Φτιάχνοντας τον Εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο όλον.

Το αν θα λύσεις το πρόβλημα γίνεται μόνο αν θα κατανοήσεις την ύπαρξη του ιδίου του προβλήματος…αλλιώς δεν χρειάζεσαι προβληματισμούς. ”.».

Διαύγεια… Ονειρα… Αφύπνιση... (Ά ΜΕΡΟΣ).…

Το να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικότητα μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα όταν βρίσκεσαι ξύπνιος… ….

Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α ( 'Β ΜΕΡΟΣ )

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς 2012-2025, μια ιδανική στιγμή για την παγκοσμιοποίηση;;;

Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).

Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Στοίχειωμα: Τα πνεύματα και η άλλη πλευρά της Νύχτας




Από μικροί μεγαλώσαμε με ιστορίες γεμάτες φαντάσματα, με σκοπό είτε να μας κάνουν πιο φρόνιμους είτε να μας τρομάξουν, όπως έκαναν οι παππούδες ή οι παρέες μας. Ίσως ορισμένοι να παρακολουθούσατε και τα καρτούν όπου εμφάνιζαν τα στοιχειωμένα σπίτια να κατοικούνται από ημιδιάφανα φιλικά φαντάσματα ή αιωρούμενα σεντόνια να πηγαινοέρχονται. Εκείνη η “ρομαντική” εποχή φαίνεται πως πέρασε πλέον, καθώς ο κινηματογράφος γίνεται ολοένα και πιο “τολμηρός” και πιο ενημερωμένος πάνω στα στοιχειώματα, όπως στις ταινίες “Μεταφυσική Δραστηριότητα”, “Το Κάλεσμα”, “Άναμπελ” αναφέροντας μερικά. Στην πραγματικότητα όμως, τι είναι το Στοίχειωμα;

Με τον όρο αυτό εννοούμε τις επαναλαμβανόμενες εκδηλώσεις από ανεξήγητα αισθητήρια και φυσικά φαινόμενα τα οποία προκαλούνται από τα Φαντάσματα, τα Πόλτεργκάϊστ ή τα Πνεύματα που έχουν προσκολληθεί σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή μέρος. Στα αγγλικά ο όρος “haunt” (στοιχειώνω) έχει την ίδια ρίζα με τη λέξη “home” (σπίτι/ οικία). Συχνά, μια στοιχειωμένη τοποθεσία είναι η πάλαι ποτέ οικία του πεθαμένου ή το σημείο στο οποίο πέθανε. Στις στοιχειωμένες περιοχές συμπεριλαμβάνονται και μέρη τα οποία ήταν αγαπημένα ή σύχναζαν τακτικά οι νεκροί, καθώς και περιοχές με βίαιο θάνατο. Άλλα στοιχειώματα είναι απλά “άστοχα”, καθώς εκδηλώνονται χωρίς κάποια εξήγηση.

Δεν υπάρχει κάποιο κυρίαρχο μοτίβο όσον αφορά το στοίχειωμα. Δεν είναι σίγουρο ότι κάποιος που θα επισκεφτεί ή θα μείνει σε ένα στοιχειωμένο μέρος, θα βιώσει και τα φαινόμενα αυτά. Κάποια από αυτά τα φαινόμενα εκδηλώνονται περιοδικά ή συνεχώς ανά διαστήματα τα οποία είναι μικρά, διάρκειας μόλις λίγων ημερών ή και λιγότερο. Άλλα διαρκούν αιώνες ενώ υπάρχουν και στοιχειώματα που εκδηλώνονται μόνο σε συγκεκριμένες “Επετείους”.

Τα περισσότερα στοιχειώματα συμπεριλαμβάνουν θορύβους, όπως μυστηριώδη πατήματα, θρόισμα, ψιθύρους, ήχους από ζώα και ουρλιαχτά, χτυπήματα, γδούπους ακόμα και χτυπήματα με τις κλειδώσεις των δαχτύλων, μυρωδιές όπως αυτές των λουλουδιών, αρώματα, καμένο ξύλο, σάπια σάρκα ή κάτι σάπιο γενικότερα, απτικές αισθήσεις όπως παγωμένες βελονιές στο σώμα, κρύα ρεύματα και αίσθημα ότι κάποιο αόρατο χέρι σε ακουμπάει. Κάποια από τα στοιχειώματα παρουσιάζουν φαινόμενα Πόλτεργκάϊστ όπως την αναδιαμόρφωση των επίπλων, σταματημένα ρολόγια, σπασμένα γυαλικά και καθρέφτες, και η μετακίνηση των αντικειμένων. Ο κοινός ήχος μεταξύ των στοιχειωμάτων είναι αυτός της μετακίνησης βαριών αντικειμένων και το τράβηγμα τους επάνω στο πάτωμα, από τη μια μεριά στην άλλη. Παρόλα αυτά, τα δωμάτια στα οποία συμβαίνουν, παραμένουν άθικτα.



Οι άνθρωποι μπορεί να βιώσουν αρνητικά συναισθήματα στις στοιχειωμένες περιοχές, όπως είναι ο έντονος θυμός, ο φόβος ή ακόμα και μίσος. Μπορεί να αισθανθούν ακόμα και την παρουσία κάποια σκοτεινής οντότητας. Φυσικά, όλα τα στοιχειώματα δεν έχουν σκοτεινά πνεύματα ή παρουσίες. Υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις όπου σχετίζονται με καλόβουλα και φιλικά πνεύματα (όχι δεν είναι ο Κάσπερ). Σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζονται τα φαντάσματα ζώων, όπως κατοικίδιων σκύλων, γατιών και αλόγων, τα οποία κάποιος μπορεί να τα αισθανθεί, να τα δει ή να τα ακούσει στα οικεία τους μέρη. Ακόμα και τα αντικείμενα και η τοποθεσία τους μπορεί να είναι στοιχειωμένα. Στην Βρετανία, υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για στοιχειωμένα κρανία (τα “Ουρλιαχτά Κρανία”) τα οποία προκαλούν απόκοσμα ουρλιαχτά όταν είναι να απομακρυνθούν από το μέρος τους μέσα σε σπίτι. Οι περιπτώσεις των Πόλτεργκάϊστ είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία. Χαρακτηρίζονται από βίαιες φυσικές διαταραχές όπως το πέταγμα και η αιώρηση αντικειμένων, χτυπήματα στην πόρτα, επιθέσεις σε ανθρώπους, σεξουαλικές επιθέσεις και έντονους θορύβους. Αυτές οι διαταραχές συχνά φαίνεται να προκαλούνται από ζωντανό άνθρωπο. Υπάρχουν αποδείξεις ότι κάποια Πόλτεργκάϊστ μπορεί να είναι ασώματα πνεύματα.

Τα παραπάνω ήταν ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά των στοιχειωμάτων, καθώς η μία υπόθεση από την άλλη διαφέρει, λίγο ή πολύ. Πολλοί, ίσως και συ, να αναρωτιόνται τι είναι αυτό που προκαλεί ένα στοίχειωμα. Ποιοι είναι οι λόγοι και οι αιτίες. Λοιπόν, είναι ευρέως γνωστό, πως τα στοιχειώματα θεωρούνται ότι είναι τα πνεύματα των νεκρών, ειδικά αυτών που είχαν έναν τραγικό ή βίαιο θάνατο. Άλλωστε, τα Φαντάσματα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα είδος υπερφυσικής οντότητας. Πέρα από τα Πόλτεργκάϊστ, υπάρχουν και άλλα πολυάριθμα μη ανθρώπινα πνεύματα όπως οι Άγγελοι, οι Δαίμονες και οι Νεράιδες, που θα μπορούν να στοιχειώσουν ένα μέρος.

Δυστυχώς λίγα είναι γνωστά πάνω στο γιατί και το πως τα στοιχειώματα προκύπτουν ή γιατί δεν βιώνονται ομοιόμορφα μεταξύ των ανθρώπων. Χιλιάδες στοιχειώματα έχουν ερευνηθεί και ερευνώνται ακόμα και σήμερα, από φυσικούς ερευνητές και εξεταστές του Μεταφυσικού από τα τέλη του 19ου αιώνα. Πολλές εξηγήσεις έχουν προταθεί, αλλά δεν υπάρχει μια κυρίαρχη απόδειξη που να υποστηρίζει τη μια καλύτερα από την άλλη. Το μεγαλύτερο μέρος των υποθέσεων που είναι συνδεδεμένα με ιστορικά γεγονότα, δεν είναι ευχάριστες εκ φύσεως, διότι οι νεκροί υπέφεραν συναισθηματικά ή πέθαναν ξαφνικά ή με δυσάρεστους τρόπους. Ορισμένες φορές, οι Κατάρες συμβάλλουν σε έναν στοιχειωμένο μέρος. Ωστόσο, υπάρχουν και καλόβουλα στοιχειώματα, όπου καλά πνεύματα λειτουργούν καλόβουλα απέναντι στους ζωντανούς.

Ένας από τους ιδρυτές της Κοινότητας Φυσικών Ερευνών (ΚΦΕ) του Λονδίνου, ο Φρέντερικ Ουίλιαμ Χένρι Μάγιερς (ήταν ποιητής, κλασσικιστής (πολιτισμικό, αισθητικό και καλλιτεχνικό κίνημα της Γαλλίας) και φιλόλογος) ο οποίος έκανε εκτενή έρευνα πάνω στις Οπτασίες στα τέλη του 19ου αιώνα, πίστευε πως τα περισσότερα στοιχειώματα είναι αποσπασματικά και ανούσια, τα κομμάτια ενός ενεργειακού κατάλοιπου αφημένο από τον ζωντανό μετά τον θάνατο του. Άλλοι που έχτισαν πάνω σε αυτή τη θεωρία υποστήριξαν πως τα στοιχειώματα δεν εμπλέκουν φαντασματικές προσωπικότητες, αλλά είναι εκείνες οι καταγραφές μια ενέργειας που αποκτάει προσωπικότητες για τους διορατικούς που είναι φυσικά ευαίσθητοι. Η ψυχική ευαισθησία μπορεί να λογαριαστεί για διάφορες εμπειρίες σε ένα στοιχειωμένο μέρος. Γιατί ένα άτομο μπορεί να βιώσει τα φαινόμενα και κάποιο άλλο όχι. Η πρώην γραμματέας της ΚΦΕ, Έλενορ Μίλντρεντ Σίντγουϊκ (φυσική ερευνήτρια και ακτιβίστρια για την ανώτερη μόρφωση των γυναικών), πίστευε πως τα στοιχειώματα ίσως να είναι μια μορφή Ψυχομετρίας. Όπως ένα αντικείμενο μπορεί να απορροφήσει και να διατηρήσει τις “δονήσεις” του κατόχου του, οι οποίες μπορούν να εμφανιστούν σαν εντυπώσεις όταν έρθει σε επαφή με ένα Διάμεσο ή Ψυχικό, τότε ένα σπίτι, ένα κτίριο ή ένα μέρος μπορεί να διατηρήσεις επίσης τις αναμνήσεις ή τις ψυχικές εντυπώσεις. Ένα σπίτι μπορεί να εμπλέκει σκέψεις, πράξεις και συναισθήματα από τους πρώην ενοίκους του, το οποίο μπορεί να εκδηλωθεί ως στοίχειωμα.

Πάνω στη θεωρία της Έλενορ επεκτάθηκαν οι φιλόσοφος Χάρυ Πράις και παραψυχολόγος Ουίλιαμ Ρολ. Η νέα θεωρία του Πράις, η οποία ονομαζόταν “Αναβληθείς Τηλεπάθεια”, θέτει πως υπάρχει ένας “ψυχικός αιθέρας ” ο οποίος είναι η γέφυρα ανάμεσα στον νου και την ύλη και γονιμοποιεί όλη την ύλη και τον χώρο. Ορισμένες σκέψεις και γεγονότα έχουν εντυπωθεί πάνω σε αυτόν τον αιθέρα και παραμένουν επάνω του για μεγάλες περιόδους, ακόμα και χρόνια. Όταν τραγωδίες λαμβάνουν χώρα, οι κατάλληλες ψυχικές συνθήκες δημιουργούνται και εντυπώσεις διαρκείας είναι το αποτέλεσμα τους. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι όταν έρχονται σε επαφή με ένα στοιχειωμένο σπίτι, πιθανώς τηλεπαθητικά να συνδέονται με αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα τα οποία “επαναλαμβάνονται” ως στοιχειώματα. Η “Αναβληθείς Τηλεπάθεια” έχει κριθεί από άλλους για το γεγονός ότι δεν εξηγεί τις μετακινήσεις των αντικειμένων τα οποία αναφέρονται στις διάφορες υποθέσεις. Από την άλλη, ο Ρολ πρότεινε πως όλα τα αντικείμενα έχουν ένα ψυχικό πεδίο το οποίο διαχέεται και ρέει από αυτά. Ένας ευαίσθητος άνθρωπος μπορεί να έρθει σε επαφή και να διαβάσει τις εντυπώσεις ενός σπιτιού από το ψυχικό πεδίο κατά τη διάρκεια ενός στοιχειώματος. Η εξήγηση αυτή δέχτηκε παρόμοια κριτική με του Πράις, διότι άνθρωποι που είχαν λίγη ή καθόλου ευαπόδεικτη ψυχική ικανότητα, είχαν βιώσει στοίχειωμα.

Ο Ερνέστο Μποζάνο, ένας Ιταλός παραψυχολόγος, μελέτησε μερικές εκατοντάδες υποθέσεις που αφορούσαν στοιχειώματα και ανέλυσε τα χαρακτηριστικά τους, σχετίζοντας τες με διαφορετικές θεωρίες περί στοιχειώματος και στη δική του πνευματιστική θεωρία. Μέσα από την έρευνα του, κατέληξε σε 5 συμπεράσματα που υποστήριζαν την πίστη του ότι τα στοιχειώματα εκδηλώνονταν από τα πνεύματα των νεκρών. Οι Οπτασίες των νεκρών μπορούν να στοιχειώσουν μέρη που δεν πέθαναν ή δεν έζησαν. Τα στοιχειώματα αποτελούνται από τηλεκινητική μετακίνηση αντικειμένων πράγμα που δηλώνει κάποια ψυχική παρουσία. Τα στοιχειώματα συνδέονται με τους θανάτους σε μεγαλύτερη έκταση από άλλα είδη τραγωδίας ή συναισθημάτων. Τα στοιχειώματα είναι διαλείπων. Όταν πράξεις όπως ο εξορκισμός και οι προσευχές για τους νεκρούς εκτελούνται, τα στοιχειώματα τελειώνουν.

Αρκετοί ερευνητές φαντασμάτων έχουν μια αγαπημένη θεωρία, τουλάχιστον για κάποια από τα στοιχειώματα, η οποία έχει να κάνει με μια πύλη, ένα άνοιγμα σε άλλες διαστάσεις που επιτρέπει στα πνεύματα να εισέρχονται στον Φυσικό Κόσμο. Η πίστη στις πύλες είναι παγκόσμια και αρχαία. Ορισμένα μέρη, τα οποία είναι ιερά, εξυπηρετούν ως φυσικές πύλες, όπως επίσης και τα πηγάδια έχουν συνδεθεί με φυσική είσοδο για τα πνεύματα. Άλλες πύλες μπορούν να ανοίξουν σε μέρη που συνδέονται με τον θάνατο, όπως τα νεκροταφεία, τα πεδία μάχης ή μέρη που επλήγησαν από φυσικές καταστροφές. Επίσης και τα μέρη που συνδέονται με τραύμα και έντονα συναισθήματα όπως ξενοδοχεία, νοσοκομεία, εκκλησίες και σχολεία. Σπάνια μεν αλλά είναι και αυτά φυσικές πύλες, τα σημεία που έχουν φάρους.

Επιστημονικές έρευνες γεωμαγνητικών και ηλεκτρομαγνητικών περιβαλλοντικών συντελεστών, δείχνουν ότι η ενέργεια του τόπου μπορεί να επηρεάσει το αν είναι ή δεν είναι στοιχειωμένο. Εδώ θα γνωρίσουμε τον Δρ. Τζέισον Μπρέιθγουέϊτ, γνωστικός ψυχολόγος και νευροεπιστήμονας του Πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ της Αγγλίας. Ο ίδιος δήλωσε πως οι έρευνες επί τόπου για φαινόμενα στοιχειώματος, έχουν αποκαλύψει ότι αξιοσημείωτες μαγνητικές υπογραφές μπορεί να υπάρξουν σε συγκεκριμένες τοποθεσίες που σχετίζονται με περίεργες εμπειρίες. Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει πως ασυνήθιστα και κυμαινόμενα φυσικά ενεργειακά πεδία είναι παρόν σε πολλά στοιχειωμένα μέρη. Αυτό δηλώνει πως ορισμένα πεδία επιτρέπουν μια “Μνήμη Χώρου” να συμβεί. Εντυπώσεις από γεγονότα και πρόσωπα έτσι χαράζονται σε ψυχικό χώρο και διατηρούνται και γίνονται αντιληπτά από αυτούς που μπορούν να “συντονιστούν”, είτε θελημένα είτε όχι. Η ενέργεια του σημείου μπορεί να παίξει έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο στα στοιχειώματα που αφορούν τα Πόλτεργκάϊστ. Ωστόσο, οι ερευνητές δεν λένε ότι οι μαγνητικές υπογραφές προκαλούν τα φαινόμενα, αλλά ότι η ενέργεια και τα φαινόμενα απλά συνδέονται. Ο Μπρέιθγουέϊτ δήλωσε πριν λίγα χρόνια ότι το συγκεκριμένο κομμάτι θέλει παραπάνω μελέτη.



Το 2004, ο Μπρέιθγουέϊτ μαζί με άλλους συναδέλφους χρησιμοποίησαν ένα προσαρμοσμένο Σύστημα Ανίχνευσης Μαγνητικής Ανωμαλίας (ΣΑΜΑ) για να ερευνήσουν μαγνητικές υπογραφές στο Κάστρο Μάνκαστερ στο Ρέϊβενγκλας της Δυτικής Κάμπρια της Αγγλίας. Το συγκεκριμένο κάστρο είναι στην περιοχή κοντά στη λίμνη, και είναι γνωστό για φαινόμενα στοιχειώματος. Στο μέρος εκείνο, όσοι το επισκέφτηκαν ανέφεραν φαινόμενα όπως ήχους από παιδιά να κλαίνε και να φωνάζουν, ήχους από ενήλικες, αίσθηση κάποιας παρουσίας και ότι κάποιος τους παρακολουθεί, φευγαλέες ορατές σκιές και Οπτασίες, ήχους από πατήματα, χτυπήματα και κρότους, κουδούνισμα στα αυτιά, έντονους πονοκεφάλους, ζαλάδα, κρίσιμο αίσθημα έντονου φόβου, αίσθηση βάρους στο στήθος και ότι κάτι τραβάει το σώμα προς τα κάτω.

Η μελέτη έδειξε ότι ένα ασυνήθιστο μαγνητικό πεδίο υπάρχει και στην περιοχή του κρεβατιού, ειδικά στο μαξιλάρι. Αν κάποιος μετακινεί το κεφάλι του συνέχεια κατά την διάρκεια του ύπνου, μαγνητικές διαστρεβλώσεις μπορεί να εμφανιστούν γύρω από το κρανίο. Σε παρόμοια κατεύθυνση, πολλοί Παραφυσικοί ερευνητές πιστεύουν στις Γεωενεργειακές Γραμμές (Ley Lines), τις αόρατες γραμμές φυσικής γήινης ενέργειας οι οποίες συμβάλουν στα στοιχειώματα. Οι περιοχές που διασταυρώνονται οι γεωενεργειακές γραμμές, εκεί που το χώμα είναι πλούσιο σε υψηλή περιεκτικότητα από νερό, χαλαζία, γρανίτη, θεωρούνται κυρίως ότι είναι στοιχειωμένα. Σε αντίθεση με τον ενεργειακό τόπο, η συνείδηση, οι σκέψεις, η πεποιθήσεις, το πολιτιστικό υπόβαθρο, οι προσδοκίες και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις μπορεί να επηρεάσουν το αν ένα στοίχειωμα βιώνεται ή όχι.

Πλέον η επιστήμη έχει φτάσει σε επίπεδο να θεωρεί πιθανό να κατασκευαστεί ένα δωμάτιο, σχεδιασμένο έτσι ώστε να επιφέρει φαινόμενα στοιχειώματος, με έκθεση ατόμων σε υπόηχες και ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες. Σε ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία, με το όνομα “Πρότζεκτ Στοίχειωμα”, ορισμένα άτομα που εκτέθηκαν στο στοιχειωμένο δωμάτιο, ανέφεραν φαινόμενα όπως αίσθηση άλλης παρουσίας, ανησυχία σε συγκεκριμένο σημείο του δωματίου, ανατριχίλες σε όλο το σώμα, φωτεινές μπάλες να αιωρούνται στο δωμάτιο, ομίχλη και φωνές. Για την ώρα ακόμα βρίσκεται υπό έρευνα.

Ένα στοίχειωμα, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, μπορεί να τερματιστεί. Υπάρχουν πολυάριθμες παραδοσιακές και θρησκευτικές συνταγές παγκοσμίως. Άλλες είναι απλές ως προς τα υλικά και τη διαδικασία, όπως το σκούπισμα των πνευμάτων με το φρόκαλο ή σκούπα, από ανατολή προς δύση. Άλλες είναι πιο πολύπλοκες. Βέβαια τέτοιες συνταγές δεν είναι πάντα επιτυχής, λόγω ότι μπορεί η συνταγή να μην καλύπτει πλήρως το εν λόγω στοίχειωμα. Ορισμένες φορές, ένα στοίχειωμα μπορεί να τερματιστεί με την Απελευθέρωση του Πνεύματος ή με έναν Εξορκισμό. Για άγνωστο λόγο, τουλάχιστον επιστημονικά, ορισμένα στοιχειώματα τερματίζονται από μόνα τους. Ο Εξορκισμός δεν πιάνει σε στοιχειώματα τα οποία φαίνονται ως “αποτυπώματα” ή “καταγραφές” και δεν έχουν ευαίσθητη ευφυΐα και φαίνεται να επαναλαμβάνονται δίχως τέλος.

Μπορεί το Χόλυγουντ να δημιουργεί τρομακτικές ταινίες που είναι ευχάριστες στο να τις παρακολουθήσεις, αλλά δεν είναι σίγουρα το ίδιο με τα πραγματικά στοιχειώματα. Φυσικά, αν ανήκεις στη κατηγορία των σκεπτικιστών σχετικά με όλα αυτά, ίσως να σου φανούν ως παραδείγματα πνευματικής ασθένειας. Όπως και να έχει, για τους μυημένους στη Τέχνη είναι μια πραγματικότητα αλλά για την επιστήμη αποτελεί ακόμα ένα μυστήριο για έρευνα.


Πώς να επιβιώσετε απο μια πυρηνική επίθεση




Πώς να επιβιώσετε απο μια πυρηνική επίθεση…

Αγγλικό κρατικό ντοκιμαντέρ που εξηγει τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε ώστε να επιβιώσουμε από μια πυρηνική έκρηξη ! ..Θα δείτε ξεκάθαρα ότι αν θελετε να έχετε πιθανότητες να επιβιώσετε θα πρέπει να έχετε κάνει από τώρα κάποιες προετοιμασίες , είτε να έχετε συνεννοηθεί ήδη με τους γείτονες σας , είτε να έχετε φροντίσει για κάποια υλικά που θα σας βοηθήσουν !

Όλα έχουν να κάνουν πάντα με προετοιμασία , παν τα ο παράγοντας συνάνθρωπος και οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν την μεγαλύτερη σημασία !


«Όχλος Βροτών» στην «Ελένη» του Ευριπίδη




«Όχλος Βροτών» στην «Ελένη» του Ευριπίδη

Υπάρχει μεγάλη παραπληροφόρηση και τρικυμία εν κρανίο, από αυτούς που ονομάζω ελληνοπατέρες. Είναι όλοι αυτοί που με απύθμενο ναρκισσισμό λένε ότι έρχονται τα αστραφτερά διαστημόπλοια, να φορτώσουν τα 700 εκατομμύρια τόνους κρέας+λίπους των κάλων Ελλήνων (70 κιλά μέσο όρο επί 10 εκατομμύρια Έλληνες). Βέβαια σίγουρα δεν είμαστε όλοι καλοί, ας υποθέσουμε ότι είμαστε καλοί οι μισοί. Οπότε 350 εκατομμύρια τόνους κρέας+λίπους. Κάπου θα μας πάνε, να ζήσουμε ζωή χαρισάμενη, (μπριζολάκια, αμανέδες, φραπεδιές, τάβλι και τα σχετικά) φυσικά αν υποθέσουμε ότι έχουμε και τον Ιχώρα. Ποιοι είναι αυτοί που θα πάρουν τόσα κρέατα και θα τα σώσουν; Μα οι Έψιλον, οι Ε, οι Ολύμπιοι, οι Πλειάδιοι, οι Ανδρομέδιοι, οι ΕΛΛ, οι ΚΟΥΝΕΛΛ και κάποιοι άλλοι που συνέχεια ξεχνώ, του 12 αστροστόλου του 33 σμήνους, της 696 διαγαλαξιακής σούπας τραχανά και λοιποί παρατρεχάμενοι.

Από τον πιο έξυπνο λαό του κόσμου δεν θα περίμενε κανείς αυτές τις σκέψεις. Άλλοι περιμένουν τον Γιαχβέ – Χριστό στην δευτέρα παρουσία, άλλοι τον Κομμουνισμό, άλλοι τον Σαμαέλ, άλλοι το Δωδεκάθεο, άλλοι τον δεν ξέρω ποιόν. Είσαστε καλά; Καταντήσατε μοιρολάτρες, ηττοπαθείς και διαλυμένοι. Λειτουργικά Αναλφάβητους κι ανορθόγραφους μας αποκαλούν οι γραμματιζούμενοι της Δύσης κι απ’ ότι φαίνεται, ναι, έχουν δίκιο!

Σύμφωνα με έρευνα του Δρ. Φένρις, οι σημερινοί Έλληνες έχουν σταδιακή απώλεια επαφής με τη γλώσσα τους: το 90% είναι λειτουργικά αναλφάβητοι. Από αυτούς, το 49% είναι μεγαλύτερη (ηλικιακή κλίμακα: 35-80), οι οποίοι γράφουν πάντα είτε κεφαλαία, είτε πεζά χωρίς χρήση τόνων, εξαιρετικά ανορθόγραφα και με πλήρη έλλειψη υπακοής στους κανόνες της σύνταξης. Ποιός νοιάζεται; Τα δυσλειτουργικά μαΐμουδάκια σίγουρα όχι.

ΒΡΟΤΟΣ

Η λέξη αυτή είναι τρικατάληκτο επίθετο ή επιθετικός προσδιορισμός και σημαίνει Φ Α Γ Ω Σ Ι Μ Ο Σ.

ΒΡΟΤΟΣ: λέξη γνωστή από τα Ομηρικά Έπη που σημαίνει και «αίμα ρέον εκ πληγής» Εις την Ιλιάδαν συνοδεύεται από το επίθετο «αιματόεις» συναντάται συχνά και η φράση «βρότος αίματος» δηλαδή«κύμα αίματος». Από το εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ηλίου.

Βρότος: αίμα από πληγή, αίμα πηκτό με σκόνη, σε Όμηρο (αγνώστου προέλευσης)

Βροτόεις, βροτόεσσα, βροτόεν, ο ματωμένος, ο κηλιδωμένος με το αίμα κάποιου που φονεύθηκε.

Βροτόομαι, κηλιδώνομαι με αίμα, στιγματισμένος, στον Ομηρο

Βροτο- κτόνος, – ον (κτείνω) αυτός που σφάζει ανθρώπους, ανθρωποκτόνος, δολοφόνος σε Ευριπίδη.

Βροτο-λοιγός, -ον, ολέθριος η μάστιγα των ανθρώπων, λέγεται για τον Θεό Αρη, στον Όμηρο

Βρωτός, -τή, -τόν, επίθετον του Βι-βρώσκω, αυτός που μπορεί να φαγωθεί, βρωτόν, το, κρέας. σε Ευριπίδη, Ξενοφώντα, Θουκιδίδη, Πλάτωνα.

Από το λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης Liddell & Scott

Είναι δε πασίγνωστο ότι άλλον ορισμό είχαν τότε οι λέξεις κι άλλον μεταγενέστερα. Εδώ αλλοιώνουν σύγχρονες λέξεις, οι αρχαίες θα τους γλύτωναν. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως δεν θυμούνται την καταγωγή της γλώσσας τους.

Ας δούμε τι λένε κάποια σύγχρονα λεξικά

Ετυμολογία: Η λέξη απαντά ήδη στον Όμηρο (πρβλ. και άμβροτος). Πρόκειται για αιολικό τ. αντί του *βρατός < μβρατός < *μρατός < *mrtόs < *mer- «πεθαίνω» (πρβλ. λατ. morior «πεθαίνω», και τα παρεμφερούς σημασίας αρχ. ινδ. mriyάte, αρμ. meramin, αρχ. σλαβ. mĭr). Η λ. βροτός συνδέεται μορφολογικά με τα αρχ. ινδ. mrta- «πεθαμένος», αβεστ. mətəta- «νεκρός», λατ. mortuus «πεθαμένος», αρχ. σλαβ. mrbtvb «νεκρός», αλλά διαφέρει σημασιολογικά, διότι το -το- του βροτός έχει τη σημασία της δυνατότητας του «θνήσκειν».

Παράλληλα δε με το βροτός υπάρχει και το μορτός (πρβλ. αρχ. ινδ. marta-, αβεστ. mardta- «άνθρωπος») από διαφορετική αντιπροσώπευση του -r- (-r- = -ροή -ορ-). Τέλος υποστηρίζεται ότι συνδέεται ετυμολογικά με τα μαραίνω, μαρασμός, μάρμαρος «πέτρα που λάμπει στον ήλιο». Η λέξη είναι καθαρά ποιητική και απαντά στον Όμηρο (Ιλ., Οδ.), στον Ευριπίδη (Ανδρομάχη), στον Αισχύλο (Ικέτιδες), στον Σοφοκλή (Αντιγόνη), στον Πίνδαρο. Ο τ. στον πληθυντικό (βροτοί) εμφανίζεται κανονικώς χωρίς άρθρο, εκτός αν προσδιορίζεται από κάποιο επίθετο ή αντωνυμία
πρβλ. «των πολυπόνων βροτών». Σπανιότερα η λ. βροτός χρησιμοποιείται και στον πεζό λόγο (απαντά στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη), αντίθετα προς το θνητός που χρησιμοποιείται τόσο στον ποιητικό όσο και στον πεζό λόγο, πράγμα που συνετέλεσε και στο να διατηρηθεί και στη νέα Ελληνική.

ΠΑΡ. αρχ. βρότειος, βροτήσιος
(αρχ. -μσν.) βροτούμαι.

ΣΥΝΘ. (Α’ συνθετικό) αρχ. βροτόγηρυς, βροτολοιγός, βροτοσκόπος, βροτοστόνος, βροτοστυγής, βροτοφελής, βροτοφθόρος

Ετυμολογία: βροτός <ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *mr̥twós, *mr̥tós (νεκρός, θνητός), *mr̥tó- < *mer- (πεθαίνω)

Ουσιαστικό: βροτός και βρατός· θνητός, ο μη αθάνατος, ο μη θεϊκός, λέξη που συνήθως χρησιμοποιείτο σε αντιδιαστολή προς το θεϊκό στοιχείο· λόγος μέν ἐστ᾽ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φανείς, ὡς οὐκ ἂν αἰῶν᾽ ἐκμάθοις βροτῶν, πρὶν ἂν θάνῃ τις, οὔτ᾽ εἰ χρηστὸς οὔτ᾽ εἴ τῳ κακός: η αρχαία παροιμία λέει να μην κρίνεις κανένα νεκρό (θνητό) αν ήταν καλός ή κακός προτού πεθάνει.

Αντώνυμα: αθάνατος και Θεός και ἄμβροτος

Εκφράσεις: βροτοῖς πέφυκαι τόν πεσόντα λακτίσαι: ο νεκρός άνθρωπος το έχει στη φύση του να δίνει μια κλωτσιά σε εκείνον που βρίσκει πεσμένο

Συγγενικές λέξεις: βρότειος και βρότεος ποιητ. και βροτήσιος, βροτησία, βροτήσιον : ανθρώπινος

Σύνθετα: βροτοκτόνος / βροτοκτονέω / βροτολοιγός, όν < λοιγός / βροτοσκόπος < σκοπέω / βροτοστυγής, ές < στυγέω / βροτοφθόρος, ον < φθείρω / βροτωφελής, ές

βροτός, ός, όν: Ι adj. mortel, mortelle: βροτὸς ἀνήρ, homme mortel; βροτοί ἄνδρες, hommes mortels || II subst. un mortel, un homme: βρ. θνητός, OD. un homme mort; fém. βροτός, une mortelle [pour *μβροτός, de *μροτός, de la R. Map ou Mop, mourir; cf. ἄ-μβροτος et lat. mortuus].

βρότος, ου (ὁ) sang qui coule d’une blessure.

Στην τραγωδία Ελένη του Ευριπίδη διαβάζουμε:

«Τα δ’αυ Διός βουλεύματ’ άλλα τοίσδε συμβαίνει κακοίς. πόλεμον γαρ εισήνεγκεν Ελλήνων χθονί και Φρύξι δυστήνοισιν, ως όχλου βροτών πλήθους τε κουφίσειε μητέρα χθόνα γνωτόν τε θείη τον κράτιστον Ελλάδος»

Η απόδοση στην νεοελληνική: «Άλλες πάλι σκέψεις ο Δίας έκανε πάνω σ’ αυτά τα κακά που μας είχαν βρει. Άναψε πόλεμο δηλαδή ανάμεσα στη χώρα των Ελλήνων και στους Φρύγες τους κακότυχους για να ξαλαφρώσει από το βάρος του πλήθους των ανθρώπων τη μάνα Γη και να ξεχωρίσει τον πιο κράτιστο της Ελλάδας»

Το «βροτών» φυσικά στην νεοελληνική απόδοση γίνεται γαργάρα. Ο «όχλος βροτών» !!! αυτή την ιδέα είχε ο Δίας για τους Έλληνες και τους άλλους ανθρώπους!!! Ήθελε να ανακουφίσει την Γη !! Γιατί αυτό μου θυμίζει τα Georgia Guidestones !! «Οι Ταφόπλακες Της Ανθρωπότητας» και την Νέα Τάξη Πραγμάτων σε μια εποχή χαμένη μέσα στις ομίχλες του χρόνου!

[Εἰς τὸ λεξικὸν Ἠσυχίου τοῦ Ἀλεξανδρέως] μου είπαν σε μήνυμα να ανατρέξω!!! … Μάλιστα, από τους αβρααμικούς γιαχβεδιστές θα μάθουμε τους ορισμούς και τις ετυμολογίες της πανάρχαιας γλώσσας μας. Μπορούμε να ανατρέξουμε και στο γλωσσάριο του φανατικού γιαχβεδιστή και δολοφόνου Κυρίλλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας που την περίοδο των σκοταδιστικών βυζαντινών χρόνων, στο αρχικό λεξικό «Λεξικό Ησυχίου» ή «Συναγωγή Πασῶν Λέξων κατά Στοιχεῖον έκ των Άριστάρχου και Άπίωνος και Ηλιοδώρου» προστέθηκαν και χριστιανικές λέξεις για να φανεί ότι είχαν αρχαία προέλευση, ενώ κατόπιν προστέθηκαν και λέξεις που ερμηνεύτηκαν από τον «Μέγα» Αθανάσιο ως παραλλαγή του γλωσσάριου του Κυρίλλου … Γνωρίζουμε πολύ καλά ποια ήταν αυτά τα χριστιανικά αποβράσματα και τι έκαναν στις λέξεις και στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Τις εποχές που οι Έλληνες είχαν ΑΡΧΕΓΟΝΗ γλώσσα οι αβρααμικοί γιαχβεδιστές τσοπαναραίοι σέρνονταν στην έρημο με τις κατσίκες.

Το ιδανικό θα ήταν να είχαμε τα αρχαία λεξικά, αυτά δηλαδή που χρησιμοποίησε ο Ησύχιος από την Αλεξάνδρεια, για τη σύνθεση του έργου του, παλαιότερα λεξικά και φιλολογικά συγγράμματα, όπως του Αρίσταρχου από τη Σαμοθράκη (3ος -2ος π.κ.ε. αι.) του Απίωνα από την Όαση της Αιγύπτου (1ος μ.κ.ε. αι.), του Ηλιόδωρου (1ος μ.κ.ε. αι.), καθώς και το έργο «Περιεργοπένητες» του Διογενιακού από την Ηράκλεια (2ος μ.κ.ε. αι.). Δυστυχώς αφού τα αλλοίωσαν οι πιστοί υποτακτικοί του Γιαχβέ της Σιών, τα εξαφάνισαν. Φυσικά μας επέτρεψαν να μηρυκάζουμε αυτά που είπε ο Σωκράτης, που … δεν έγραψε τίποτα!!! Μην μας κουνάνε το δάχτυλο, λοιπόν, οι συνεχιστές του ολοκαυτώματος των Ελλήνων, γιατί δεν ανήκουμε όλοι στο μαντρί του Γιαχβέ, κάποιοι βρισκόμαστε απέναντι και τον γλεντάμε!!!

Αναζητώντας τις Ελληνικές Ρίζες μας.

Οι ρίζες της ανθρωπότητας καλύπτονται από διαστρεβλωμένα πέπλα μυστηρίου και σκόπιμης αλληγορίας. Όπως κάθε άλλη καλή ιστορία περιπέτειας ξεκινάει με την απόλυτη καταστροφή και στο τέλος ο διστακτικός θεατής αναγκάζεται να πιστέψει ότι τα πράγματα θα τελειώσουν όπως και στα παραμύθια, «εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.» Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν αγγίζει την πραγματικότητα. Αν ξετυλίξουμε το νήμα της ιστορίας, αφού πρωτού αναφέρουμε μερικές βασικές αλήθειες, κάποιες απόψεις σχετικά με την Εθνολογία, Μυθολογία, την καταστροφή της Ατλαντίδας, τον κατακλισμό και τους πρωταγωνιστές, καταλήγουμε σε κάποιες βασικές ομοιότητες μεταξύ τους.

Πρόκειται για τους διαγαλαξιακούς Ερπετοειδείς-ανθρώπους από τον αστερισμό του Φιδιού ένα αρκετά εξελιγμένο είδος που έχουν την ικανότητα να αλλάζουν εξωτερική μορφή και έχουν αναπτυχθεί αρκετά ώστε να λειτουργούν βάσει ιεραρχημένων διαστατικών οντοντήτων. Αυτές οι οντότητες αναφέρονται σε πολλά σημεία των Γραφών σαν Αστέρια, ή Άγγελοι ή Ανεκτίμητα Μαργαριτάρια που έδωσαν την άδεια στους απογόνους τους να ενωθούν (παντρευτούν) σε αυτόν τον πλανήτη με άλλα διαγαλαξιακά ερμαφρόδιτα είδη που ονομάζονται Άρειοι. Να σημειώσουμε ότι κανένα από αυτά τα είδη δεν είναι αυτόχθονο.

Η παράδοση αναφέρει ότι η ουσιαστική αιτία του πολέμου της Ατλαντίδας όπου και προκάλεσε φοβερό κατακλισμό αποτέλεσε το γεγονός ότι οι έκπτωτοι Ερπετοειδείς, ένιωσαν ότι απειλούνται από την πιθανότητα το ανθρώπινο γένος να αναπαράγεται αυτόνομα και τελικά να τους καταστρέψει. Αν και οι απόγονοι που προέκυψαν από τις παραπάνω ενώσεις επέτρεψαν στα είδη των Ερπετοειδών να διαφοροποιηθούν όσον αφορά το φύλο και να γίνουν δημιουργικοί, πολλοί Ερπετοειδείς απεχθάνονταν αυτούς τους απογόνους και πίστευαν ότι ήταν επαίσχυντη μία περαιτέρω πιθανή επιμειξία. [αυτό συνδέεται με την γυμνότητα του βιβλικού Αδάμ και Εύας]. Οι αιμομιξίες των Θεών είναι ένα κοινό θέμα στην Κέλτικη, Αιγυπτιακή, Ελληνική και την ευρύτερη παγκόσμια μυθολογία.

Θυμίζει φυσικά και τα Θυέστεια δείπνα

Ο Θυέστης και ο δίδυμος αδερφός του, Ατρέας, δολοφόνησαν τον Χρύσιππο βασιλιά της Ολυμπίας, επειδή επιβουλευόταν τον θρόνο. Ο Πέλοπας τους εξόρισε και κατέφυγαν στις Μυκήνες, όπου συμφώνησαν να βασιλεύουν εναλλάξ. Ωστόσο αρχικά επικράτησε ο Ατρέας, επειδή βρήκε ένα χρυσόμαλλο αρνί στο κοπάδι του, σταλμένο από τον Ερμή, και θεωρήθηκε σύμβολο εξουσίας. Η Αερόπη, όμως, γυναίκα του Ατρέα, και ο Θυέστης ήταν εραστές κι έτσι κλέψανε την προβιά του αρνιού κι ο Θυέστης έγινε βασιλιάς, υποσχόμενος ότι θα του δώσει ξανά τον θρόνο αν ποτέ ο ήλιος ανέτελλε από τη δύση και έδυε στην ανατολή. Ο Δίας άλλαξε τη φορά του ήλιου κι ο Ατρέας πήρε ξανά το θρόνο.

Ο Ατρέας σχεδίασε την εκδίκησή του για την απιστία της γυναίκας του και του αδερφού του. Σκότωσε τους γιους του Θυέστη και τον προσκάλεσε σε γεύμα, όπου του προσέφερε για φαγητό τις ψημένες σάρκες των γιων του και στο τέλος στην ανοιχτή πιατέλα του σερβίρισε και τα κεφάλια τους. Ο Θυέστης, όταν αντιλήφθηκε τι έχει φάει, καταράστηκε τον αδερφό του κι ορκίστηκε να τον σκοτώσει. Ο Θυέστης, τυφλωμένος από οργή και μίσος, άκουσε έναν χρησμό που έλεγε πως, αν έκανε γιο με την ίδια του την κόρη, ο γιος αυτός θα σκότωνε τον Ατρέα. Ο Θυέστης παντρεύτηκε την ίδια του την κόρη, Πελοπία, και έτσι γεννήθηκε ο Αίγισθος, ο οποίος αργότερα πράγματι σκότωσε τον Ατρέα. Η εκδίκηση του Θυέστη πραγματοποιήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα δια χειρός Αιγίσθου, γιου του Θυέστη, ο οποίος σε συνεργασία με την Κλυταιμνήστρα σκοτώνουν τον γιο του Ατρέα, τον Αγαμέμνονα, μέσα στον λουτρό του, την ημέρα της επιστροφής του από την Τρωική εκστρατεία.

Βέβαια αυτό θεωρείται κανιβαλισμός, μήπως όμως ήταν κάτι χειρότερο! Μήπως ήταν συγκομιδή! Τι συγκομιδή! Δεν μπορείς να το φανταστείς! Ερωτήσεις που αν σε ενδιαφέρει μπορείς να βρεις μόνος σου τις απαντήσεις. Πως; Με έρευνα και μελέτη και έρευνα και μελέτη κι όταν λέω έρευνα ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΤΟ YOU TUBE !

“To Matrix είναι ένα σύστημα. Το σύστημα είναι o εχθρός μας. Αλλά όταν είσαι μέσα, κοιτάζεις ολόγυρα και τι βλέπεις; Επιχειρηματίες, εκπαιδευτικούς, δικηγόρους, ξυλουργούς. Τα ίδια μυαλά των ανθρώπων που προσπαθούμε να σώσουμε. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμα μέρος του εν λόγω συστήματος και τους κάνει εχθρούς μας. Oι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι έτοιμοι να αποσυνδεθούν. Και πολλοί από αυτούς είναι τόσο εξοικειωμένοι, τόσο απελπιστικά εξαρτημένοι από το σύστημα, που θα αγωνιστούν για να το προστατεύσουν.” Μορφέας

@Ιων Μαγγος /miastala.com 2009


Ο Άνθρωπος και τα Σύμβολα του



«Τα σύμβολα έχουν ψυχή. Ζουν στο συλλογικό ασυνείδητο, προέρχονται από τον κόσμο των ιδεών και δίνουν ερμηνείες και νοήματα στα ποικίλα πρόσωπα της ψυχής της ανθρωπότητας»

«Τη νύχτα εκείνη ήρθε σε μένα η γνώση του θανάτου, εισχώρησα στον εσωτερικό θάνατο και είδα πως ο εξωτερικός θάνατος είναι καλύτερος από τον εσωτερικό. Έτσι αποφάσισα να πεθάνω εξωτερικά και να ζήσω εσωτερικά, αναζητώντας τον τόπο της εσωτερικής ζωής!» Καρλ Γιούγκ

«Ο άνθρωπος είναι από την πρωταρχή του δημιουργός συμβόλων και δημιουργός εργαλείων…» (Μάμφορντ 1997: 158)








Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια συνεχής αλληλεπίδραση ανάμεσα στον χώρο και τον άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει με πολλούς τρόπους. Οποιοδήποτε αρχιτεκτόνημα, όπως και κάθε άλλο εξωτερικό αντικείμενο, γίνεται κατανοητό από τον άνθρωπο μέσα από μια διαδικασία αντίληψης, η οποία μετατρέπει τα μηνύματα των αισθήσεων σε ατομική εμπειρία και γνώση.

Όμως κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας το εξωτερικό ερέθισμα αλλοιώνεται. Δηλαδή, η νοητή εικόνα που σχηματίζει κανείς για το κτίριο δεν ταυτίζεται ποτέ με την πραγματική εικόνα του κτιρίου. Η εσωτερική εικόνα είναι φορτισμένη με διαφόρων ειδών νοήματα που τις προσδίδει αυτόματα το άτομο. Αυτά σχετίζονται με την παιδεία, την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα, την ψυχοσύνθεση, ακόμα και τη διάθεσή του.

Αφού λοιπόν το ασυνείδητο εκδηλώνεται κυρίως με σύμβολα και αφού στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό παρεμβαίνει το ασυνείδητο, θα ήταν καλό να γνωρίζαμε περισσότερα για τη φύση των συμβόλων, έτσι ώστε να αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτά για την αρχιτεκτονική. Θα πρέπει αρχικά να επισημάνουμε τη διαφορά ανάμεσα σε ένα σήμα και ένα σύμβολο. Το σύμβολο παραπέμπει πάντα σε ένα ευρύτερο περιεχόμενο από αυτό που άμεσα και φανερά εννοεί.

Επιπλέον, τα σύμβολα είναι προϊόντα φυσικά και αυθόρμητα. Καμιά μεγαλοφυία δεν έπιασε ποτέ το μολύβι λέγοντας: τώρα θα επινοήσω ένα σύμβολο. Κανείς δεν μπορεί να πάρει μια, λιγότερο ή περισσότερο, ορθολογική σκέψη και να της δώσει στη συνέχεια «συμβολική» μορφή. Με όποιον τρόπο και να την παρουσιάσει, όσο «φανταστικός» κι αν είναι, μια τέτοια ιδέα θα παραμείνει πάντα σήμα, εξαρτημένο από τη συνειδητή σκέψη που εκφράζει, όχι σύμβολο που υποβάλλει κάτι άγνωστο ακόμα.

Μπορούμε να διακρίνουμε τα φυσικά σύμβολα, σε αντιδιαστολή με τα πνευματικά. Τα φυσικά προέρχονται από τις ασυνείδητες περιοχές της ψυχής και κατά συνέπεια, αντιπροσωπεύουν μια τεράστια ποικιλία βασικών αρχετύπων, ενώ τα πνευματικά είναι εκείνα που χρησιμοποιήθηκαν για να εκφράσουν «αιώνιες αλήθειες» και χρησιμοποιούνται ακόμη σε πολλές θρησκείες. Έχουν υποστεί πολλές παραμορφώσεις κι έχουν περάσει μια διαδικασία επεξεργασίας λίγο-πολύ συνειδητή, μπορώντας έτσι να γίνουν συλλογικά αποδεκτές από τις πολιτισμένες κοινωνίες.

Όταν ο αρχιτέκτονας δημιουργεί συμβολικές μορφές ασυνείδητα, πιστεύοντας ότι απλώς ακολουθεί αισθητικές ή και λειτουργικές απαιτήσεις, χρησιμοποιεί φυσικά σύμβολα, πρωταρχικά σχήματα ακατέργαστα κι ακατανόητα. Όταν δημιουργεί εκ προθέσεως ένα συμβολικό οικοδόμημα (π.χ. εκκλησία) συνήθως χρησιμοποιεί καθιερωμένα, πνευματικά σύμβολα. Αυτό δεν ισχύει στις περιπτώσεις όπου η συνειδητή του πρόθεση διεγείρει απλώς την ανάδυση από μέσα του φυσικών συμβόλων, που και ο ίδιος δεν μπορεί να εξηγήσει επακριβώς (οδηγούμενος πολλές φορές στην προσπάθεια αιτιολόγησης της επιλογής του επίσης με κριτήρια αισθητικά).

Ο Γιουνγκ υποστήριξε ότι από τη στιγμή που τα ασυνείδητα στοιχεία γίνουν συνειδητά, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όχι μόνο την αφομοίωσή τους στην ήδη υπάρχουσα προσωπικότητα του εγώ, αλλά και μια μεταμόρφωση της δεύτερης. Τη διαδικασία ωρίμανσης της προσωπικότητας που προκαλείται από την ανάλυση του ασυνείδητου την ονόμασε διαδικασία της εξατομίκευσης. Όσο προχωρά κανείς σε αυτήν την πορεία, έρχεται σε επαφή με ολοένα βαθύτερες και πιο δυσνόητες ιδέες. Τα σύμβολα που αναδύονται ως φορείς τέτοιων νοημάτων τους γίνονται είναι και αυτά πιο αφηρημένα και πιο αρχετυπικά. Εμφανίζονται συχνά σύμβολα γεωμετρικά, σχετικά με τα κανονικά σχήματα.

Ο αρχιτέκτονας χρησιμοποιεί συχνά αυτά τα σχήματα, καθώς έχουν στενή σχέση με τη φύση της αρχιτεκτονικής. Τέτοια σύμβολα αντιπροσωπεύουν την αίσθηση της ολότητας, όπου τα διάφορα μέρη της ψυχής (συνειδητά και ασυνείδητα) λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει ο συμβολισμός μάνταλα (βλ. παρακάτω) ή ο συμβολισμός της τετράδας. Η σημασία που έχουν ως σύμβολα ενότητας και ολότητας επιβεβαιώνεται από την εμπειρική ψυχολογία. Αυτό που αρχικά φαίνεται σαν αφηρημένη ιδέα, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει κάτι που υπάρχει σαν δυνατότητα και που μπορεί να το ζήσει κανείς.

Καθώς αποτελούν τμήματα του συλλογικού ασυνείδητου δεν εμφανίζονται μόνο στα όνειρα των σύγχρονων ανθρώπων, αλλά είναι ευρύτατα διαδεδομένα στα ιστορικά αρχεία πολλών λαών και εποχών. Ακόμη και στις σπηλαιογραφίες της Ροδεσίας, που χρονολογούνται από τη εποχή του λίθου, δίπλα στις εκπληκτικά ζωντανές εικόνες των ζώων εμφανίζεται ένα αφηρημένο σχήμα – ένας διπλός σταυρός κλεισμένος σε κύκλο. Το σχέδιο έχει εμφανιστεί σε όλους ουσιαστικά τους πολιτισμούς. Είναι ο ηλιακός τροχός και αφού έχει σχεδιαστεί σε μια εποχή που ακόμη δεν είχε εφευρεθεί ο τροχός δεν μπορεί να έχει την προέλευσή του σε κάποια εμπειρία του εξωτερικού κόσμου. Είναι μάλλον το φυσικό σύμβολο μιας εσωτερικής εμπειρίας και είναι ίσως εξίσου πιστό και ζωντανό σαν απεικόνιση αυτής της εμπειρίας όσο και η περίφημη παράσταση του ρινόκερου με τα πουλιά στην πλάτη του, που υπάρχει πιο δίπλα.

Η ίδια εμπειρία εκφράζεται ίσως και μέσα από τον Πλάτωνα, στο σημείο που περιγράφει η τετραδική δομή της ψυχής: «Αυτή τη σύνθεση τη χώρισε κατά μήκος φτιάχνοντας δυο κομμάτια. Αφού έβαλε το ένα μισό πάνω στο άλλο, όπως στο σχήμα του Χ, τα λύγισε κυκλικά, ενώνοντας πρώτα τα άκρα τους και στη συνέχεια τα σημεία αυτά μεταξύ τους, σχηματίζοντας έτσι δυο κάθετους κύκλους. Σ’ αυτούς τους δυο κύκλος, τον ένα μέσα στον άλλο, έδωσε κίνηση […] Ύστερα όρισε ότι αυτοί οι δυο κύκλοι θα κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση […] Όταν με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώθηκε η σύνθεση της ψυχής με τη θέληση του δημιουργού, τότε εκείνος δημιούργησε και το σώμα.» Τίμαιος, 36cd

Σύμφωνα με τον Πορφύριο, το Χ μέσα σε κύκλο (Χ) δήλωνε για τους Αιγυπτίους την ψυχή του κόσμου. Για την ακρίβεια, είναι το ιερογλυφικό για την έννοια «πόλη».



Η πόλη ως imago mundi σε σχήμα μάνταλα

Ο Γιουνγκ ερεύνησε τέτοιες γεωμετρικές συνθέσεις, όπως η παραπάνω, στην τέχνη και την αρχιτεκτονική διαφόρων πολιτισμών. Υποστήριξε ότι αποτελούν σύμβολα και ως τέτοια, έχουν χρησιμότητα στην πορεία προς την εξατομίκευση. Κάθε τέτοιο γεωμετρικό σύμβολο το ονόμασεμάνταλα. Η μάνταλα (σανσκριτικά «κύκλος») είναι μια βασική μορφή που μπορεί να βρεθεί στη φύση, ακόμα και στα αντικείμενα και στις εικόνες που δημιουργούνται από τον άνθρωπο και την ψυχή του, τα όνειρα και τη φαντασία.

Η μάνταλα είναι ένα από τα κύρια σύμβολα της ολότητας. Απεικονίζει ένα σύστημα τάξης που υπερβαίνει τον εαυτό του πάνω στο ψυχικό χάος με τέτοιο τρόπο, ώστε η φυγόκεντρη τάση του συνόλου διατηρείται υπό έλεγχο από τον προστατευτικό, περιβάλλοντα κύκλο, ενώ ταυτόχρονα το άτομο παίρνει μια θέση σε ένα απρόσωπο πλαίσιο.

Η έννοια της πολλαπλότητας εκφράζεται με τα τέσσερα στοιχεία της μάνταλα, που βρίσκονται όμως σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους και συνθέτουν ένα ενιαίο σύνολο. Υπάρχουν πολλά ονόματα για τα τέσσερα αυτά στοιχεία, που έχουν δοθεί από διάφορους πολιτισμούς. Μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (βορράς, νότος, ανατολή δύση), τα τέσσερα στοιχεία του κόσμου (γη, νερό, φωτιά, αέρας), τα τέσσερα βασικά χρώματα για τους ινδιάνους (πράσινο, κόκκινο, κίτρινο και λευκό) και τις τέσσερις εποχές του έτους (άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας).

Μια πιο σύγχρονη θεώρηση μιλάει για τις τέσσερις βασικές ψυχολογικές λειτουργίες του ανθρώπου (δύο ζεύγη) – τη σκέψη και το συναίσθημα, την αίσθηση και τη διαίσθηση. Πολύ συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι και οι τέσσερις λειτουργίες αποτελούν διαφορετικούς τρόπους αντίληψης των πραγμάτων. Στην ιδανική κατάσταση λειτουργούν ταυτόχρονα. H αίσθηση (αισθητηριακή αντίληψη) σου φανερώνει ότι κάτι υπάρχει και η σκέψη σου αποκαλύπτει τι είναι αυτό το κάτι. Το αίσθημα σου λέει αν είναι ευχάριστο ή δυσάρεστο και η διαίσθηση σου φανερώνει από πού προέρχεται και προς τα που πηγαίνει. Όμως, κάθε άτομο λειτουργεί κυρίως με μια από αυτές, που είναι αποδεκτή από το συνειδητό του, ενώ η αντίθετη της είναι εξορισμένη στο ασυνείδητο.

Υπάρχει και μια δευτερεύουσα λειτουργία που είναι συμπληρωματική της πρώτης και ανήκει στο άλλο ζεύγος. Η αντίθετή της είναι επίσης καταπιεσμένη αλλά μπορεί πιο εύκολα να ενταχθεί στη ζωή του ατόμου. Όταν το άτομο μπορέσει να συνδυάσει και να ισορροπήσει τις αντικρουόμενες αυτές τάσεις του, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι πραγμάτωσε την έννοια της ολότητας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της επίδρασης του συμβόλου της μάνταλα στο σχεδιασμό μιας πόλης είναι η αρχαία Ρώμη. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Ρωμαίοι έμαθαν τα μυστικά της ίδρυσης μιας πόλης από Ετρούσκους δασκάλους «με τη μορφή μυστηρίων». Στη λεπτομερέστατη αφήγηση της ίδρυσης της πόλης της Ρώμης (στη βιογραφία του Ρωμύλου) αναφέρεται ένας κύκλος που χαράζεται με ένα άροτρο γύρω από ένα κέντρο. Το κέντρο παίρνει το σχήμα μιας κυκλικής πλατείας που ονομάζεται mundus.

Πριν από αυτό, όμως, ο Πλούταρχος αναφέρει τη roma quadrata του Ρωμύλου σαν μια ορθογωνική πόλη χωρίς να βρίσκει καμιά αντίφαση εκεί. Η Ρώμη για αυτόν ήταν ταυτόχρονα κύκλος και τετράγωνο (ή αλλιώς τετραμερής = quadrata). Όμως, η τελετουργία της ίδρυσης δεν είναι τίποτα άλλο από μεταφορά μιας μυθολογικής (άρα και ψυχολογικής) αξίας σε δράση. Είναι, κατά μια έννοια, η οπτική απεικόνιση του άλυτου μαθηματικού προβλήματος του τετραγωνισμού του κύκλου, που είχε απασχολήσει πολύ τους Έλληνες και που έχει μεγάλη σημασία για το ασυνείδητο. Το σχήμα που συνδυάζει τον κύκλο με το τετράγωνο είναι το σύμβολο της μάνταλα.

Πολλές μεσαιωνικές πόλεις χτίστηκαν σύμφωνα με το σχέδιο μάνταλα και περιτοιχίστηκαν με τείχη περίπου κυκλικά. Οι πόλεις αυτές, όπως και η Ρώμη, ήταν διαιρεμένες σε τέταρτα από δυο κάθετους δρόμους που κατέληγαν σε τέσσερις πύλες. Η εκκλησία κτιζόταν στο κέντρο του κύκλου και σημείο τομής των δυο δρόμων. Αυτό το σχέδιο ήταν εμπνευσμένο από το πρότυπο της Ουράνιας Ιερουσαλήμ (από το βιβλίο της Αποκάλυψης), η οποία ήταν θεμελιωμένη πάνω σε τετράγωνο σχέδιο με τρεις σειρές από τείχη που είχαν από τέσσερις πύλες το καθένα.

Είτε στην κλασική αρχιτεκτονική, είτε στα κτίσματα των προγόνων, η εφαρμογή του σχεδίου της μάνταλα δεν εξαρτήθηκε από αιτίες οικονομικές ή αισθητικές. Είναι μια μεταμόρφωση της πόλης σεimago mundi (εικόνα του κόσμου), ιερό τόπο που ενώνεται, μέσα από το κέντρο της, με τον «άλλο» κόσμο. Τέτοιο νόημα είχε και η διάταξη της πόλης της Ατλαντίδας, που περιγράφεται στον διάλογο του Πλάτωνα «Κριτίας», καθώς και η μορφή της ουράνιας πόλης Σαμπάλα των Θιβετανών.

Η μορφή των σύγχρονων πόλεων δεν καθορίζεται πλέον από συμβολικούς παράγοντες, καθώς υπάρχουν πολλοί άλλοι περιορισμοί (έδαφος, κοινωνικές ανάγκες, οικονομικοί κτλ). Παρόλα αυτά, κάποια χαρακτηριστικά τους παραπέμπουν σε ιδιότητες της μάνταλα. Ακόμα και σήμερα η βασική δομή όλων των αστικών χώρων στηρίζεται σε αυτό που ονομάζεται ιεράρχηση. Τα διάφορα είδη της αφορούν τις χρήσεις, τα κτίρια και τους ελεύθερους χώρους κτλ, όμως η πιο σημαντική για την πόλη ιεραρχία είναι αυτή των δρόμων.

Το οδικό δίκτυο δεν είναι ποτέ ομοιόμορφο, αλλά χαρακτηρίζεται από μια διαβάθμιση μεγεθών και ποιοτήτων (λεωφόροι, κύριοι, δευτερεύοντες δρόμοι στενά περάσματα). Κάποιοι δρόμοι είναι πιο σημαντικοί από άλλους, όπως και κάποιες περιοχές είναι πιο σημαντικές από άλλες. Σε μικρές πόλεις υπάρχει η απλή ιεράρχηση με κυρίαρχο το κέντρο και πιο σημαντικούς τους δρόμους που οδηγούν σε αυτό. Σε πιο μεγάλες πόλεις σημαντικοί δρόμοι είναι και αυτοί που οδηγούν σε επιμέρους κέντρα. Όλη αυτά στηρίζονται σε βασικές έννοιες – δομές της πόλης που έχουν κληρονομηθεί από τη ρωμαϊκή αστική οργάνωση στη σύγχρονη εποχή.

Η εικόνα που έχουμε για την σύγχρονη πόλη έχει καθοριστεί από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά, τα οποία «τυχαίνει» να αποτελούν βασικές έννοιες στη φαινομενολογία του ασυνείδητου. Οι έννοιες της κεντρικότητας και της σημασίας των κεντρικών κατευθύνσεων σε ένα κατά τα άλλα ποικίλο δίκτυο, αποκτούν ιδιαίτερο χαρακτήρα αν στη θέση του κέντρου της πόλης θέσουμε το κέντρο της ψυχής. Η διαφορά έγκειται στο ότι σήμερα η ταύτιση της πόλης με τον Κόσμο (δηλαδή με το σύμπαν της ψυχής) γίνεται ασυνείδητα.





Κτίσματα μνημεία – γλυπτά

Τέτοιες δομές (λιγότερο ή περισσότερο απλές) εμφανίζονται συχνά τόσο στο πεδίο της ανθρώπινης δημιουργίας και φαντασίας. Αναδύονται από το ασυνείδητο και δηλώνουν μια κατάσταση που μπορεί να βιωθεί από το άτομο. Είναι μια ακόμη έκφραση του Εαυτού, εκείνης της ισορροπίας ανάμεσα στα αντίθετα στοιχεία της ανθρώπινης ψυχής (το λογικό και το άλογο, τη σκέψη και το συναίσθημα, την αίσθηση και τη διαίσθηση ή με τη γλώσσα των συμβόλων: τη γη και τον αέρα, το νερό και το πυρ). Η ενδιάμεση αυτή κατάσταση συμβολίζεται σε πολλές παραδόσεις από το πέμπτο στοιχείο, τον αιθέρακαι αποτελεί προϊόν της ασυνείδητης τάσης για ισορροπία και ενοποίηση, που δεν συμβαδίζει με τη διάκριση και τους διαχωρισμούς του συνειδητού (το πέμπτο στερεό του Πλάτωνα δεν μπορεί να οριστεί μαθηματικά).

Τα κτίρια που εκφράζουν τέτοια νοήματα έχουν συχνά το ύψος τους πολύ μεγαλύτερο από τις άλλες δυο διαστάσεις, για να δώσουν την αίσθηση της «ανοδικής πορείας» προς κάτι πιο λεπτοφυές, άπιαστο και (προς το παρόν) ακατανόητο. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνουν ταυτόχρονα και την αντίστροφη πορεία, την εκδήλωση αφηρημένων εννοιών στον εμπειρικό κόσμο της απτής πραγματικότητας. Τέτοια κτίσματα χτίστηκαν συχνά ως μνημεία – γλυπτά, με μικρή ή ανύπαρκτη λειτουργική αξία. Λειτουργούσαν ως εικόνες – σύμβολα που απευθύνονταν στο ασυνείδητο του παρατηρητή. Η αίσθηση της ισορροπίας ανάμεσα στα τέσσερα βασικά στοιχεία (που εκφράζεται και από τη μάνταλα) εκδηλώνεται εδώ κατά το ύψος, ξεκινώντας από μεγάλη και στέρεα βάση προς την πιο λεπτεπίλεπτη κορυφή.

Στους Αιγυπτιακούς οβελίσκους η τετράγωνη βάση μικραίνει προς τα πάνω, μετατρέπεται σε πυραμίδα και τέλος καταλήγει να αποτελεί ένα και μοναδικό σημείο στην κορυφή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στους μουσουλμανικούς μιναρέδες, στα μενίρ της βόρειας Γαλλίας και στις ιαπωνικές παγόδες. Στη θιβετανική στούπα δίνεται από τους Θιβετανούς μια εξωτερική και μια εσωτερική ερμηνεία. Εξωτερικά η στούπα συμβολίζει τα πέντε στοιχεία του κόσμου, αλλά και του ανθρώπινου σώματος, που είναι φθαρτά και παροδικά.

Η τετράγωνη βάση αντιστοιχεί στη σταθερότητα της Γης, το καμπύλο μέρος αντιπροσωπεύει το στοιχείο Νερό, το τριγωνικό τμήμα δηλώνει το στοιχείο Πυρ, η ημισέληνος συμβολίζει το στοιχείο Αέρας και ο κύκλος με την φλόγα στην κορυφή το στοιχείο Αιθέρας. Εσωτερικά, συμβολίζει για τους Θιβετανούς τον δρόμο της Φώτισης.

Το μουσείο σύγχρονης γλυπτικής Zaandam (Netherlands, 1989) του Aldo Rossi οι όγκοι μικραίνουν όσο ανεβαίνει το επίπεδο, καταλήγοντας στο ημισφαίριο της κορυφής. Εδώ υπάρχει ταυτόχρονα η τετραδική δομή στη βάση (ολότητα – μάνταλα) και η έννοια της σταδιακής ανοδικής πορείας στο κέντρο. Ή αλλιώς, η καθοδική πορεία: το αρχέτυπο της ψυχικής ολότητας (σφαίρα) εκδηλώνεται στην εμπειρική ζωή του ατόμου, στον κόσμο των φθαρτών τεσσάρων στοιχείων (τέσσερις πτέρυγες ισογείου), σε μια κατάσταση πλήρους ισορροπίας.

Τα ίδια χαρακτηριστικά υπάρχουν με άλλο τρόπο και σε ένα απραγματοποίητο σχέδιο του James Stirling για την οικιστική ανάπτυξη σε αποβάθρα του Λονδίνου του 1988. Σε αυτό, κάθε πολυκατοικία αποτελείται από όγκους διαφορετικού χαρακτήρα, που μικραίνουν προς τα πάνω. Σε κάθε περίπτωση, οι όγκοι αυτοί είναι τρεις και όχι τέσσερις, καθώς δεν υπάρχει τέταρτος όροφος ή είναι υπόγειος (το τέταρτο στοιχείο παραμένει ανεκδήλωτο – η τέταρτη ψυχολογική λειτουργία παραμένει απωθημένη στο ασυνείδητο). Ωστόσο, η κατάσταση που εκφράζεται οδηγεί στην ολότητα, καθώς οι κατόψεις και η κεντρική σπειροειδής πλατεία έχουν τον χαρακτήρα μάνταλα (συνδυασμός τετράγωνου – τετραμερούς με κύκλο).

Κτίρια σταυροειδή με τρούλο

Ο Άγγελος Προκοπίου γράφει για τους βυζαντινούς σταυροειδείς ναούς: Η σύζευξη σφαίρας και κύβου είναι συμβολική. Στα αρχαία ελληνικά μυστήρια, η σφαίρα συμβόλιζε τον Ουρανό και τον πανταχού παρόντα και πάντα πληρούντα Λόγον. Ο κύβος είναι η γεωμετρική αναπαράσταση της Γης. Έτσι μας λέει ο Πλάτων στον Τίμαιο. […] Επιζητούσαν να συμβολίσουν το γάμο ουρανού και γης. Όπως και στα προηγούμενα παραδείγματα, αυτό που το συνειδητό αντιλαμβάνεται ως κοσμολογικό συμβολισμό (εικόνα του Κόσμου) αποτελεί στην ουσία εικόνα του Ανθρώπου, με την έννοια του ολοκληρωμένου και ισορροπημένου ατόμου.

Έτσι υπάρχει και εδώ το τετράγωνο και ο σταυρός σε ένωση με τον κύκλο. Το αρχέτυπο είναι το ίδιο αλλά εκδηλώνεται διαφορετικά. Κατά μια έννοια, η σφαίρα δηλώνει το άχρονο, το χωρίς αρχή και τέλος, το πέραν της λογικής, δηλαδή εκείνο το αρχέτυπο από το ασυνείδητο που εκφράζει την ολοκλήρωση. Ο κύβος σημαίνει το κατανοητό, το καθορισμένο και το συνηθισμένο, δηλαδή το συνειδητό. Το κέντρο του σταυρού, που είναι ταυτόχρονα και κέντρο της σφαίρας, αποτελεί το σημείο τομής και σύνδεσης των δυο κόσμων. Έτσι, τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που αποτελούν ακόμη απραγματοποίητες δυνατότητες θαμμένες στο ασυνείδητο μπορούν να εμφανιστούν στο συνειδητό και να ενταχθούν στη ζωή του ατόμου.

Όμως, στο μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής η σχέση ανάμεσα στον κύκλο και το τετράγωνο δεν υπάρχει ή υπάρχει με τρόπο χαλαρό και συμπτωματικό. Ο διαχωρισμός τους ίσως αποτελεί άλλη μια συμβολική έκφραση της ψυχολογικής κατάστασης του σημερινού ανθρώπου, που η ψυχή του έχει χάσει τις ρίζες της και απειλείται με ψυχικό διχασμό.

Σύμφωνα με μια άλλη οπτική, τόσο ο ισοσκελής σταυρός ή το τετράγωνο όσο και ο κύκλος εμφανίζονται στα προϊόντα του ασυνείδητου ως σύμβολα πληρότητας και ολότητας του ατόμου. Όμως το τετράγωνο σε αυτή την περίπτωση συμβολίζει τη συνειδητή υλοποίηση της εσωτερικής πληρότητας. Τα σύμβολα είναι πάλι τα ίδια, ο ουρανός και η γη, αλλά με άλλο νόημα. Το κοινό χαρακτηριστικό ανάμεσα στον κύκλο, στο τετράγωνο και στον ισοσκελή σταυρό είναι η απόλυτη συμμετρία ως προς ένα κέντρο. Η συμμετρία πολλές φορές εννοείται ως συνώνυμο της ισορροπίας.

Η ανθρώπινη ψυχή χαρακτηρίζεται από έντονες αντικρουόμενες τάσεις – πχ συναισθήματα που συγκρούονται με τη λογική ή επιθυμίες αντίθετες στα συναισθήματα κτλ – οι οποίες μπορούν δυνητικά να δημιουργήσουν μια κατάσταση ολότητας (ακριβώς επειδή είναι αντικρουόμενες) αν ειδωθούν από διαφορετική οπτική. Το πρόσωπο που το κατορθώνει αυτό (μέσα από την πορεία της εξατομίκευσης) γίνεται άτομο, με την έννοια της αδιάσπαστης μονάδας, της ενιαίας οντότητας και δεν αποτελεί πλέον ένα συνονθύλευμα από τάσεις, επιθυμίες, προσδοκίες κτλ). Αυτό το νόημα αποκτά το κέντρο του κύκλου, του τετραγώνου ή του σταυρού. Τα τέσσερα άκρα δηλώνουν ενδεικτικά το πλήθος από αντικρουόμενα στοιχεία.





Κτίρια με συμβολικά στοιχεία

Εκτός από την επιρροή των αρχετύπων στους τύπους των κτιρίων, όπου η κάτοψη καθορίζεται από τη δομή των συμβόλων, υπάρχουν και άλλοι τρόποι με τους οποίους τα σύμβολα εισχωρούν στο αρχιτεκτόνημα. Η οικία Alexander του Roland Coate (1972-74) βρίσκεται θαμμένη κάτω έναν λόφο στην Καλιφόρνια, με δυο μόνο απέναντι πλευρές ανοικτές προς τη θέα (στο βουνό η μια και στον ωκεανό η άλλη). Αυτή η επιλογή ενός υπόγειου κτιρίου εκτός ότι το προστατεύει από τις πυρκαγιές που απειλούν την περιοχή, το ριζώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά μέσα στη γη, σαν σπηλιά. Οι βαρείς όγκοι σκυροδέματος το κρατούν ακόμη πιο δεμένο με τη γη, οι οριζόντιες επιφάνειες παραπέμπουν στην εικόνα του ωκεανού και οι στήλες εκτείνονται προς τον ουρανό.

Στην πραγματικότητα ο Coate συνδέει αυτές τις εικόνες με συγκεκριμένα Γιουγκικά αρχέτυπα – υπόγειο, ασυνείδητο κτλ. Έτσι, η καθημερινή επαφή με τον κόσμο της φύσης μέσα από τα πρωταρχικά της στοιχεία (πέτρα, γη, νερό, αέρας) δηλώνει την άμεση επαφή της προσωπικότητας με το ασυνείδητο, σε μια κατάσταση πλήρους συνεργασίας και ηρεμίας.

Ο Monta Mozuna, στην κατοικία Γιν – Γιανγκ στο Hokkaido (1977) χρησιμοποιεί όγκους και μορφές που έχουν τον χαρακτήρα του μισού για να αποδώσει αρχιτεκτονικά το κινεζικό αυτό σύμβολο. Τούτη η σύνθεση από κομμάτια μισών πραγμάτων, με την έννοια της ένωσης των αντιθέτων, έχει στενή σχέση με τα σύμβολα που προέρχονται από το ασυνείδητο. Πολλές φορές αναδύονται από αυτό εικόνες που εκφράζουν τη μη διαφοροποιημένη κατάσταση που επικρατεί στο πεδίο πέρα από τη συνείδηση.

Η εμφάνιση τέτοιων συμβόλων είναι ιδιαίτερα θεραπευτική σε περιπτώσεις όπου το συνειδητό βρίσκεται σε ένα μεγάλο δίλημμα. Σε αυτές τι περιπτώσεις, το εγώ αισθάνεται παγιδευμένο ανάμεσα σε δυο θέσεις τις οποίες θεωρεί ασυμβίβαστες και αντικρουόμενες μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα πολύ ισχυρές και τις δύο. Τότε είναι πιθανόν (σε κατάλληλες συνθήκες) να αναδυθεί αυθόρμητα από το ασυνείδητο ένα σύμβολο που δηλώνει την ενότητα ανάμεσα στα αντίθετα, καθώς προέρχεται από έναν κόσμο που δεν χαρακτηρίζεται από τους διαχωρισμούς του συνειδητού.

Έτσι, το άτομο έρχεται σε επαφή με μια κατάσταση που βρίσκεται πάνω από το συγκεκριμένο δίλημμα, ικανοποιώντας ταυτόχρονα και τις δυο τάσεις. Αυτή η στάση υιοθετείται απλώς από την προσωπικότητα χωρίς να μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποτελεί προϊόν συνειδητής προσπάθειας. Το 1989 ο Daniel Libeskid άρχισε να σχεδιάζει την επέκταση του Μουσείου του Βερολίνου με την πτέρυγα των Ιουδαίων και τελικά δημιούργησε ένα κτίριο πλήρες νοημάτων, ιστορικών, κοινωνικών, ψυχολογικών, θρησκευτικών. Η κάτοψή του αποτελεί ελεύθερο μετασχηματισμό του άστρου του Δαβίδ, δημιουργώντας ένα σχήμα που οι ελιγμοί του θυμίζουν τόσο φίδι όσο και κεραυνό.

Ο Kurt Fortser συνδέει το σχήμα αυτό με ένα σχέδιο του Paul Klee, όπου εικονίζονται το βιβλικό φίδι και ένας θεϊκός κεραυνός που το απειλεί αλλά δεν το καταστρέφει. Παραμένουν και τα δυο δεμένα σε μια κατάσταση αντινομίας, που υπάρχει και στο κτίριο του μουσείου, καθώς τα δυο έχουν ενωθεί σε μια μορφή (ένωση αντιθέτων). Το φίδι συναντάται πολλές φορές στην ψυχανάλυση ως σύμβολο του χθόνιου, του υπόγειου, δηλαδή του ασυνείδητου.

Αν σκεφτούμε το μυθολογικό συμφραζόμενο του Ερμή, το φίδι λαμβάνει τον χαρακτήρα του ψυχοπομπού, του οδηγού δηλαδή της ψυχής. Το κτίριο είναι έτσι διαταγμένο ώστε η διαδρομή που δημιουργείται μέσα από αυτό αποκτά μυστήριο, καθώς δεν είναι ποτέ ορατός ο τελικός προορισμός, αλλά ούτε και τα διάφορα στάδια της πορείας. Αυτό το στοιχείο εμφανίζεται πολύ συχνά στα όνειρα και στη φαντασία, καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό της πορείας της εξατομίκευσης, η οποία με «μυθολογική γλώσσα» μπορεί να ειδωθεί ως επικίνδυνο ταξίδι στο άγνωστο.





Κτίρια σε αρχετυπικά σχήματα

Τέλος, εκτός από τις αρχετυπικές δομές ή τα συμβολικά χαρακτηριστικά που πηγάζουν από το συλλογικό ασυνείδητο, υπάρχουν και τα καθαρά σχήματα ή στερεά, που συναντώνται πολύ συχνά στα προϊόντα του ασυνείδητου. Κάποια τέτοια είναι τα πλατωνικά στερεά, η σφαίρα και τα κανονικά δυσδιάστατα σχήματα. Με την απόλυτη κανονικότητα και συμμετρία τους εκφράζουν εκείνη την ισορροπημένη πρωταρχική κατάσταση της ψυχής, όταν αυτή βρίσκεται σε αρμονία με το σύμπαν, δηλαδή με το εσωτερικό ανεξερεύνητο διάστημα του ασυνείδητου.

Ήδη, ο Πλάτων περιέγραφε την ψυχή ως σφαίρα και θεωρούσε τον κύκλο ως το τελειότερο από όλα τα σχήματα, με την έννοια του περιέχοντος τα πάντα και του όμοιου με τον εαυτό του (ολότητα και ενότητα). Οι πρωτόγονοι πολιτισμοί είχαν προφανώς την ίδια αίσθηση. Αρκεί να φέρουμε στο νου μας το Στόουνχετζ, τα igloo και τις ινδιάνικες σκηνές ως τα πιο προφανή παραδείγματα. Υπάρχουν όμως και αρκετά σύγχρονα σφαιρικά κτίρια, ως απόδειξη για τη γοητεία που ασκεί ακόμη και στο σύγχρονο άνθρωπο το σχήμα αυτό.

Ένα ακόμη αρχετυπικό στερεό είναι η πυραμίδα με τετράγωνη βάση. Η πιο γνωστή της αρχιτεκτονική εκδήλωση είναι φυσικά αυτή της αιγυπτιακής πυραμίδας. Εκτός των άλλων θεωρούταν από τους αρχαίους Αιγυπτίους ως μέσον μετάβασης της ψυχής προς τον άλλο κόσμο. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τέτοιες μαγικές ιδιότητες που αποδίδονται στα κτίρια οφείλονται σε προβολές από το ασυνείδητο και εκφράζουν συμβολικά μια ψυχολογική αλήθεια (που αν εκληφθεί κυριολεκτικά καταλήγει σε δεισιδαιμονία).

Έχουμε λοιπόν εδώ το σημείο επικοινωνίας των δυο κόσμων, αυτού που ζούμε και του «άλλου», του άγνωστου. Αυτό δηλώνει τη δίοδο επικοινωνίας μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου, τον τρόπο με τον οποίο τα ασυνείδητα περιεχόμενα (κορυφή) εντάσσονται στην εμπειρική ζωή του ατόμου (τετράγωνη βάση), για να δημιουργήσουν τελικά την κατάσταση της ψυχικής ολότητας και πληρότητας (πυραμίδα).

Το ίδιο σύμβολο χρησιμοποιήθηκε και από τον I. M. Pei, για την προσθήκη στο Μουσείο του Λούβρου το 1983, αποσκοπώντας στη «μείωση της απόστασης ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα». Ο ίδιος δηλώνει ότι η τοποθέτησή της έγινε στο «κέντρο βάρους» του όλου συγκροτήματος, όπου δεν υπήρχε τίποτα. Επίσης, πιστεύει ότι «όσο πιο απλή είναι μια λύση, τόσο πιο δυνατή γίνεται και η πυραμίδα είναι το απλούστερο σχήμα». Αυτή η αναζήτηση σταθερού κέντρου και καθαρού, ισορροπημένου σχήματος χαρακτηρίζει και τα σύμβολα του ασυνείδητου, κατά την τελική φάση της ψυχοθεραπείας, όπου εμφανίζονται στον ορίζοντα οι νέες προοπτικές της προσωπικότητας με τη μορφή μάνταλα. Το κέντρο κατέχει τώρα ο Εαυτός, το σημείο σύνδεσης συνειδητού ασυνείδητου, και όχι το εγώ – κέντρο της συνειδητής προσωπικότητας.

Και στις δυο περιπτώσεις είναι σίγουρο ότι η πυραμίδα του Λούβρου αποτελεί ζωντανό σύμβολο, λόγω της σχέσης της με την ψυχή και όχι με τα προγενέστερα παραδείγματα της Αιγύπτου. Αξίζει να σημειώσουμε, τέλος, την παρουσία μιας ανεστραμμένης πυραμίδας που κρέμεται από την οροφή του υπόγειο χώρου της προσθήκης. Ο αρχιτέκτονας δικαιολογεί την επιλογή του: «ήθελα να κάνω κάτι τρελό». Τρελό, όμως, σημαίνει αυτό που δεν ελέγχεται από τη συνειδητή σκέψη, δηλαδή κάτι που προέρχεται από το δυναμικό του ασυνείδητου. Πραγματικά, αν θεωρήσουμε μια ορθή πυραμίδα να ενώνει τη βάση της με μια ανεστραμμένη δημιουργείται το οκτάεδρο του Πλάτωνα, ακόμα πιο πλήρες σύμβολο της ολότητας της ψυχής.





Επίδραση τέτοιων κτισμάτων στον άνθρωπο

Είναι λοιπόν φανερό ότι κάθε οικοδόμημα που κτίζεται βασισμένο σε έναν συμβολικό τύπο αποτελεί μια προβολή της αρχετυπικής εικόνας του ασυνείδητου στον εξωτερικό κόσμο. Όταν πίσω από τη μορφή υπάρχει η δομή της μάνταλα, η πόλη, το μνημείο, ο ναός, η κατοικία ή το μουσείο γίνονται σύμβολα της ψυχικής ενότητας και έτσι ασκούν μια ειδική επίδραση στο ανθρώπινο ον που παρατηρεί ή ζει σε αυτούς τους τόπους. Αυτό συμβαίνει μέσω του ψυχικού μηχανισμού της προβολής ασυνείδητων δεδομένων στο αρχιτεκτόνημα. Πρόκειται για μια μη λογική, ασυνείδητη ταύτιση, που προκύπτει από το γεγονός πως οτιδήποτε έρχεται σε επαφή μαζί μας αποκτά και την έννοια του συμβόλου.

Αυτό συμβαίνει πρώτον επειδή το κάθε ανθρώπινο ον έχει ασυνείδητα περιεχόμενα και δεύτερον, επειδή το κάθε αντικείμενο έχει μια άγνωστη πλευρά. Έτσι, (καθώς είναι αδύνατον να ξεχωρίσουμε δυο άγνωστα) το άγνωστο στοιχείο μέσα στο κτίριο (π.χ. η εσωτερική του διάταξη ή ο τρόπος κατασκευής του ή ακόμη και η χημική σύσταση των υλικών του) και το άγνωστο μέσα μας (ασυνείδητο) ταυτίζονται. Όσο παραμένουν ασυνείδητα τα περιεχόμενα της ψυχής μας προβάλλονται πάντα και η προβολή κατευθύνεται σε οτιδήποτε «δικό μας» («το σπίτι μου, το γραφείο μου, η πόλη μου» αλλά και «ο φίλος μου, ο εχθρός μου, ο πελάτης μου»).

Στο βαθμό που τα αποκτήματά «μας» γίνονται φορείς προβολών, αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από ό,τι στη φυσική τους κατάσταση και λειτουργούν διαφορετικά. Αποκτούν πολλά νοηματικά επίπεδα και επομένως είναι συμβολικά, αν και ένα τέτοιο γεγονός σπάνια φτάνει στη συνείδηση ή ποτέ. Δηλαδή, ένα κτίριο αποκτά συμβολικό νόημα και αλληλεπιδρά με το άτομο όταν υπάρχουν συνθήκες ικανές να προκαλέσουν προβολή, όπως το αίσθημα ιδιοκτησίας. Όμως, υπάρχουν και κτίσματα που ο συμβολικός τους χαρακτήρας δεν εξαρτάται απλώς από τη στάση του ανθρώπου που τα παρατηρεί, αλλά εκδηλώνονται αυθόρμητα με συμβολική επίδραση στο συνειδητό του.

Η δομή αυτών των κτισμάτων είναι τέτοια που αναγκαστικά μένουν απροσπέλαστα σε κάθε νόημα, εκτός αν τους δοθεί ένα συμβολικό νόημα. Ως σύμβολο, ένα κτίριο διαθέτει μια γνωστή και μια άγνωστη πλευρά. Η γνωστή είναι αυτή που μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον καθένα (η λειτουργία, η μορφή του κτλ), ενώ η άγνωστη είναι αυτή που φέρει τώρα το νόημα μιας ψυχικής κατάστασης, η οποία φαίνεται παράξενη στο συνειδητό και για αυτό εισχωρεί μέσα του με μεγάλη δυσκολία.

Αφού όμως αυτή η κατάσταση εκφράζεται μέσα από κάτι πολύ απτό και πραγματικό (κτίριο), το ασυνείδητο έχει μπροστά στα μάτια του το είδωλό του και έτσι αναγνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό συντελεί στη σύνδεση του συνειδητού με το ασυνείδητο μέσω του συμβόλου, το οποίο παίζει το ρόλο του ενδιάμεσου ενοποιητικού στοιχείου. Το κτίσμα σε σχήμα μάνταλα λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο πραγματικά ως φορέας ψυχοθεραπείας, ισορροπίας και ολότητας. Μια τέτοια ισορροπία μπορεί να μην χαρακτηρίζει τον ίδιο τον αρχιτέκτονα, καθώς οι εικόνες που αναδύονται από μέσα του και καθορίζουν τις μορφές, προέρχονται από το συλλογικό ασυνείδητο και όχι από τη συνείδησή του.

Αυτό είναι το μυστικό των μεγάλων έργων και της επίδρασης που ασκούν πάνω μας. Η έμπνευση και ο σχεδιασμός ενός έργου είναι στην ουσία η ασυνείδητη ενεργοποίηση μιας αρχέτυπης εικόνας και η επεξεργασία αυτής της εικόνας μέχρι να γίνει ένα τελειωμένο αρχιτεκτόνημα. Δίνοντάς της μορφή, ο αρχιτέκτονας τη μεταφράζει στη γλώσσα του παρόντος, επιτρέποντάς μας να ξαναβρούμε την επαφή με το νόημα που εκφράζει. Σε αυτό έγκειται μια άλλη διάσταση της κοινωνικής σημασίας της αρχιτεκτονικής: εργάζεται συνέχει για να μορφοποιήσει το πνεύμα της εποχής, εκδηλώνοντας εκείνες τις μορφές που λείπουν περισσότερο από την εποχή της.

Οι λαοί και οι εποχές, όπως και τα άτομα, έχουν τις δικές τους χαρακτηριστικές τάσεις και στάσεις. Όμως, η ύπαρξη μιας κατεύθυνσης συνεπάγεται τον αποκλεισμό κάποιων άλλων κατευθύνσεων και ο αποκλεισμός σημαίνει ότι πάρα πολλά ψυχικά στοιχεία που θα μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο τους στη ζωή χάνουν το δικαίωμα να υπάρχουν επειδή είναι ασυμβίβαστα με τη γενική στάση ή νοοτροπία. Κάθε φορά, λοιπόν, που η συνειδητή ζωή γίνεται μονόπλευρη ή υιοθετεί μια ψεύτικη στάση, οι αρχετυπικές εικόνες αναδύονται στην επιφάνεια «ενστικτωδώς», στα όνειρα και τα οράματα των καλλιτεχνών και οραματιστών, για να αποκαταστήσουν την ψυχική ισορροπία, είτε του ατόμου είτε της εποχής.

Έτσι, η ανικανοποίητη λαχτάρα του αρχιτέκτονα φτάνει πίσω στο παρελθόν, στην αρχέγονη εικόνα του ασυνείδητου που είναι η πιο κατάλληλη για να αντισταθμίσει την ανεπάρκεια και τη μονομέρεια του παρόντος. Ο αρχιτέκτονας παίρνει αυτήν την εικόνα και, ανυψώνοντάς την από τα βαθύτερα επίπεδα του ασυνείδητου, τη συσχετίζει με τις συνειδητές αξίες. Με αυτόν τον τρόπο, τη μεταμορφώνει μέχρι να γίνει δεκτή από το νου των συγχρόνων του ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Μέσα από τη διαδικασία της προβολής και της αλληλεπίδρασης με το αρχιτεκτόνημα, έρχεται κανείς σε επαφή με εκείνη την ψυχική κατάσταση που αυτό αντιπροσωπεύει. Έτσι, «βουτά μέσα στα ιαματικά και λυτρωτικά βάθη της συλλογικής ψυχής, όπου ο άνθρωπος δεν χάνεται μέσα στην απομόνωση της συνειδητότητας και των σφαλμάτων και του πόνου της, αλλά όπου όλοι οι άνθρωποι κινούνται από έναν κοινό ρυθμό, έναν ρυθμό που επιτρέπει στο άτομο να επικοινωνήσει μέσα από τα συναισθήματα και τις επιδιώξεις του γενικά με την ανθρωπότητα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γιουνγκ.

Αντιλαμβανόμαστε πως όλα αυτά μοιάζουν υπερβολικά όταν η αρχιτεκτονική έχει να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα κτιριολογικά προγράμματα, λειτουργικές απαιτήσεις, κατασκευαστικές δυσκολίες και δομικούς περιορισμούς. Δεν αρνείται κανείς τη σημασία τους. Όμως, κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά να ικανοποιήσει μέσα από την αρχιτεκτονική όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του και την ανάγκη για του σύμβολα και για ισορροπία στη ζωή του. Το αρχιτεκτονικό έργο μπορεί να συμβάλλει σε αυτό, καθώς μεταχειρίζεται σύμβολα και μιλά κατευθείαν στην ψυχή. Αυτή είναι η διαφορετική αντιμετώπιση που θέλουμε να προτείνουμε.

Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι μοιάζουμε με Δον Κιχώτες, που δεν μπορούν να ξεστραβωθούν και να δουν επιτέλους ότι «δεν υπάρχουν γίγαντες, μόνο ανεμόμυλοι / όχι σύμβολα, μόνο κτίρια». Θα μας έλεγε δηλαδή ότι προσδίδουμε σε αυτό ιδέες και φαντάσματα από το παρελθόν, ενώ δεν υπάρχουν. Με λίγα λόγια, θα εννοούσε ότι είναι υπερβολικό να μιλάμε για αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ψυχή και αρχιτεκτονική. Εμείς θα του απαντούσαμε ότι ίσως έχει δίκιο…

«Και μετά τα λόγια αυτά, φώναξε με όλη του την καρδιά στην Δουλτσινέα, ζητώντας της να τον συνδράμει στον κίνδυνο. Ύστερα, προφυλαγμένος καλά με την ασπίδα του και με το δόρυ προτεταμένο, όρμησε (όσο γρήγορα μπορούσε να καλπάσει ο Ροσινάντης) πάνω στον πρώτο ανεμόμυλο που βρέθηκε μπροστά του και του κατάφερε ένα χτύπημα στο φτερό. Ο άνεμος όμως το γύριζε με τέτοια δύναμη που έκανε το δόρυ κομμάτια, παίρνοντας μαζί του άλογο και καβαλάρη και πετώντας τους αρκετά πιο πέρα στο χώμα. -Θεέ μου βόηθα! είπε ο Σάντσο. -Δεν σας είπα εγώ να προσέξετε καλά τι κάνετε; Ότι δεν ήταν παρά ανεμόμυλοι κι ότι ο καθένας τους γνωρίζει, εκτός κι αν έχει γίγαντες μέσα στο κεφάλι του;» Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Δον Κιχώτης

@Ορνέλα Βερόνα – Θοδωρής Κωστιδάκης /edwhellas.com

Carl G. Jung: Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του. Εκδόσεις Αρσενίδη
Carl G. Jung, Η ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Εκδόσεις Σπαγείρια
Carl G. Jung, Το πρόβλημα του τετάρτου. Εκδόσεις Σπαγείρια
Carl G. Jung, Εισαγωγή στην ψυχολογία. Εκδόσεις Ιάμβλιχος
Carl G. Jung, Το πνεύμα στον άνθρωπο, στην τέχνη και τη λογοτεχνία. Εκδόσεις Ιάμβλιχος
Carl Jung – C. Kerenyi, Η επιστήμη της μυθολογίας. Εκδόσεις Ιάμβλιχος

Αρχιτεκτονική:
Aldo Rossi, Η αρχιτεκτονική της πόλης, University Studio Press
Amos Rapoport, Ανώνυμη αρχιτεκτονική και πολιτιστικοί παράγοντες, Εκδόσεις Αρχιτεκτονικά Θέματα
Arnold Hauser, Κοινωνική ιστορία της τέχνης, Εκδόσεις Κάλβος
Charles Jencks, The New Moderns, Academy Ediions
Charles Jencks & Harry N. Abrams, Architecture Today, INC Publishers
Colin Rowe & Fred Koetter, Collage City, The MIT Press
Heinrich Klotz, The History of Postmodern Architecture, The MIT Press
Kristin Feireiss, Daniel Libeskid, Jewish Museum, Ernst & Sohn
Marco Olivetti, Il Tempio Simbolo Cosmico, Edizioni Abete Roma
Michael Snodin, Karl Friedrich Schinkel, A Universal Man, Yale University Press
Michael Wilford & Thomas Muirhead, James Stirling – Michael Wilford, Buildings and Projects, Thames & Hudson
Morris Adjmi, Aldo Rossi Architecture 1981-1991, Princeton Architectural Press
Γεώργιος Προκοπίου, Ο Κοσμολογικός Συμβολισμός του Βυζαντινού Ναού, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος
Ιουλία & Ιωσήφ Στεφάνου, Περιγραφή της Εικόνας της Πόλης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ
“Αρχιτεκτονική – φαντασία και πραγματικότητα” στο Αρχιτεκτονικά Θέματα, Τόμος 27 / 1993


Η υπόγεια πόλη των ερπετόμορφων στο Λος Άντζελες





Οι ερπετομορφοι υποτίθεται πως ζουν κάτω από τις πόλεις και το κανουν εδώ και πάνω από 5.000 χρόνια.

Ειναι μια ανωτερη φυλη ανθρωποειδων …

Η ιστορία λέει ότι υπαρχουν χρυσά δισκία που αναφερεται η προέλευση του ανθρώπινου πολιτισμού και τα πλούτη που υπαρχουν στο εσωτερικο ειναι πολύ τεράστια για να υπολογιστούν περιμένοντας την ανακάλυψη απο εμας.

Οι άνθρωποι της σαύρας είναι τεχνολογικά προηγμένοι και σχετίζονται με τους Μαγιας.

Η ανώτερη φυλή των ερπετομορφων ανθρώπων λέγεται ότι σχετίζεται με τους Μάγιας που έφυγαν από ξαφνικο καταστροφικο γεγονος οταν μετεωρίτες χτυπησαν αλυπητα την γη , για να επιβιωσουν δημιούργησαν κοινότητες κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού, μία από τις οποίες βρισκεται κατω απο το Λος Άντζελες.



Οι άνθρωποι της Σαυρας λέγεται οτι ειναι τεχνολογικά και πνευματικά ανεπτυγμενοι και χρησιμοποιησαν μυστηριώδη χημικά για να σκάψουν ένα τεράστιο δίκτυο 285 σηράγγων.

Όλες οι σήραγγες λέγεται ότι είναι εξοπλισμένες με τεράστιους θαλάμους, πολλοί από τους οποίους είναι αρκετά μεγάλοι για να χωρέσουν έως και 1.000 οικογένειες.

Οι οικογένειες έχουν ζήσει από το νερό και τα τρόφιμα που έιχαν τοποθετηθεί στις σήραγγες από τη φυλή των Μαγιας.Μετα με συχνες εξορμησεις λεηλατουν οτι χρειαζονται αν και λογω της αναπτυξης τους εχουν πλεον πληρη αυταρκεια σε οτι χρειαζονται …

Με αφορμή την πετρελαιοκηλίδα…




«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Παρακολουθώ τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές και όχι μόνο «κόντρες» με αφορμή τη βύθιση του πετρελαιοφόρου Αγία Ζώνη 2 και αφού έσβησαν τα φώτα της 82ης ΔΕΘ στον απόηχο «νεολογισμών» και «ορθολογισμών» που ξεχάστηκαν λίγα λεπτά μετά την εκφώνησή τους γιατί μόνο τόσο άντεξαν στο «τεστ της πραγματικότητας», κοιτάζω γύρω μου και πονάω!

Άτομα και ομάδες, αντιμετωπίζουμε μια χωρίς προηγούμενο πτώση συστημάτων αξιών, κατανόησης και ερμηνείας της πραγματικότητας, ορθής αξιολόγησης του χθες και έλλειψης όχι μόνο επιθυμίας αλλά ίσως και ικανότητας για προγραμματισμό του αύριο..

Και με τον τρόπο αυτό, πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης, φαίνεται να γίνεται οδυνηρή πραγματικότητα το πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικό και πολιτικά συλλογικό συναίσθημα της «μοιρολατρικής εγκατάλειψης» των «Ωχ αδερφέ» Ελλήνων…

Στην Ελλάδα των Μνημονίων, της οικονομικής δυσπραγίας, της επερχόμενης τρίτης αξιολόγησης για εφαρμογή «προ απαιτούμενων» που ίσως μεταφραστούν σε νέες περικοπές, διαπιστώνω χωρίς Κομματικά γυαλιά διόγκωση της κοινωνικά διαβρωτικής «παράδοσης στην μοίρα μας» και συλλογικής ανικανότητας για ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην Μνημονιακή υποτέλεια!.

Και μέσα στο διάχυτο πλέον αίσθημα της «παράδοσης στην μοίρα μας», που εκφράζεται από τα δεδομένα της απώλειας ιδεολογίας, της απάθειας και της άρνησης πίστης και αφοσίωσης σε υψηλά ιδεώδη και συλλογική εθνική ανάταση, κρύβεται, κατά την προσωπική μου γνώμη, συγκεκριμένος φόβος που ΔΕΝ τολμά, φοβούμενος ΤΙΜΩΡΙΑ, να φέρει σε δημόσια θέα ο μέσος Έλληνας.

Η αίσθηση του μέσου Έλληνα κάθε ηλικίας ότι είναι πλέον αλλοτριωμένος από την εξουσία, ότι απομακρύνθηκαν απ’ αυτόν οι πολιτικοί του ηγέτες και τα Κόμματα επιβαρύνει με σημαντικό κόστος την προγενέστερη αίσθηση της υπαρξιακής μας αλλοτρίωσης…Ήδη ο Ελληνικός Λαός σε μεγάλα ποσοστά θεωρεί ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ το πολιτικό σύστημα και μαζί τους ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!…

Από άκρο σε άκρο της Ελλάδας βιώνουμε θερμοκρασίες ενός καλοκαιριού που συνεχίζεται, βλέπουμε, ακούμε διαβάζουμε τις «κόντρες» για την εξόρυξη χρυσού και την αξιοποίηση του «Ελληνικού» και ΞΑΦΝΙΚΑ προκύπτει μια απροσδόκητη, οπτικά και οσφρητικά αποκρουστική ρύπανση των ακτών της Αττικής που ίσως να έχει πολυετείς αρνητικές συνέπειες.

Και πάνω στην πετρελαιοκηλίδα και τα πτώματα γλάρων, έχουμε και νέες «κόντρες» πολιτικών με περιεχόμενο την ολιγωρία, οδυνηρά «γιατί», κεραυνοβολήματα για τον «έρωτα με την καρέκλα», προσφορές «παραιτήσεων με ανάληψη πολιτικών ευθυνών» που όμως ΔΕΝ γίνονται αποδεκτές και απαιτήσεις για παραιτήσεις που ΔΕΝ εισακούονται!…

Με τρομάζει η εκτίμηση ότι εδραιώνεται με δραματικό πλέον τρόπο στον Ελληνικό Λαό η αίσθηση της απελπισίας που θα έχει πολύ χειρότερες μακροχρόνιες επιπτώσεις από την διαπιστωμένη μοιρολατρία καθώς οδηγεί στον καταστροφικό νιχιλισμό.

«ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ» ή θα ενεργοποιηθούμε ως Λαός για να ΣΩΣΟΥΜΕ την Πατρίδα που μας παρέδωσαν οι γονείς μας ώστε να την παραδώσουμε, έστω οικονομικά τραυματισμένη, αλλά ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ στα παιδιά και τα εγγόνια μας;




Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Ήλιος έστειλε την ισχυρότερη ηλιακή έκλαμψή του εδώ και 12 χρόνια




Εκρηκτική ήταν η Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου, για τον Ήλιο, ο οποίος έστειλε στο διάστημα δύο τεράστιες ηλιακές εκλάμψεις, από τις οποίες η δεύτερη ήταν η ισχυρότερη που έχει γεννήσει το άστρο μας εδώ και 12 χρόνια.

Οι εκλάμψεις είναι ξαφνικές εκρήξεις τεράστιας λάμψης, που λαμβάνουν χώρα κοντά σε περιοχές με έντονη μαγνητική δραστηριότητα, τις ηλιακές κηλίδες. Πρόκειται για τις πιο δυνατές εκρήξεις στο ηλιακό μας σύστημα. Ανάλογα με την ισχύ τους, οι ηλιακές εκλάμψεις κατατάσσονται σε πέντε κατηγορίες: A, B, C, M και Χ (οι πιο ισχυρές, που έχουν και διαβαθμίσεις Χ1, Χ2, Χ3 κ.ο.κ.).

Στην προκείμενη περίπτωση, και οι δύο νέες εκλάμψεις ανήκαν στην ανώτερη κατηγορία Χ, με την πρώτη να είναι Χ2,2 και τη δεύτερη -που ακολούθησε μετά από τρεις ώρες σύμφωνα με την Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ- να εκτιμάται ότι ήταν Χ9,3, η πιο ισχυρή από το 2005, όταν είχε καταγραφεί μια έκλαμψη Χ17. 



Η πιο ισχυρή που έχει ποτέ παρατηρηθεί, συνέβη το 2003 και ήταν Χ28.

Αν κάποια από αυτές τις εκλάμψεις-εκρήξεις κατευθυνθεί απευθείας προς τη Γη, μπορεί να δημιουργήσει «καταιγίδες» ακτινοβολίας στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στα ραδιοσήματα και στο GPS, να παρεμβληθούν στα ηλεκτρονικά των δορυφόρων και ακόμη να δημιουργήσουν δυσλειτουργίες στα επίγεια ηλεκτρικά δίκτυα. Πράγματι, σήμερα, Πέμπτη, προκλήθηκαν, για περίπου μία ώρα, προβλήματα στις υψηλές ραδιοσυχνότητες που χρησιμοποιούνται στη ναυσιπλοΐα, καθώς και στις επικοινωνίες GPS.

Οι ηλιακές εκλάμψεις μπορούν επίσης να δημιουργήσουν θεαματικό σέλας στους πόλους της Γης, κάτι που πιθανώς θα συμβεί και τις επόμενες μέρες. Το ηλιακό παρατηρητήριο SOHO της NASA και της ESA κατέγραψε μια εκτίναξη στεμματικής μάζας του Ήλιου, η οποία προερχόταν από την περιοχή της μίας ηλιακής έκλαμψης.

Δεν είναι πάντως ακόμη σίγουρο κατά πόσο αυτό το φορτισμένο πλάσμα σωματιδίων κατευθύνεται προς τη Γη, έτσι ώστε να προκαλέσει κάποιο εντυπωσιακό σέλας σε μία έως τρεις μέρες.

Η πρόσφατη έξαρση της δραστηριότητας του Ήλιου μάλλον εξέπληξε τους επιστήμονες, καθώς το μητρικό άστρο μας πλησιάζει το ηλιακό ελάχιστό του, στο πλαίσιο του 11ετούς κύκλου του.
ΑΠΕ-ΜΠΕ








Εικόνες αποκάλυψης από την επίθεση του τυφώνα (Live-Βίντεο)



Επιμέλεια: Χρήστος Μαζάνης

Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκονται Φλόριντα και Καραϊβική από την ισχυρότερη θύελλα που σχηματίστηκε ποτέ στον Ατλαντικό Ωκεανό. Πρόκειται για τον τυφώνα Ίρμα που κάνει ήδη την επέλασή του στα νησιά της Καραϊβικής προχωρώντας προς το Πουέρτο Ρίκο. Το συγκεκριμένο σύστημα απειλεί με ζημιές μεγαλύτερες από αυτές που άφησε πίσω του το φονικό πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα.


Η Ίρμα έχει ήδη καταστρέψει δεκάδες κτίρια και έχει προκαλέσει μεγάλες πλημμύρες σε πολλά νησιά της ΚαραϊβικήςΠαρότι η πορεία του δεν είναι ακόμη βέβαιη, ενδέχεται να πλήξει τη νήσο Εσπανιόλα (Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία), τις Μπαχάμες και την Κούβα πριν κατευθυνθεί προς βορρά, αρχικά προς τη Φλόριντα και κατόπιν προς την ανατολική ακτή των ΗΠΑ, που ήδη δέχθηκε σφοδρό πλήγμα από τον κυκλώνα Χάρβεϊ.

Η Ίρμα έχει ήδη καταστρέψει δεκάδες κτίρια και έχει προκαλέσει μεγάλες πλημμύρες σε πολλά νησιά της Καραϊβικής.



Ο τυφώνας «χτύπησε» ήδη με σφοδρότητα τα γαλλικά νησιά του Αγίου Βαρθολομαίου (Σεντ Μπαρθ) και του Αγίου Μαρτίνου (Σεντ Μάρτεν), που τέθηκαν σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού. Έχουν εκκενωθεί σπίτια και όλοι βρίσκονται σε καταφύγια ή σε κτίρια με ισχυρή δομή.



Το Εθνικό Κέντρο Κυκλώνων των ΗΠΑ από την πλευρά του σημείωσε ότι ο τυφώνας έχει φθάσει ακόμη πιο κοντά στις Υπήνεμες Νήσους και θα πλήξει νησιά της Καραϊβικής, σήμερα Τετάρτη.


H Ίρμα οδεύει προς το Πουέρτο Ρίκο και τις Παρθένες Νήσους, πριν πλήξει όπως προβλέπουν οι μετεωρολόγοι του Εθνικού Κέντρου Κυκλώνων τη Φλόριντα το Σάββατο. Κατά το Εθνικό Κέντρο Κυκλώνων των ΗΠΑ, ο κυκλώνας Ίρμα είναι ένας από τους πέντε ισχυρότερους των τελευταίων 80 ετών στον Ατλαντικό.

Δείτε Live το πέρασμα του τυφώνα από το νησί Σεντ Κρουά στις Παρθένες Νήσους στην Καραϊβική:




Δείτε Live την κάλυψη του τηλεοπτικού δικτύου The weather channel:


Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ενέκρινε χθες την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη Φλόριντα, το Πουέρτο Ρίκο και τις Παρθένες Νήσους, για να διευκολυνθεί η κινητοποίηση ομοσπονδιακών πόρων για την αντιμετώπιση του ακραίου φαινομένου πριν ακόμη πληγούν η Πολιτεία κι οι αμερικανικές περιοχές αυτές.

Η έλευση του τυφώνα στη Φλόριντα αναμένεται να καταγραφεί μία εβδομάδα μετά το πλήγμα του τυφώνα Χάρβεϊ στο Τέξας, όπου σημειώθηκαν τεράστιες καταστροφές και τουλάχιστον 42 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.



Οι πτήσεις προς τις περιοχές που αναμένεται να πληγούν έχουν ανασταλεί.


Οι κάτοικοι στο Μαϊάμι και στις άλλες παράκτιες περιοχές της Φλόριντα, έχουν ειδοποιηθεί να προφυλάξουν τις περιουσίες τους και να προμηθευτούν με τα απαραίτητα αγαθά πρώτης ανάγκης, ενώ έχει δοθεί οδηγία να είναι σε ετοιμότητα καθώς αναμένεται να δοθεί ειδοποίηση για μεταφορά στα καταφύγια.


Οι άνεμοι είναι τόσο δυνατοί που παρασέρνουν τα πάντα στο πέρασμά τους


Μετά την Ίρμα, ο Χοσέ

Εν τω μεταξύ μια νέα τροπική καταιγίδα, ο Χοσέ, σχηματίστηκε στον Ατλαντικό και μπορεί να απειλήσει τις Υπήνεμες Νήσους, ανακοίνωσε το Αμερικανικό Κέντρο Κυκλώνων.Ο Χοσέ, η δέκατη καταιγίδα για φέτος, απέχει περισσότερα από 2.400 χιλιόμετρα ανατολικά των Μικρών Αντιλλών.

Μετακινείται με ταχύτητα περίπου 20 χιλιομέτρων την ώρα και συνοδεύεται από ανέμους 65 χιλιομέτρων την ώρα.



Αναμένεται όμως ότι θα ενισχυθεί εντός των επόμενων 48 ωρών και μπορεί μέχρι την Παρασκευή να έχει εξελιχθεί σε κυκλώνα.

Η τροπική καταιγίδα Κάτια κινείται ανοιχτά του Μεξικού

Παράλληλα μια νέα τροπική καταιγίδα, το τρίτο επικίνδυνο καιρικό φαινόμενο στον Ατλαντικό μετά τον κυκλώνα «Ίρμα» και και την τροπική καταιγίδα «Χοσέ» σχηματίστηκε στα ανοιχτά του Μεξικού, ανακοίνωσε σήμερα το Αμερικανικό Κέντρο Κυκλώνων που εδρεύει στο Μαϊάμι.



Η «Κάτια», όπως ονομάστηκε το φαινόμενο, απέχει 165 χιλιόμετρα ανατολικά από το Ταμπίκο του Μεξικού. Συνοδεύεται από ανέμους ταχύτητας 75 χιλιομέτρων την ώρα και κινείται αργά προς τα νοτιοανατολικά. Οι μετεωρολόγοι προβλέπουν ότι μέχρι το πρωί της Παρασκευής θα παραμείνει στα ανοιχτά του Μεξικού. Αναμένεται ότι θα ενισχυθεί εντός των επόμενων 48 ωρών και θα μετατραπεί σε κυκλώνα πριν πλησιάσει τα παράλια, στη Βερακρούζ.






Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Πεφωτισμένοι



Η συνωμοσία για τη δημιουργία ενός κεντρικού παγκοσμίου φασιστικού κράτους καταστρώθηκε στο κόσμο των πέντε αισθησεων από ένα μυστικό δίκτυο που συλλογικά είναι γνωστό ως Illuminati ή ως οι πεφωτισμενοι!

Αυτοί ασκούν τη χειραγώγηση μέσω μυστικών εταιρειών και ομάδων όπως οι Ελευθεροτέκτονες, οι ιππότες της Μάλτας, οι ναίτες και ιησουίτες.



Αυτές οι ομάδες αλλά και άλλες διευρύνονται με προσεκτική επιλογή νεοσυλλέκτων πεφωτισμένων οι οποίοι τοποθετούνται σε θέσεις ισχύος ανά τον κόσμο ,παρεισφρυοντας σε κάθε χρώμα φυλη θρήσκευμα και χώρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι είναι μέλη των μυστικών εταιρειών είναι γνώστες της συνωμοσίας η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είναι .

Οι πεφωτισμένοι λειτουργούν σαν καρκίνωμα διεισδύοντας και ελέγχοντας συγκαλυμμένα άλλους οργανισμούς. Οι περισσότεροι Ελευθεροτέκτονες δεν προχωρούν ποτέ πάνω από τα κατώτερα τρία επίπεδα μυησης τις λεγόμενες γαλάζιες βαθμίδες και δεν έχουν ιδέα ποιο σκοπό εξυπηρετεί η οργάνωση τους.



Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον Άλμπερτ Πάικ, μια από τις επιφανέστερες προσωπικότητες του παγκοσμίου ελευθεροτεκτονισμού ο οποίος πέθανε το 1891. Κάποιοι από τους τίτλους που κατείχε ήταν ύπατος μέγας Ταξιάρχης του Υπάτου συμβουλίου του 33ου βαθμού και μέγας ποντίφικας του παγκοσμίου ελευθεροτεκτονισμού . Στο βιβλίο του ηθη καί δόγμα (morals and dogma), το οποίο γράφτηκε για τους Ελευθεροτέκτονες υψηλών βαθμών αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο παραπλανούνται τα κατώτερα επίπεδα .

«…’Οι γαλάζιοι βαθμοί είναι μόνο προθάλαμος του ναού κάποια σύμβολα παρουσιάζονται στον μυημένο, αλλά ταυτόχρονα τον παραπλανούν εσκεμμένα με ψευδείς ερμηνείες. Σκοπός τους δεν είναι να τα κατανοήσει αλλα να θεωρησει οτι τα έχει κατανοήσει. Η πραγματική τους σημασία διαφυλάσσεται για τους Μυστες, τους πρίγκιπες της μασονίας…»

Ακόμα, οι περισσότεροι απο τους ελαχιστους που φτάνουν στη φαινομενικά ανώτατη βαθμίδα, όπως είναι ο 33ος βαθμός του δόγματος Σκοτικου τύπου, γνωρίζουν πολύ λίγα αν δεν είναι οι εκλεκτοί .Μόνο ελάχιστοι, όλοι με καταγωγή από συγκεκριμένα γενεολογικά δένδρα και τα παρακλάδια τους, προχωρούν πέρα από την επίσημη κορυφή της μυστικής εταιρείας τους για να φτάσουν στις βαθμίδες των πεφωτισμένων.

Ωστόσο, τουλάχιστον το 95 % των μελών των μυστικών εταιρειών δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχουν τέτοια επίπεδα, πόσο μάλλον ποιοι βρίσκονται σε αυτές ανώτερες βαθμίδες και τη λαμβάνει χώρα εκεί.

Οι πεφωτισμένοι και το δίκτυο των μυστικών εταιρειών τους φροντίζουν πάντα να τοποθετούν δικούς τους ανθρώπους στις σημαντικές θέσεις. Είναι πράγματι εκπληκτικό το πόσο λίγους ανθρώπους χρειάζεται να έχει κανείς προκειμένου να επιβάλλει το σχέδιό του σε ολόκληρο το σύστημα, αν εκείνη α) κατέχουν νευραλγικές θέσεις και β) διαθέτουν την εξουσία να διορίζουν αλλους στις κατώτερες θέσεις-κλειδιά.


Ενα παράδειγμα εσύ ελέγχεις τον αρχηγό της αστυνομίας, ο οποίος παίρνει τις αποφάσεις και μπορεί να διορίζει τους επικεφαλής των διαφόρων τμημάτων.

Εκείνοι εισαγουν την πολιτική των πεφωτισμενων και επιλέγουν τους υφισταμένους τους απ’ τους μειωμένους των μυστικών εταιρειών. Αυτοι με τη σειρά τους είναι σε θέση να διορίζουν τα στελέχη των τμημάτων τους και έτσι επιλέγουν ακόμα περισσότερους μυημένους για τις κατώτερες θέσεις. και πάει λέγοντας από τη στιγμή που έλεγχεις αυτόν που βρίσκετε στην κορυφή της οργάνωσης ολόκληρη πυραμίδα χτίζεται σύμφωνα με τα δικά σου πρότυπα.



Η κυβέρνησεις είναι δομημένες καταυτόν τον τρόπο καθώς και οι οργανώσεις ασφαλείας όπως του FBI η Cia η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών και εκείνοι που έλεγχουν το Πεντάγωνο.

Είναι εμφανές σε τι χρησιμεύει ο συγκεντρωτισμός. Εάν αυτοί που χειραγωγούν είναι λίγοι σε σύγκριση με τον πληθυσμό στον οποίο στοχεύουν πρέπει να συγκε ντρωσουν τα κέντρα ληψεως αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή και τις επιλογές των πολλών.

Όσο διασπάται η λήψη αποφάσεων, τόσο λιγότερο ελεγχομπορούν να έχουν οι λίγοι πάνω στο σύνολο των αποφάσεων που λαμβάνονται. Είναι σα το ζόγκλερ πάνω στη σκηνή, που περιστρέφει πιατα πάνω σε βέργες. Κάποιά στιγμή θα χάσει τον έλεγχο έτσι όπως τρέχει απ’ τη μια βεργα στην αλλη και τα πιατα θα σωριαστουν κάτω και θα σπάσουν γύρω του. Θα ήταν ευκολότερο αν είχε μόνο ένα μεγάλο πιάτο πάνω σε μια μεγάλη βέργα γιατί έτσι θα μπορούσε να το γύριζε σταμάτα.

Η ποικιλομορφία είναι ο εφιάλτης αυτών που επιδιώκουν τον έλεγχο και συνεχώς προσπαθουν να επιταχύνουν τον συγκεντρωτισμό στη λήψη αποφάσεων, ενισχύοντας έτσι την εξουσία τους.

Ο λόγος για τον οποίο ο συγκεντρωτισμός σε όλους τους τομείς της ζωής μας στην πολιτική, την οικονομία της επιχείρησης το στρατό και τα ΜΜΕ προχωρεί όλο και με ταχειτερα βηματα μοιάζει με μια απλή εξίσωση.

Όσο περισσότερο συγκεντρώνεις τη δύναμη τόσο μεγαλύτερη δύναμη αποκτάς και επιτυγχάνεις ταχύτερο συγκεντρωτισμο.



Οι πεφωτισμενοι θέλουν μια παγκόσμια κυβέρνηση, ένα στρατό, μια κεντρική τράπεζα και ενα νομισμα που θα επιβάλλονται σε ενα πληθυσμό με εμφυτευμένα μικροτσίπ συνδεδεμένα με ένα παγκόσμιο κεντρικό υπολογιστή.

Η παγκόσμια κυβέρνηση θα παίρνει τις μεγάλες αποφάσεις, πολιτικές, οικονομικές εισαγωγικές και θα επιβάλει την εφαρμογή τους σε κάθε χώρα… ήδη γινόμαστε μάρτυρες αυτής της κοινωνικής δομής, μέσω της δικτατορίας των ΗΠΑ.

Επισήμως σήμερα ηγείται ο Ντόναλντ Τραμπ, στην πραγματικότητα όμως ελέγχεται απ’ την ιεραρχια των πεφωτισμένων. Η Αμερική είναι το κατεξοχήν όχημα για παγκόσμια κυριαρχία, έτσι όπως ανέκαθεν προγραμματιζόταν να γίνει.

Ο πόλεμος κατά τη τρομοκρατία είναι μια κατασκευασμένη δικαιολογία για να εισβάλουν σε όποια χώρα μπορούν να ενοχοποιησουν μέσω των πραγματικά θλιβερών συμβατικών ΜΜΕ

Στην πολιτική η αριστερά η οποια από καιρό γελοιοποιεί ακόμα και καταδικάζει όσα λέμε περί συνωμοσίας τώρα ανακάλυψε τη στυγνη πολιτικη της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό σημαίνει κατάργηση των περιορισμων του διεθνούς εμπορίου, ώστε να μπορούν οι πολυεθνικές των πεφωτισμένων να παράγουν φθηνά τα προϊόντα τους στις φτωχότερες χώρες, πληρώνοντας τους εργάτες μισθούς πείνας, και μετά να τα στέλνουν στην πλούσια δύση (πλούσια για μερικούς) και να τα πουλούν με τεράστια αισχρα κερδη .

Η αριστερά για να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο, το απέδωσε απλώς στην απληστία των γιγάντιων επιχειρήσεων που επιζητούν περισσότερη δύναμη και κέρδη.

Την κατανοούμε αυτήν την κοντόφθαλμη θεώρηση.. γιατι η αριστερά, ενώ έχει παγιδευτεί στο παιχνίδι που παίζει το σύστημα, πιστεύει ότι επαναστατεί εναντίον του.

Η παγκοσμιοποίηση, ομως, στην πραγματικότητα είναι μια έκφραση του σχεδίου των πεφωτισμένων για ενα παγκόσμιο κράτος στο οποίο τα πάντα θα επιβάλλονται από τους λίγους που βροσκονται στο κέντρο, ενώ τα κράτη της περιφέρειας θα έχουν την ίδια μεταχείριση με το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία και άλλα κράτη (βλεπε Κορεα και Ιραν συντομα ) στα οποία εισέβαλαν η θα εισβαλουν στρατεύματα για να τα «ελευθερώσουν»!!!

David Icke ..Ιστορίες απο την Χρονοδίνη
ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ


Το Μυστήριο του Πήλινου Βαβυλωνιακού Πινακιδίου Plimpton322




Το 1936 ο Τζορτζ Άρθουρ Πλίμπτον – αμερικανός εκδότης και συλλέκτης ιστορικών βιβλίων και χειρογράφων, δώρισε πολλά αντικείμενα της συλλογής του στη βιβλιοθήκη – Σπάνιων Βιβλίων και Χειρογράφων, Μπάτλερ του ιδιωτικού Πανεπιστημίου Κολούμπια.


Τζορτζ Άρθουρ Πλίμπτον

Ένα από τα αντικείμενα της συλλογής Πλίμπτον, με κωδικόPlimpton322, είναι ένα Βαβυλωνιακό πήλινο πινακίδιο αριθμών – σφηνοειδούς γραφής, πλάτους περίπου 13 cm, ύψους 9 cm και πάχους 2 cm. Χρονολογίται μεταξύ του 1822 και 1762 π.Χ.


Ο Δρ. Ντάλιελ Μάνσφιλντ, κρατώντας το Plimpton322

Ο Πλίμπτον αγόρασε το πινακίδιο από τον επιχειρηματία αρχαιολόγο, Έντγκαρ Τζέιμς Μπάνκς περίπου το 1922.


Έντγκαρ Τζέιμς Μπάνκς

Σύμφωνα με τον Banks, το εύρημα προέρχεται από το Senkereh ή Sankarah έναν οικισμό στο Νότιο Ιράκ, εκεί που βρισκόταν μία από τις σημαντικές πόλεις της Μεσοποταμίας, η αρχαία Λάρσα.



Το περιεχόμενο του πινακιδίου είναι ένας πίνακας αποτελούμενος από 4 στήλες και 15 σειρές Βαβυλωνιακού συστήματος αρίθμησης (βάση 60).
Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας UNSW στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ανακάλυψαν τη χρησιμότητα του διάσημου Βαβυλωνιακού πήλινου πινακιδίου ηλικίας 3.700 ετών, αποκαλύπτοντας ότι πρόκειται για τον παλαιότερο και ποιο ακριβή τριγωνομετρικό πίνακα στον κόσμο. Ενδεχομένως να χρησιμοποιήθηκε από αρχαίους μαθηματικούς γραφείς, στον υπολογισμό του τρόπου κατασκευής ανακτόρων, ναών καθώς και καναλιών. Η νέα έρευνα δείχνει πως, οι Βαβυλώνιοι προηγήθηκαν των Ελλήνων ως προς την ανακάλυψη της τριγωνομετρίας κατά 1.000 και πλέον χρόνια και αποκαλύπτει μία – κρυμμένη έως σήμερα, αρχαία μαθηματική πολυπλοκότητα.
«Το Plimpton 322 προβλημάτισε τους μαθηματικούς για περισσότερα από 70 χρόνια, δεδομένου ότι περιέχει ένα ιδιαίτερο μοτίβο αριθμών που ονομάζονται πυθαγόρειες τριάδες», είπε ο Δρ. Ντάλιελ Μάνσφιλντ του τμήματος Μαθηματικών και Στατιστικής της Σχολής Επιστημών του UNSW.
«Το τεράστιο μυστήριο, μέχρι τώρα, ήταν ο σκοπός του – ο λόγος που οι αρχαίοι γραφείς πραγματοποίησαν το σύνθετο έργο της παραγωγής και ταξινόμησης των αριθμών στο δισκίο.

» Η έρευνά μας αποκαλύπτει ότι το Plimpton 322 περιγράφει τα σχήματα των ορθογώνιων τρίγωνων χρησιμοποιώντας ένα νέο είδος τριγωνομετρίας βασισμένο σε αναλογίες, όχι σε γωνίες και κύκλους. Είναι ένα συναρπαστικό μαθηματικό έργο που αποδεικνύει αδιαμφισβήτητη μεγαλοφυΐα.

» Το πινακίδιο περιέχει όχι μόνο το παλαιότερο τριγωνομετρικό πίνακα του κόσμου, αλλά και το μοναδικό απόλυτα ακριβή τριγωνομετρικό πίνακα, ακριβώς λόγω της διαφορετικής βαβυλωνιακής προσέγγισης στην αριθμητική και τη γεωμετρία.


«Αυτό σημαίνει ότι έχει μεγάλη συνάφεια με τον σύγχρονο κόσμο μας. Τα Βαβυλωνιακά μαθηματικά μπορεί να έχουν ξεφύγει από τη μόδα για περισσότερα από 3000 χρόνια, αλλά διαθέτουν πιθανές πρακτικές εφαρμογές στην τοπογραφία, την Γραφική με υπολογιστές και την εκπαίδευση.

«Αυτό είναι ένα σπάνιο παράδειγμα του αρχαίου κόσμου που μας διδάσκει κάτι νέο»

Η νέα μελέτη του Δρ Μάνσφιλντ και του αναπληρωτή καθηγητή Νόρμαν Τζον Ουίλντμπέργκερ του Πανεπιστημίου UNSW δημοσιεύτηκε στην Historia Mathematica, την επίσημη εφημερίδα της Διεθνούς Επιτροπής για την Ιστορία των Μαθηματικών.


Ένας τριγωνομετρικός πίνακας μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε μία γνωστή αναλογία των πλευρών ενός ορθογώνιου τριγώνου για να προσδιορίσουμε τις άλλες δύο άγνωστες αναλογίες.



Ο Έλληνας αστρονόμος Ίππαρχος ο Νικαεύς (190 π.Χ. – 120 π.Χ.), ή κατά μερικούς Ίππαρχος ο Ρόδιος, που θεωρείται ο «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας», συγκρότησε τον «πίνακα χορδών» κύκλου, που θεωρείται ο παλαιότερος τριγωνομετρικός πίνακας.

«Το Plimpton 322 προηγείται του Ίππαρχου κατά 1.000 και πλέον χρόνια», λέει ο Δρ. Ουίλντμπέργκερ. «Με το Plimpton 322 βλέπουμε μια απλούστερη, ακριβέστερη τριγωνομετρία που έχει σαφή πλεονεκτήματα έναντι της δικής μας».

«Τα ευρήματα των βαβυλωνιακών πινάκων υπάρχουν, αλλά προς το παρόν μόνο ένα μικρό ποσοστό έχει μελετηθεί. Ο μαθηματικός κόσμος μόλις ξυπνάει στο γεγονός ότι αυτή η αρχαία αλλά πολύ εξελιγμένη μαθηματική παιδεία έχει πολλά να μας διδάξει».

Ο Δρ Μάνσφιλντ διάβασε τυχαία για το Plimpton 322 κατά την προετοιμασία της ύλης για τους σπουδαστές μαθηματικών πρώτου έτους στο UNSW. Ο ίδιος και ο Δρ Ουίλντμπέργκερ αποφάσισαν να μελετήσουν τα βαβυλωνιακά μαθηματικά και να εξετάσουν τις διαφορετικές ιστορικές ερμηνείες της έννοιας του πινακιδίου αφού συνειδητοποίησαν τους παραλληλισμούς με το βιβλίο του Δρ Ουίλντμπέργκερ


Divine Proportions: Rational Trigonometry to Universal Geometry.

Οι 15 σειρές στο πινακίδιο περιγράφουν μια σειρά από 15 ορθογώνια τρίγωνα, η κλίση των οποίων μειώνεται σταθερά.
Η αριστερή άκρη του πινακιδίου έχει σπάσει και οι ερευνητές της UNSW, βασιζόμενοι σε προηγούμενη έρευνα, παρουσίασαν νέα μαθηματικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία υπήρχαν αρχικά 6 στήλες και ότι το πινακίδιο προοριζόταν να συμπληρωθεί με 38 σειρές.
Οι 15 σειρές στο πινακίδιο περιγράφουν μια σειρά από 15 ορθογώνια τρίγωνα, τα οποία μειώνονται σταθερά στην κλίση.



Επίσης επιδεικνύουν πώς οι αρχαίοι γραφείς, που χρησιμοποιούσαν σύστημα αρίθμησης με βάση 60 (Εξηκονταδικό Σύστημα) – παρόμοια με το ρολόι μας, αντί για το σύστημα αριθμών βάσης 10 που χρησιμοποιούμε – μπορούσαν να δημιουργήσουν τους αριθμούς στο πινακίδιο χρησιμοποιώντας τις μαθηματικές τεχνικές τους.
Οι μαθηματικοί της UNSW Science παρέχουν επίσης στοιχεία που αποδεικνύουν την ευρέως αποδεκτή άποψη ότι το πινακίδιο ήταν απλά ένα βοήθημα του δασκάλου για τον έλεγχο των μαθητών ως προς τις λύσεις των τετραγωνικών προβλημάτων.

«Το Plimpton 322 ήταν ένα ισχυρό εργαλείο που θα μπορούσε να χρησιμοποιείται για την χωρομέτρηση ή αρχιτεκτονικούς υπολογισμούς για την κατασκευή παλατιών, ναών ή βαθμιδωτών πυραμίδων «, υποστηρίζει ο Δρ Μάνσφιλντ.

Μια πυθαγόρεια τριάδα αποτελείται από τρεις θετικούς ακέραιους αριθμούς α, β, και γ, τέτοιοι ώστε να ισχύει η σχέση α2 + β2 = γ2, ευρέως γνωστή ως πυθαγόρειο θεώρημα. Μια τέτοια τριάδα συνήθως γράφεται (α, β, γ), και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αριθμοί (3, 4, 5).
«το τετράγωνο της υποτείνουσας (της πλευράς που βρίσκεται απέναντι από την ορθή γωνία) ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών».

Αλλά οι τιμές στο Plimpton 322 είναι συχνά σημαντικά μεγαλύτερες, για παράδειγμα, η πρώτη σειρά αναφέρει την τριάδα 119, 120 και 169.

https://phys.org/news/2017-08-mathematical-mystery-ancient-babylonian-clay.html
en.wikipedia.org
ΠΗΓΗ