σεξουαλικό οργασμό, γι’ αυτό και ο οργασμός είναι ένα τόσο επιθυμητό αίσθημα. Ακόμα και οι μπεκρήδες, με τον άξεστο και ανεπαρκή τρόπο τους, ψάχνουν γι’ αυτόν τον άχρονο χρόνο. Ο αλκοολισμός είναι μια ατελής πνευματική επιθυμία.

Με χίλιους δυο τρόπους, έχουμε κυριαρχήσει την τέχνη του χώρου. Γνωρίζουμε πάρα πολλά για τον χώρο. Αλλά οι γνώσεις μας για τον χρόνο είναι αξιοθρήνητα λιγοστές. Φαίνεται ότι μόνο με την μυστικιστική κατάσταση μπορούμε να κυριαρχήσουμε το χρόνο. Τα κλειδιά γι’ αυτή την μυστικιστική κατάσταση είναι ο “οσφρητικός εγκέφαλος” – η μνημονική περιοχή του εγκεφάλου που ενεργοποιείται από τα οσφρητικά νεύρα – και ο “φωτεινός εγκέφαλος” – ο εγκεφαλικός φλοιός. Με αμεσότητα και ένταση, η οσμή ενεργοποιεί την μνήμη, επιτρέποντάς μας να ταξιδεύουμε ελεύθερα στο χρόνο. Οι πιο βαθιές μυστικιστικές καταστάσεις είναι εκείνες όπου η συνηθισμένη διανοητική δραστηριότητα φαίνεται να αιωρείται στο φως. Και, στη μυστικιστική επιφώτιση, όπως και στην ταχύτητα του φωτός, ο χρόνος παύει να υπάρχει.

Τα λουλούδια, μόλο που δεν βλέπουν, ούτε ακούν, ούτε διαθέτουν γεύση ή αφή, αντιδρούν στο φως με καθοριστικό τρόπο και ρυθμίζουν τη ζωή τους και το περιβάλλον τους με μια ενορχήστρωση αρωμάτων. Με την ανάπτυξη της λουλουδικής συνείδησης, τα ανθρώπινα όντα θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν πληρέστερα τον φωτεινό τους εγκέφαλο και να κάνουν πιο εξευγενισμένη και ντελικάτη χρήση του οσφρητικού εγκεφάλου τους.

Αυτοί οι δύο συνδέονται θαυμάσια. Στην ουσία, αλληλεπικαλύπτονται σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ενιαίοι και αδιαίρετοι. Ζούμε σε μια τεχνολογία της πληροφορικής. Τα λουλούδια ζούσαν ανέκαθεν σε μια πληροφορική τεχνολογία. Τα λουλούδια συγκεντρώνουν διαρκώς πληροφορίες στο διάστημα της ημέρας. Τη νύχτα τις επεξεργάζονται. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται φωτοσύνθεση.

Καθώς ο εγκεφαλικός μας φλοιός θα χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο, θ’ αρχίσουμε και εμείς να κάνουμε ένα είδος φωτοσύνθεσης. Στην ουσία, κάτι τέτοιο το κάνουμε και τώρα, αλλά σε σύγκριση με τα λουλούδια, η δική μας φωτοσύνθεση είναι πρωτόγενης και περιορισμένη. Κι ο λόγος είναι πως, οι πληροφορίες που συγκεντρώνουμε από τις εφημερίδες, τα σήριαλ, τις σαπουνόπερες, τα εμπορικά συνέδρια και τις καφετζούδες, είναι κατώτερες από τις πληροφορίες που παίρνουμε από το ηλιακό φως. (Εφ΄ όσον όλη η ύλη είναι συμπυκνωμένο φως, το φως είναι η πηγή, η γενεσιουργός αιτία της ζωής. Συνεπώς το φως είναι θεϊκό. Τα λουλούδια έχουν μια απευθείας επικοινωνιακή σύνδεση με το θεό, κάτι που για την αποκτήσει ένας ευαγγελιστής, θα έκανε ακόμα και φόνο).

Ωστόσο, είτε επειδή τα πληροφορικά στοιχεία μας είναι ανεπαρκή, είτε γιατί τα επεξεργαστικά μας μηχανάκια δεν είναι άμεσα συνδεδεμένα με την επικοινωνιακή γραμμή, η νυχτερινή μας επεξεργασία είναι μια δουλειά έκτακτης απασχόλησης – part time. Οι πληροφορίες που προσλαμβάνει το συνειδητό τμήμα του μυαλού μας στις ώρες της εγρήγορσης, επεξεργάζονται από το ασυνείδητό μας στη διάρκεια του ύπνου που ονομάζεται “βαθύς ύπνος”.

Κάθε νύχτα, πέφτουμε σε βαθύ ύπνο μόνο δυο ή τρεις ώρες το πολύ. Τις υπόλοιπες ώρες της νυχτερινής μας βάρδιας, το ασυνείδητο τμήμα του μυαλού μας είναι εκτός υπηρεσίας. Βαριέται. Ζητάει επίμονα αναψυχή. Έτσι παίζει με ό,τι υλικό υπάρχει πρόχειρο. Κατά κάποιο τρόπο, παίζει με τον εαυτό του. Ρίχνει πασιέντζες με τις μνήμες, ανακατεύει εικόνες, επινοεί τρομαχτικές ή γαργαλιστικές ιστορίες – ονειρεύεται. Πολλοί πιστεύουν ότι στη διάρκεια του ονείρου επεξεργαζόμαστε πληροφορίες. Εντελώς το αντίθετο συμβαίνει. Το όνειρο συμβαίνει όταν το μυαλό παίζει επειδή δεν υπάρχει επεξεργασία για να το κρατήσει απασχολημένο.

Στο μέλλον, όταν θα είμαστε σε θέση να συγκεντρώνουμε πληροφοριακά στοιχεία ποιότητας κι όταν θα έχει επικρατήσει η λουλουδική μας συνείδηση, τότε πιθανότατα θα κοιμόμαστε περισσότερες ώρες και σπάνια θα ονειρευόμαστε. Από παράδοση, ο Παν εποπτεύει τα όνειρα, ειδικά τα ερωτικά όνειρα και τους εφιάλτες. Η φθίνουσα πρόοδος στα όνειρα θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι ο Παν έχει πεθάνει.

Αλλά, ας ξαναγυρίσουμε στην πληροφορική αποτελεσματικότητα. Η επιστήμη έχει διαπιστώσει πρόσφατα ότι τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα ένα δέντρο που δέχεται επίθεση εντόμων θα μεταβιβάσει την πληροφορία σε ένα άλλο δέντρο που βρίσκεται δεκάδες μέτρα μακρύτερα έτσι ώστε το δεύτερο να ξεκινήσει μια διαδικασία κατασκευής κάποιου χημικού που θα απωθήσει αυτό το συγκεκριμένο είδος εντόμων. Έτσι τα δέντρα αλληλοπροστατεύονται.


Η πληροφορία, πιθανότατα, μεταβιβάζεται με τη μορφή αρώματος.

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι τα φυτά είναι σε θέση να προσλαμβάνουν οσμές όσο και να εκπέμπουν. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι έχει αναπτυχθεί κάποιο είδος τηλεπάθειας ανάμεσα στα δέντρα. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα πως αυτό που ονομάζουμε πνευματική τηλεπάθεια, να πραγματοποιείται με την όσφρηση.

Δεν διαβάζουμε τη σκέψη κάποιου άλλου, την οσφραινόμαστε.

Ξέρουμε ότι οι σχιζοφρενείς μπορούν να μυρίσουν την δυσπιστία, τον ανταγωνισμό, την επιθυμία κλπ. από τη μεριά των γιατρών, των επισκεπτών ή των συνασθενών τους, όσο καμουφλαρισμένες και αν είναι αυτές οι διαθέσεις οπτικά ή προφορικά. Το ανθρώπινο οσφρητικό νεύρο μπορεί να είναι μικρό σε σύγκριση με του λαγού, είναι όμως ο μεγαλύτερος από τους ενδοκρανιακούς μας δέκτες. Ποιος μπορεί να ξέρει τι είδους “αόρατες” οσμές μπορεί να ανιχνεύσει.

Καθώς θα ωριμάζει η λουλουδική συνείδηση, η τηλεπάθεια, αναμφίβολα, θα γίνεται ένα κοινό μέσο επικοινωνίας.

Με την ερπετοειδή συνείδηση, είχαμε εχθρική αντιμετώπιση.

Με τη θηλαστική συνείδηση, είχαμε πολιτισμένη λογομαχία.

Με τη λουλουδική συνείδηση, θα έχουμε συμπαθητική τηλεπάθεια.

Μια λουλουδική συνείδηση και μια ήπια τεχνολογία πληροφορικής είναι ιδανικά πλασμένες η μία για την άλλη. Μια λουλουδική συνείδηση και ένας ειρηνόφιλος διεθνισμός είναι ιδανικά πλασμένα το ένα για το άλλο. Μια λουλουδική συνείδηση και ένας ήρεμος, πολυποίκιλος αισθησιασμός είναι ιδανικά πλασμένα το ένα για το άλλο. Τα λουλούδια έχουν μια σεξουαλικότητα πιο ανοιχτή και πιο ελεύθερη από τα ζώα. Η Ταντρική αντίληψη της μετατροπής της σεξουαλικής ενέργειας, σε πνευματική, είναι μια λουλουδική στρατηγική.

Μια λουλουδική συνείδηση και διαστημικό πρόγραμμα εξερεύνησης άλλων κόσμων, είναι ιδανικά πλασμένα το ένα για το άλλο. (Οι άνθρωποι θα εκπέμπονται μέσα σε ασημένια κουκούλια για να γονιμοποιήσουν, σαν την γύρη, μακρινούς πλανήτες). Μια λουλουδική συνείδηση και μια κοινωνία αθανάτων είναι ιδανικά πλασμένες η μια για την άλλη. Τα λουλούδια διαθέτουν ισχυρότερες δυνάμεις ανανέωσης και η μακροβιότητα των δέντρων είναι περιλάλητη. Ο ανθώδης εγκέφαλος είναι το όργανο της αιωνιότητας.

Για να μη μας περάσει η ιδέα ότι θα γίνουμε, μαγικά και χωρίς προσπάθεια, σαν τα λουλούδια που μπουμπουκιάζουν την άνοιξη τρα-λα-λά, ας έχουμε κατά νου ότι οι ερπετοειδείς και οι θηλαστικές δυνάμεις εξακολουθούν να βρίσκονται μαζί μας. Τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Είναι ολοφάνερο ότι υπάρχουν πανίσχυρες ερπετοειδείς δυνάμεις στο Πεντάγωνο και το Κρεμλίνο, καθώς και στους άμβωνες των εκκλησιών, των συναγωγών και των τζαμιών όπου κηρύσσονται πεισιθανάτια δόγματα τιμωρίας και κρίσης, αυταπάρνησης και μαρτυρίου. Αλλά υπάρχουν επίσης ερπετοειδείς δυνάμεις και μέσα σε κάθε άτομο. Οι μύθοι, δεν είναι ούτε μυθιστοριογραφικά, ούτε ιστορικά κατασκευάσματα.

Οι μύθοι διαδραματίζονται μέσα στις ψυχές μας και είναι συνεχείς και αδιάλειπτοι.

Ο ιππότης Ζίγκφρηντ και άλλοι ήρωες που εξοντώνουν τους δράκοντες είναι πτυχές του ασυνείδητού μας. Η σημασία των κατορθωμάτων τους είναι ολοφάνερη. Τους στέλνουμε με τα συμβολικά τους σπαθιά και τις λόγχες τους για να εξοντώσουν την ερπετοειδή συνείδηση. Ο ερπετοειδής εγκέφαλος είναι ο δράκοντας που ενεδρεύει μέσα μας.

Όταν, κατά την εξελικτική διαδικασία, έφτασε η ώρα για να υποτάξουμε τη θηλαστική συνείδηση,ακολούθησε μια λιγότερο βίαιη τακτική. Αντί για τον Ζίγκφρηντ με το σπαθί του, εμφανίσαμε τον Ιησού Χριστό με το μήνυμα και το παράδειγμά του. Η εντολή του Χριστού “αγαπάτε τους εχθρούς σας” αποδείχτηκε ισχυρό λουλουδοφάρμακο για να το καταπιούν οι ερπετοειδείς τύποι. Όσο για τα εργασιομανή θηλαστικά, ο Τζήζας δεν έπαψε ούτε στιγμή να τους τονίζει ότι τα κρίνα του αγρού ποτέ δε χτύπησαν κάρτα.

Με τη γέννηση του Χριστού, ο αρχαίος κόσμος αντιλάλησε από την κραυγή. «Ο Μέγας Παν πέθανε» Είχε φτάσει ο καιρός για να καθυποταχτεί το ζωώδες μυαλό. Η αποστολή του Χριστού ήταν να προετοιμάσει το δρόμο για τη λουλουδική συνείδηση. Στην Ανατολή ο Βούδας εξυπηρέτησε έναν παρόμοιο σκοπό. Πρέπει να τονιστεί ότι ούτε ο Χριστός, ούτε ο Βούδας έτρεφαν την παραμικρή αντιπάθεια για τον Πάνα. Απλώς εκπλήρωσαν τους μύθο-εξελικτικούς ρόλους τους. Ο Χριστός και ο Βούδας μπήκαν στις ψυχές μας όχι για να μας απαλλάξουν από το κακό αλλά για να μας απαλλάξουν από την θηλαστική μας συνείδηση.

Η πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό ήταν πάντα πλαστή. Το δράμα που παίζεται στο σύμπαν – όσο και στις ψυχές μας – δεν είναι η πάλη του καλού ενάντια στο κακό, αλλά η πάλη του νέου ενάντια στο παλιό ή, για την ακρίβεια, εκείνου που είναι προορισμένο να έρθει ενάντια σε εκείνο που φθίνει και αχρηστεύεται.

Όπως ακριβώς οι τρομεροί δράκοντες του ερπετοειδούς παρελθόντος μας έπρεπε να εξοντωθούν από το σπαθί του ήρωα για να ανοίξει ο δρόμος για τον Πάνα και τις λάγνες ευνοούμενές του, έτσι και ο ίδιος ο Παν έπρεπε να φθαρεί και να γίνει ατελέσφορος, έπρεπε να εκτοπισθεί στο βάθος της διαρκώς εξελισσόμενης ψυχής μας.

Επειδή ο Παν βρίσκεται πιο κοντά στις καρδιές μας και στα γεννητικά μας όργανα, θα μας λείψει περισσότερο απ’ ότι θα μας λείψει ο δράκος. Θα μας λείψουν οι αυλοί του που μας οδηγούσαν, τρέμοντας, στο χορό της λαγνείας και της σύγχυσης. Θα μας λείψει η χλευαστική του ανατροπή της ευπρέπειας, ο τρόπος που έκανε το αίμα μας να βράζει, τις αγελάδες να βελάζουν και το κρασί να ρέει. Πιο πολύ απ’ όλα, ίσως, θα μας λείψει ο τρόπος που μας περιγελούσε, με το λοξό του βλέμμα και το γέλιο, όταν είχαμε πάρει την αναλαμπή της θηλαστικής μας νοημοσύνης πολύ στα σοβαρά. Αλλά αυτός ο σκανδαλιάρης τύπος πρέπει να φύγει. Το ξέραμε εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ότι ο Παν έπρεπε να φύγει. Δεν υπάρχει πια χώρος για την δυσοσμία του Πάνα μέσα στην αρωματική επιφώτιση των λουλουδιών. >Τομ Ρόμπινς «Το Άρωμα του Ονείρου» 1984



ΤΑ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ TOM ROBBINS

Όταν θες να γράψεις για τον Ρόμπινς είναι σαν να θέλεις να ανοίξεις το κλουβί του κόσμου, να πετάξεις με τα φτερά που σου κλέψανε, να ουρλιάξεις από χαρά και από πόνο. Η γραφή του Ρόμπινς είναι σαν βροχή κάποιο πρωινό του Μαΐου όταν βγαίνεις από το σπίτι σου χωρίς ομπρέλα, μια γραφή ανατριχιαστικά ρεαλιστική, υποβόσκουσα ποιητική, εκκωφαντικά πολιτική, ανερυθρίαστα ερωτική, μια γραφή που ξεχύνεται σαν καταρράκτης λέξεων, εικόνων και νοημάτων, ονείρων και ιδιαίτερων σημασιών, μια γραφή από κάποιο σπάνιο ημερολόγιο αποκλειστικά για σένα.

Ο Τομ Ρόμπινς, εγγονός του Ουίτμαν, ο μικρότερος αδελφός του Μπάροουζ και γιος της Βιρτζίνια Γουλφ, ομοαίματος με τον Δαλάι Λάμα, τον Κρισναμούρτι, τον Καστανέντα, τον Kahlil Gibran συμπαίκτης του Τίμοθυ Λήρι και μάγος – φύλαρχος του Σιάτλ, ο Σαίξπηρ της ψυχεδέλειας και ο Θερβάντες του rock and roll, ο ποιητής της πτώσης, κραδαίνει στα μάτια μας το παλλόμενο σκουλήκι από το σάπιο μήλο των πρωτοπλάστων και απαγγέλει με την βουνίσια αντοχή του τα σονέτα της θύελλας και του κεραυνού. Δολιοφθορέας και επαναστάτης, μηρυκαστικό ον και θεοκλέπτης, τα έργα του δρουν σαν επιταχυντές της πραγματικότητας.

Ατίθασα, αθώα, βρώμικα και σεμνά, αποφασίζεις να ξενυχτήσεις μαζί του και σε παρασέρνει στην άκρη του κόσμου, ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, παρελαύνει μπροστά από τα μάτια σου όλο το κωμικοτραγικό σινάφι της ύπαρξης, άγγελοι και δαίμονες, ο θεός και ο διάβολος και οι μεταμφιέσεις τους. Τα βιβλία του είναι σαν αφίσες πορνοστάρ σε παιδικά δωμάτια, σαν γεμάτα μπουκάλια με οξύ που αποφράσουν τους μπουκωμένους αγωγούς του κόσμου, ένα ουράνιο τόξο κρεμασμένο στον λαιμό της έμπνευσης!

Αστείος, απρόβλεπτος, προκλητικός, διαυγής, μυστικός, εξτρεμιστής και ρομαντικός, οραματιστής και ερωτικός, εκμαυλιστής συνειδήσεων και πορθητής παθών. Ασυγκράτητος σαν χείμαρρος και ορμητικός σαν τα νερά του Νιαγάρα, φλύαρος σαν την βροχή και σιωπηλός σαν τον πυθμένα της λίμνης Ταγκανίκα, μοναδικός σαν την κοραλλένια κορυφή του Κιλιμάντζαρο.

Ο Ρόμπινς έχει φτερά στα χέρια του, γράφει σαν να πετάει, βουτά από ψηλά με ορμή στη θάλασσα του μελανιού και βγαίνει έχοντας στο ράμφος του μερικά από τα καλύτερα εδέσματα, μας κάνει το τραπέζι με τις πιο ζουμερές ποικιλίες, με τα καλύτερα κρέατα και κρασιά, (χορτοφάγοι η τελευταία σας ευκαιρία), ακονίζει τον ουρανίσκο μας έως την τελευταία σελίδα και η πέψη κρατάει κάτι μήνες, αυτή η γλυκιά αέρινη αίσθηση που έχεις αφού σηκωθείς από το συμπόσιο των θεών.

Αγαπητός όσο λίγοι από χιλιάδες αναγνώστες, με υπερβολικές έως βαθμού ανησυχίας συμπάθειες, το ύφος του, η ζωντάνια του λόγου του, το εύστροφο πνεύμα του, το επικίνδυνο χιούμορ του, οι απίθανες πλοκές του, οι μοναδικές αναφορές και η πλούσια λεξιλεία του. Τα έργα του είναι διασταυρωμένα πυρά, μαγικά πουγκιά που κρύβουν μέσα τους την αλχημική συνταγή των μεταστοιχειώσεων, σχεδίες αυτοσχέδιες, που σε ταξιδεύουν στην γεμάτη μαγευτικά τοπία θάλασσα της γλώσσας.

Στο τελευταίο βιβλίο του Αγριόπαπιες Πετούν Ανάστροφα, ένα απάνθισμα κειμένων που κατά καιρούς είχαν δει το φως της δημοσιότητας σε διάφορα έντυπα, ή ανέκδοτα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, αφιερώματα και αναφορές σε διάφορα θέματα, όπως επίσης και κάποια διηγήματα και ποίηση, (άλλωστε ο Ρόμπινς δεν χρειάζεται να γράψει ποιήματα για να γράψει ποίηση), ανακαλύπτουμε έναν Ρόμπινς που ανασύρει από το βάθος της γνωσιολογικής του θάλασσας υπέροχα σχόλια και απόψεις χαρακτηριστικό της πληθωριστικής του φύσης, έναν Ρόμπινς που κάνει αναφορές στα πάντα, από τον σχολιασμό των σίξτις ως τον εμπνευσμένο παιάνα των βροχών του Σιάτλ.

Ο Ρόμπινς ξέρει όσο κανείς άλλος να χτυπά με το μαγικό ραβδί των λέξεων τον αναγνώστη, να ανοίγει δρόμους ανάμεσα σε αδιέξοδα, να κωδικοποιεί τα μηνύματα του χάους και να αποσυναρμολογεί στα εξ ων συνετέθη την πραγματικότητα. Εμβριθής και γεμάτος οράματα, σαρκαστικός και αφηνιασμένο άλογο, ειρηνικός και μαχόμενος σαν Αχιλλέας στα πεδία της γνώσης, μας προκαλεί και μας προσκαλεί, μας καλεί και μας εγκαλεί πίσω στο Αδιαμόρφωτο.

Τα βιβλία του ορόσημα κάθε γνήσιου εξερευνητή του Ανθρώπινου, εκκεντρικά προσκλητήρια για την ανάδυση του Πνεύματος, γεμάτος μεταδοτική έμπνευση σαν θανατηφόρος ιός, με διαστελλόμενη στο άπειρο την αίσθηση της περιπέτειας. Πολυεπίπεδα και αινιγματικά, διαπερνούν τις περιοχές του κόσμου σαν ριπές λεξοβόλων, στήνουν στον τοίχο τους συμβιβασμούς και τα κατεστημένα, περνούν από φάλαγγα την εξουσιοφρένεια και τους απανταχού μαραζωμένους λακέδες της. Λυρικός και πρόστυχος, μας καθοδηγεί σαν σαμάνος που βρίσκεται στην μεθόριο των κόσμων. Πιθανόν να είναι καλό να δοκιμάσεις τις δικές δυνατότητες για γράψιμο

Από το Αμάντα Το Κορίτσι της Γης, ένα βιβλίο που μιλάει για την ελευθερία και την εξέγερση, για τα λουκάνικα και το σώμα (από πού έρχεται;) του Χριστού, για την χαρά της ζωής και την σπάνια σημασία της, στον Τρυποκάρυδο, μια απίθανη ιστορία αγάπης και πολιτικής, ένας συνδυασμός ρομαντισμού και εμπρηστικών μανιφέστων, η παρανομία και τα μυστικά του φεγγαριού, οι πυραμίδες και μια τζούρα από τα γνήσια κάμελ, ένα εκτροχιασμένο παραμύθι, ένα ξεδίπλωμα μυστικών και συνταγών για μια σειρά πολύ πρακτικών ζητημάτων.

Με το Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν, μας μυεί στα μυστικά του χρόνου και των ράντζων της άγριας δύσης, στην γεωφυσική και τους αντίχειρες, περιφερόμεθα σε εκστατική τροχιά γύρω από την τέχνη, βουτάμε στο κρανίο της ποίησης.

Στο Άρωμα του ονείρου, ζαλιζόμαστε από την γεμάτη αρώματα ατμόσφαιρα, μια διαδρομή γεμάτη από περιπέτεια και αθανασία, από θρησκευτικότητα και παντζάρια, από τον θεό Πάνα και ένα ανακάτεμα από πρωτόγονα ζωώδη ένστικτα, ένα ειδυλλιακό ζευγάρωμα των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα και των περιοχών του χρόνου.

Στο Ο Χορός των εφτά πέπλων, έχει βαλθεί να μας ταρακουνήσει ως τα τρίσβαθα της ψυχής, η πιο μεγάλη αφυπνιστική συνταγή και η πιο όμορφη κατάθεση για το μυστικό φως των πραγμάτων, ένας τελετουργικός χορός στην κόψη της Μέσης Ανατολής, με την μέση του πιο ντελικάτου θηλυκού, ένα κάλεσμα από την πρωταρχική μητέρα θεά με οδηγό μια πορφυρογέννητη έμπνευση. Και με όσα χρήματα γεμίζει τις τσέπες μας, με τον Χορό των εφτά πέπλων, μας τα παίρνει πάλι πίσω με τοΜισοκοιμισμένοι μέσα στις Βατραχοπιτζάμες μας.

Στο Μισοκοιμισμένοι μέσα στις βατραχοπιτζάμες μας, μας υπενθυμίζει την καταγωγή μας, βάζει αντηχεία στα πρωτόγονα κύτταρα μας, μέσα στις σπηλιές που πρωτογνωριστήκαμε, μας μαθαίνει τα Ταρό και παίζει με τον χρόνο, μας συστήνει στα ιδιαίτερα γούστα των αφυπνισμένων όντων, μας μιλάει για τα αμφίβια και τους εξωγήινους και μας ξεναγεί στα χρηματιστήρια του κόσμου λίγο πριν το μεγάλο κραχ.

Και φτάνουμε στο Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα, Εδώ ο Ρόμπινς τα δίνει όλα (και έχει πολλά), στο απόγειο της έμπνευσης, της πιο βαθιάς ενόρασης, του πιο μεγάλου ανοίγματος, το ψιθύρισμα των κρυμμένων νοημάτων, η έκθεση στην πιο γαργαλιστική ακτινοβολία, ένας πρωτοφανής πίδακας από την ψυχή της γλώσσας, ως την anima mundi. Ένα διαπεραστικό σοκ κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, (ίσως χρειαστεί να το διαβάσετε σε αναπηρικό καροτσάκι), ένα ξεχείλισμα συμπαντικών αληθειών σε μια συμφωνία φωτός και σκότους, ο mister Ρόμπινς σε όλη του την έκταση…

Τελευταίο έργο που είδε το φως ετούτου του μάταιου κόσμου είναι το villa incognito, μια συνύπαρξη βετεράνων του πολέμου στο Βιετνάμ σε μια μεταξένια σονάτα από τοπία της άπω ανατολής, αγγίγματα από κορίτσια με ροδαλά μάγουλα και γαρνιτούρα από τις καλύτερες μαγιονέζες.

Τα βιβλία του Τομ Ρόμπινς είναι ευτυχώς όλα εδώ, γεμάτα από σεξ και περίεργες συμπτώσεις, όλα τους μια αφορμή για ξεβόλεμα, μια απαραίτητη προσθήκη στο οπλοστάσιο της γνώσης. Σπάνια συγγραφείς έχουν τον ρυθμό, την ανάσα, τον ιδρώτα του Τόμ Ρόμπινς, τις αστείρευτες ριπές του από χιούμορ, τα όνειρά του. Ναι είναι η ώρα να ξεβολευτείς και να κάνεις μερικές Σημαντικές Ερωτήσεις, ο Τομ Ρόμπινς θα σου δείξει τον δρόμο, έναν δρόμο με καρδιά, όπως τον θέλει ο Δον Χουάν Μάτους.

@Argiris Karavoulias /Eleonora Trelawny





ΣΕ ΔΕΛΤΙΟ ΜΕΤΕΡΕΩΛΟΓΙΑΣ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΥΣ!


Αμερικανοί μετεωρολόγοι παραδέχονται τους χημικούς αεροψεκασμούς αλουμινίου.








ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ


Σε ανάρτηση του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο Γιάννης Καλλιάνος αναφέρει ότι: «Μια άκρως εντυπωσιακή πορεία φαίνεται ότι θα ακολουθήσει ένα ισχυρό βαρομετρικό χαμηλό, καθώς θα «γεννηθεί» την Κυριακή το πρωί στη βόρεια Ιταλία και μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ θα βρεθεί να καλύπτει τη χώρα μας, δίνοντας ισχυρές βροχές και καταιγίδες.
Όμως, κατά πόσο θα επαληθευτεί αυτή η μεσοπρόθεσμη πρόγνωση, είναι κάτι που θα το δούμε τις επόμενες ημέρες».

Για τον καιρό που επικρατεί στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες, την υψηλή θερμοκρασία και την απουσία βροχών, έδωσε εξηγήσεις ο Σάκης Αρναούτογλου.



Όπως ανέφερε στο Facebook στις 13 Οκτωβρίου: «O Αντικυκλώνας Εμποδισμού η αιτία της παρατεταμένης φθινοπωρινής ανομβρίας στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας![...]
Ένας αντικυκλώνας εμποδισμού (ένας στην ουσία αέρινος τοίχος-φρούριο) ή Ωμέγα μπλοκ, όπως ονομάζεται διεθνώς, λόγω του σχήματος που παίρνει στους προγνωστικούς χάρτες, θυμίζοντας το τελευταίο γράμμα του ελληνικού αλφάβητου, έχει στρογγυλοκαθήσει πάνω από τη γηραιά ήπειρο, εμποδίζοντας οποιαδήποτε αξιόλογη βροχοφόρα ατμοσφαιρική διαταραχή από τον Ατλαντικό να κινηθεί προς το εσωτερικό της ή και ανατολικότερα προς την περιοχή μας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει κάποια ιδιαίτερη προοπτική για κάποια αξιόλογη αλλαγή και στο άμεσο μέλλον.
Εμείς, βρισκόμενοι στα νοτιοανατολικά κράσπεδά του, το μόνο που λαμβάνουμε είναι τα κατά διαστήματα σχετικά ψυχρά ξεροβόρια από την ανατολική Ευρώπη».



Κουνταλίνι: Η Αφύπνιση της Μαγικής Δύναμης




Η αφύπνιση της Κουνταλινι είναι ένα κεντρικό ζήτημα στην Σύγχρονη μαγεία, και έχει αφομοιώσει την κεντρική της έννοια από την Αυθεντική Ταντρική πηγή της Ενέργειας Κουνταλινι.

Αν και αυτή η έννοια παρουσιάστηκε στον Δυτικό Αποκρυφισμό από Θεοσοφιστές όπως ο Alice Bailey και ο C.W Leadbeather, χρειάστηκαν τα λεπτομερή γραπτά των Arthur Avalon & Aleister Crowley για να ξεκινήσει η αναζήτηση της ενέργειας Κουνταλινι και της εμπειρίας από μεγάλους αριθμούς Αποκρυφιστών.

O Crowley συγκεκριμένα ήταν εκείνος που παρέδωσε μία σύνθεση Δυτικών και Ανατολικών πρακτικών Μαγείας ως κληρονομιά στους Μελλοντικούς Αποκρυφιστές με μία αναλυτική προσέγγιση της εμπειρίας της Κουνταλινι, αναγνωρίζοντάς την ως την «Κεντρική Μαγική Δύναμη» στον ανθρώπινο οργανισμό. Οι ενθουσιώδεις πειραματισμοί του Crowley με Απαγορευμένες ουσίες και Σεξουαλική μαγεία ήταν μια κραυγή απόσπασης από τον «Πνευματικό Ασκητισμό» που εξασκούσαν πολλοί από τους ομοιδεάτες του. Και ενώ η Πνευματικότητα αντιμετωπιζόταν εν γένει με Φιλοσοφικούς όρους που απέρριπταν την
Σωματική εμπειρία, ο Crowley έθεσε τα θεμέλια μίας Δυτικής προσέγγισης για την ανάπτυξη που συνδύαζε τον Ψυχικό μα και τον σωματικό τομέα της εμπειρίας.

Ήταν η δεκαετία του 60’ και η άφιξη της «Ψυχεδελικής Εποχής» που αυτή η προσέγγιση έγινε ευρέως διαδεδομένη και έτυχε σοβαρής προσοχής. Αυτή η δεκαετία έκρυβε τις απαρχές εκείνου που ο Τίμοθι Λίρι ονόμαζε «Ηδονική Τεχνολογία» – η ανακάλυψη της απόλαυσης αντί του περιορισμού μέσα από τις απαγορευμένες ουσίες, την ανεπτυγμένη σεξουαλικότητα, τον χορό, την μουσική , την γιόγκα κ.α! Η «Ψυχεδελική Εποχή» έφερε επίσης μία «Απόκρυφη Αναγέννηση» με συγκεκριμένο ενδιαφέρον σε Ηδονιστικές τεχνικές Μαγείας όπως το Τάντρα και το «Θέλημα»,την μαγική σέκτα του Crowley.

Μέσα από αυτή την Συνειδησιακή έκρηξη επήλθαν και οι εξελίξεις στην μαγική θεώρηση και πρακτική της δεκαετίας του 1970, και συγκεκριμένα στην Έκθεση του Kenneth Grant για τον Crowley,τις Ταντρικές διδαχές και την εργασία του Austin Osman Spare. «Θεληματικά» περιοδικά της εποχής όπως τα SOThIS, Agape & New Equinox μετέδωσαν σημεία κλειδιά για την εξέλιξη των Μαγικών πρακτικών και διδαχών. Η Ενσυναίσθηση της φυσιολογικής φύσης των έντονων καταστάσεων συνειδητότητας εξαπλωνόταν και η Μαγεία αντιμετωπιζόταν ως μία προσέγγιση για την ανάπτυξυ που συνδύαζε εσωτερική – πνευματική εμπειρία και σωματική συνειδητότητα. Έτσι, απο την δεκαετία του 60 η αφύπνιση της Κουνταλινι έχει μετατραπεί σε μία εμπειρία που αναζητούν πολλοί από τους Δυτικούς Αποκρυφιστές.

Η Μαγεία είναι ένας απο τους μεγάλους πυρήνες, και η Γιόγκα είναι ακόμη ένας απο αυτούς. Υπάρχει μεγάλο πλήθος πληροφοριών που έχουν γραφεί για το ζήτημα της Κουνταλινι που ποικίλουν ανάμεσα στις εξαιρετικά τεχνικές γραφές συγγραφέων όπως ο Kenneth Grant σε δημοφιλείς εργασίες της Κουνταλινι-Γιόγκα και ερωτικά εγχειρίδια Τάντρα.

Όπως και με άλλα Αποκρυφιστικά θέματα, υπάρχουν πλέον πάρα πολλά βιβλία που έχουν γραφεί για το ζήτημα όμως φαίνεται πως τα περισσότερα γράφηκαν αναλύοντας την θεωρία και όχι μέσα από την εμπειρική διαδικασία του συγγραφέα. Αυτό οδήγησε σε σύγχυση και παρανόηση όσον αφορά την πραγματική φύση της Κουνταλινι και την εμπειρία που ακολουθεί η αφύπνισή της. Η δύναμη της εμπειρίας της εναλλαγής της Συνειδητότητας σε διαφορετικούς βαθμούς φαίνεται πως αναγνωρίζεται ευρέως όμως μερικοί συγγραφείς προειδοποιούν και εφιστούν την προσοχή σε κάποιον που θέλει να εξασκήσει την Κουνταλινι Γιογκα, ενώ άλλοι δίνουν την εντύπωση πως μερικές βασικές ασάνα και ένας πρόθυμος σύντροφος είναι τα μοναδικά που θα χρειαστεί για να ανακαλύψει την πραγματική ανεξάντλητη πηγή ενεργειακής ροής του.

Πολλά από τα Πνευματικά μοντέλα που αναζητούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα της Κουνταλινι την τοποθετούν στην ύπαρξη των Κοσμικών εσωτερικών σφαιρών και των ψυχικών κέντρων – των Τσάκρας. Η Κουνταλινι σε αυτά τα συστήματα θεωρείται ως η διαδικασία της Πνευματικής Αφύπνισης.
Παράγοντες Ενεργοποίησης Κουνταλινι


Περιγράφοντας τις παρενέργειες των έντονων εναλλαγών συνειδητότητας διαπιστώνουμε πως αυτή η ενεργοποίηση δεν έρχεται με γραμμικό τρόπο μέσα από κάποιους παράγοντες που είναι και η ουσιαστική αιτία της εμπειρίας αλλά μάλλον οι παράγοντες λειτουργούν ως μοτίβα διευκόλυνσης της αφύπνισης της ενέργειας Κουνταλινι. Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει αυθόρμητα δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα μικροσκοπικά μοτίβα που το ενεργοποιούν. Αυτή η ενεργοποίηση της ενέργειας θα μπορούσε να είναι το τελικό σπινθήρισμα που θα επιτρέψει όλες αυτές τις διαφορετικές μικροσκοπικές αλληλεπιδράσεις στο σύστημα του ατόμου που θα του επιτρέψει να περάσει το κατώφλι,μεταλάσσοντας την συνειδητότητά του.

Τεχνικές όπως Της Γιόγκα και της Μαγείας, οι διαφορετικές εκδοχές απόκτησης γνώσης, οι σωματικές ασκήσεις όπως η Χάθα Γιόγκα, το Τάι Τσι, η τελετουργική μαγεία, ο Διαλογισμός κ.α μπορούν να επιφέρουν αυτή την ενεργοποίηση. Αυτή η μεταμορφωτική εμπειρία μπορεί να συμβεί αυθόρμητα ή και μέσα από μία σειρά πρακτικών εφαρμογών. Η Έντονη συναισθηματική φόρτηση και οποιαδήποτε τεχνική που επικεντρώνει την συνειδητότητα στο ερέθισμα, καθώς και ακραίες φυσιολογικές πτυχές αποτελούν σημαντικούς παράγοντες για την επίτευξη της εμπειρίας.

Οι εμπειρίες που σχετίζονται με την Κουνταλινι είναι έντονα σωματο-κεντρικές και εμπεριέχουν ίσως μυικούς σπασμούς και αποπροσανατολισμό, καθώς και συναισθήματα πληρότητας ενέργειας. Πολλοί άνθρωποι που έχουν εξασκηθεί πάνω στο ζήτημα αναφέρουν μία παράξενη αίσθηση γύρω από την βάση της λεκάνης όπου βρίσκεται το Τσάκρα Muladhara. Η κουνταλινι αναφέρεται συχνά με μυστικιστικούς και ποιητικούς όρους ως μία ανάβαση από την περιοχή της λεκάνης που διαπερνά και εισέρχεται στα τσάκρας που υπάρχουν κατά μήκος.

Τα παραδείγματα από τους παραπάνω παράγοντες έχουν ένα δυναμικό αποτέλεσμα στο ανθρώπινο νευρικό σύστημα. Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως πολλοί τρόποι απόκτησης γνώσης χρησιμοποιούνται επίσης και σε βασανιστήρια αλλά και τον έλεγχο του νου όπως η στέρηση των αισθητήριων, η αυπνία και ο πόνος.

Ο Aldous Huxley στο βιβλίο του “Heaven and Hell” (1956) σημειώνει το πως οι πνευματικές αρχές των μυστικιστών επηρρεάζει το Βιοσύστημα τους « Είναι ζήτημα ιστορικής καταγραφής το γεγονός πως οι ερευνητές πρέπει να εργαστούν συστηματικά για να διαφοροποιήσουν την σωματική τους χημεία με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσουν τις Εσώτερες προδιαγραφές που ευνοούν την πνευματική ενσυναίσθηση.»

Κουνταλινι & Εξέλιξη

Η δραστηριότητα της Κουνταλινι στην Ταντρικη Κοσμολογια συσχετίζεται με την εξέλιξη των φυσικών μορφών, την διατήρηση του Φυσικού σύμπαντος και της πνευματικής εξέλιξης των όντων μετά την επιστροφή τους στο Brahma. Είναι το Jivatman, η σπίθα του Βραχμάνου μέσα στον κάθε άνθρωπο που κουβαλάει τις οδηγίες για την πνευματική μας ανύψωση. Ορισμένοι Δυτικοί επιστήμονες θεωρούν τώρα πιά την δομή του DNA-RMA ως γενετικά ισάξιο με το Jivatman.Αυτό κατά κάποιο τρόπο επιβεβαιώνει πως υπάρχει σε γενετικό επίπεδο η δυνατότητα βιώματος μίας εμπειρίας Κουνταλινι η παρόμοιων εμπειριών. Είναι αξιοπερίεργο πως αυτή η διαπίστωση προήλθε μέσα από την ενδελεχή έρευνα της Σχιζοφρένειας. Οι έρευνες που έχουν διεξαχθεί πάνω στα διαφορετικά σύνδρομα που τοποθετούνται κάτω απο την ταμπέλα της σχιζοφρένειας υποδεικνύουν πως οι εμπειρίες που περιγράφουν οι «ασθενείς» ομοιάζουν σε αρκετά σημεία με εκείνα τα φαινόμενα που περιγράφουν τα άτομα που βιώνουν μυστικιστικές εμπειρίες.

Παρ’όλα αυτά, όταν ο «Μάγος» ή ο Σαμάνος επέρχεται σε κατάσταση εγρήγορσης, ο «σχιζοφρενής» παθαίνει παράκρουση. Αν ο γενετικός κώδικας παίζει ρόλο σε αυτή την ειδοποιό διαφορά, τότε θα πρέπει να υπάρχει σωρεία άλλων παραγόντων που προκαλούν στο άτομο αυτή την νευρολογική εξέλιξη- την Φώτιση, ή όπως αλλιώς μπορούμε να το ονομάσουμε. Αρκετοί άνθρωποι υποστηρίζουν πλέον πως το επόμενο εξελιγκτικό βήμα της ανθρωπότητας είναι η αφύπνιση της Συνειδητότητας.

Αυτή η θεώρηση είναι γνώριμη σε παρούσες μαγικές ιδέες όπως η «Συνειδητότητα Gestalt» και σε νεωτεριστικά επιστημονικά παραδείγματα όπως εκείνα που αναπτύχθηκαν από τους Rupert Sheldrake (Μορφογενετικά Πεδία), David Bohm (Θεωρία του Holoverse) και του Timothy Leary. Tο μοντέλο του Leary για το 8-Κύκλωμα της Νευρολογικής εξέλιξης συγκεκριμένα παρέχει έναν διαφορετικό τρόπο ερμηνείας της διαδικασίας. Η Θεωρία του Leary αναφέρει πως αφού ο σχεδιασμός του Νευρολογικού συστήματος είναι κωδικοποιημένος με την δομή DNA-RNA Τότε η εξέλιξη των ανθρώπων σε νευρολογικό επίπεδο εμπεριέχεται εντός του ατόμου. Καθώς το άτομο εξελίσσεται υπάρχουν κρίσιμες περίοδοι κατά τις οποίες ο Νους δέχεται αποτυπώματα γνώσης που εν συνεχεία μεταμορφώνονται σε βασικά στοιχεία μεταγενέστερης μάθησης.

Τα πρώτα τέσσερα κυκλώματα διασφαλίζουν Γενετική μετάδοση και ποικιλία καθιστώντας την Ανθρωπότητα ένα Αέναο Είδος. Τα επόμενα τέσσερα κυκλώματα είναι τα κλειδιά του DNA-RNA που θα ξεκλειδώσουν την εξέλιξη και προσαρμογή του είδους. Αυτά τα τελευταία κυκλώματα ξεκλειδώνουν όταν οι εσωτερικές συνθήκες είναι διαχειρίσιμες. Αντιπροσωπεύουν καταστάσεις συνειδητότητας όπου όταν περάσει το εμπειρικό επίπεδο σε ένα αξιόλογο στάδιο μετατρέπονται σε προγράμματα, «ένα νέο είδος πραγματικότητας» μέσα από την οποία δρα το άτομο. Αν το κύκλωμα ανοίξει μία φορά τότε γίνεται ένα πανίσχυρο κίνητρο για επιπλέον πνευματική εξέλιξη.

Από το βιβλίο του P.Hine: Kundalini: a personal approach


Βροχή πεφταστεριών θα φωτίσει απόψε τον ουρανό: Το πέρασμα των Ωριωνίδων




Ενα εντυπωσιακό αστρονομικό θέαμα φωτίζει τον ουρανό αυτή την εβδομάδα και θα κορυφωθεί το βράδυ της Τετάρτης μέχρι τα ξημερώματα της Πέμπτης.

Πρόκειται για βροχή πεφταστεριών, συγκεκριμένα των Ωριωνιδών, που είναι τα απομεινάρια του κομήτη Χάλεϊ, ο οποίος παρατηρήθηκε για τελευταία φορά το 1986 και πιθανότατα δεν θα ξαναγυρίσει μέχρι το 2061.

Αλλά κάθε χρόνο στα μέσα προς τα τέλη Οκτωβρίου, η Γη περνά μέσα από σκονισμένα υπολείμματα του κομήτη, και ο ουρανός πριν από την αυγή θα φωτιστεί από εκπληκτικούς διάττοντες αστέρες.



Ετσι όποιος βρεθεί μακριά από τη φωτορύπανση της πόλης, θα έχουν την ευκαιρία να δει αυτό το εκπληκτικό θέαμα.

Η φετινή βροχή Ωριωνιδών, θα είναι ιδιαίτερα πλούσια, προσφέροντας κάπου 10 με 20 μετέωρα την ώρα στο αποκορύφωμά της. Η καλύτερη στιγμή για να τη δείτε είναι το ξημέρωμα της Πέμπτης, γύρω στις 1:30 π.μ. τοπική ώρα, αν και μπορείτε να εντοπίσετε κάποια μετέωρα και από το βράδυ της Τετάρτης.





Πηγή

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ να ΔΟΥΝ οι ΣΚΥΛΟΙ που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;!!! (video)




Γράφει ο Σπύρος Μακρής


Ο σκύλος θεωρείται από τα πρώτα ζώα που εξημέρωσε ο άνθρωπος και από τότε έγινε ο πιστός του και υπάκουος φίλος του.

Οι σκύλοι αισθάνονται και συναισθάνονται τους ανθρώπους.

Μπορούν να τους καταλαβαίνουν και σε πολλές περιπτώσεις να τους παρηγορούν γιατί τους νιώθουν…

Όμως, μήπως συμβαίνει και κάτι περισσότερο; Μήπως «νιώθουν» και κάτι που υπάρχει γύρω τους αλλά εμείς δεν μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε;

Όσοι από εμάς έχουν σκύλο, ίσως, να έχουν παρατηρήσει περίεργες συμπεριφορές του, τις οποίες θεωρούμε ανεξήγητες ή νομίζουμε ότι απλά παίζουν…

Όμως, τι συμβαίνει όταν φαίνεται ότι κάποιο λόγο που δεν μπορούμε εμείς να καταλάβουμε, ο σκύλος μας φοβάται, οπισθοχωρεί ή προσπαθεί να κυνηγήσει κάτι που δεν υπάρχει;

Δείτε το video:

5 Dogs That Saw Something Their Owners Couldn’t See

Για υπότιτλους: Ρυθμίσεις, Υπότιτλοι, Αγγλικά, Υπότιτλοι, Αυτόματη μετάφραση, Ελληνικά


Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ο Ενοικος στο Κατώφλι





«Η αλήθεια της φύσης κρύβεται σε συγκεκριμένα σπήλαια και βαθιές στοές» Δημόκριτος

«Καμιά μοναξιά δεν συγκρίνεται με το εσωτερικό της γης, καμιά νύχτα δεν είναι τόσο σκοτεινή όσο η σκοτεινιά που βασιλεύει στον υπόγειο κόσμο. Εκεί κάτω όλα μοιάζουν σαν να προέρχονται από κάποιον άλλο κόσμο, οι εκπλήξεις και οι παραισθήσεις είναι συνεχείς» Norbert Casteret

«Εκείνος που πολεμάει με τέρατα πρέπει να προσέξει να μην γίνει και ο ίδιος τέρας. Αν κοιτάς για πολύ μέσα στην άβυσσο, τότε και η άβυσσος κοιτάει μέσα σε σένα» Φρήντριχ Νίτσε, Πέρα από το Καλό και το Κακό

«Η αληθινή κατοικία του Απόλλωνα βρίσκεται ανάμεσα στους Υπερβόρειους, σε μία χώρα αιώνιας ζωής. Η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα, γεννήθηκε σε ένα νησί στον αρκτικό ωκεανό, πολύ πιο πέρα από το βόρειο άνεμο. O θεός που κάθεται στο κέντρο, στον ομφαλό της γης, είναι ο Κύριος των μύθων και ο Δημιουργός των θρησκειών της ανθρωπότητας» Πλάτων

«Ο κόσμος μας δημιουργήθηκε αρχικά μόνο για το εσωτερικό του. Η απόσταση μεταξύ των 2 εσωτερικών επιφανειών είναι 1000 χιλιόμετρα λιγότερη από τη διάμετρο της Γης. Στο κέντρο βρίσκεται μία τεράστια μπάλα θαμπής κόκκινης φωτιάς, περικυκλωμένη από ένα λευκό απαλό φωτεινό σύννεφο. Εκεί βρίσκεται ο θρόνος του βασιλιά του κόσμου» Γουιλς Εμερσον 1908

«Κάτω από το φλοιό της γης που έχει πάχος 800 χιλιόμετρα, υπάρχει ένα κενό. Ένα τεράστιο κούφωμα. Μέσα σε αυτό το κενό, υπάρχουν τρεις ομόκεντροι πλανήτες, με τον ίδιο άξονα. Έχουν περίπου το μέγεθος του Aρη, της Αφροδίτης και του Ερμή.» Εντμουντ Χάλεϋ αστρονόμος 1692

«Δηλώνω ότι η γη είναι κούφια. Το εσωτερικό της κατοικείται και αποτελείται από ένα αριθμό συμπαγών ομόκεντρων σφαιρών, η μία μέσα στην άλλη, και είναι ανοιχτή στις περιοχές των πόλων στη 12η ή 16η μοίρα. Αναζητώ εκατό γενναίους συντρόφους, εφοδιασμένους και εξοπλισμένους πολύ καλά, για να ξεκινήσουμε το φθινόπωρο από τη Σιβηρία με τάρανδους και έλκηθρα, με κατεύθυνση τους πάγους της βόρειας παγωμένης θάλασσας. Δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα βρούμε μία θερμή και πλούσια χώρα γεμάτη από ωφέλιμα φυτά και ζώα. Αν δεν συναντήσουμε ανθρώπους όταν φθάσουμε σε 82 μοίρες βόρειο πλάτος, θα επιστρέψουμε την επόμενη άνοιξη» Τζων Κληβς Συμς πρώην λοχαγός πεζικού Μάιος 1818 – Οχάιο, ΗΠΑ

Ο Ενοικος στο Κατώφλι

Φαντάσου ένα όμορφο τοπίο. Ο ήλιος λάμπει, ο ουρανός γαλάζιος, τα δέντρα καταπράσινα, τα πουλιά κελαηδούν, ένα ρυάκι κυλάει, λουλούδια, πεταλούδες φτερουγίζουν, μια υπέροχη θέα πέρα στον ορίζοντα, άνθρωποι που χαμογελούν, μια απόμακρη μελωδία, χρώματα, μικροί δρόμοι που οδηγούν σε άλλα όμορφα τοπία. Και, ανάμεσα σε όλα αυτά, κρυμμένη μέσα στο τοπίο, η μαύρη είσοδος μιας σπηλιάς. Κρυμμένη μέσα σε όλη αυτήν τη φωτεινή ομορφιά, μια μαύρη τρύπα.

Η είσοδος για έναν άλλο κόσμο.

Φαντάσου τον εαυτό σου να εντοπίζει μέσα στην πολύχρωμη πολυπλοκότητα του τοπίου αυτήν την κρυφή μαύρη παρένθεση, και φαντάσου τον εαυτό σου να πλησιάζει προς τα εκεί, να στέκει λίγα μέτρα μακριά από αυτήν την πύλη, μια πύλη που δεν γνωρίζεις που οδηγεί. Ένα πέρασμα για αλλού.

Κρύος αέρας έρχεται από εκεί μέσα. Δεν υπάρχει τίποτε εκεί μέσα για σένα, δεν βλέπεις τίποτε, μόνο το σκοτάδι. Κοιτάς πίσω σου το πολύχρωμο φωτεινό και όμορφο τοπίο, κοιτάς μπροστά σου και βλέπεις την είσοδο του σκοταδιού. Συνειδητοποιείς αυτήν την παραφωνία, αυτήν την παρένθεση, αυτήν την μουτζούρα πάνω στον πίνακα της πραγματικότητας. Μια μαύρη τρύπα. (Μια σκοτεινή τρύπα που θυμίζει την τρύπα απ’ όπου ήρθαμε στον κόσμο και την τρύπα στην οποία θα καταλήξουμε όταν φύγουμε από τον κόσμο).

Είναι η είσοδος για το υποσυνείδητο του τοπίου, για το υπόγειο, για το κρυφό, για το εσωτερικό. Σκέφτεσαι ότι αν υπάρχει κάτι κρυφό στον κόσμο, θα πρέπει να είναι εκεί μέσα, εκεί είναι το κρησφύγετο του. Και επειδή δεν το γνωρίζεις αυτό που κρύβεται εκεί μέσα, δεν είναι ορισμένο, για σένα εκεί κρύβεται το αόριστο, το ύστατο αόριστο.

Και δεν είναι πέρα από τα όρια του όμορφου τοπίου, είναι μέσα στο τοπίο, κάτω από το τοπίο, ανάμεσα στο τοπίο, αλλά οδηγεί έξω από τα όρια του. Μυστικές διαδρομές. Εσωτερική γεωγραφία που δεν τη συμπεριλαμβάνει ο χάρτης του τοπίου. Έχεις ανακαλύψει μια πύλη για έναν άλλο κόσμο, τον υπόγειο κόσμο. Κανείς δεν σου είχε πει τίποτε γι’ αυτόν. (Κι όταν, αργότερα, πήγαινες να το συζητήσεις με κάποιον άλλο, εκείνος αμέσως άλλαζε θέμα)

Καταλαβαίνεις όμως ότι εσύ ανήκεις στο όμορφο φωτεινό τοπίο, εκείνο το σκοτάδι εκεί μέσα δεν έχει καμία σχέση μαζί σου, δεν νιώθεις τίποτε οικείο γι’ αυτό, και κάτι μέσα σου ήδη σου λέει να ξεχάσεις ότι είδες αυτήν τη σκοτεινή πύλη, να απομακρυνθείς, να συνεχίσεις να θαυμάζεις το όμορφο τοπίο, αυτά τα πράγματα δεν είναι για σένα. Εσύ ανήκεις σε έναν άλλο κόσμο, κι εκεί μέσα είναι οΑντίκοσμος. Καταλαβαίνεις ότι, αν μπεις εκεί μέσα, είναι σαν να χάνεις τον κόσμο. (Θα «χαθείς από το πρόσωπο της Γης»). Κι όμως, η είσοδος για αυτόν τον άλλο κόσμο, δεν είναι στην άλλη άκρη της Γης, στους αντίποδες, αλλά είναι σχεδόν στο κατώφλι του σπιτιού σου.

Για να νιώσεις καλύτερα την αληθινή αίσθηση του πράγματος, φαντάσου το εξής: Είσαι μέσα στο σπίτι σου, στο διαμέρισμά σου. Ανοίγεις την πόρτα του διαμερίσματος, βγαίνεις έξω στον διάδρομο και ανακαλύπτεις ότι έξω ακριβώς από το διαμέρισμά σου, χάσκει η είσοδος μιας σπηλιάς. Έξω ακριβώς από την πόρτα σου, δίπλα στις σκάλες, μέσα στο κτίριο, υπάρχει μια σκοτεινή σπηλαιώδης τρύπα, μια μαύρη πύλη… Φαντάσου, λοιπόν, την είσοδο της σπηλιάς έξω από την πόρτα του διαμερίσματός σου, στον διάδρομο. Το Άγνωστο στο κατώφλι του σπιτιού σου. Η πύλη του αόριστου. Είναι σαν να αντικρίζεις αναπάντεχα, εκεί που δεν θα έπρεπε να είναι, την πύλη για τον Άδη, για τον Κάτω Κόσμο. Τρόμος σε κατακλύζει. Τί είναι αυτό το πράγμα απέναντι από την πόρτα σου;

Αρχίζεις και κάνεις κάποιες αναπόφευκτες σκέψεις: Αυτή η πύλη με τι επικοινωνεί εκεί κάτω; Τι να έχει πρόσβαση εδώ στην επιφάνεια από εκεί μέσα; Τι μπορεί να βγει από εκεί; Δεν ξέρεις τι υπάρχει ανά πάσα στιγμή εκεί κάτω, που παραμονεύει, που εσύ δεν το βλέπεις. Και η πύλη πρόσβασής του είναι στο κατώφλι σου. Η έξοδός του είναι μπροστά στην είσοδό σου. Έχεις μπροστά σου μια ανοικτή δίοδο για αλλού, στο σκοτάδι, στο άγνωστο. Μια ανοικτή δίοδο για οποιουδήποτε άγνωστου είδους κυκλοφορία. Μια φανέρωση της αβύσσου.

Μπορείς, άραγε, να φανταστείς τον εαυτό σου να οπισθοχωρεί μέσα στο σπίτι, να αφήνει την πόρτα ανοιχτή, ανοιχτή απέναντι σε εκείνη την είσοδο της μαύρης σπηλιάς, να καθησυχάζεται και να πηγαίνει στο κρεββάτι του να κοιμηθεί; Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, ανεξέλεγκτη, απαρατήρητη, κι ο εαυτός σου μόνος στο κρεβάτι, κοιμισμένος, ανήμπορος, αφύλαχτος;

Τί ακριβώς είναι αυτό που σου προκαλεί τέτοιο τρόμο;

Οσμίσου τη μυρωδιά του ανοίγματος της σπηλιάς έξω από την πόρτα σου. Πλησίασε το άνοιγμα και νιώσε το σκοτάδι της. Φώναξε και άκου τη βαθιά αντήχηση της φωνής σου να βγαίνει από εκεί μέσα. Τί να συμβαίνει εκεί κάτω, σε αυτό το Άγνωστο, αργά τη νύχτα, όταν έχει πέσει παντού το σκοτάδι, όταν το κτίριο είναι σκοτεινό και σιωπηλό, τα φώτα των διαδρόμων κλειστά, οι σκάλες μοναχικές, οι πόρτες των διαμερισμάτων κλειστές, οι ένοικοι κοιμισμένοι και αδιάφοροι;

Όλοι οι τρόμοι ξεφεύγουν από τον κόσμο, από το ασφαλές και γνώριμο σπίτι σου, από τη συνείδησή σου, και εισχωρούν εκεί μέσα, φωλιάζουν εκεί κάτω. Ή μάλλον, ήταν από πάντοτε εκεί. Απλώς, σήμερα το ανακάλυψες εσύ… Στο κατώφλι σου… Εκείνο το σκοτεινό βραχώδες άνοιγμα έξω από την πόρτα σου, οδηγεί σε έναν κόσμο που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το σπίτι σου. Κι όμως είναι δίπλα του, ανάμεσά του, από κάτω του. Κι εσύ έχεις κάνει μια μάλλον ανεπιθύμητη ανακάλυψη.



Και… η πύλη της σπηλιάς είναι είσοδος ή έξοδος;

Αυτού του είδους τα ανοίγματα για τον υπόγειο κόσμο –οι σκοτεινές φανερώσεις μιας άλλης πραγματικότητας κρυφής, σχεδόν απρόσιτης, μιας εσωκοσμικής γεωγραφίας– είναι παντού, και τα περισσότερα είναι απαρατήρητα, άγνωστα, ανεξερεύνητα. Πολλά στέκουν εκεί που δεν τα περιμένεις, φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνει κανείς. Μερικές φορές, κάποιος με πείρα ή παρατηρητικότητα, μπορεί να τα ανακαλύψει στο τοπίο, αν εντοπίσει σπηλαιώδη πετρώματα στην επιφάνεια της γύρω περιοχής, αναγνωρίσιμου τύπου βράχια, λοφίσκους με πετρώματα πάνω τους, και άλλες επιφανειακές ενδείξεις που μαρτυρούν ότι υπάρχει σπηλαιώδες υπόβαθρο στην περιοχή, και κάπου πρέπει να βρίσκεται μία ή περισσότερες είσοδοι σε αυτό.

Υπάρχουν, δηλαδή, φυσικά ίχνη, που αν ξέρεις να τα αναγνωρίζεις, μπορείς να τα ακολουθήσεις και να ανακαλύψεις αυτές τις εισόδους. Συχνά, όμως, οι σχετικές ιστορίες και οι μαρτυρίες των ανθρώπων της περιοχής, είναι ακόμη πιο εύκολα ίχνη για να ακολουθηθούν…

Όταν περάσεις μέσα από αυτό το σκοτεινό άνοιγμα, αμέσως εισέρχεσαι σε έναν άλλο κόσμο, σε μία άλλη πραγματικότητα: σε έναν άλλου είδους χώρο, σε έναν άλλο χρόνο, σε ένα άλλο κλίμα, σε μία άλλη ατμόσφαιρα, σε ένα άλλο επίπεδο ζωής, σε μία άλλη συνείδηση.

Ναι, μέχρι και το κλίμα είναι διαφορετικό εκεί μέσα, ακόμη κι αν έχεις προχωρήσει μέσα μόνο μερικά βήματα από την είσοδο. Υπάρχουν σπηλιές στις οποίες κάνει κρύο, πολύ κρύο, χρειάζεσαι γούνα, η ανάσα σου γίνεται σύννεφα ατμού, υπάρχουν άλλες στις οποίες φυσάει αέρας, άνεμος, υπάρχουν άλλες στις οποίες κάνει ζέστη, δεν υπάρχει αέρας, χρειάζεσαι φιάλη οξυγόνου, κι υπάρχουν άλλες που έχουν τέλεια ιδανική θερμοκρασία, σταθερή όλον τον χρόνο.

Σπηλιές πανέμορφες, ευχάριστες, θετικές, άλλες αρνητικές, τρομακτικές, κολασμένες.

Κι ο χρόνος δεν μετράει κανονικά εκεί μέσα, κυλάει με διαφορετικό τρόπο, η αίσθηση του χρόνου σχεδόν χάνεται, κι όσο πιο βαθιά πηγαίνει κανείς τόσο πιο έντονο είναι αυτό το φαινόμενο, είναι σαν να υπάρχει ένας υπόγειος χρόνος, διαφορετικός από αυτόν της επιφανείας.

Η πραγματικότητα δεν ισχύει εκεί κάτω με τον ίδιο τρόπο που ισχύει εδώ πάνω.

Ο χρόνος δεν μετράει κανονικά.

Ο ήλιος δεν στέλνει τις βλαβερές ακτίνες του, που κάνουν τα κύτταρά μας να γερνούν. Δεν υπάρχουν ακτινοβολίες. Δεν υπάρχουν ενοχλήσεις, ή συχνές αλλαγές. Δεν υπάρχουν ήχοι, τα υπόγεια μέρη είναι σιωπηλά. Τα μέρη αυτά είναι απόλυτα προφυλαγμένα από τον έξω κόσμο. Όταν μπαίνεις σε αυτά, σε αποκλείουν από την πραγματικότητα όπως την ξέρεις. Είσαι αλλού. Κανείς δεν ξέρει που είσαι και τι κάνεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις εκεί… Δεν θα σε δει κανείς, δεν θα σε ακούσει κανείς, δεν θα το μάθει κανείς. Ποτέ. Έτσι, γίνεται διαθέσιμη για σένα μια μυστική ελευθερία, κρυφή, αόρατη από όλον τον υπόλοιπο κόσμο ανεξαιρέτως και αναμφίβολα. Πουθενά αλλού δεν μπορεί να συμβεί αυτό αναμφισβήτητα. Μονάχα εκεί, στο Βασίλειο των Σκιών…

Αλλά δεν βλέπεις και το φως του κόσμου, την ομορφιά του έξω κόσμου, τα χρώματα, είσαι στο σκοτάδι ή στο ημίφως. Στέκεις πέρα από τη δικαιοδοσία του φωτός. Γίνεσαι ακόμη μια σκιά μέσα στις σκιές. Εκεί μέσα είναι το εσωτερικό της Γης, από την υλική άποψη, και εκεί είναι το υποσυνείδητο και ασυνείδητο της Γης, από πνευματική άποψη. Κατεβαίνεις εκεί μέσα, εκεί κάτω, και ταυτόχρονα είναι σαν να κατεβαίνεις μέσα στον εαυτό σου, σαν να μπαίνεις μέσα στον εαυτό σου.

Μένεις εκεί, κάνεις το γνώθι σ’ εαυτόν, είσαι μόνος σου, εσύ και το σκοτάδι, στα σωθικά της Μητέρας Γης (η οποία είναι κούφια, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό της), μένεις σε έναν χώρο απρόσιτο, προφυλαγμένο, άγνωστο, οχυρό. Δεν σε βλέπει κανένας και δεν θα σε ψάξει κανένας, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε από κανέναν, είσαι μόνος σου, εκεί κάτω, εσύ και ο εαυτός σου. Έχεις αφήσει έξω από το σπήλαιο τον γνώριμο εαυτό σου και την επιβεβαίωσή του από τον κόσμο –ό,τι ξέρεις και ό,τι είσαι– έχεις αφήσει για λίγο τη γνώριμη συνείδησή σου, και είσαι εκεί μέσα, χωρίς αντανακλάσεις και επιβεβαιώσεις, ολομόναχος, κάτω από τον κόσμο, στον υπόκοσμο.

Απομακρύνεσαι εκεί μέσα, βαδίζεις όλο και πιο βαθιά, με κάθε βήμα αφήνεις όλο και πιο πίσω σου τον γνωστό κόσμο, κι οι μόνες σου αποσκευές είναι τα ίδια σου τα περιεχόμενα, η μνήμη σου και η ψυχή σου και οι σκέψεις σου και η φαντασία σου. Κι εσύ, τότε, έχεις γίνει περιεχόμενο, περιέχεσαι –μαζί με όλα σου τα περιεχόμενα– μέσα σε αυτήν την κρυφή παρένθεση του κόσμου. Είναι η τέλεια παραβολή και προβολή, αν μείνεις εκεί, είσαι ένα με τον πλανήτη, είσαι μέσα του και είσαι μέσα σου…

Αν κλείσεις τον φακό σου, κάθεσαι στο απόλυτο σκοτάδι, αν μείνεις σιωπηλός, κάθεσαι στην απόλυτη σιωπή. Μένεις εκεί για απροσδιόριστο χρόνο, εσύ και οι σκέψεις σου. Σχεδόν αμέσως, οι σκέψεις σου αρχίζουν να εικονοποιούνται στο σκοτάδι, γίνεσαι μια συνειδησιακή μηχανή προβολής. Αρχίζεις να βλέπεις πράγματα. Είσαι μέσα εκεί και βλέπεις μέσα σου. Άραγε, τι θα έρθει να σε συναντήσει μέσα στην απομόνωσή σου; Αν είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, μπορείς να επικοινωνήσεις με ολόκληρο το Σύμπαν. Δεν είσαι μόνος σου…

Μπορείς να ξαπλώσεις, να γαληνεύσεις, να παραδοθείς για λίγο. Μπορείς να αφήσεις το σώμα σου εκεί κάτω, όπου θα είναι προφυλαγμένο και κρυφό, να αφήσεις τον εαυτό σου και να βγεις έξω από αυτόν, αντικρίζοντας την ψυχή σου και τον κόσμο των ιδεών. Μπορείς να αφήσεις εκεί το σώμα σου και να βγεις απ’ αυτό, να φύγεις, προς τα κάτω, ακόμη πιο βαθιά, προς τον Άδη… Με αυτές σου τις κινήσεις και τις προθέσεις, βρίσκεσαι στα σύνορα των δύο κόσμων, ακριβώς πάνω στα όρια, έτοιμος να τα ξεπεράσεις.

Βρίσκεσαι στο Κατώφλι. Και είσαι έτοιμος να υπερβείς τον εαυτό σου. Ο εαυτός σου δεν πρόκειται να σε αφήσει να το κάνεις τόσο εύκολα. Πρέπει να τον αντιμετωπίσεις, είναι σαν να πρέπει να δώσεις μια μάχη μαζί του, να εξαγνιστείς για να συνεχιστεί αυτή η διαδικασία υπέρβασης και απόδρασης. Πρέπει να αντικρίσεις τον παλιό σου εαυτό, σε όλες του τις κρυφές μορφές, να μονομαχήσεις μαζί του, να τον ξεπεράσεις. Τότε είναι που έρχονται οι τρόμοι και οι δαίμονες, τους βλέπεις μπροστά σου και τους νιώθεις γύρω σου, πρέπει να είσαι πολύ γενναίος και μελετημένος και αποφασισμένος για να το αντέξεις.

Αυτή είναι η πανάρχαια διαδικασία.

Από πού έρχονται οι δαίμονες; Από μέσα σου ή από τον Άδη; Δεν έχει σημασία, εκεί, μέσα στο σκοτάδι στο εσωτερικό της Γης, είναι το ίδιο. Είναι καλοί ή κακοί; Θέλουν να σε αφανίσουν ή να σε τρέψουν σε φυγή, ή θέλουν να σε βοηθήσουν και να σε λυτρώσουν; Εξαρτάται από τον άνθρωπο, αυτό που έχεις μέσα σου τώρα το έχεις μπροστά σου, ανάλογα ανταποκρίνεται το σύστημα. Ή θα γίνεις αποδεκτός και θα έχεις βοήθεια, ή θα είσαι ανεπιθύμητος και θα πρέπει να πολεμήσεις, να αποδείξεις την αξία σου. Η μάχη γίνεται με τον ίδιο τον εαυτό.

Εκεί που βρίσκεσαι, αυτός είναι ο Ένοικος στο Κατώφλι. Είναι ο φρουρός, ο θυρωρός. Αν είσαι καλεσμένος τον χαιρετάς και τότε σου ανοίγει την πόρτα, αν είσαι απρόσκλητος σου την κλείνει και πρέπει να τον νικήσεις για να την ανοίξεις. Όλοι σου οι μεγαλύτεροι εφιάλτες είναι οι φρουροί της πύλης. Και πρέπει να θυμάσαι, αν και είναι δύσκολο, ότι είναι ακριβώς αυτό, εφιάλτες, όνειρα, αντικατοπτρισμοί. Αν δεν παρασυρθείς τελείως στο ασυνείδητό σου, και αντιμετωπίσεις συνειδητά τη διαδικασία, τότε αρχίζεις να τους χειρίζεσαι, αρχίζεις να νικάς στη μονομαχία. Γίνεσαι εσύ ο ένοικος στο κατώφλι, μπορείς να το διασχίσεις. Πολλά θα συμβούν. Είναι αλήθεια; Είναι ψέματα;

Είναι αντικειμενική πραγματικότητα; Είναι υποκειμενική πραγματικότητα, φαντασία; Είναι ύλη; Είναι πνεύμα; Τίποτε απ’ όλα αυτά και όλα αυτά μαζί. Είσαι πέρα από τη διπολικότητα της επιφανειακής αντίληψης. Είναι κάτι τρίτο, ενδιάμεσο, αυτό είναι η «Μέση Οδός». Γι’ αυτό λέμε ότι είσαι στο Κατώφλι, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε ύλη ούτε πνεύμα, ούτε αντικείμενο ούτε υποκείμενο, ούτε αληθινή εμπειρία ούτε φαντασία. Κάτι ανάμεσα, κάτι άλλο.

Όλα τα μυστικά του κόσμου (δηλαδή του εαυτού σου, διότι εσύ είσαι ο κόσμος) θα σου αποκαλυφθούν. Το παρελθόν, το μέλλον, το πεπρωμένο σου, η ψυχή, ο κόσμος, η θέα (ή θεά), όλη η εποπτεία της προσωπικής σου κατάστασης και όλα τα μηνύματα που έρχονται από αλλού μόνο για σένα, που είναι εσύ. Στο κρίσιμο σημείο, ολόκληρη η ζωή σου ίσως περάσει μπροστά από τα μάτια σου (όπως συμβαίνει με τους πνιγμένους), αυτό είναι ένα ψυχο-σινεμά, κι εσύ εκεί μέσα είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μία φωτογραφική κάμερα, εκεί όπου εντυπώνονται τα αρνητικά των εικόνων, της ζωής. Αυτές είναι οι σκιές του σπηλαίου, το αρνητικό του φωτός.

Κι αυτή είναι η «ζωή εν τάφω», γιατί εκεί μέσα δεν είσαι ούτε ζωντανός ούτε νεκρός, είσαι νεκροζώντανος. Αυτό έκαναν οι ασκητές που απομονώνονταν στις σπηλιές και μονώνονταν από τον κόσμο, αναζητώντας το «άκτιστο φως», αυτό έκαναν τα χθόνια μαντεία, τα Ελευσίνια Μυστήρια, κλπ, γι’ αυτό αυτά τα μέρη χαρακτηρίζονται ιερά, δηλαδή μυστικά, αυτό κάνουν οι μύστες, αυτό είναι η μύηση, αυτό είναι η δύση και η κατάδυση, γι’ αυτό και οι χώρες των νεκρών είναι οι Χώρες της Δύσης, γι’ αυτό και ο παράδεισος είναι ένα μέρος παρά τη δύση.



Και αυτή είναι η λεγόμενη Αναγέννηση…

Εκεί μέσα, εκεί κάτω, μπορείς να ακούσεις τα τραγούδια που έρχονται από αλλού (μέσα από ένα σύστημα που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Panasonic), μπορείς να νιώσεις τον «πανικό» και να δεις τον Πάνα, το Παν, τη θέα του μεγάλου θεού Πάνα, τη θέα της Παναγίας, της Πανγαίας, την Πανάκεια, και να νιώσεις την Πάνδροσο, να φιλτραριστείς από τη δύναμη Βριλ, να εξαγνιστείς και να γίνεις Πανάγαθος. Να γίνεις ένα με τη Φιλοσοφική Λίθο.

Εκεί, στο εσωτερικό, εκεί που είσαι ξαπλωμένος μπροστά στον τρόμο του κενού, μεταμορφώνεσαι για λίγο σε έμβρυο, και βρίσκεσαι μέσα στη μήτρα. Όταν θα φύγεις, όταν θα αρχίσεις να βαδίζεις προς τα έξω, και θα αρχίσεις να αφήνεις πίσω σου τον Κόσμο των Σκιών, βαδίζοντας προς το «φως στην άκρη του τούνελ», άραγε, ζεις μια εξομοίωση του θανάτου και των επιθανάτιων εμπειριών, ή μια εξομοίωση της γέννησης; Τί είναι η έξοδός σου;

Όσο πλησιάζεις προς το φως, μετά από απροσδιόριστο χρόνο εκεί μέσα, βλέπεις το φωτεινό άνοιγμα να μεγαλώνει, στην αρχή είναι μια κουκίδα φωτός και έπειτα μία φωτεινή πύλη. Και βγαίνεις έξω στον κόσμο, δεν είσαι πια εσωτεριστής, γίνεσαι εξωτεριστής. Ο κόσμος σε καλωσορίζει με μία ανεπανάληπτη αίσθηση, αξέχαστη και ανεξίτηλη για όλη σου τη ζωή. Βλέπεις τα χρώματα, το φως, βλέπεις τη φύση όπως είναι στ’ αλήθεια, ήταν σαν να κοιμόσουν και να βλέπεις ένα όνειρο, αλλά είναι όλοι οι άλλοι που κοιμούνται.

Γι’ αυτό, στον κατάλληλο χρόνο πρέπει να φύγεις από εκεί μέσα, από το Κατώφλι, αλλιώς θα παρασυρθείς προς τον Άδη. Πρέπει να βγεις έξω, επάνω. Επιπλέον, αν μείνεις εκεί κάτω θα σε αφομοιώσει το σπήλαιο, θα γίνεις ένα με τα βράχια και τους σταλακτίτες, όπως έγιναν οι σκελετοί που βρίσκουν οι παλαιοντολόγοι. Θα απολιθωθείς. Εκεί είναι ο τόπος της απολίθωσης. Θα γίνεις η μούμια του εαυτού σου. Ένα είδωλο. Γιατί εκεί μπορεί να ξεχαστείς. Να ξεχάσεις τον κόσμο, τον εαυτό σου, να κοιμηθείς, να παρασυρθείς, να μην ξυπνήσεις ποτέ ή για πολύ καιρό, όπως κοιμήθηκαν οι επτά νέοι της Εφέσου ή ο Ριπ Βαν Ουίνκλ.

Οι σκέψεις σου και τα οράματά σου θα αποτυπωθούν στο σπήλαιο, όπως στο αρνητικό μιας φωτογραφίας, θα δημιουργήσουν simulacra με τους σταλαγμίτες, θα αφήσεις κάτι από σένα πίσω εκεί στο βασίλειο των αντικατοπτρισμών. Εκείνο το σπήλαιο θα είναι μια αναπαράσταση του ψυχικού σου κόσμου, κι ίσως η σκιά σου να παραμείνει εκεί, στο Κατώφλι.

Ναι, αν υπάρχει κάτι κρυφό στον κόσμο, θα πρέπει να είναι εκεί μέσα, εκεί είναι το κρησφύγετο του. Αυτός είναι ο Ένοικος στο Κατώφλι του Κόσμου. Στο Κατώφλι ανάμεσα στους κόσμους. Το Άγνωστο σε περιμένει εκεί κάτω, και ξέρει το όνομά σου…

Από το βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη, «Είσοδος στην Κούφια Γη»






terrapapers.com